About Srinivas Kakkilaya

Consultant Physician at Mangalooru, Karnataka, South India

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ‘ಆರೋಗ್ಯ ಆಶಯ’ – 3

ಐವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾಮೇಳಗಳ ಒಳಸುಳಿಗಳು [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 17, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಆಹಾರ-ವಿಹಾರಗಳೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವ, ಕೋಟಿ ಖರ್ಚಿನ, ಕಂಪೆನಿ ಹಂಗಿನ ಮೇಳಗಳು ಬೇಕೇ?

ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾಮೇಳಗಳಿಗೆ ವಸಂತಕಾಲ. ಇನ್ನು ಆರೇಳು ತಿಂಗಳು ಪ್ರತೀ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡೂರುಗಳಲ್ಲಿ, ಪಂಚತಾರಾ ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಹಾರಧಾಮಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಲಾಸಿ ಹಡಗು-ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೇಳಲು-ನಿಂತು ತಿನ್ನಲು ಸ್ಥಳವಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮೇಳಗಳು ನಡೆಯಲಿಕ್ಕಿವೆ, ವೈದ್ಯರನೇಕರ ಸಕುಟುಂಬ ಸವಾರಿಗಳು ಹೊರಡಲಿಕ್ಕಿವೆ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನವು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತಿದೆ, ವೈದ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದು ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮೇಳಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ದೇಶ-ವಿದೇಶ ಸುತ್ತಿದಾಗ ವೈದ್ಯರ ಲೋಕಜ್ಞಾನವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿಯೆನ್ನದೆ ದುಡಿದು ಬಸವಳಿದ ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ಅವರನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನೆಮಂದಿಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ವಿಹಾರ-ವಿರಾಮಗಳಿಂದ ಮುದವಾಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನ, ಖಾನ, ಪಾನ, ಗಾನ, ನರ್ತನ, ಯಾನ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುವ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ಮಾನ ಕಳೆಯದಂತೆ ಜಾಣತನದಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನಗಳೇ ಪ್ರಾಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಕಾಲುಗುರಿಂದ ತಲೆಕೂದಲವರೆಗೆ ಅರಿವಿನ ಬಾಹುಳ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಈಗ ಅಂಗ-ರೋಗ-ವಿಭಾಗ-ತಂತ್ರಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಸಂಘಟನೆಗಳಿವೆ. ಉಗುರಿಗೆ, ಕೂದಲಿಗೆ, ರೋಮಕ್ಕೆ, ಚರ್ಮಕ್ಕೆ, ಮುಖಕ್ಕೆ, ಕಣ್ಣಿನ ಭಾಗಗಳಿಗೆ, ಮೂಗಿಗೆ, ಒಳಕಿವಿ-ನಡುಕಿವಿ-ಹೊರಕಿವಿಗಳಿಗೆ, ಮುಂದಿನ-ಹಿಂದಿನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ, ಒಂದೊಂದು ಎಲುಬಿಗೆ, ಪಚನಾಂಗದ ಭಾಗಗಳಿಗೆ, ಹೃದಯದ ಮೂಲೆಗಳಿಗೆ, ಶ್ವಾಸಾಂಗಕ್ಕೆ, ಮೆದುಳಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪದರಗಳಿಗೆ, ನರನರಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಸಂಘಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಣತಿಗೂ ಸಂಘ-ಪರಿಷತ್ತು-ಒಕ್ಕೂಟವಿದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ, ಕ್ಷಯ, ಕುಷ್ಠ, ಮಧುಮೇಹ, ಚರ್ಮ ರೋಗ, ಹೃದ್ರೋಗ, ನರರೋಗ, ಸ್ತ್ರೀರೋಗ, ಶಿಶುರೋಗ, ವಯೋರೋಗ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೋಗಕ್ಕೂ ಇದೆ. ಕ್ಷಕಿರಣ, ಸಿಟಿ, ಎಂಆರ್ ಐ, ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್, ಇಸಿಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲೂ ಇವೆ! ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಜಿಲ್ಲೆ-ರಾಜ್ಯ-ದೇಶ-ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ, ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಜೊತೆಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಕೋಶಾಧಿಕಾರಿ, ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರಿರುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಪೀಠಭಾಗ್ಯವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಅತಿಸಮರ್ಥರಂತೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಲವು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ‘ಅಲಂಕರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ’. ಇವರೆಲ್ಲರ ಭಯಂಕರ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ, ರಾಜ್ಯ, ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದ ಮೇಳಗಳು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ, ಕೆಲವು ಅರ್ಧ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ವರ್ಷದ 365 ದಿನಗಳನ್ನೂ ಮೀರುತ್ತವೆ!

ಇಂತಹಾ ಪಂಚತಾರಾ ಮೇಳಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಗಳು ವಜ್ರ, ಸ್ವರ್ಣ, ರಜತ ಪ್ರಾಯೋಜಕರೆಂಬ ಕಿರೀಟ ತೊಟ್ಟು ಕಿಲೋ ವಜ್ರ, ಬಂಗಾರ, ಬೆಳ್ಳಿಗೆ ಸರಿದೂಗುವ ಹಣವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ, ಸಣ್ಣ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಭೀತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮಿಂದಾದಷ್ಟು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರತೀ ಮಹಾಮೇಳಕ್ಕೂ ಕನಿಷ್ಠ 20-30 ಕೋಟಿಯಂತೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 30-50000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತವೆ, ಚಿಕಿತ್ಸಾರ್ಥಿಗಳ ಕಿಸೆಗಳನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ.

ವೈದ್ಯರ ಕಲಿಕೆಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವೈಭವ ಬೇಕೆ? ಮದರಾಸಿನಲ್ಲಿ 1995ರಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಸಮಾವೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಮಧುಮೇಹ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಪದ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಬಜಾಜ್ “ಇವೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಬೇಕು,ನಾವೇ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಊಟ ಮಾಡಿದರಾಗದೇ?” ಎಂದು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು, ಕೆಳಗಿದ್ದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕಿದ್ದರು. “ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕುಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪೇಯಗಳೇ ಮಧುಮೇಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣ” ಎಂದು ಡಾ. ಬಜಾಜ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕಿವುಡಾಗಿದ್ದರು.

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರಾದರೂ ಪ್ರಯಾಣ, ನೋಂದಾವಣೆ ಹಾಗೂ ವಸತಿಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಸ್ವಂತ ಹಣದಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮೇಳಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲು 2-3 ಸಾವಿರದಷ್ಟಿದ್ದ ನೋಂದಾವಣಾ ಶುಲ್ಕವು ಈಗ 8-10 ಸಾವಿರಕ್ಕೇರಿದೆ. ಮೊದಲು ಒಂದೆರಡು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಹೋಟೇಲು ಕೊಠಡಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಹೋಟೇಲುಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಕೊಠಡಿಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರೇ ಕಾದಿರಿಸಿಡುವುದರಿಂದ 2-3 ಪಟ್ಟು ತೆತ್ತು ಅವರಿಂದಲೇ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವನ್ನು ಮದ್ದಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಪಡೆದು ತಮಗಿಷ್ಟದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ವೈದ್ಯರು 50ಸಾವಿರದಿಂದ ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ವ್ಯಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಿಗದೆ ಕಂಪೆನಿಯ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಯಾ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯರ ಹಿತ ಕಾಯಬೇಕಾದ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮೇಳಗಳನ್ನೇ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೇ ಮಣ್ಣುಪಾಲು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.

ಈ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿ ಹಲತರದ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿರುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ನಿಜ ಪರಿಣತರಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕಂಪೆನಿಗಳ ಆಪ್ತರಿರುತ್ತಾರೆ, ಸಂಘಟಕರ ಮಿತ್ರರೂ, ಅಂಗಲಾಚಿ ಬಂದವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಕಲಿಸುವವರು ಕೆಲವರು, ಹಳೆಯದನ್ನೇ ಜಪಿಸುವವರು ಹಲವರು. ಅಂತೂ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೆಲ್ಲರೂ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತರಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಪರಿಣತರೆಲ್ಲರೂ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇಳಬಂದವರೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇಳಬಯಸುವವರೆಲ್ಲರೂ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಉಪನ್ಯಾಸ-ಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಧನ-ಸಲಕರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸಹೊಸ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ, ಅವನ್ನು ಬಳಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೇಳದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಇವುಗಳ ಜಾಹೀರಾತುಗಳೂ ರಾಚುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಕಂಪೆನಿಗಳ ಖರ್ಚಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ, ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡವರು ಋಣಸಂದಾಯಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮರೆತರೆ ಕಂಪೆನಿಯವರು ಬಂದು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ದತ್ತು ಪಡೆದು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದವರೆಗೂ ಸಲಹುವುದರಿಂದ ಆಜ್ಞಾಪಾಲನೆ ನಿರಂತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಗಳು ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಗಳನ್ನು ಹಂಗಿನಲ್ಲಿರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಈಗೀಗ ತಮ್ಮವೇ ಆದ ಸಂಘಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಿವೆ, ಅವುಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಮೇಳಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸಂಘವಿದೆ. ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಮತ್ತಿತರ ಮಧುಮೇಹದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಗಳು, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಯಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಇದರ ಪ್ರಾಯೋಜಕರು. ಮಧುಮೇಹದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಯಾರಿಗೆ, ಯಾವಾಗ, ಯಾವ ಚಿಕಿತ್ಸೆ-ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂಬೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಆ ಸಂಘವೇ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಮೇಳವಿರುತ್ತದೆ, ಭೂಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ತಂದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಮತಿಮಜ್ಜನವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಂತಿಮಸತ್ಯದ ಬೋಧನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ರೋಗ ಬರಿಸುವವರು, ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವವರು, ಅದಕ್ಕೆ ಮದ್ದರೆಯುವವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಊಟ ಕೊಟ್ಟು, ಪಾಠ ಹೇಳಿ, ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ವೃತ್ತಿ ಸಂಹಿತೆಯನುಸಾರ (ವಿ. 6.8), ವೈದ್ಯನಾಗಲೀ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಪ್ರಯಾಣ ಅಥವಾ ವಸತಿ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನಾಗಲೀ,ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಿಷತ್ತಿಗೇ ಇದು ಬೇಡವಾದಂತಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡುವ ನಿರ್ಣಯ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮೇಳಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಕೂಪಕ್ಕೆ ಬೀಳದೆ ತಾವಾಗಿ ಕಲಿಯಬಯಸುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ತಿರಸ್ಕರಿಸಹೊರಟಿದೆ; ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಇಂತಹಾ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನೋಂದಣಿಯನ್ನೇ ರದ್ದು ಮಾಡುವ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುತ್ತಿದೆ! ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಜ್ಞಾನದಾಹಿ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಅತ್ತ ಮೇಳಗಳ ಸುಳಿ, ಇತ್ತ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪುಲಿ! ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಲಿಕೆಗೆ ಹಣ ಒದಗಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಷತ್ತು, ಖಾಸಗಿ ಮೇಳಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರತೀ ಮೇಳದಿಂದ ತಾನೂ ಕಾಸು ಪೀಕಿಸುತ್ತದೆ, ವೀಕ್ಷಕರೆಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತನ್ನವರಿಗೂ ಆದರಾತಿಥ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ! ಹಲವು ವೈದ್ಯರೂ ಅಂತಲ್ಲಿ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ, ಊಟಗೀಟ ಮಾಡಿ, ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮೊನ್ನೆ ರಾಜ್ಯದ ಮಧುಮೇಹ ತಜ್ಞರ ಮೇಳವು ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ-ಕಿವಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ “ಮೇಳ ಹೇಗಿತ್ತು?” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. “ ಓ, ಭಾರೀ ಒಳ್ಳೇದಿತ್ತು ಮಾರಾಯರೇ, ಆದರೆ ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡ್ಲೇ ಇಲ್ಲ” ಅಂದ. ಮದ್ದಿನ ಕಂಪೆನಿಯವರು ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿದ ಮೇಳದಲ್ಲಿ, ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ, ಸಿಹಿಗಳು, ಪೇಯಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಿ-ಕುಡಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ರೋಗ ತಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವುದಾದರೆ ಈ ಮೇಳಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ!

ಯಾವುದೇ ಕಂಪೆನಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ, ವೈದ್ಯರೇ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು, ಸಣ್ಣ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಮೇಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗದೆಯೂ ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿರಬೇಕು, ಅಷ್ಟೆ.

ಐವತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಮದ್ದು, ದುಡ್ಡು ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯವೇ? [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 3, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಔಷಧಗಳು ದುರ್ಬಳಕೆಯಾಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು

“ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಹಚ್ಚಿ”; “ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಚುಚ್ಚಿ”; “ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಟಾನಿಕ್, ಪುಡಿ ಬರೀರಿ”; ಒಬ್ಬರಿಗೆ ದಪ್ಪಗಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಔಷಧ ಬೇಕು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತೆಳ್ಳಗಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಕು; ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಭೇದಿ ನಿಲ್ಲೋದಕ್ಕೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭೇದಿ ಆಗೋದಕ್ಕೆ. ಚಿಕಿತ್ಸಾರ್ಥಿಗಳ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಈಡೇರಿಸುವುದೇ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ವೃತ್ತಿಧರ್ಮ. ಅಂತೂ ಬರೆದವರಿಗೂ ಖುಷಿ, ಬರೆಸಿಕೊಂಡವರಿಗೂ ಖುಷಿ, ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಯವರಿಗೂ ಖುಷಿ, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೂ ಖುಷಿ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಸರಕಾರಕ್ಕೂ ಖುಷಿ!

ಜಾಗತಿಕ ಔಷಧ ವಹಿವಾಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 18 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು, ಅದರಲ್ಲಿ ಲಾಭಾಂಶ 6 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ, ವಹಿವಾಟು ವರ್ಧನೆಗೆ 6 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ, ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ 3 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ. ಅಂದರೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಖರ್ಚು ಅವನ್ನು ‘ಬರೆಸುವುದಕ್ಕೆ’! ನಮ್ಮ ಔಷಧ ಉದ್ಯಮ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು, ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಕಂಪೆನಿಗಳು, 80000ದಷ್ಟು ಉತ್ಪನ್ನಗಳು, ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು 2 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ, ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜನರೇ ಖರೀದಿಸುವ ಔಷಧಗಳ ಮೌಲ್ಯ 65000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ!

ನೋವು ನಿವಾರಕಗಳು, ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಇಳಿಸುವ ಔಷಧಗಳು, ಜಠರದ ಆಮ್ಲ ನಿರೋಧಕಗಳು ಇಂದು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಔಷಧಗಳು. ವೈದ್ಯರು, ಔಷಧ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೆಲ್ಲರಿಂದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ದುರ್ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇವೇ.

ನಾವು ಉರಿಯೂತ-ನೋವು ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನುಂಗುತ್ತೇವೆ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಆಸ್ಪಿರಿನ್ ಗೆ 160 ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ಅದರ ಕೆಲಸದ ಬಗೆ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾದವಷ್ಟೇ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದಾಗುವ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ವರದಿಗಳಾಗಿವೆ. ಡೈಕ್ಲೋಫೆನಾಕ್, ಇಬುಪ್ರೊಫೆನ್, ಎಟೊರೊಕಾಕ್ಸಿಬ್ ಮುಂತಾದ ಹಳೆಯ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತ ಅಥವಾ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಶೇ. 30-40ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಮೊದಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಇಂತಹಾ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಳಸಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ನಿಮಿರುವಿಕೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯುಂಟಾಗಬಹುದು, ಗರ್ಭಿಣಿಯರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಜಠರದ ಉರಿಯೂತ, ಪಚನಾಂಗದ ಹುಣ್ಣುಗಳು, ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹೃದ್ರೋಗಿಗಳು, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರು, ಹಿರಿವಯಸ್ಕರು, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವವರು, ಯಕೃತ್ತು ಹಾಗೂ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರು, ಧೂಮಪಾನಿಗಳು, ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ಮತ್ತು ಹಾಲೂಡಿಸುವವರು ಇಂತಹಾ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವಾಗ ಅತಿ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತ-ನೋವು ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ಅತಿ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಲ್ಪ ದಿನಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಸೋಂಕನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬಲ್ಲ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ದುರುಪಯೋಗವಾಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಕಳೆದ 75 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಪ್ಲೇಗ್, ಕ್ಷಯ, ಕುಷ್ಠ,ಗುಹ್ಯ ರೋಗಗಳು ಮುಂತಾದವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಹಳಷ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೂ,  ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ-ಹೆರಿಗೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸುರಕ್ಷಿತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಆ ಮೂಲಕ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರ ಜೀವವುಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ದುರ್ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ರೋಧಶಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ, ಈ ಜೀವರಕ್ಷಕ ಔಷಧಗಳು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವ ಅಪಾಯವುಂಟಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಈ ಔಷಧಗಳು ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಬಗೆಯ ಉಪಯುಕ್ತ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನೂ ನಾಶಪಡಿಸಿ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯರಾಗಲೀ, ರೋಗಿಗಳಾಗಲೀ, ಮನಬಂದಂತೆ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು. ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ಸೋಂಕಿರುವ ಖಚಿತ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದಾಗಲಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು. ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನೆಗಡಿ ಯಾ ಗಂಟಲಿನ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಿಪರೀತ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವ ಕೆಲವು ಹೊಸ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯೆನ್ನಲಾಗದು; ಹಾಗಾಗಿ ಅವನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವೇಚನೆಯಿರಬೇಕು.

ಒಮೆಪ್ರಝಾಲ್, ಪಾಂಟೊಪ್ರಝಾಲ್, ರಬೆಪ್ರಝಾಲ್ ನಂತಹ ಆಮ್ಲನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಹಸುಳೆಗಳಿಂದ ತೊಂಭತ್ತರ ವೃದ್ಧರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜಠರದಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲವಿರುವುದೇ ಅಪರಾಧವೆನ್ನುವಂತೆ ಇವನ್ನು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ, ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಮೂಳೆಮುರಿತದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಜಠರದ ಆಮ್ಲವನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುವುದರಿಂದ ಪಚನಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಆಹಾರದ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ, ಶ್ವಾಸಾಂಗ ಹಾಗೂ ಪಚನಾಂಗಗಳ ಸೋಂಕುಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು.

ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಹೃದ್ರೋಗಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಹೊಸ, ದುಬಾರಿ ಔಷಧಗಳು ಬಂದಿವೆಯಾದರೂ, ಅವು ಹಳೆಯ ಔಷಧಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಯಾ ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಔಷಧಗಳು ಹೊಸದು ಅಥವಾ ದುಬಾರಿಯಾದೊಡನೆ ಒಳ್ಳೆಯವು ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಇಳಿಸುವ ಔಷಧಗಳು ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರಿಗಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದು ಇವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ವಿಟಮಿನ್ ಮಾತ್ರೆಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಟಾನಿಕ್ಕುಗಳು ಮುಂತಾದ ‘ಆರೋಗ್ಯವರ್ಧಕ’ಗಳನ್ನು ಮೂರರಲ್ಲಿಬ್ಬರು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವುಗಳ ಜಾಗತಿಕ ವಹಿವಾಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು! ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೇ? ಡಿಸೆಂಬರ್ 17, 2013ರ ಆನಲ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಟರ್ನಲ್ ಮೆಡಿಸಿನ್ ವಿದ್ವತ್ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಮೂರು ಅಧ್ಯಯನಗಳನುಸಾರ, ವಿಟಮಿನ್ ಹಾಗೂ ಖನಿಜಾಂಶಗಳ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಹೃದ್ರೋಗ, ಮರೆಗುಳಿತನ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಸಂಪಾದಕೀಯದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಹೀಗಿದೆ: ”ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು, ವಿಟಮಿನ್ ಹಾಗೂ ಖನಿಜಾಂಶಗಳಿಗೆ ಹಣ ಚೆಲ್ಲುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ”. [ಆನಲ್ಸ್ ಇಂಟರ್ನಲ್ ಮೆಡಿಸಿನ್, 2013;159(12):850]

ಇನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗುವ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ‘ಗ್ಲೂಕೋಸು ಬಾಟಲು’ ಹಚ್ಚುವುದು ವಾಡಿಕೆಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಐಷಾರಾಮಿ ವಸತಿಗೃಹದೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕುವಾಗ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿಟ್ಟು, ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿ ಒಳಸೇರಿಸುವಂತೆಯೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕಿದೊಡನೆ ಕೈಗೊಂದು ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ನಳಿಕೆ ತೂರಿಸಿ, ಬಣ್ಣದ ಮದ್ದು ಬೆರೆಸಿದ ದ್ರಾವಣದ ಬಾಟಲನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹರಿಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಲವು ಚಿಕಿತ್ಸಾರ್ಥಿಗಳು ಅದರಿಂದ ಪುಳಕಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ವೈದ್ಯರು ಕೃತಾರ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ದ್ರಾವಣ ಹರಿಸದಿದ್ದರೆ ಆರೋಗ್ಯವಿಮೆಯೂ ಮಂಜೂರಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ದ್ರಾವಣ ಮರುಪೂರಣವನ್ನು ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಬಳಸಿದರಷ್ಟೇ ಜೀವರಕ್ಷಕವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಸಿದರೆ ಅದು ಮಾರಕವೂ ಆಗಬಹುದು. ವಿಪರೀತ ವಾಂತಿ-ಭೇದಿ, ರಕ್ತಸ್ರಾವ, ತೀವ್ರ ಸೋಂಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆಯಾದಾಗ, ಆಹಾರ ಸೇವನೆಯು ಅಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ದ್ರಾವಣದ ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೃದಯ, ಯಕೃತ್ತು ಹಾಗೂ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ, ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗಿ ಮುಂತಾದ ಸೋಂಕುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಅಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮರುಪೂರಣಮಾಡಿದರೆ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಬಹುದು.

ಹಲವರಿಗೆ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದಿನ ವ್ಯಾಮೋಹವಿದೆ, ಮದ್ದನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದರಷ್ಟೇ ಅದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ವಿಮಾ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗಿದೆ, ಚುಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ತಯಾರಿರುವ ವೈದ್ಯರಂತೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ತುರ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಚುಚ್ಚುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರಾವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಮದ್ದನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮದ್ದು ಚುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಸ್ನಾಯುಗಳಿಗೆ, ನರಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಬಹುದು, ಕೀವುಂಟಾಗಬಹುದು, ಕೆಲವು ಸೋಂಕುಗಳು ಹರಡುವುದಕ್ಕೂ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ಪ್ರಿಯರು ಅರಿತಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲೂ ಔಷಧಗಳ ಅತಿಬಳಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ವ್ಯರ್ಥವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಔಷಧಗಳಿಲ್ಲದೆ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದೆಂದು ಪ್ರವಚನ ನೀಡುವ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಸಂತರುಗಳೆಲ್ಲ ಕೇರಿಕೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ದವಾಖಾನೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಕೋಟಿ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯನು ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನನ್ನೂ ಕೊಡದೆ, ರೋಗನಿವಾರಣೆಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಔಷಧಗಳ ಪಟ್ಟಿ ದೊಡ್ಡದಾದೊಡನೆ ರೋಗಶಮನವು ಕ್ಷಿಪ್ರಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಉತ್ತಮವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಐವತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಇಬೋಲ ಬಗ್ಗೆ ಕಟ್ಟೆಚ್ಚರವಿರಲಿ, ಆತಂಕ ಬೇಡ [ಆಗಸ್ಟ್ 20, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಅಸ್ಥಿರತೆ ಹಾಗೂ ಬಡತನಗಳಿಂದಾಗಿ ಹರಡುವ ಮಾರಕ ಸೋಂಕುಗಳು ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವಾಗುತ್ತವೆ

ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಬೋಲ ಜ್ವರದ್ದೇ ಸುದ್ದಿ. ಇಬೋಲ ಬಂದರೆ ಸಾಯುವುದು ಖಂಡಿತವಂತೆ; ಇಬೋಲ ಪೀಡಿತರೊಬ್ಬರು ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದರಂತೆ, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಚೆನ್ನೈಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದರಂತೆ; ಅದಿನ್ನು ಇಲ್ಲೂ ಹರಡಲಿದೆಯಂತೆ; ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ, ಕೈಗವಸು ಹಾಕಿ ಓಡಾಡಬೇಕಂತೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಸೋಂಕಿನ ಭೀತಿ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ: 2002-3ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಸಾರ್ಸ್ ಸೋಂಕು, 2006-8ರಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕಾ-ಏಷ್ಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ ಚಿಕಂಗುನ್ಯಾ, 2009ರಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹೊಸ ಫ್ಲೂ ಅಥವಾ ಹಂದಿ ಫ್ಲೂ, ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಂಕುತ್ತಿರುವ ಕೊರೊನಾ ವೈರಸ್ – ಎಲ್ಲವೂ ತಲೆಬರಹಗಳಾಗಿ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದವು. ಹೊಸ ಫ್ಲೂ ವಿಚಾರವಂತೂ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿತ್ತು; ಅದು ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರು ಸಾಯಬಹುದೆಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ವಿಮಾನ-ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲಾಯಿತು, ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಫ್ಲೂ ಬಂತೆಂದು ಮಂಗಳೂರಿನವರು ಮುಖಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದಾಯಿತು, ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಜ್ವರ ಹುಡುಕುವ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೂ, ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಮುಖಕವಚಗಳನ್ನೂ, ಟನ್ನುಗಟ್ಟಲೆ ಟಾಮಿಫ್ಲು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಭೀತಿ ಸುಳ್ಳಾಯಿತು, ಟಾಮಿಫ್ಲು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆಂದಾಯಿತು, ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು.

ಈಗ ಆಫ್ರಿಕಾದ ನಾಲ್ಕು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇಬೋಲ ಜ್ವರದ ಹರಡುವಿಕೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ತುರ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಇತ್ತ ಇಬೋಲದ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಾನಕವಾದ ವರದಿಗಳಿಂದ, ಊಹಾಪೋಹಗಳಿಂದ ಭೀತಿ-ಗೊಂದಲಗಳ ಸಮೂಹಸನ್ನಿಯೂ ಹರಡುತ್ತಿದೆ.

ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗಿ, ಚಿಕಂಗುನ್ಯ, ಎಚ್ಐವಿ ಮುಂತಾದವು ವನವಾಸಿ ವಾನರರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹರಡಿ, ನಂತರ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆಯೇ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಸೋಂಕುಗಳು. ಇಬೋಲ ಜ್ವರದ ವೈರಸ್ ಫಲಾಹಾರಿ ಬಾವಲಿಗಳೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಂದ ಮಂಗಗಳು, ಚಿಂಪಾಂಜಿ, ಗೊರಿಲ್ಲಾಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಹರಡಿ ರೋಗವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಕ್ತ, ಮಾಂಸ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕ ಸ್ರಾವಗಳ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸೋಂಕು ತಗಲುತ್ತದೆ, ಅವರಿಂದ ಇನ್ನಿತರರಿಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ.

ಫ್ಲೂ, ನೆಗಡಿಗಳಂತೆ ಅತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಇಬೋಲ ಹರಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗಿ, ಚಿಕಂಗುನ್ಯಾಗಳಂತೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಹರಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಚ್ಐವಿಯಂತೆ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಮನುಷ್ಯರೊಳಗಿದ್ದು ಹರಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಾಣಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಡೆದ ಬಳಿಕ ಇನ್ನಿತರರಿಗೆ ಹರಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸೋಂಕಿತರನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಆರೋಗ್ಯವಂತರ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ತಡೆದರೆ ಸೋಂಕು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ರೋಗಿಯ ರಕ್ತ, ಎದೆಹಾಲು, ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಸ್ರಾವಗಳ ಮೂಲಕ ರೋಗ ಹರಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ, ಮರುಬಳಸುವ ಸೂಜಿಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ, ಮೃತದೇಹಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ, ಚುಂಬಿಸುವ ಹಾಗೂ ಶುಚೀಕರಿಸುವ ಬಂಧುಮಿತ್ರರಿಗೆ ಇಬೋಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಜೊಲ್ಲು, ಬೆವರು, ಮೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಾಣುಗಳು ಅತ್ಯಲ್ಪವಿರುವುದರಿಂದ ರೋಗಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಯಾ ಕೈಕುಲುಕುವುದರಿಂದ, ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದರಿಂದ ರೋಗ ಹರಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಡಿಮೆ.

ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಬೋಲ ಜ್ವರವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು 1976ರಲ್ಲಿ. ಮಧ್ಯ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕಾಂಗೋ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದ ಮಬಲೊ ಲೊಕೆಲ ಎಂಬವರು ಇಬೋಲ ನದಿಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಮರಳಿದ ಬಳಿಕ ಆಗಸ್ಟ್ 26, 1976ರಂದು ಜ್ವರಪೀಡಿತರಾದರು. ಮಲೇರಿಯಾವೆಂದು ನೀಡಿದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ವಿಫಲವಾಗಿ, ತೀವ್ರ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು. ಅವರ ಶವಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಿದ್ದ ತಾಯಿ, ಅತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲ ಬಂಧುಗಳು ಅದೇ ಕಾಯಿಲೆ ತಗಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟರು. ಅವರು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದವರಿಗೂ ರೋಗ ಹರಡಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ 17 ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಲ್ಲಿ 11 ಮಂದಿ ಅದೇ ಜ್ವರದಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಕಾಂಗೋದಲ್ಲಿ ಸೇವಾನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರಿಬ್ಬರೂ ಮೃತಪಟ್ಟರು. ನೆರೆಯ ಸುಡಾನ್ ದೇಶಕ್ಕೂ ಸೋಂಕು ಹರಡಿ, ಒಟ್ಟು 602 ಮಂದಿ ರೋಗಪೀಡಿತರಾದರು, 431 ಮಂದಿ ಮೃತರಾದರು.

ಇದು ಹಿಂದೆ ಕಂಡರಿಯದ ಸೋಂಕೆಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ನೆರವಿಗೆ ಬಂತು; ರೋಗಿಗಳನ್ನೂ, ಸಂಸ್ಪರ್ಶಿತರನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಶವಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ನಿಯಂತ್ರೋಣಾಪಾಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಾಗ ಅದರ ಹರಡುವಿಕೆ ನಿಂತಿತು. ಮೂರೇ ತಿಂಗಳೊಳಗೆ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 13, 1976ರಂದು, ಅಮೆರಿಕಾದ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕೇಂದ್ರದ ತಜ್ಞರು ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಈ ಹೊಸ ರೋಗದ ವೈರಾಣುವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿ ಇಬೋಲ ವೈರಸ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಅದು ರಕ್ತನಾಳಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವಕ್ಕೂ, ಅಂಗವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದೂ ತಿಳಿಯಿತು.

ಆ ಬಳಿಕ ಸುಮಾರು 20 ಸಲ ಇಬೋಲ ಹರಡತೊಡಗಿದಾಗ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ತಂಡಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಇಬೋಲ ಜ್ವರವು ಮಧ್ಯ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಐದಾರು ದೇಶಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು; 2012ರವರೆಗೆ ಒಟ್ಟು 2350 ಮಂದಿ ಸೋಂಕಿತರಾಗಿ, 1570 ಮಂದಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಇಬೋಲ ಜ್ವರವು ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆಯಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಧ್ಯ ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಹಾರಿ ಬಂದ ಬಾವಲಿಗಳು ಅದನ್ನಿಲ್ಲಿಗೆ ತಂದಿರಬೇಕು. ಡಿಸೆಂಬರ್ ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಗಿನಿಯ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿತು, ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ, 3 ವರ್ಷದ ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯೂ ಮೃತರಾದರು. ಇವರ ಅಂತಿಮಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಬಂಧುಮಿತ್ರರಿಗೂ ರೋಗ ಹರಡಿ, ಅವರಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೂ, ಇನ್ನಿತರರಿಗೂ ಹರಡಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಇಬೋಲ ಸೋಂಕು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡದೆ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ತಡವಾಯಿತು. ಅಶಾಂತಿ, ಅಸ್ಥಿರತೆ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ದುರ್ಲಭ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಕಳೆದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗಿನಿ ಹಾಗೂ ಅದರ ಗಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿಯೆರಾ ಲಿಯೋನ್ ಮತ್ತು ಲೈಬೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ 2150ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ಸೋಂಕಿತರಾಗಿ, 1150ರಷ್ಟು ಮೃತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಲೈಬೀರಿಯದಿಂದ ನೈಜೀರಿಯಾಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ ಸೋಂಕಿತರೊಬ್ಬರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಹದಿನೈದು ಜನರಿಗೆ ಸೋಂಕು ತಗಲಿ, ನಾಲ್ವರು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಬೋಲಾ ಸೋಂಕು ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮೂರು ದೇಶಗಳ ಗಡಿಭಾಗಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಆಫ್ರಿಕಾದ ಬೇರಾವ ದೇಶಕ್ಕಾಗಲೀ, ಇತರ ಖಂಡಗಳಿಗಾಗಲೀ ಹರಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಮೂರು ದೇಶಗಳ ಆಡಳಿತಗಳೂ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳೂ ಈಗಾಗಲೇ ಹೈರಾಣಾಗಿವೆ. ವಿದೇಶಿ ತಂಡಗಳು ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ತೊಂದರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ಕೆಲವು ಸ್ಥಳೀಯರಂತೂ ಇಬೋಲಾ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಒಪ್ಪದೆ ರೋಗಶಿಬಿರಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹಾ ಸವಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಜನರಿರುವ ಈ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಒಳಹೊರಗೆ ಸಾಗದಂತೆ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿ, ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸರ್ವರೀತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇಬೋಲಾದ ಮಾರಣಹೋಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಶ್ವವಿಡೀ ನೆರವಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಈ ಮೂರು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸೋಂಕನ್ನು ತರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ದಾರಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮರಳಿದವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಇಬೋಲಾದ ಸಂಶಯಗಳಿದ್ದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಟ್ಟು ಗಮನಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅಂಥವರೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಹಕರಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿಯೊದಗಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಇಲ್ಲೇ ಇರುವ ನಾವ್ಯಾರೂ ಈಗ ಆತಂಕಿತರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕೈಗವಸು, ಮುಖಕವಚ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಇಬೋಲಾ ಸೋಂಕಿಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಔಷಧಗಳಾಗಲೀ, ಲಸಿಕೆಯಾಗಲೀ ಇದುವರೆಗೆ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಐದಾರು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 2000 ಜನರಷ್ಟೇ ಸೋಂಕಿತರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಷ್ಟ-ಖರ್ಚುಗಳ ಈ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಇಬೋಲಾದಿಂದ ಬದುಕುಳಿದವರ ರಕ್ತದ್ರವವನ್ನು ಸೋಂಕಿತರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವೈರಸ್ ನಾಶಕ ಪ್ರತಿಕಾಯಗಳಿಂದ ರೋಗನಿವಾರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಈ ಹಿಂದೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೃತಕವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಇಬೋಲನಾಶಕ ಪ್ರತಿಕಾಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಮ್ಮತಿಸಿದೆ. ಇಬೋಲನಾಶಕ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಬೋಲಾದ ಲಸಿಕೆಯೂ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದಿಂದ ಲಭ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಹಾಗೂ ಬಡತನಗಳು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಈ ಜೆಟ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೊಡ್ಡುತ್ತವೆ, ಸಿರಿವಂತ ದೇಶಗಳಿಗೂ ಕಂಟಕವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಬೋಲಾ ಜ್ವರದಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠ ಇದುವೇ.

ಐವತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪ [ಆಗಸ್ಟ್ 6, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಹಿಂಸೆಯೇ ಜೀವಾಳವಾಗಿರುವ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಬಲಿಪಶುಗಳು

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವೂ ಸೇರಿ, ದೇಶದ ಹಲವೆಡೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಸುಳೆ-ವೃದ್ಧೆಯರೆನ್ನದೆ ಹಲವರು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪೋಲೀಸರ ಪರದಾಟ, ಜನರ ಆಕ್ರೋಶಗಳ ನಡುವೆ ಹತಾಶ ಮಂತ್ರಿಗಳು ತೋಚಿದ್ದನ್ನು ಒದರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮರ್ಮಾಂಗದಿಂದ ಶಿರದವರೆಗಿನ ವಿವಿಧ ಅಂಗಚ್ಛೇದನಗಳೇ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಶಿಕ್ಷೆಯೆಂದು ಕೆಲವರು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇರುವುದಲ್ಲ, ವಿಶ್ವದ ಹಲವೆಡೆ, ಜಾತಿ-ಮತ-ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ, ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಕೀಟಗಳಲ್ಲೂ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಚಲಿತವಿದೆ. ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಯು ಕೇವಲ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಆಗುವುದಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಿನ ಗಂಡುಗಳ ಮೇಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದಷ್ಟೇ ಅವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗದು; ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ನ್ಯಾಯಿಕ ಬದ್ಧತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ಧರ್ಮಗುರುಗಳು, ಸ್ವಘೋಷಿತ ಸಂತರು, ಸಂಯಮ ಕಲಿಸುತ್ತೇವೆನ್ನುವ ಯೋಗಗುರುಗಳು ಕೂಡಾ ಲೈಂಗಿಕ ಪೀಡನೆಯ ಆರೋಪಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವಾಗ ಧರ್ಮಬೋಧೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಪಾಠ, ಯೋಗಶಿಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದು.

ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದುದು. ಫ್ಲಾರಿಡಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದ ವಿಲಿಯಂ ಮೆಕ್ ಕಿಬಿನ್ ಮತ್ತಿತರರು ಹೇಳುವಂತೆ [ರಿವ್ಯೂ ಆಫ್ ಜನರಲ್ ಸೈಕಾಲಜಿ,2008;12(1):86-97] ಹೆಚ್ಚು ಆಕ್ರಾಮಕವಾದ, ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯಾತುರವಾದ ಗಂಡುಗಳಿರುವ ಕೆಲವು ಕೀಟಗಳು, ಮೀನುಗಳು, ಉಭಯಜೀವಿಗಳು, ಸರೀಸೃಪಗಳು ಹಾಗೂ ವಾನರ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಲೈಂಗಿಕ ಪೀಡಕರನ್ನು ಐದು ವಿಧವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾರೆ. 1) ಸೂಕ್ತ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸುವವರು; ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿರುವುದು ಇಂತಹ ಪೀಡಕರ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. 2) ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆಳಸುವವರು. 3) ಸಂದರ್ಭಸಾಧಕ ಪೀಡಕರು; ಇಂಥವರು, ಬಯಸಿದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ದೊರೆಯದಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರತಿದಾಳಿಗೊಳಗಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಾಗ ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ, ಯುದ್ಧ, ಅಶಾಂತಿ, ಗಲಭೆ-ದಂಗೆಗಳ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಮದ್ಯಪಾನದ ಮೋಜಿನ ಕೂಟಗಳು ಇಂಥವರಿಗೆ ಅವಕಾಶವೊದಗಿಸುತ್ತವೆ. 4) ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತು, ಅತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳಿಂದ ಹಲವು ಸಲ, ಹಲವರಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕಪೀಡನೆ ನಡೆಸಿ, ಅದರಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿತರಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಸುವವರು. 5) ತಮ್ಮ ಪುರುಷತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುವವರು; ತಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ ಅಥವಾ ಪತ್ನಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯದಿಂದ ಅಥವಾ ಅವರತ್ತ ಇತರ ಪುರುಷರು ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಇಂತಹಾ ಪೀಡನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೀಡಕನ ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸ್ವ-ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಹೊಸಕುವ ಹತಾಶೆಗಳಿರುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಪೀಡಿತರ ಪಾತ್ರವೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೆ ಐಲೀನ್ ಝುರ್ ಬ್ರಿಗೆನ್ ಹೇಳುವಂತೆ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪುರುಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಯನ್ನೂ, ಹಿಂಸೆಯನ್ನೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿ,ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. (ಸೈಕಾಲಜಿ ಆಫ್ ವಿಮೆನ್ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಲಿ. 2010;34:538) ಅಂತಸ್ತು, ಸಾಧನೆ, ಗಡಸುತನ, ನಿಯಂತ್ರಣ ಮುಂತಾದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪುರುಷತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಗಂಡಸರನ್ನು ಕ್ಷಮಾರ್ಹರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವುದು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದವರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಯಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವವರು ಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಅಂಥವರು ಪೀಡಕರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪೀಡಿತರ ರೀತಿನೀತಿಗಳು, ಹಾವಭಾವಗಳು, ಉಡುಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳೇ ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪರಾಧ ದಾಖಲೆಯನುಸಾರ 2013ರಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರದ 33707 ಪ್ರಕರಣಗಳೂ, ಇತರ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ 83328 ಪ್ರಕರಣಗಳೂ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು. ಶೇ. 94.4 ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೇ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿದ್ದರು, ಆ ಪೈಕಿ ಶೇ. 34ರಷ್ಟು ನೆರೆಹೊರೆಯವರೂ, ಶೇ. 7ರಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಶೇ. 89ರಷ್ಟು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರು ದೇಹವಿಡೀ ಮುಚ್ಚುವ ಉಡುಪುಗಳನ್ನೇ ತೊಟ್ಟಿದ್ದರು, ಶೇ. 10ರಷ್ಟು ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು 10 ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಾಗಿದ್ದವು. ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರ ಪಾತ್ರವು ಶೂನ್ಯವೆನ್ನುವುದು ಇದರಿಂದಲೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಸ್ವನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನೂ, ಸ್ತ್ರೀಪರ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಬೇಕು, ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಯ ತಂತ್ರ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಬೇಕು, ಇವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹವನ್ನೂ, ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲೂ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇರಲೂ ಬಾರದು. ಪೀಡಕರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಯೋಜಿತವಾಗಿ, ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ತಮ್ಮ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದರಿಂದ, ಸಂಭಾವ್ಯ ಪೀಡಿತರು ಅವನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸಲು ಸರ್ವಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಾಗೂ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಗುಹೋಗುಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಪೀಡಕರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರೂ ಹೊಂದಿರಬೇಕು.

ಶೇ. 94ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಪರಿಚಿತರಿಂದಲೇ ಆಗುವುದರಿಂದ ಮನೆಯೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಿಗಾ ವಹಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಮಕ್ಕಳ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು, ಅವರ ದೇಹದ ಮೇಲಿರಬಹುದಾದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಸಂಶಯಾಸ್ಪದವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿದ್ದರೆ ಕೂಡಲೇ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಪರಿಚಯಸ್ಥರು ಪೀಡನೆಗೆ ಮೊದಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪುಸಲಾಯಿಸಿ, ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿ, ನಂತರ ಗುಟ್ಟಾಗಿಡುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು, ಮಿತಿಮೀರಿ ಪ್ರೀತಿ ತೋರುವುದು, ಅತಿಯಾಗಿ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದವಿದ್ದರೆ ಜಾಗೃತರಾಗಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ಅದೇನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದೆನಿಸಿದರೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಂಧುಗಳು, ಕೆಲಸದವರು, ನೆರೆಯವರು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಮುಂತಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳ ದೂರುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.

ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಇತರ ಯಾರೇ ಆದರೂ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ, ತೀರಾ ಖಾಸಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಥವಾ ದೇಹ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಅತಿಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರೆ, ಅಥವಾ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆಳೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕು. ಮದ್ಯಪಾನವು ಮಂಕು ಬಡಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರದೇ ವರ್ತನೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕು; ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸಕರು ಕರುಣೆಗೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲ. ಮುಜುಗರವುಂಟು ಮಾಡುವ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆನಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಂದ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಯ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದರೂ, ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಯುಕ್ತಿಯೇ ಸುಲಭಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳ ಚಾಲನೆ-ನಿರ್ವಹಣೆಗಳಿಗೆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನೇಮಿಸುವುದು, ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೇ ನೇಮಿಸುವುದು, ಮೈ ಮುಟ್ಟಿ ಕಲಿಸಬೇಕಾದ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನೂ, ಯೋಗಾಸನಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸುವುದು ಯಾ ಐಚ್ಛಿಕಗೊಳಿಸುವುದು, ಸ್ಪರ್ಷರಹಿತ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಪರ್ಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ, ಸಂಶಯಾಸ್ಪದ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ನೀತಿ ಬೋಧೆ, ಧರ್ಮ ಬೋಧೆಗಳಿಗಿಂತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡಬೇಕು, ಲೈಂಗಿಕ ಅಪರಾಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.

ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದೊಂದೇ ದಾರಿ. ಹಿಂಸಕರನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಐವತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ಇಷ್ಟೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೇ ಡಾಕ್ಟ್ರೇ?[ಜುಲೈ 23, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ದುಬಾರಿಯಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಮೊದಲು ವೈದ್ಯರು ಚಿಕಿತ್ಸಾರ್ಥಿಗಳೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು

ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೊಂದು ಹಳಿಬಂಡಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದಿಳಿಯುವ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ನಮ್ಮೂರಿನ ಅರೇಳು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವವರಾದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್. ಅವರೆಲ್ಲರ ಕೈಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲಗಳು. ಅದೇ ಬಂಡಿ ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಹೊರಡುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಚೀಲಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾಗಿ, ಭಾರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಜನರಿಗೆ ಇಂತಹಾ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಮೋಹ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ದಾಹ,

ಬಗೆಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಆದಾಯವೂ ಹೆಚ್ಚು, ಲಾಭವೂ ಹೆಚ್ಚು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಳಕ್ಕಿರುವ ವೈದ್ಯರು ಇವುಗಳ ಉದ್ದುದ್ದ ಪಟ್ಟಿ ಬರೆಯುವ ಬಲವಂತಕ್ಕೊಳಗಾಗುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ, ಹೆಚ್ಚು ಹಣವಂತರಿಗೆ ಇವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ನೋಡುವಷ್ಟು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ನಖಶಿಖಾಂತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದಿದೆ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ತಪ್ಪಿದರೆ ದಾವೆಗಳೆದ್ದಾವು ಎನ್ನುವ ಭಯದಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ-ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ರೋಗಿಯ ಆಣತಿಯಂತೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯರೂ ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ.

ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾದಂತಿದೆ. ಎದೆನೋವಿದ್ದರೆ ಇಸಿಜಿ, ತಲೆನೋವಿದ್ದರೆ ಸಿಟಿ ಸ್ಕಾನ್, ಕೆಮ್ಮಿದ್ದರೆ ಎಕ್ಸ್ ರೇ, ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಚೆಕ್ ಅಪ್ – ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರವರೇ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ವೈದ್ಯರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ’ನಿಮಗಿರುವ ತೊಂದರೆಯೇನೆಂದು ಮೊದಲು ಹೇಳಿ’ ಅಂತ ವೈದ್ಯರೇನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ, ‘ಎಂಥಾ ಡಾಕ್ಟರು ನೀವು, ಆ ರಿಪೋರ್ಟಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಇದೆಯಲ್ಲಾ?’ ಅಂತ ಗದರುವವರೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಖಾಸಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯರಕ್ಷಣಾ ವೆಚ್ಚದ ಮೂರರಲ್ಲೊಂದು ಭಾಗವು ಅನಗತ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ವರ್ಷವೊಂದಕ್ಕೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸಲಾಗುವ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಡಾಲರುಗಳಲ್ಲಿ 1.33 ಲಕ್ಷ ಡಾಲರುಗಳು, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಹೀಗೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿದೆ.

ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೋಗವೇನೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನಿಖರವಾದ ರೋಗಪತ್ತೆಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದೆಂದರೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿದಂತೆ. ಯಾವುದೇ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ, ಅನಗತ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಖರ್ಚಿಗೂ, ಆತಂಕಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಏರಿದೆ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಇಳಿದಿದೆ, ಮೂಳೆ ಸವೆದಿದೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೀಗೆಯೇ. ನಿಜಕ್ಕೂ ರೋಗವಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದರೆ ರೋಗಪತ್ತೆಯೇ ದಿಕ್ಕೆಡಬಹುದು.

ಅಮೆರಿಕಾದ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವು ಸುಮಾರು 130 ರಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದ್ದು (ಇಲ್ಲಿದೆ: http://www.choosingwisely.org/wp-content/uploads/2013/02/Choosing-Wisely-Master-List.pdf), ಇವನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೊದಲು ವೈದ್ಯರು ಚಿಕಿತ್ಸಾರ್ಥಿಗಳ ಜೊತೆ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಒಳಿತೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದೆ.

ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮೈಕೈ ನೋವು, ಬೆನ್ನು ನೋವು ಇರುವವರಿಗೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲದವರಿಗೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಗಾಗ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ರೂ.700ರಿಂದ 3000 ಬೆಲೆಯಿರುವ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉಪಯೋಗವೇನಿಲ್ಲ. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಂಡಿಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಪ್ರಮಾಣದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಮ್ಮತಾಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡುವುದರಿಂದಲೇ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ದೊರೆಯುವುದರಿಂದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಲೀ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಮಾತ್ರೆಗಳಾಗಲೀ ಹೆಚ್ಚಿನವರಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಬಿಂಬಗ್ರಹಣ ಮಾಡುವ ಎಕ್ಸ್ ರೇ, ಅಲ್ಟ್ರಾ ಸೌಂಡ್, ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್, ಎಂ ಆರ್ ಐ, ಪಿ ಇ ಟಿ ಯಂತಹ ದುಬಾರಿಯಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ದುರುಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಈ ಯಂತ್ರಗಳು ತಾವಾಗಿ ರೋಗವೇನೆಂದು ಹುಡುಕಿ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ವೈದ್ಯನು ರೋಗಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಅಂಗದ ಬಿಂಬವನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ ರೋಗವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಾದರೆ ಅನಗತ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು. ಪದೇ ಪದೇ ಎಕ್ಸ್ ರೇ ಹಾಗೂ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕ್ಷಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಮಿತಿ ಮೀರಿ ಮೈಯೊಡ್ಡಿದಂತೆಯೂ ಅಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದವರು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅಥವಾ ಅನ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ದಾಖಲಾದಾಗ, ಅಥವಾ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ‘ಫುಲ್ ಬಾಡಿ’ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎದೆಯ ಎಕ್ಸ್ ರೇ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಮಾ ಅಥವಾ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎದೆಯ ಎಕ್ಸ್ ರೇ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾಲಿನ ಹಿಮ್ಮಡಿಯ ಊತದಿಂದ (ಪ್ಲಾಂಟಾರ್ ಫೇಸಿಯೈಟಿಸ್) ನೋವಿರುವವರಿಗೂ ಎಕ್ಸ್ ರೇ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅರುವತ್ತೈದಕ್ಕೆ ಕೆಳಗಿನ ಹೆಂಗಸರು ಹಾಗೂ 70ಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಮೂಳೆ ಸಾಂದ್ರತೆಯ ಡೆಕ್ಸಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿಸಿದವರು ಎರಡು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಬೆನ್ನು ನೋವಿರುವವರು ವಿಶೇಷ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಕ್ಸ್ ರೇ, ಸಿ ಟಿ/ಎಂ ಆರ್ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸ್ಥಿರರೂಪದ ತಲೆನೋವುಳ್ಳವರಿಗೆ, ಮೈಗ್ರೇನ್ ಇರುವವರಿಗೆ, ತಲೆಯ ಸಿ ಟಿ ಅಥವಾ ಎಂ ಆರ್ ಸ್ಕಾನ್ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಿಂದ ಸೈನಸೈಟಿಸ್ ನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರಿಗೂ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಅಗತ್ಯವಿರದು. ಅವಘಡಕ್ಕೀಡಾಗಿ ತಲೆಬಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು, ಅದರಲ್ಲೂ  ಮಕ್ಕಳು, ತಲೆಯೊಳಗೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗಿರುವ ಯಾ ಗಂಭೀರ ಏಟಾಗಿರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದೆ (ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನತೆ, ವಾಂತಿ, ವಿಪರೀತ ತಲೆನೋವು, ತಲೆಬುರುಡೆಯ ಮುರಿತ, ಅಂಗ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ) ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಅಗತ್ಯವಿರಲಾರದು. ಹೊಟ್ಟೆನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ತಲೆನೋವು, ಬೆನ್ನು ನೋವು ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆನೋವು ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ರುಮಟಾಯ್ಡ್ ಆರ್ಥರೈಟಿಸ್ ನಂತಹ ಸಂಧಿವಾತವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ರೋಗದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಲು ಎಂ ಆರ್ ಸ್ಕಾನ್ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹುಡುಕಲು ಪಿಇಟಿ ಅಥವಾ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು; ಬದಲಿಗೆ, ಸಣ್ಣದ್ದೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅನಗತ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹೇತುವಾಗಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳು ಕ್ಷಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಲಷ್ಟೇ ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕು, ಅವರಲ್ಲಿ ಅಪೆಂಡಿಸೈಟಿಸ್ ನಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಟ್ರಾ ಸೌಂಡ್ ನಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತು.

ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಹೃದ್ರೋಗದ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದವರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯಿರುವವರಲ್ಲಿ ಇಸಿಜಿ, ಇಕೋ, ಸಿ ಟಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮುಂತಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಇತರ ಹೃದ್ರೋಗಗಳಿರುವವರು ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂಥಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ನಡೆಸಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ, ದಿನಕ್ಕೆ ಹಲವು ಸಲ, ರಕ್ತಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಮಾ/ಅಲರ್ಜಿಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಐಜಿಇ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅಳೆಯುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಕೊರತೆಗಾಗಿ ಥೈರಾಕ್ಸಿನ್ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಟಿಎಸ್ ಎಚ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರತೀ ಸಲ ಟಿ3, ಟಿ4 ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗ್ಲೈಕೋಸಿಲೇಟೆಡ್ ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್, ಸಿ ಆರ್ ಪಿ ಯಂತಹ ದುಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಮಾಡಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲದವರಲ್ಲಿ ಸ್ತನ, ದೊಡ್ಡ ಕರುಳು ಹಾಗೂ ಶುಕ್ಲ ಗ್ರಂಥಿಗಳ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪತ್ತೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲು ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಇಡೀ ದೇಹದ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ, ಮಧುಮೇಹಕ್ಕೆ, ಹಿರಿವಯಸ್ಕರಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ…ಹೀಗೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ಯಾಕೇಜುಗಳು, ಅವುಗಳಿಗೆ ದರಕಡಿತದ ಆಮಿಷ, ಹಬ್ಬದ ಉಡುಗೊರೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಿಗೆ ಲಾಭವೇ ಹೊರತು ಜನರಿಗೇನಿಲ್ಲ. ಅಸೌಖ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಸುಮ್ಮನೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲದ ರೋಗವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಜಾಣತನವಲ್ಲ.

ಐವತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಉದಾತ್ತ ವೃತ್ತಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಬೆಳಗಲಿ [ಜುಲೈ 9, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ವಿದೇಶೀಯರಿಂದ ಛೀಮಾರಿಗೊಳಗಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗದ ಹೊಲಸನ್ನು ನಾವೇ ಶುಚಿಗೊಳಿಸಬೇಕು

ಮೊನ್ನೆ ಜುಲೈ 1, ವೈದ್ಯರ ದಿನದಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಹೀಗಿತ್ತು: “ಉದಾತ್ತ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅನ್ವರ್ಥಗೊಳಿಸಿರುವ ವೈದ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾದ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು-ಶುಭಾಶಯಗಳು; ಕೆಲವರಷ್ಟೇ ವೈದ್ಯರು, ಇನ್ನುಳಿದವರೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು.” ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದ ಅಸಹನೀಯ ನೋವು ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಕಳೆದ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನುಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಂದ ವರದಿಗಳನ್ನೋದಿದರೆ ವೈದ್ಯಲೋಕಕ್ಕೂ ಇದು ಅಸಹನೀಯವಾಗತೊಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂಬಯಿಯ ಕೋಕಿಲಾಬೆನ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಆಮಿಷವೊಡ್ಡಿದ ಪ್ರಕರಣವು ಮುಖಪುಟಗಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಲು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 40 ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ, 50ಕ್ಕೆ ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ, 75ಕ್ಕೆ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷ ನೀಡಲಾಗುವುದೆಂಬ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಿಖಿತ ಆಮಿಷವನ್ನು ಸಹಿಸದ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ದೂರಿತ್ತದ್ದರಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯು ಬೇಷರತ್ತಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ವೈದ್ಯ ಡೇವಿಡ್ ಬರ್ಜರ್ ಅವರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಜರ್ನಲ್ ನ ಮೇ 8ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ (ಬಿಎಂಜೆ, 2014;348:ಜಿ3169) ಭಾರತದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಹೊಲಸನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರಹಾಕಿದರು. ದೇಶದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿರುವ ಲಂಚ-ರುಸುಮುಗಳಿಂದಾಗಿ ವೈದ್ಯ-ರೋಗಿಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೆಡುವಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬರೆದಿರುವ ಬರ್ಜರ್, ಪರೀಕ್ಷಾಲಯಗಳಿಂದ ದೊರೆಯುವ ತುಂಡುಪಾವತಿಗಾಗಿ ಹಲವು ವೈದ್ಯರು ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆ, ಇಸಿಜಿ, ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್, ಸಿಟಿ-ಎಂಆರ್ ಐ  ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಕಾರುಗಳು, ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡೆದು ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ವೇಶ್ಯೆಯರನ್ನೂ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಕೇಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಕೇತನ್ ದೇಸಾಯಿ 2010ರಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಈಗ ಮತ್ತೆ ಪರಿಷತ್ತಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದ  ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಕೇಶವ ದೇಸಿರಾಜು ಅವರನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿದ್ದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದೂ, ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಆಡಳಿತವು ವಿಫಲವಾದರೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಬರ್ಜರ್ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಹೀಗೆ ವಿದೇಶಿ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರು, ಬಿಎಂಜೆಯಂತಹ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿಸಿ, ವಿದೇಶಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರೂ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘದಂತಹ ಯಾವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಯೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿರುವುದೇಕೆ? ಬರ್ಜರ್ ಬರೆದದ್ದು ಸತ್ಯವೆಂದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವೇ? ಅಥವಾ ಅದು ಸುಳ್ಳೆನ್ನಲು ನೈತಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವಿಲ್ಲದಾಯಿತೇ? ಯಾ ಈ ಹೊಲಸಿಗೆ ತಾವೂ ಕಾರಣರೆಂಬ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ? ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಇಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬಂದದ್ದೇಕೆನ್ನುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಳವಳಕಾರಿಯಲ್ಲವೇ?

ಬಿಎಂಜೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ಜೂನ್ 25ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದಿಲ್ಲಿಯ ಗಂಗಾರಾಂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಡೀನ್ ಸಮಿರನ್ ನಂದಿ ಹಾಗೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕ ಮಂಡಳಿಯ ಅನಿತಾ ಜೈನ್ ಮತ್ತು ಕಮ್ರಾನ್ ಅಬ್ಬಾಸಿ ಬರೆದ ಸಂಪಾದಕೀಯವೊಂದನ್ನು ಬಿಎಂಜೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿತು (ಬಿಎಂಜೆ, 2014;348:ಜಿ4184). ವೈದ್ಯಕೀಯ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಪತ್ರಿಕೆಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದಲೇ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗುವುದೆಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಪಿಡುಗನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ವಿಶ್ವದ ಉಳಿದೆಡೆಯಲ್ಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದೆಂದೂ,  ಲಂಚ-ರುಸುಮುಗಳೆದುರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗಿಯಾಗಬೇಕೆಂದೂ ಆಗ್ರಹಿಸಲಾಯಿತು.

ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇರುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಸಂಪಾದಕೀಯದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ವರ್ಷಕ್ಕೆ 7 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟಿರುವ ಜಾಗತಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳ ವಹಿವಾಟಿನಲ್ಲಿ ಶೇ.10ರಿಂದ 25ರಷ್ಟು ಲಂಚ-ರುಸುಮುಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮೆರಿಕವೊಂದರಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು 80-300 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳು ಹೀಗೆ ನುಂಗಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಹೃದಯದ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೂ, ಮೂರರಲ್ಲೊಂದು ಮಂಡಿ ಬದಲಿಸುವ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೂ, ಆಧುನಿಕ ಮಾಮೊಗ್ರಫಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿಂದು ತ್ಯಾಜ್ಯ ವಿಲೇವಾರಿ, ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮಾ ಯೋಜನೆಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರೋಗ್ಯ ಅಭಿಯಾನದಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದಾಗಿ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೆಣಗಳಾಗಿರುವುದೂ ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದೀಚಿನ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಹೂಡಿಕೆಯು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗವನ್ನು ಲಾಭದ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ದೂಡಿದೆ.

ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಿಗಷ್ಟೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೀಟುಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಜ್ಞಾನ-ಕೌಶಲ್ಯ-ಸೇವೆಗಳೇ ವೈದ್ಯರ ವರ್ಚಸ್ಸಾಗಿದ್ದವು. ಈಗ ಒಂದೆರಡು ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾಡಿಬಡಿತವೆಷ್ಟೆಂದು ಅರಿಯದೆಯೂ ವೈದ್ಯರಾಗಬಹುದು. ಅಂತಹವರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆಡಳಿತವು ಬಯಸಿದಂತೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವ, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಆಣತಿಯಂತೆ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕೈಗೊಂಬೆಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ತಿಂಗಳಿಗೆ 30-40 ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಅವುಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುವ ವೈದ್ಯರ ಗುಣಮಟ್ಟವೇನೆಂದು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗದಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ವೈದ್ಯರು ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ದೂರಿತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ವಂಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯವೃಂದವೇ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ, ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಕೂಡಾ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾದ, ಯಾವುದೇ ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗದ, ಸಜ್ಜನ ವೈದ್ಯರು ಈಗಲೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಎಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಲೇಖನಗಳು ಅಂಥವರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ  ಕರೆಗಂಟೆಗೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಪಡೆದು ಪಂಚತಾರಾ ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ಬದಲು ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಿಂದ ಸರಳವಾದ, ಜ್ಞಾನಸಮೃದ್ಧವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದು. ತುಂಡು ಪಾವತಿಯ ಆಮಿಷವೊಡ್ಡುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜರುಗಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಈ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮುಂದಾಗಬೇಕು. ದಿಲ್ಲಿಯ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೃದ್ರೋಗ ತಜ್ಞರು ಮಿತವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.

ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯನ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು: ರೋಗಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆಡಳಿತದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು, ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಹತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಉತ್ತೀರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಡಳಿತದ ಅಪ್ಪಣೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯದಿರಬೇಕು, ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆ-ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಿಂದ ತುಂಡುಪಾವತಿಯನ್ನೂ, ಇತರ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ವೃತ್ತಿಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿವೆಯಾದರೂ ಅವುಗಳ ಪಾಲನೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಪರಿಷತ್ತು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಕಡ್ಡಾಯ ಸಿಎಂಇಯೊಂದಿಗೆ ಮರುನೋಂದಣಿಯಂಥ ನಿಯಮಬಾಹಿರ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹೇರಿ ಕಾಸು ಪೀಕಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತದೆ.

ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಕೂಡಾ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ನೋಡಿ, ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅತಿವೆಚ್ಚದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅತಿಖರ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಹೇರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು. ಇಡೀ ದೇಹದ ಪರೀಕ್ಷೆ, ವಿನಾಕಾರಣ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸ್ಕಾನ್ ಗಳು, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಹಾಗೂ ಮೂಳೆಸಾಂದ್ರತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ದರಕಡಿತದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಯಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಕೊಡಮಾಡುವ ವಿಮಾಯೋಜನೆಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಆಡಂಬರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನಲ್ಲ.

ಯಾವೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯನೂ ಮೋಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಯಾವೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯೂ ಮೋಸಕ್ಕೊಳಗಾಗಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವೈದ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿಡುವುದು ಕಷ್ಟವೇ ಅಲ್ಲ.

ಐವತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ : ವಿಪರೀತವಾದರೆ ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿ ಹರಣ [ಜೂನ್ 25, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸಂತಾನಹೀನತೆಗೆ ಲೆಪ್ಟಿನ್, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ನಂತಹ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಕಾರಣ, ದೋಷ-ಪಾಪ-ಶಾಪಗಳಲ್ಲ

ಸಂತಾನಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ವಯೋಮಾನದವರಲ್ಲಿ ಫಲಹೀನತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರನಾಳೀಯ ಫಲೀಕರಣದಂತಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ವಯಸ್ಕರು ಫಲಹೀನರಾಗುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಗನೇ ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪೀಳಿಗೆಯ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಹೀನತೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿದೆ: 1990ರಲ್ಲಿ ಶೇ. 8ರಷ್ಟು ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದ್ದರೆ ಈಗ ಶೇ.12-18ರಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ಆರರಲ್ಲೊಬ್ಬರು, ಅಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಹೀನತೆಯುಳ್ಳವರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ.20-30ರಷ್ಟು ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲೂ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲಿದೆ. ಹೆಂಗಸರಲ್ಲೂ, ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಂಡಸರಲ್ಲೂ, ಫಲಹೀನತೆಯು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಇದೇ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾದ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಹುಡುಗಿಯರು 14-16ರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೈನೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗ 11-12ಕ್ಕೇ ಮೈನೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 16ರಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರು 7ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಶೇ. 30ರಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರು 8ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಗರವಾಸಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ 2-3 ವರ್ಷ ಮೊದಲೇ ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರು ಬೇಗನೇ ಪ್ರೌಢರಾಗುವುದಕ್ಕೂ, ನಂತರ ಸಂತಾನಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳೇನು? ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಒತ್ತಡಗಳು, ಆಹಾರಕ್ರಮಗಳು, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಾಗಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಉತ್ತರ ನೀಡಬಹುದು.

ಮನುಷ್ಯರ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವೂ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ನರಮಂಡಲ, ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ನಿರ್ನಾಳ ಗ್ರಂಥಿಗಳು ಮತ್ತವುಗಳ ಸ್ರಾವಗಳು ಹಾಗೂ ದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಗಗಳು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತವೆ. ನರಮಂಡಲ ಹಾಗೂ ನಿರ್ನಾಳ ಸ್ರಾವಗಳ (ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ) ಸಂವಹನವು ದೇಹದೊಳಗಿನ ಹಾಗೂ ಹೊರಪರಿಸರದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಆಹಾರಗಳಿಂದಾಗಿ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತಾಳಮೇಳವು ಕೆಡಬಹುದೆನ್ನಲು ಪುರಾವೆಗಳೀಗ ದೊರೆಯತೊಡಗಿವೆ.

ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಜನನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯಾಣುಗಳು/ಅಂಡಾಣುಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್, ಪ್ರೊಜೆಸ್ಟರಾನ್ ಮತ್ತು ಟೆಸ್ಟೊಸ್ಟಿರಾನ್ ಎಂಬ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಸಂಬಂಧಿ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಇವು ಮೆದುಳೊಳಗೆ ಹುದುಗಿರುವ ಪಿಟ್ಯುಟರಿ ಗ್ರಂಥಿಯಿಂದ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಎರಡು ಜನನಾಂಗ ಪ್ರಚೋದಕ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಈ ಪಿಟ್ಯುಟರಿ ಸ್ರಾವಗಳು ಹೈಪೊಥಲಮಸಿನ ಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಹೈಪೊಥಲಮಸ್ ದೇಹದ ಒಳ-ಹೊರಗಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಂಡು ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರಗಳು ಈ ಹೈಪೊಥಲಮಸ್-ಪಿಟ್ಯುಟರಿ-ಜನಾಂಗಗಳ ಅಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೇದಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಲೆಪ್ಟಿನ್ ಎಂಬ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಸ್ರವಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಲೆಪ್ಟಿನ್ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಆಹಾರವು (ಮೇದಸ್ಸು) ಸಂಚಯವಾಗಿದೆಯೆನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೈಪೊಥಲಮಸಿಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಜನನಾಂಗಗಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೈಪೊಥಲಮಸ್ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದ ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ದೇಹದೊಳಗೆ ಸಂಚಯವಾಗುವ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ನಾವು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪುವುದನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವೋ ಅಷ್ಟೇ ತಿಂದರೆ ಇವು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದು ಬೊಜ್ಜು ಹೆಚ್ಚಿದರೆ ಲೆಪ್ಟಿನ್ ಏರಿ ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆ ಬೇಗನೇ ಬರುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಜನನಾಂಗಗಳ ಪ್ರಚೋದನೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳು ಸ್ರವಿಸುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾರ್ಮೋನು ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಶರ್ಕರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಈ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನು ಮೇದಸ್ಸಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗಿ, ಬೊಜ್ಜು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದ ಲೆಪ್ಟಿನ್ ಏರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಶರ್ಕರಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದಷ್ಟು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾಗೂ ಲೆಪ್ಟಿನ್ ಎರಡೂ ಏರುತ್ತವೆ. ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಏರಿದಂತೆ ಟೆಸ್ಟೊಸ್ಟಿರಾನ್ ಪ್ರಮಾಣವೂ ಏರುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಪಿಟ್ಯುಟರಿಯಿಂದ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಚೋದಕ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ಏರುಪೇರಾಗುತ್ತವೆ, ಜನನಾಂಗಗಳ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲವೂ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಅಂಡಾಣುಗಳು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಬೆಳೆಯುವುದರಿಂದ (ಪಾಲಿ ಸಿಸ್ಟಿಕ್ ಓವರಿ ಅಥವಾ ಪಿಸಿಒ) ಋತುಚಕ್ರವು ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಶೇ.50ರಷ್ಟು ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಹೀನತೆಗೆ ಪಿಸಿಓ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದ ವೀರ್ಯಾಣುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹೆಚ್ಚಿ ಟೆಸ್ಟೊಸ್ಟಿರಾನ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಏರಿದಾಗ ಗಂಡಸರಂತೆ ಕೂದಲುಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜಿನಿಂದಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಸಹಜ ಹಾರ್ಮೋನಾದ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಏರತೊಡಗುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಲೈಂಗಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಸ್ತನಗಳ ಗಾತ್ರವು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ವಿಪರೀತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ಲೈಂಗಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ.

ಶರ್ಕರಗಳ ಅತಿಸೇವನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳಿಂದಲೂ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂದುಂಟಾಗಬಹುದೆಂದು ಶಂಕಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪಶು ಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾಗೂ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ನಂತಹ ಬೆಳೆತಕಾರಕಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೆ, ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರೊಜೆಸ್ಟರಾನ್ ಗಳ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಶು ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇವಿಸುವ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಪಿಸಿಒ ಹಾಗೂ ಅತಿಕೂದಲಿನಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆಯೆಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಸೋಯಾ ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಜನ್ಯ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಜನನಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪಾಲಿಕಾರ್ಬನೇಟ್ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ (ಬಾಟಲು ಇತ್ಯಾದಿ) ಹಾಗೂ ಪಿವಿಸಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ (ಆಟಿಕೆ, ನಳ್ಳಿ, ಪರದೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ) ಗಳಲ್ಲಿರುವ ಬಿಸ್ಫಿನಾಲ್ ಎ ಮತ್ತು ಥಾಲೇಟ್ ನಂತಹ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಯಾದ ನಿರ್ನಾಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಳೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲವೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಡಿಡಿಟಿ, ಎಂಡೋಸಲ್ಫಾನ್ ನಂತಹ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು, ವಾಹನದ ಇಂಧನಗಳು, ಇತರ ಔದ್ಯಮಿಕ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಕೂಡಾ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ವ್ಯಾಯಾಮದ ಕೊರತೆ, ಮದ್ಯಪಾನ ಹಾಗೂ ಧೂಮಪಾನ, ವಿಪರೀತ ಒತ್ತಡಗಳು, ಅನಗತ್ಯ ಔಷಧ ಸೇವನೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲವು.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಂತಾನಶಕ್ತಿಯು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಿತಮಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಸಕ್ಕರೆ, ಸಿಹಿಭರಿತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಪೇಯಗಳು; ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ರಸಗಳು; ಪಶು ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು; ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ; ಬ್ರೆಡ್, ನೂಡಲ್ಸ್, ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಶರ್ಕರಗಳು; ಸೋಯಾ ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇನ್ನುಳಿದ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಿತಮಿತವಾಗಿ, ಹಸಿವಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ನಿರ್ನಾಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ದೂರವಿಡುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಸಂತಾನಹೀನತೆಗೆ ನಾಗದೋಷ, ಪಾಪಕರ್ಮ, ಅನ್ಯರ ಶಾಪ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಜೀವನಶೈಲಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಲೆಪ್ಟಿನ್, ಇನ್ಸುಲಿನ್, ಟೆಸ್ಟೋಸ್ಟಿರಾನ್, ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಮುಂತಾದ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಲ್ಲಾಗುವ ಏರುಪೇರುಗಳೇ ಕಾರಣವೆನ್ನಲು ಅಡ್ಡಿಯಿರಲಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂತಾನರಹಿತರು ದೋಷ-ಪಾಪ-ಶಾಪ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆಳಸುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಲೆಪ್ಟಿನ್-ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನವಾದೀತು. ಹಾಗೆಯೇ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೊರೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಇಂದಿನ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರ ಸೇವನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಹಿಂದಿನ ಹಿತಮಿತವಾದ ಆಹಾರದತ್ತ ಹೊರಳಿ ನೋಡುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಐವತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ತ್ರಿದೋಷಗಳ ಪತ್ತೆಗೆ ಸ್ಟೆಥೋಸ್ಕೋಪ್ ಬೇಕಿಲ್ಲ [ಜೂನ್ 11, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೋಗನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಆಧುನಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನೆರವಾಗಲಾರವು

ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಟಿನಿನ್ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಎಂಆರ್ ಐ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಗಚಿಕಿತ್ಸಕ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಇನ್ನಿತರರು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಅದರಿಂದ ರೋಗಿಗಳಿಗೇನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೇ?

ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹ ಹಾಗೂ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಯುನಾನಿ, ಸಿದ್ಧ ಮುಂತಾದ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿರುವ  ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೂ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಸಮಗ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲಸಿ ಮುದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯರಕ್ಷಣೆಯನ್ನುಸುಧಾರಿಸಬಹುದು, ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನಿಳಿಸಬಹುದು, ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣವನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಇದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು ಕೊಡಮಾಡುವುದು ಸಮಗ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಯುರ್ವೇದದ ಔಷಧಗಳಂತೆ! ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಸ್ರಾವ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದರೆ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯಿಂದ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದಂತೆ! ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ನೋವೆದ್ದರೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಯೋಗ ತರಬೇತಿ  ಪಡೆದವನು ಎಂಆರ್ ಐ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಾನಂತೆ! ಇನ್ ಫ್ಲುಯೆಂಜಾ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ವೈರಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ತಳಿಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಕಂಡುಹಿಡಿದರೆ ಮರುದಿನವೇ ಅವಕ್ಕೆ ಬದಲಿಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದೂ ಇದೆ!

ನಿಜವೆಂದರೆ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯಲ್ಲಿ ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಕ್ಷೀಣತೆ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ, ಯೋಗಸಾಧನೆಯು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಕ್ರಮವೇ ಅಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ದೇಹ ಹಾಗೂ ರೋಗಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಪರಿಭಾಷೆಗಳು, ರೋಗಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳು, ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಒಂದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಗಂಟು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಒಂದರ ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು, ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅಮಾಯಕ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ, ಪ್ರಾಚೀನ ವೈದ್ಯಪದ್ಧತಿಗಳಿಗೆ ಅಪಚಾರ.

ಆಯುರ್ವೇದವು ಭರತಖಂಡದಲ್ಲಿ ಎರಡು-ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಉಚ್ಛ್ರಾಯದಲ್ಲಿತ್ತು. ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಕ್ಷಕಿರಣ, ಸಿಟಿ-ಎಂ ಆರ್ ಐ, ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇಹರಚನೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ಮಶಾನದಿಂದ ಶವಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಜಲ. ವಾಯು ಹಾಗೂ ಅಗ್ನಿಗಳೆಂಬ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದಾದ ದೇಹ; ಅದರೊಳಗೆ ರಸ, ರಕ್ತ, ಮಾಂಸ, ಮೇದ, ಅಸ್ಥಿ, ಮಜ್ಜೆ ಹಾಗೂ ಶುಕ್ರ ಎಂಬ ಏಳು ಧಾತುಗಳು, ಓಜಸ್ಸು, ತೇಜಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣಗಳಂತಹ ಶಕ್ತಿಗಳು; ಪಂಚಭೂತಗಳ ತಾಳಮೇಳದಿಂದಾಗುವ ವಾತ, ಪಿತ್ತ ಮತ್ತು ಕಫಗಳೆಂಬ ಮೂರು ದೋಷಗಳು – ಇವೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೂ, ವಿಕೃತಿಯನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಆ ಕಾಲದ ಆಯುರ್ವೇದದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಾಲದ ವೈದ್ಯನು ತನ್ನ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಪ್ರಶ್ನೆ-ಸ್ಪರ್ಶ-ದರ್ಶನಗಳಿಂದ ರೋಗಿಯ ದೇಹ ಹಾಗೂ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ರೋಗವನ್ನೂ, ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಆಯುರ್ವೇದ ಪರಿಣತರು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ಈ ವಿಧಾನಗಳಿಂದಲೇ ಅವರು ರೋಗನಿದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಕ್ಷಕಿರಣ, ಸ್ಕಾನ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು, ಅವೇಕೆ, ಸ್ಟೆಥೋಸ್ಕೋಪ್ ನಂತಹ ನೂತನ ಸಾಧನಗಳು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಲಾರವು.

ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಜರ್ಮನಿಯ ವೈದ್ಯ ಸಮುವೆಲ್ ಹನೆಮನ್ (1755-1843) ಅನುಸಾರ, ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿರುವ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರುಗಳಾದಾಗ ಬಗೆಬಗೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ; ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಯಿಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಸೋರಾ (ಒಳತುರಿಕೆ), ಸೈಕೋಸಿಸ್ (ಶುಕ್ಲಮೇಹ, ಗೊನೊರಿಯಾ ಮೂಲ) ಹಾಗೂ ಸಿಫಿಲಿಸ್ (ಪರಂಗಿ ರೋಗ, ಸಿಫಿಲಿಸ್ ಮೂಲ) ಎಂಬ ಮೂರು ಕೊಳೆಗಳು (ಮಿಯಸ್ಮ್) ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ರೋಗಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ, ಅವನ ಕುಟುಂಬ, ಪರಿಸರ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳನ್ನೂ ಅತಿ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಕೇವಲ ಅವುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಕ್ಷಕಿರಣ, ಸ್ಕಾನ್, ಸ್ಟೆಥೋಸ್ಕೋಪ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಅವರಿಗೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಪಂಚಭೂತಗಳು, ತ್ರಿದೋಷಗಳು, ತ್ರಿಕಶ್ಮಲಗಳು, ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಆ ಕಾಲದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದವು. ಗ್ರೀಕರ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲೂ ಅಗ್ನಿ, ಭೂಮಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಜಲಗಳೆಂಬ ಮೂಲಧಾತುಗಳು ಹಾಗೂ ರಕ್ತ, ಕಫ, ಪೀತಪಿತ್ತ ಮತ್ತು ಕರಿಪಿತ್ತಗಳೆಂಬ ದೋಷಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಸಿದ್ಧ ಪದ್ಧತಿ, ಚೀನಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿ, ಗ್ರೀಸಿನಿಂದ ಪರ್ಷಿಯಾದ ಹಾದಿಯಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯುನಾನಿ ಪದ್ಧತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇವೇ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದವು. ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ, ಅಂದರೆ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದವರೆಗೂ, ಇಂತಹಾ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣು-ಹುಳು-ಹಾವು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೂ ಔಷಧಗಳಾಗಿ  ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೇಹದೊಳಗಿನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವುದಕ್ಕೆಂದು ಬಗೆಬಗೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಂಭೀರ ರೋಗಗಳಿದ್ದವರ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿ ರಕ್ತ ಹರಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ತಜ್ಞರ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂದು  ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿತ್ತು.  ಅಮೆರಿಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಾರ್ಜ್ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ 1799ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ಗಂಟಲು ನೋವಿಗೆ ತುತ್ತಾದಾಗ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಲ ರಕ್ತಸ್ರಾವದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಬೇಕಾಯಿತು.

ಹದಿನೆಂಟು-ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಡತೊಡಗಿದವು. ರೋಗಗಳಿಗೆ ತ್ರಿದೋಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೊರತಾದ ಅನ್ಯಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಹೊರಟವರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಬೆಳೆಯಿತು. ದೂರಪಯಣದ ನಾವಿಕರು ಕಿತ್ತಳೆ-ಲಿಂಬೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರುವುದರಿಂದ ಚರ್ಮ ಹಾಗೂ ಒಸಡುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು 1747ರಲ್ಲೇ ತೋರಿಸಿದ ಜೇಮ್ಸ್ ಲಿಂಡ್, ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ರಕ್ತಸ್ರಾವದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೋಗಿಗಳು ಸಾಯುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದನ್ನು 1809ರಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಅಲೆಗ್ಸಾಂಡರ್ ಹಾಮಿಲ್ಟನ್, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಹುದೆಂದು 1860ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಲೂಯಿ ಪಾಸ್ಚರ್, ಆಂಥ್ರಾಕ್ಸ್, ಕಾಲೆರಾ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಯ ರೋಗಗಳು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದುಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು 1880ರ ವೇಳೆಗೆ ದೃಢಪಡಿಸಿದ ರಾಬರ್ಟ್ ಕುಕ್, ಮಲೇರಿಯಾ ಪರೋಪಜೀವಿಯು ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ರೊನಾಲ್ಡ್ ರಾಸ್ – ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಅವಿರತ ಶ್ರಮದ ಫಲವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೂ, ತಡೆಯುವ ಉಪಾಯಗಳೂ ಬಂದವು. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಮೊದಲ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಬಂದವು, ಇನ್ಸುಲಿನ್, ಥೈರಾಕ್ಸಿನ್ ಮುಂತಾದ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಹೊಸ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಾನಗಳೂ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದಂತೆ ಮಾನವ ದೇಹದ ಗುಟ್ಟುಗಳು ಬಯಲಾಗತೊಡಗಿದವು, ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಗಗಳ ಕಾರಣಗಳು ಪತ್ತೆಯಾದವು. ಹೀಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಸಾಧನೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎತ್ತರೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ತ್ರಿದೋಷ-ತ್ರಿಕಶ್ಮಲ-ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೇ ಉಳಿದಿವೆ.

ಇಂದಿಗೂ ಆಯುರ್ವೇದ ಹಾಗೂ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಗಳ ಪರಿಣತರು ವಾತ-ಪಿತ್ತ-ಕಫ-ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ-ಸೋರಾಗಳೇ ಪರಮಸತ್ಯಗಳೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲದೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಂದ ಮಲೇರಿಯಾ, ಕ್ಷಯ, ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೋಂಕುಗಳುಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಗ್ರಂಥಿಯ ಥೈರಾಕ್ಸಿನ್ ಸ್ರಾವದ ಏರಿಳಿತದಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾಗಬಹುದೆಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಹೃದಯದ ಅಪಧಮನಿಗಳು ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗುವುದು ನಿಜವೆನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ತ್ರಿದೋಷ-ತ್ರಿಕಶ್ಮಲಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಈ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ! ಬದಲಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗುವ ರೋಗಗಳನ್ನು ತ್ರಿದೋಷಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಅದೇ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ವಾತ-ಪಿತ್ತ-ಕಫಾದಿ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲತ್ರಿದೋಷ-ತ್ರಿಕಶ್ಮಲಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೋಗನಿದಾನ ಮಾಡುವ ಪರಿಣತರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳುಹಾರ್ಮೋನು ಅಳತೆಗಳುಕ್ಷಕಿರಣ-ಸ್ಕಾನ್ ಗಳು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿದೋಷಗಳು ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಐವತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಹಿರಿಯ ಜೀವಿಗಳ ಬಾಳ್ವೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಲಿ [ಮೇ 28, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ]

ಜೀವನದ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲ ಹೇಗಿರಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನು ಹಿರಿಯರೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು

ಸಮಕಾಲೀನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳೆರಡನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವವರು ನಮ್ಮ ಹಿರಿವಯಸ್ಕರು. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳ ವೈದ್ಯಕೀಯ, ತಾಂತ್ರಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿಗಳಿಂದಾಗಿರುವ ಆಯುರಾರೋಗ್ಯವರ್ಧನೆಯ ಸುಖ ಒಂದೆಡೆಗೆ, ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಶೈಥಿಲ್ಯದಿಂದಾಗುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಜಾಗತಿಕ ವಯಸ್ಕರ ವರದಿಯನುಸಾರ, 2012ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ 60 ವರ್ಷ ಮೀರಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಶೇ. 11ರಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು 80 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿತ್ತು. ಇದು 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಶೇ. 16ರಷ್ಟು, ಅಂದರೆ 137 ಕೋಟಿಯಾಗಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೀಗ 60ಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರು ಸುಮಾರು 10 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿದ್ದು, 2030ರ ವೇಳೆಗೆ 19 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾಗಲಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಂದ್ರ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯನುಸಾರ, ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಯುಷ್ಯವು 5 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ: 2001-05ರಲ್ಲಿ 63 ವರ್ಷಗಳಿದ್ದುದು 2011-15ರಲ್ಲಿ 68ಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದಿದೆ, 1947ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ಜಾಗತಿಕ ವಯಸ್ಕರ ವರದಿಯಂತೆ, ಹಿರಿವಯಸ್ಕರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲಕರ ಪರಿಸರ ಆಧಾರಿತ ಕ್ಷೇಮ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ 91 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಸ್ವೀಡನ್ ಒಂದನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಭಾರತವು 73ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ; ಇವುಗಳ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳು 100 ಆಗಿರುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 35 ಆಗಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಸುಖವಾಗಿರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಿಂದಿದ್ದೇವೆ.

ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳು ಕ್ಷಯಿಸುತ್ತವೆ, ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯೂ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಹೃದ್ರೋಗ, ಮಧುಮೇಹ, ಮರೆಗುಳಿತನ, ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಮೂಳೆಸವೆತ, ದೈಹಿಕ ಸಮತೋಲನದ ಸಮಸ್ಯೆ, ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರವಣ ಮಾಂದ್ಯತೆಗಳು, ಹಲ್ಲುಗಳು ಹಾಗೂ ಒಸಡಿನ ತೊಂದರೆಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಸೋಂಕುಗಳು ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ವಿವಿಧ  ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಥವಾ ವಯೋಸಹಜವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಅವರಲ್ಲುಂಟಾಗಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ವೆಚ್ಚದಾಯಕವಾಗಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸ್ವಂತ ಆದಾಯವಿಲ್ಲದೆ, ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆಗಳು ದೊರೆಯದೆ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು. ಆ ತಲೆಮಾರಿನ ಗಂಡ-ಹೆಂಡಿರ ನಡುವೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವೂ ಹೆಚ್ಚು, ಮಹಿಳೆಯರ ಬಾಳುವೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು; ಹೀಗಾಗಿ, ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿಧವೆಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಿರಿಯ ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಶೇ. 50ರಷ್ಟು ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾದರೆ, ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶೇ. 20ರಷ್ಟು ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಹಿರಿಯ ಗಂಡಸರು ದುಡಿದು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕೇವಲ ಶೇ. 19ರಷ್ಟು (ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 7ರಷ್ಟು) ಮಹಿಳೆಯರು ಸಂಪಾದಿಸಬಲ್ಲವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಆಸ್ತಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಗೌರವಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಹೀಗೆ ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇಂದಿನ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಹೊಸ ತಲೆಮಾರು, ಹೊಸ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಿರಿಯರ ಪಾಲಿಗೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡುತ್ತವೆ. ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಮಕ್ಕಳ ಅಶಿಕ್ಷಿತ ಹೆತ್ತವರು; ಮಹಾನಗರಗಳಿಗೂ, ವಿದೇಶಗಳಿಗೂ ವಲಸೆ ಹೋದ ಕಿರಿಯರು, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿದ ಹಿರಿಯರು; ಬಡತನದಲ್ಲೇ ಜೀವಸವೆಸಿದ ಪೋಷಕರು, ಸಿರಿತನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು; ಹಳೆಯ ಆಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದ ಹಳಬರು, ಹೊಸ ಶೈಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಹೊಸಬರು. ಅಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನ ಸಣ್ಣ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅವರು ಹೊರೆಯಾಗುವುದಿದೆ. ಅದಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಮಕ್ಕಳು ದೂರ ಸಾಗಿದಾಗ ಹೆತ್ತವರು ಹಿಂದುಳಿಯುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಂಧು-ಬಳಗದ, ಸಮಾಜದ ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಿಂದಾಗುವ ಒದ್ದಾಟ ಬೇರೆ.

ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಗರದ ತನ್ನ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪದ ತಾಯಿ, “ನಾನೇಕೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕು? ನೀನೂ, ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗನೇ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಡರಾತ್ರಿ ಮರಳುತ್ತೀರಿ. ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಲೇಜು-ಪಾಠ ಅಂತ ಅವರಷ್ಟಕ್ಕಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದವರಿದ್ದಾರೆ, ನೆರೆಯವರಿದ್ದಾರೆ, ದನಕರುಗಳೂ, ಕೋಳಿಗಳೂ ಇವೆ, ಹೂಗಿಡಗಳಿವೆ, ತೋಟವಿದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ, ನನಗೆ ಅದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿಯೇನಾದರೂ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡು, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು” ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು; ತೊಂಭತ್ತರ ತುಂಬು ಜೀವನದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದರು.

ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದವನೊಬ್ಬ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಹತ್ತಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ, ನಗರದಲ್ಲೊಂದು ಫ್ಲಾಟು ಖರೀದಿಸಿ ಅದರೆದುರಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ. ಅವರ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಊಟ ಬಡಿಸಲೆಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿದ. ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನನ್ನು ಮೀರಲಾಗದೆ ಫ್ಲಾಟು ಸೇರಿದ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳು ಕೆಲತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಖಿನ್ನತೆಗೊಳಗಾದರು. ಮಗನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಲದ ಮನೆಯನ್ನೂ ಮಾರಿ ಫ್ಲಾಟಿನೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಬಂಧಿಗಳಾದರು. ಎರಡೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಿ ಮಿದುಳಿನ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು, ಅದಾಗಿ 8 ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಗುಳಿತನ ಹೆಚ್ಚಿ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ತಂದೆಯೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದರು.

ಈ ನಿದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಸರ್ವಾನ್ವಯಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳಿಂದ ಒಂದಷ್ಟಾದರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು. ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನು ಹಿರಿಯರಿಗೇ ಬಿಡುವುದೊಳಿತು. ಕುಟುಂಬದ ಇತರೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುವುದಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಷ್ಟದ ಮನೆಯಲ್ಲೋ, ಹಿರಿಯರ ಆಶ್ರಯಧಾಮಗಳಲ್ಲೋ ಅವರಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅನುವಾಗಬೇಕು. ಹಿರಿವಯಸ್ಕರು ಈ ಮೂರರೊಳಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರವಿನ್ನೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವವರು ಯಾ ಆಶ್ರಯಧಾಮಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಸಂತಸದಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿರುವವರೂ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಈ ಮೂರೂ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೂ ಇರಬಹುದು.

ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಯಸಿದರೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಕೆಳ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು, ನೆಲವನ್ನು ಮಟ್ಟಸಗೊಳಿಸಿ ಜಾರದಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಆಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಬಿಗಳನ್ನೋ, ಹಿಡಿಗಳನ್ನೋ ಅಳವಡಿಸುವುದು, ಶೌಚಾಲಯವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದು, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಳಕಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ವಿದ್ಯುತ್ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನೂ, ದೂರವಾಣಿಯನ್ನೂ ಕೈಗೆಟಕುವಂತಿಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಅವರ ಜೀವನವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಲಭ್ಯವಿರಬೇಕಾದದ್ದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಆಗಾಗ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲಾಗದವರು ನಿಯತವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ವೈದ್ಯರು, ಅತ್ತಿತ್ತ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲ ವಾಹನ ಚಾಲಕರು, ದಿನಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲವರು ಸದಾ ಅವರಿಗೆ ಲಭ್ಯರಿರುವುದನ್ನು ಖಾತರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಮರೆಗುಳಿತನದಂತಹ ಮಿದುಳಿನ ವೈಫಲ್ಯವಿರುವವರಿಗೆ, ಇನ್ನಿತರ ಕಾಯಿಲೆಗಳುಳ್ಳವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಆರೈಕೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಿರಿಯರ ಆಶ್ರಯಧಾಮಗಳಲ್ಲಿರಬಯಸುವವರು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನೋಂದಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸೇರಬೇಕು.

ಕುಟುಂಬದವರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿತರಾಗುವ ಅಥವಾ ಪೀಡೆಗೊಳಗಾಗುವ ಹಿರಿಯರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹೆತ್ತವರು ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಯಾಣ ಕಾಯಿದೆಯು 2007ರಿಂದ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸ್ವಂತ ಆದಾಯವಿಲ್ಲದ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯ ವಾರೀಸುದಾರ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಂದ ತಿಂಗಳಿಗೆ ರೂ. 10000 ದಷ್ಟು ನಿರ್ವಹಣಾ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಕಾಯಿದೆಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ನಿ.24ರಂತೆ, ಹೊಣೆಗಾರರು ಹಿರಿಯರನ್ನು ತೊಲಗಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಕಾರಾಗೃಹ ವಾಸ ಹಾಗೂ ರೂ.5000 ದಂಡ ವಿಧಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ನಿ.23ರಂತೆ, ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಶ್ವಾಸನೆಯಿತ್ತು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡಕೊಂಡವರು ಅದರಿಂದ ವಿಮುಖರಾದರೆ, ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಈ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಮನವಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಪವಿಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸಹಾಯಕ ಆಯುಕ್ತರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತಾಗಿನ ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದವರು, ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದವರು, ಈಗ ಹಿರಿತನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರುವಾಗ ಅವರ ಇನ್ನುಳಿದ ವರ್ಷಗಳು ಸುಖಮಯವೂ, ಸುರಕ್ಷಿತವೂ ಆಗಿರುವಂತೆ ಖಾತರಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಹಳೆ-ಹೊಸ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಸಂತೃಸ್ತರಾಗುವ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸರಕಾರವೇ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೊದಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಐವತ್ತನೇ ಬರಹ : ಎರಡು ದಿನಗಳ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಖರ್ಚು [ಮೇ 14, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ

ಸೆಖೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿದೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಯೂ ಸುರಿಯಲಿದೆ. ಸೋಂಕುಗಳೆಲ್ಲ ಹರಡತೊಡಗಿ ಜ್ವರ, ಕೆಮ್ಮು, ವಾಂತಿ, ಭೇದಿ ಹೆಚ್ಚಲಿವೆ. ಜ್ವರದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವ ಸವಾಲು ವೈದ್ಯನಿಗೆ, ಖರ್ಚು-ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರಿಗೆ.

ಒಂದೊಂದು ಸೋಂಕು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಿದ್ದು ಹೋದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ವಾರಗಟ್ಟಲೆ, ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ಶಮನಗೊಂಡರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಗಂಭೀರಗೊಂಡು ಪ್ರಾಣಕ್ಕೇ ಎರವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಸೋಂಕಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆಯೂ, ಜಾಣ್ಮೆಯೂ  ವೈದ್ಯನಿಗಿದ್ದರೆ, ರೋಗಿಯ ಸಹಕಾರವೂ ಇದ್ದರೆ, ಜ್ವರದ ಕಾರಣವನ್ನು ಬೇಗನೇ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಅವಸರಯುಗದಲ್ಲಿ ರೋಗವೇನೆನ್ನುವುದು ಥಟ್ಟನೇ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು, ಮರುಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗುಣವಾಗಬೇಕು. ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಜ್ವರವಿದ್ದೊಡನೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ರಕ್ತಕಣಗಳ ಹಾಗೂ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮೂತ್ರದ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗಿ ಹಾಗೂ ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ಪತ್ತೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಯಕೃತ್ತು ಹಾಗೂ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಎದೆಗೆ ಕ್ಷಕಿರಣ, ಉದರಕ್ಕೆ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈಗ ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲೇನೂ ಕಾಣಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕಗಳು, ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕಗಳು, ಜ್ವರಶಮನಕಾರಿ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು, ರೋಗಿ ಬಯಸಿದರೆ ಒಂದೆರಡು ಚುಚ್ಚುಮದ್ದನ್ನೂ ಚುಚ್ಚಿ ಜ್ವರವಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆದರಿದ (ಅಥವಾ ಹೆದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ) ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ಗ್ಲೂಕೋಸು-ಸೆಲೈನು ದ್ರಾವಣ ಪೂರಣವಾಗುವುದೂ ಅಪರೂಪವಲ್ಲ.

ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬೇಕೆ? ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿರದಿದ್ದಾಗ ವೈದ್ಯರೇ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ-ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಈಗಲೂ ಮಾಡಬಹುದು. ರೋಗಿಯ ವಯಸ್ಸು, ಲಿಂಗ, ವಾಸಸ್ಥಳ, ಜ್ವರದ ಜೊತೆಗಿರುವ ಇನ್ನಿತರ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಸೋಂಕನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಜ್ವರವಿರುವ ರೋಗಿಯಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಉಲ್ಬಣಿಸಬಲ್ಲ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನೂ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನೂ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯನು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇನ್ನುಳಿದ ಸೋಂಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಮೊದಲೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವಾಗದು.

ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಸೋಂಕು ರಾಜ್ಯದೆಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ, ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಮೂಗು ಹಾಗೂ ಗಂಟಲಿನ ಸೋಂಕುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೈರಾಣುಗಳಿಂದಲೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ವೈರಸ್ ಸೋಂಕುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟಿನ ಜ್ವರ, ತಲೆ ನೋವು, ಸೀನು, ಮೂಗು ಸುರಿಯುವುದು, ಗಂಟಲ ಕೆರೆತ ಹಾಗೂ ಒಣ ಕೆಮ್ಮು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಶೇ. 80ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರಲ್ಲಿ ಇವು ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ವಾಸಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಕಂಡರೂ, ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ವೈರಸ್ ಸೋಂಕಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದವರಿಗೆ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಾಗಲೀ, ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳಾಗಲೀ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ, ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಊತ, ನುಂಗುವಾಗ ನೋವಷ್ಟೇ ಇದ್ದು ಕೆಮ್ಮು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, ಗಂಟಲ ಬದಿಯ ಗಳಲೆಗಳು ಊದಿರುವುದು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ಸೋಂಕನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.

ಜ್ವರ ಮತ್ತು ಕಫ ಸಹಿತವಾದ ಕೆಮ್ಮು ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳ ಯಾ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳ ಸೋಂಕನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಉಸಿರಾಟವು ವೇಗವಾಗಿದ್ದರೆ, ಕಷ್ಟಕರವೆನಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ಎದೆಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನೋವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ ಸೋಂಕು ಗಂಭೀರವಾಗಿರಬಹುದು. ಅಂಥವರನ್ನು ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಎದೆಯ ಕ್ಷಕಿರಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಉಬ್ಬಸವುಳ್ಳವರು, ಧೂಮಪಾನಿಗಳು, ಮದ್ಯವ್ಯಸನಿಗಳು, ಹಿರಿ ವಯಸ್ಕರು ಮುಂತಾದವರಲ್ಲಿ ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಸೋಂಕುಗಳು ಉಲ್ಬಣಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು.

ವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲೂ, ಹಿರಿವಯಸ್ಸಿನ ಗಂಡಸರಲ್ಲೂ ಮೂತ್ರನಾಳಗಳ ಸೋಂಕು ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಕೆಳಹೊಟ್ಟೆಯ ನೋವು, ಮೂತ್ರಶಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿ, ಪದೇ ಪದೇ ಮೂತ್ರ ಬಂದಂತಾಗುವುದು, ಬೆನ್ನುನೋವು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಅದರ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ಅಂಥವರು ಮೂತ್ರದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಬಳಿಕ ಸೂಕ್ತ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡೆಂಗಿ ಸೋಂಕು ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾವೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿ ಹಾಗೂ ಮಲೆನಾಡಿನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇಲಿಜ್ವರವು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಸೋಂಕುಗಳಲ್ಲೂ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾಗುವ ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಾವುಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲೂ, ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ, ಆಡಳಿತದಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಗೊಂದಲಗಳಿವೆ.

ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ, ಮೈಕೈ ನೋವು, ಬೆನ್ನುನೋವು ಹಾಗೂ ತಲೆನೋವು ಈ ಮೂರರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಡೆಂಗಿ ಹಾಗೂ ಇಲಿಜ್ವರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾಯುಗಳ ನೋವು ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳ ನೋವು ಬಹಳವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು, ವಾಕರಿಕೆ, ವಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೇದಿ ಈ ಮೂರರಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಮಲೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಣ ಕೆಮ್ಮು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಲಿಜ್ವರದಲ್ಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಂಡುಬರಬಹುದು. ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರವು 3 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಇಲಿಜ್ವರವು 4-7 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವರಲ್ಲಿ 2-3 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ; ಮಲೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಗೆ ಜ್ವರವಿರುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹವು ನಸುಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾದ ದಡಿಕೆಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ; ಇಲಿ ಜ್ವರದಲ್ಲೂ ನವಿರಾದ ದಡಿಕೆಗಳೇಳಬಹುದು. ಶೇ. 2ರಷ್ಟು ಡೆಂಗಿ ಪೀಡಿತರಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಹಾಗೂ ರಕ್ತದೊತ್ತಡದ ಇಳಿಕೆಯಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಬಹುದು. ಕೆಲವು ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತರಲ್ಲಿ ಕಾಮಾಲೆ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಲೇರಿಯಾ ತಗಲಿದ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಮಿದುಳು, ಶ್ವಾಸಾಂಗ, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾಗಬಹುದು. ಇಲಿಜ್ವರವು ಶೇ. 90ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಜ್ವರವು ಮರುಕಳಿಸಿ ಕಾಮಾಲೆ, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ವೈಫಲ್ಯ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಂಡುಬರಬಹುದು.

ಈ ಮೂರು ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ಮೊದಲೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಮಲೇರಿಯಾ ಇರುವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಅಂತೆಡೆಯಿಂದ ಮರಳಿ ಜ್ವರಕ್ಕೀಡಾದವರಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಪತ್ತೆಗೆ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಡೆಂಗಿಯನ್ನು ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ರೂ. 800-1000 ವೆಚ್ಚದ ಡೆಂಗಿ ವೈರಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಡೆಂಗಿ ಹಾಗೂ ಇಲಿಜ್ವರದ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಸರಳವಾದ ರಕ್ತ ಹಾಗೂ ಮೂತ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಇವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಬಹುದು. ಡೆಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ರಕ್ತಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ, ಇಲಿಜ್ವರದಲ್ಲಿ ಅದು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ, ಇಎಸ್ಆರ್ ಮಟ್ಟವೂ ಏರಿರುತ್ತದೆ. ಇಲಿಜ್ವರವು ಮೂಲತಃ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಸೋಂಕಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಟೀನ್ ಹಾಗೂ ರಕ್ತಕಣಗಳ ವಿಸರ್ಜನೆಯು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಹಾಗೂ ಇಲಿಜ್ವರಗಳಂತೆ ಯಕೃತ್ತಿನ ಉರಿಯೂತದಲ್ಲೂ (ಹೆಪಟೈಟಿಸ್) ಜ್ವರ, ವಾಕರಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಂತರ ಕಾಮಾಲೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತಹ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಿಣ್ವದ (ಎಎಲ್ ಟಿ) ಮಟ್ಟವು 350ನ್ನು ಮೀರಿರುತ್ತದೆ.

ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅತಿ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿಜವೆಂದರೆ, ಈ ಮೂರು ಸೋಂಕುಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನಿತರ ಹಲವು ಸೋಂಕುಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಇಳಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನಾಧರಿಸಿ ರೋಗಪತ್ತೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಜ್ವರವಿರುವ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಡೆಂಗಿ ಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದು, ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ-ದಡಿಕೆಗಳಿರುವವರಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನೂ, ಕೆಂಪು ರಕ್ತಕಣಗಳ (ಹಿಮಟೊಕ್ರಿಟ್) ಪ್ರಮಾಣವನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು; ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಒಂದು ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಹಾಗೂ ಹಿಮಟೊಕ್ರಿಟ್ ಶೇ. 20ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಏರಿಕೆಯಾಗುವುದು ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರವು ಗಂಭೀರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ದ್ರಾವಣ ಪೂರಣ ಮಾಡಬೇಕು; ತೀವ್ರ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಿದ್ದರೆ ರಕ್ತದ ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ ಆತಂಕಿತರಾಗಿ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜ್ವರದ ಜೊತೆಗಿರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾದ ಸರಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಖರ್ಚಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆತಂಕ-ಗೊಂದಲಗಳೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

ನಲವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ [ಎಪ್ರಿಲ್ 30, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಹಸಿವು ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಭೂರಿ ಭೋಜನ ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಸಲಹುತ್ತದೆ

ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಸುಲಭ-ಸುಖಮಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಹೃದ್ರೋಗ, ಮಧುಮೇಹ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಾವು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇನ್ನೊಂದು ಪೆಡಂಭೂತವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೂ,  ಕೆಲವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಅಂದರೆ ಭಯವೂ ಹೆಚ್ಚು, ವೆಚ್ಚವೂ ಹೆಚ್ಚು.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಲಾನ್ಸೆಟ್ ವಿದ್ವತ್ಪತ್ರಿಕೆಯ ಎಪ್ರಿಲ್ 11 ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ, ಚೀನಾ ಹಾಗೂ ರಷ್ಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ 50 ಪುಟಗಳ ವರದಿಯಿದೆ. ಈ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಹುಚ್ಚು, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆಂದೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಲ್ಲಿರುವ ವಿರಕ್ತಿ, ಜುಗುಪ್ಸೆ, ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವಿಶ್ವಾಸ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು, ಜಾತಿ, ಮತ, ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ಅಸಮಾನತೆಗಳು, ಬಡತನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೂ, ಲೋಪಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆಂದೂ ಆ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗ್ಲೋಬೋಕಾನ್ ವರದಿಯನುಸಾರ, 2012ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಟ್ಟು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆ 3.26 ಕೋಟಿ, ಅದೇ ವರ್ಷ ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪತ್ತೆಯಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆ 1.41 ಕೋಟಿ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದವರು 82 ಲಕ್ಷ. ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು 2025ರಲ್ಲಿ 1.9 ಕೋಟಿಗೆ, 2035ರಲ್ಲಿ 2.4 ಕೋಟಿಗೆ ಏರಲಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಗ್ಲೋಬೋಕಾನ್ ಅಂದಾಜು.

ಭಾರತದಲ್ಲೀಗ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 25 ಲಕ್ಷ, ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಿರುವವರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 10 ಲಕ್ಷ, ಹಾಗೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವವರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರೂವರೆ ಲಕ್ಷ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಿದ್ವಾಯಿ ಗಂತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರು ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ, ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವವರು 35 ಸಾವಿರದಷ್ಟು. ಅಮೆರಿಕಾ-ಬ್ರಿಟನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮೂವರಿಂದ ನಾಲ್ವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ತಗಲುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹತ್ತರಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗಿದೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಆರರಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾ-ಬ್ರಿಟನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.33-40ರಷ್ಟು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶೇ. 70ರಷ್ಟು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವು ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೂ, ಅದರಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ  ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಾವುಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು.

ನಮ್ಮ ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಗಂಟಲು, ಬಾಯಿ, ಅನ್ನನಾಳ, ಜಠರ, ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಹಾಗೂ ರಕ್ತದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭನಾಳ, ಸ್ತನ, ಬಾಯಿ, ಅನ್ನನಾಳ ಹಾಗೂ ಅಂಡಾಶಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತ ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳು ಬಾಯಿ ಹಾಗೂ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಸ್ತನ ಹಾಗೂ ಗರ್ಭನಾಳದ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನಿಂದಾಗುತ್ತವೆ.

ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹೇಗುಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಖಚಿತವಾದ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಸುನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಜೀವಕಣಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಸವೆದು ಸಾಯುವುದು, ಅವುಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಣಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದು, ಹಾನಿಯಾದ ಜೀವಕಣಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಕಣಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸಂಯೋಜಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಆಹಾರ, ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿ, ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಪರಿಸರ ಮುಂತಾದ ಭೌತಿಕ-ರಾಸಾಯನಿಕ-ಜೈವಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಈ ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರುಗಳಾದರೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳು ಹುಟ್ಟಬಹುದು.

ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳು ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಕಣಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ, ಕೆಟ್ಟಕಣಗಳನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳನ್ನು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅವಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತದೆ. ರಕ್ತನಾಳಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗುವ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳು, ತಾವಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಅಂಗಗಳಿಗೂ ಹರಡಿ, ಅಲ್ಲೂ ತಳವೂರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶೇ. 40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪ್ರಕರಣಗಳು ತಂಬಾಕು ಸೇವಿಸುವವರಲ್ಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಬಾಯೊಳಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ, ಜಗಿದು ನುಂಗುವವರ ಗಂಟಲು-ಅನ್ನನಾಳ-ಜಠರಗಳಲ್ಲಿ, ಬೀಡಿ-ಸಿಗರೇಟುಗಳ ಮೂಲಕ ಅದರ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಸೇದುವವರ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ತಂಬಾಕಿನ ಹೂಕಾ, ಉಪ್ಪುಭರಿತ ಚಹಾ, ಒಣಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇವಿಸುವ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಅನ್ನನಾಳದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್; ತಂಬಾಕಿನ ಹೊಗೆಮಿಶ್ರಿತ ನೀರನ್ನೂ, ಸಿಗರೇಟನ್ನೂ ಬಳಸುವ ಮಿಜೋರಾಂನಲ್ಲಿ ನಾಲಗೆ ಹಾಗೂ ಜಠರದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್; ತಂಬಾಕು ಮಿಶ್ರಿತ ಬೀಡಾ-ಬೀಡಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸುವ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್; ಮೂಗಿನೊಳಕ್ಕೆ ನಾಟಿಮದ್ದನ್ನು ತೂರಿಸಿಡುವ ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮೂಗಿನೊಳಗಿನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್; ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕರಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ, ತಂಬಾಕನ್ನೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಬಳಸುವ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಪಿತ್ತಕೋಶದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ – ಹೀಗೆ ವಿವಿಧೆಡೆ ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಪಂಜಾಬಿನ ಮಾಲ್ವಾ ಪ್ರದೇಶವು ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕುಖ್ಯಾತಿಗೊಳಗಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಬೃಹತ್ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಆಧಾರಿತ ವಿದ್ಯುತ್ ಘಟಕಗಳು ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಕೃಷಿಪದ್ಧತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ನೆಲ-ಜಲ-ಗಾಳಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ವಿಕಿರಣಕಾರಿ ಯುರೇನಿಯಂ, ಆರ್ಸೆನಿಕ್,ಬಗೆಬಗೆಯ ಕೀಟನಾಶಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆನ್ನಲಾಗಿದೆ.

ಇಂತಹಾ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಾರಕಗಳಿಂದ ಜೀವಕಣಗಳ ವಂಶವಾಹಿಗಳು ಹಾನಿಗೊಂಡು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಂತಹ ವಂಶವಾಹಿಗಳಿಗಾಗಿ ಭಾರೀ ಹುಡುಕಾಟವೇ ನಡೆದಿದ್ದರೂ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲ ದೊರೆತಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಈಗ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳು ಗ್ಲೂಕೋಸನ್ನು ವಿಪರೀತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ರೀತಿಯಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು 1930ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಜರ್ಮನಿಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಒಟೊ ವಾರ್ಬರ್ಗ್ ತೋರಿಸಿದ್ದರು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಈಗ ವಾರ್ಬರ್ಗ್ ಸಿದ್ಧಾಂತದತ್ತ ಮತ್ತೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊರಳಿದ್ದು, ಸಕ್ಕರೆ ಭರಿತ ಆಹಾರದ ವಿಪರೀತ ಸೇವನೆಯು ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಪ್ರಿಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಶರ್ಕರಗಳ ಸೇವನೆಯು ಜೀವಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಕರ್ಷಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಶಕ್ತ್ಯುತ್ಪಾದನೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿರುವ ಮೈಟೋಕಾಂಡ್ರಿಯಾಗಳನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಲಾಗಿರುವ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಾರಕಗಳು ಕೂಡಾ ಮೈಟೋಕಾಂಡ್ರಿಯಾಗಳನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆಯೆಂದೂ, ಆ ಮೂಲಕ ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಹಸಿದಿರುವಾಗ ಕೆಟ್ಟಕಣಗಳೆಲ್ಲ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳು ಕೂಡ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನಿತ್ಯದ ಭೂರಿ ಭೋಜನವು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಣಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆಯೊದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪೀಡಿತರಾದವರಿಗೆ ತಜ್ಞ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಕ್ಕರೆರಹಿತವಾದ ಆಹಾರಸೇವನೆಯು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗುಣಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವ ವರದಿಗಳೂ ಹಲವಿವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮಾರಿಯನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕಾದರೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳನ್ನು, ಪಶು ಹಾಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು, ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು, ಅತಿಯಾಗಿ ಸುಟ್ಟ ಮಾಂಸವನ್ನು, ತಂಬಾಕು ಹಾಗೂ ಶರಾಬುಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು. ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತ ಆಹಾರದ ಹಿತಮಿತವಾದ ಸೇವನೆ ಹಾಗೂ ನಿಯತ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಹಕಾರಿ.

ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವುಳ್ಳವರು ಆ ಕುರಿತು ನಿಗಾ ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಹತಾಶರಾಗಿ ಧೃತಿಗೆಡುವ ಬದಲು ಕೂಡಲೇ ತಜ್ಞರನ್ನು ಕಂಡು ಸೂಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳ ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿದರೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ನಲವತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನುಳಿಸದಿದ್ದರೆ ದೇಶಕ್ಕೂ ಉಳಿವಿಲ್ಲ [ಎಪ್ರಿಲ್ 16, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣಹಂತಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ

ಹದಿನಾರನೇ ಲೋಕಸಭೆಯ ಈ ಮಹಾಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಮತದಾರರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೆಂದು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಹೇಳಿದೆ. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರೇ ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೆಡೆ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ 1000 ಪುರುಷರಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಖ್ಯೆ 943, ಒಟ್ಟು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು 908. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ 1000 ಪುರುಷರಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಖ್ಯೆ 968, ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದು 960. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ 18-19 ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಕಡಿಮೆ; ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಅನುಪಾತವು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 886ರಷ್ಟು, ಹೊಸ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕೇವಲ 695. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 18-19ರ ವಯಸ್ಕರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಹುಡುಗರಿಗೆ 904 ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದರೆ, ಹೊಸ ಮತದಾರರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕೇವಲ 673 ಹುಡುಗಿಯರು. ಅಂದರೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಮತದಾರರಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಶೇ. 10ರಷ್ಟು ಇಹದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 22-25ರಷ್ಟು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯೊಳಗಿಲ್ಲ.

ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕರಾಳ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ದೇಶದ 2011ರ ಜನಗಣತಿಯನುಸಾರ, ಮೂವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನೊಳಗಿನವರಲ್ಲಿ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಅನುಪಾತವು 1000ಕ್ಕೆ 897 ಆಗಿದ್ದರೆ, 31-50 ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲಿ 955 ಹಾಗೂ 50ಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ 996ರಷ್ಟಿದೆ. ಆರು ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಅನುಪಾತವು 1951ರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 983 ಇದ್ದುದು, 1981ರಲ್ಲಿ 962 ಆಗಿ, 2001ರಲ್ಲಿ 927 ಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, 2011ರಲ್ಲಿ 914 ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿತ್ತು. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.10ರಷ್ಟು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇವು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸತೊಡಗಿದ್ದು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ದೊರಕಿದ್ದು ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿರಲಾರವು.

ವಿಶ್ವದ ವಿವಿಧೆಡೆ ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಲೆ ಹಾಕಲಾಗಿರುವ ಜನನ ದಾಖಲೆಗಳನುಸಾರ, ಪ್ರತೀ 1000 ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ 1050-1070 ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಶಾಂತಿ, ಗಲಭೆಗಳು, ಯುದ್ಧಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸಿದರೂ, ವಯಸ್ಸು ಕಳೆದಂತೆ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸರಿಸಮನಾಗುತ್ತದೆ, 50-60 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ; ನಿಸರ್ಗ ನಿಯಮವನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡದಿರುವಲ್ಲಿ 1000 ಗಂಡಸರಿಗೆ 1050 ಹೆಂಗಸರಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಭಾರತದಂತಹ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ, ಆ ನಂತರದಲ್ಲೂ ಗಂಡಸರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಿಪ್ಪೆಗೆಸೆಯುವುದು, ಕೊಲೆಗೈಯುವುದು, ಆಹಾರ-ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡದೆ ಸತಾಯಿಸಿ ಸಾಯಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಬಹು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದವು. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿಶುವಿನ ಲಿಂಗಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಲಭ್ಯವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಭ್ರೂಣಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಸುಲಭವಾಯಿತು. ವರ್ಷಕ್ಕೆ 5-10 ಲಕ್ಷದಂತೆ 3-4 ಕೋಟಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೊಲ್ಲಲಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಡ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಬಳಿಕ ಅನಾದರ, ಅಪೌಷ್ಟಿಕತೆ, ಅನಾರೋಗ್ಯಗಳಿಂದ ಸಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಸಿರಿವಂತರ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಭ್ರೂಣಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವುದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವಿರ ಗಂಡುಗಳಿಗೆ 1050 ಹೆಣ್ಣುಗಳಿರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ 2011ರ ಜನಗಣತಿಯಂತೆ 943ರಷ್ಟೇ ಹೆಣ್ಣುಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅತಿ ಸಮೃದ್ಧವಾದ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಚಂಡೀಗಢದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸಾವಿರ ಗಂಡುಗಳಿಗೆ 818 ಇದ್ದರೆ, ರಾಜಧಾನಿ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ 866, ಹರ್ಯಾನಾದಲ್ಲಿ 877, ಪಂಜಾಬ್ ನಲ್ಲಿ 893, ಗುಜರಾತ್ ನಲ್ಲಿ 918 ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ 925 ಆಗಿದೆ. ಇದೇ ಪ್ರಮಾಣವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 949, ನಗರಗಳಲ್ಲಿ 929 ರಷ್ಟಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಈ ಪ್ರಮಾಣವು 968 ರಷ್ಟಿದ್ದು, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬದುಕಗೊಡುವಲ್ಲಿ ಕೇರಳವು ಅತಿ ಮುಂದಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಗಂಡಸರಿಗೆ 1084 ಹೆಂಗಸರಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಜಗತ್ತಿನ ಸರಾಸರಿಯನ್ನೂ, ಅಮೆರಿಕಾ, ಯೂರೋಪುಗಳ ಸರಾಸರಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುತ್ತದೆ. ಪುದುಚೇರಿ (1038), ತಮಿಳುನಾಡು (995), ಆಂಧ್ರ (992)ಗಳಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಪ್ರಮಾಣವು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದೆ.ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳವರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಛತ್ತೀಸಗಢ, ಝಾರ್ಖಂಡ್ ಹಾಗೂ ಈಶಾನ್ಯದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪ್ರಮಾಣವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಪುರುಷನೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿ, ವಿದ್ಯೆ, ಬುದ್ಧಿ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಶಕ್ತಿಗಳೆಲ್ಲದರ ದೇವತೆಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರೂಪದ ಹೆಣ್ಣುಗಳು ಬೇಡವಾಗಲು ಕಾರಣಗಳೇನು? ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿರುವ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರುವ, ವರದಕ್ಷಿಣೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಭಾರವಾಗಿರುವ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣ ಹತ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ. ಮಾತೃಪ್ರಧಾನ ಜನಸಮುದಾಯಗಳಿರುವ, ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಪಾಲು ನೀಡುತ್ತಿರುವ, ವರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಪಿಡುಗು ಅಷ್ಟೊಂದಿಲ್ಲದ ದಕ್ಷಿಣ ಹಾಗೂ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ಜನಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮರಣೋತ್ತರ ಸದ್ಗತಿಗಾಗಿ ಗಂಡು ಸಂತಾನವೇ ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿ, ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಗಂಡು ಮಗುವಿನ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವಿತರಿರುವಾಗ ಆಸ್ತಿ-ಗೌರವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇರುವ ಆಸೆಗಾಗಿ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಕೀರುತಿಯನ್ನು ಮಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಆರತಿಯನ್ನು ಮಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ಮೂಲಕ ಘನ ಸರಕಾರವೂ ಇಂತಹ ಮೌಢ್ಯಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿತ್ತಲ್ಲವೇ?

ಇಂತಹ ಪಾಳೇಗಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ. ಗರ್ಭಸ್ಥ ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ವಿವಿಧ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು 70-80ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾದಂದಿನಿಂದಲೇ ಅವನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣ ಹತ್ಯೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ನಗರಗಳಿಗೆ, ಬಳಿಕ ದೇಶದ ಇತರೆಡೆಗಳಿಗೆ, ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹರಡಿದಂತೆ ಸ್ತ್ರೀ ಭ್ರೂಣ ಹತ್ಯೆಯೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಯಿತು, ಅದರ ವಹಿವಾಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಧನದಾಹವೂ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣಹಂತಕರಾಗುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿರುವುದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ.

ಭ್ರೂಣ ಲಿಂಗ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀ ಭ್ರೂಣ ಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹಗೊಳಿಸಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳು ಕಳೆದ 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯ ಈ ವಹಿವಾಟನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ 1800ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದರೂ ಕೇವಲ 143 ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಷ್ಟೇ ಶಿಕ್ಷೆಗೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳು ಕೂಡ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ವೈದ್ಯರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.

ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗಿವೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವ ಮಕ್ಕಳೀಗ ವಿವಾಹಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ಹರ್ಯಾನ, ಪಂಜಾಬ್ ಗಳಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 12-15ರಷ್ಟು ಗಂಡುಗಳು ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿಯೇ ಜೀವನ ಸವೆಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಮರಣೋತ್ತರ ಸದ್ಗತಿಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಗಂಡು ಸಂತಾನವೇ ಬೇಕೆಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವರು, ಜಾತಿ-ಕುಲ-ಗೋತ್ರಗಳ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಸಂತಾನವನ್ನು ಮುಗಿಸಹೊರಟವರು ಇಂದು ಯಾವುದೋ ಜಾತಿಯ, ಯಾವುದೋ ಊರಿನ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಅಂಡಲೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯುಳ್ಳ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿಲ್ಲದ, ಕೆಳವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಯುವಕರೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಾಹವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ. ಹಿಂಸಾಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲೂ, ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಅವರು ಭಾಗಿಗಳಾಗುವ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಹೆಣ್ಣಿಲ್ಲದೆ ಗಂಡಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಗಳಿಗೆ ಉಳಿವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಗೆಳಸುವವರು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಭ್ರೂಣಹಂತಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಂತಹಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮರುವರ್ಷದಿಂದಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟತೊಡಗಿದರೆನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತೆರೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಲವತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಕರ್ನಾಟಕದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಮರುನೋಂದಣಿಯ ಸಂಕಟ [ಎಪ್ರಿಲ್ 2, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರು ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಸೋಜಿಗ

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಹಪಾಠಿಯೊಬ್ಬ ‘ಸಿಎಂಇ, ಸಿಎಂಇ’ ಅಂತ ಭಯಂಕರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. (ಸಿಎಂಇ ಅಂದರೆ ನಿರಂತರ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಲಿಕೆ) ಸಭಾಂಗಣದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದ. ‘ನೀನು ಬಂದದ್ದು ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು, ಅಲ್ನೋಡು, ಅವನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಬಾ’ ಅಂತ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಲ್ಲಿದ್ದವನನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ‘ಓ, ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೂನಿಯರ್ ಥರ ಕಾಣ್ತಾನಲ್ಲಾ, ಅವನ ಲೆಕ್ಚರೂ ಉಂಟಾ?’ ಕೇಳಿದೆ ನಾನು. ‘ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಬೇಡಪ್ಪಾ, ನಮ್ಮ ಜೂನಿಯರ್ ಏನೋ ಹೌದು, ಆದ್ರೆ ಅವನೇ ಇವತ್ತಿನ ಸಿಎಂಇ ಇನ್ ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿಸು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಕೊಡ್ತಾನೋ ಇಲ್ವೋ’ ಅಂದ ನನ್ನ ಮಿತ್ರ. ಏನಪ್ಪಾ ಗ್ರಹಚಾರ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದ: ‘ನೋಡು, ಇನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ರಿನ್ಯೂ ಮಾಡ್ಲೇಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟು 30 ಸಿಎಂಇ ಗಂಟೆಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಬೇಕು, ಇವತ್ತಿನ ಲೆಕ್ಕ ಬೇಕಂದ್ರೆ ಅವನ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಸುಮ್ನೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿ ಬಾ’ ಅಂತ ಗದರಿಸಿದ. ರಿನೀವಲ್, ಸಿಎಂಇ, ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್, ಇನ್ ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್, ನಮಸ್ಕಾರ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಗುಂಯ್ಯೆನ್ನತೊಡಗಿದವು.

ನಾವು ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ (ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು) ನಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರಬೇಕು. ರಾಜ್ಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೈದ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ (ಎಂಸಿಐ) ದಾಖಲೆಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಎಂಸಿಐ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ಸಂಸತ್ತು ರೂಪಿಸುವ ಎಂಸಿಐ ಕಾಯಿದೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳು ಆಯಾ ವಿಧಾನಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ  ಅನುಮೋದಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜ್ಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೋಂದಣಿ ಕಾಯಿದೆಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಇವು ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. 

ಈ ರಿನೀವಲ್, ಸಿಎಂಇ, ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್, ಇನ್ ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ, ಯಾಕಾಗಿ ಶುರುವಾದವು ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ನನ್ನ ನೋಂದಣಿ ಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ. ಘನ ಸರಕಾರದ ಮುದ್ರಾಂಕಿತದಡಿಯಲ್ಲಿ ‘ಈ ಮೇಲಿನ ನೋಂದಣಿಯು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ’ ಎಂಬ ಒಕ್ಕಣೆಯಿತ್ತು. ಎಂಸಿಐ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಮರುನೋಂದಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ, ಕುಟ್ಟಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ತಾಣವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮರುನೋಂದಣಿಯ ವಿವರಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದವು! ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಿ, ಮಾಹಿತಿ ಹಕ್ಕು ಕಾಯಿದೆಯನುಸಾರ ಕೆಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಕಳಿಸಿದೆ.

ಯಾವ ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮದಡಿಯಲ್ಲಿ ಮರುನೋಂದಣಿಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಎಂಸಿಐ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ನಿಯಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿರುವ ನಿಯಮದಂತೆ ಪ್ರತೀ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮರುನೋಂದಣಿಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ರಾಜ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಉತ್ತರ. ಅಂದರೆ ಭಾರತಕ್ಕಿಲ್ಲದ ನಿಯಮ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದಾಯಿತು.

ಮರುನೋಂದಣಿಗೆ ಸಿಎಂಇ ಅಂಕಗಳು ಅಗತ್ಯವೇ, ಅದು ಯಾವ ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ಪ್ರತೀ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ 30 ಗಂಟೆಗಳ ಕಲಿಕೆಯು ಕಡ್ಡಾಯವೆಂದೂ, ಎಂಸಿಐ – ಅಕಡೆಮಿಕ್ಸ್/2013/30661 (ಆಗಸ್ಟ್ 29, 2013) ಎಂಬ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಎಂಇ ಬಗ್ಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ವಿವರಗಳಿವೆಯೆಂದೂ ಉತ್ತರ ಬಂತು. ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆದೆ. ‘ದಿನಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಎಂಟು ಗಂಟೆ ಅವಧಿಯ ಸಮ್ಮೇಳನ/ ಸಿಎಂಇ/ ಕಾರ್ಯಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ, ಭಾಷಣಗಾರನಾದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ 3 ಹಾಗೂ ಭಾಗಿಯಾದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ 2 ಅಂಕಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು’ ಎಂದಷ್ಟೇ ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯ ವೈದ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಮರುನೋಂದಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕಡ್ಡಾಯ ಸಿಎಂಇ ಅಂಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಕ್ಷರವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಪತ್ರ, ಇನ್ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಗಂಟು.

ಸಿಎಂಇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವಿಧ್ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷಕರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಭತ್ತೆ, ದಿನ ಭತ್ತೆ ಮತ್ತಿತರ ಆದರಾತಿಥ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ, ರಾಜ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಹಾಗಿವೆ ಎನ್ನಲಾಯಿತು.

ಮರುನೋಂದಣಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಎಂಇ, ಆ ಸಿಎಂಇಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರ ಆತಿಥ್ಯ ಇವು ಯಾವುವೂ ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಎಂಸಿಐ ಕಾಯಿದೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇಕೆ ಬಂತು? ಸಿಎಂಇ ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಮರುನೋಂದಣಿ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು 1997ರಲ್ಲಿ ಎಂಸಿಐ ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವನ್ನೂ ವಿನಂತಿಸಿತ್ತು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ಎಂಸಿಐ ಬರೆದಿತ್ತು (10-4-97 ರ 311(4)97-ಸಿಎಂಇ/1042). ಹಲವು ನೆನಪೋಲೆಗಳ ಬಳಿಕವೂ ಯಾವೊಂದು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದ ಎಂಸಿಐ (311(14)/97/ಸಿಎಂಇ/30196, ದಿ. 2-1-98), ದುರದೃಷ್ಟದಿಂದ ಯಾವ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವೂ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕಾದ ಜರೂರಿಗಾಗಿ ಕೂಡಲೇ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೂ ವಿನಂತಿಸಿತು.

ನಮ್ಮ ವಿಧಾನಮಂಡಲವು 2003ರಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೋಂದಣಿ ಕಾಯಿದೆ 1961ನ್ನು ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿ ಎಂಸಿಐ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಪುರಸ್ಕರಿಸಿತು. ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ರಾಜ್ಯಗಳು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದವು. ಇನ್ನುಳಿದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳು ಇದುವರೆಗೆ ಆದಂತಿಲ್ಲ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವೂ ಎಂಸಿಐಯ ಮರುನೋಂದಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಅನುಮೋದಿಸಿಲ್ಲ, ಸಂಸತ್ತು ಕೂಡ ಎಂಸಿಐ ಕಾಯಿದೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆರೇಳು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ವಿಳಾಸ ಮತ್ತಿತರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಮರುದಾಖಲಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮರುನೋಂದಣಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಎಂಸಿಐ ವೃತ್ತಿಸಂಹಿತೆ 2002ರ ವಿ.1.2.3 ಅನುಸಾರ ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಇವನ್ನು ತಳಕು ಹಾಕಿ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಈ ಕ್ರಮದಿಂದಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರು 2016ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 30ರೊಳಗೆ ಮರುನೋಂದಣಿ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಬೇರಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಾಗಲೀ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮರುನೋಂದಣಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳ ವೈದ್ಯರು ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ, ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು!

ಸಿಎಂಇ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವಲ್ಲೂ ನಮ್ಮವರು ಹೆಚ್ಚು ಒದ್ದಾಡಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ವೈದ್ಯನೊಬ್ಬ ಇಡೀ ದಿನ 8 ಗಂಟೆಗಳ ಸಿಎಂಇಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೆ 2 ಅಂಕ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, 4ಗಂಟೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ 3 ಗಂಟೆಗೆ 1 ಅಂಕ, 6 ಗಂಟೆಗೆ 3, ಅರ್ಧ ದಿನಕ್ಕೆ 2; ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ 2 ಗಂಟೆಗೆ 1 ಅಂಕ! ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ವೈದ್ಯರು ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲೂ ಕಲಿತು ಗಂಟೆಗೆ ಒಂದಂಕ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮವರು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದರೆ ಸಿಗುವುದು 2-4 ಅಂಕಗಳು; ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ 12, ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ 16! ನಮ್ಮವರ ಲೇಖನಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ/ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡರೆ 1-2 ಅಂಕಗಳು; ಅದೇ ತಮಿಳುನಾಡಿನವರಿಗೆ 3, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದವರಿಗೆ 5, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದವರಿಗೆ 10-12, ಗುಜರಾತಿನವರಿಗೆ 12! ಜೀವಮಾನದ ಜ್ಞಾನ-ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಸಿಎಂಇ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮಾನ!

ಈ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳೂ ಹಲವಿವೆ; ಇದರನುಸಾರ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 4 ಅಂಕಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆಂದು ಇದರರ್ಥವೇ? ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕ-ಅರೆಕಾಲಿಕ-ಕ್ಷಣಕಾಲಿಕ ಹಾಗೂ ಕೇವಲ ಕಾಗದಸ್ಥಿತರಾದ ಶಿಕ್ಷಕರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ 4 ಅಂಕಗಳೇ? ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿಲ್ಲದೆಯೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ವೈದ್ಯರು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೇ? ಯಾವುದೇ ಸಿಎಂಇ/ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ಹೋಗದೆಯೂ ಹೊಸ ಅರಿವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವವರು ಪೆದ್ದರೇ? ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿವೆಯೇ?

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಎಂಇ ಆಧಾರಿತ ಮರುನೋಂದಣಿಯ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಹೊರತಾಗಿದೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸದೆ ತರಾತುರಿಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿದಂತಿದೆ ಹಾಗೂ ವಿನಾ ಕಾರಣ ರಾಜ್ಯದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹಲಬಗೆಯ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ದೂಡುವಂತಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇದು ಹಲವು ಸಂಶಯಗಳಿಗೂ ಎಡೆಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸರಕಾರ ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಮುಂದಿಡಬೇಕು. ಕೇಂದ್ರವು ಎಂಸಿಐ ಕಾಯಿದೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತಾದ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರೆಗೆ ರಾಜ್ಯದ 2003ರ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಅಮಾನತಿನಲ್ಲಿಡುವಂತೆ ಕೋರಬಹುದು. ಸಿಎಂಇಗಳಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷಕರೇಕೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು. 2003ರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಇಷ್ಟು ತಡಮಾಡಿರುವಾಗ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕಾದರೇನು?

ನಲವತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ತಾಯಿ-ಮಗುವಿನ ಜೀವವುಳಿಸದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬೇಕೇ? [ಮಾರ್ಚ್ 19, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಹಿತ ರಕ್ಷಣೆಯು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು

ಮಹಾ ಚುನಾವಣೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ, ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸರಕಾರವೂ ಬರಲಿದೆ. ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಕಂದನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಗರ್ಭಿಣಿಯೊಬ್ಬರು ಆತಂಕಿತರಾಗಿ ಬರೆದಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿದೆ:

ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಮಹಾನ್ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕಾಣಬೇಕಾದ-ಕೇಳಬೇಕಾದ ಗೌಜಿಯ ಕಾಲ ಇದು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ರಾಮರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಮುಂದೆ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿಸಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನೀವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಟಿವಿಯ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ, ರೇಡಿಯೋವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಂದೆರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ನಾನು ಬಹಳ ಸಂತಸದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಬರಲಿರುವ ನನ್ನ ಕಂದನ ಭವಿಷ್ಯವು ಅತ್ಯುಜ್ವಲವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಬಹಳ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರಗಳ ಎಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಕೆಲವು ವರದಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತೆಗೆ ತಳ್ಳಿವೆ.

ಭೂಲೋಕದಲ್ಲೀಗ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 13 ಕೋಟಿ 40 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆ ಪೈಕಿ 2 ಕೋಟಿ 70 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ ಸುಮಾರು 50 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು, ಅಂದರೆ ಸಾವಿರ ಜನನಗಳಲ್ಲಿ 35ರಷ್ಟು, ಒಂದೇ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವೇ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗುತ್ತಾರೆ, 29 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು 28 ದಿನಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸೇವ್ ದ ಚಿಲ್ಡ್ರನ್ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಇದೇ ಫೆಬ್ರವರಿ 24 ರಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ವರದಿಯಂತೆ, 12 ಲಕ್ಷ ಹಸುಳೆಗಳು ಹೆರಿಗೆಯ ವೇಳೆ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ 16 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ಐದು ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದರೊಳಗೆ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಐದು ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಸುಮಾರು 21 ಸಾವಿರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಸಾವುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 99ರಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 12 ಲಕ್ಷ, ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾವಿರ ಜನನಗಳಲ್ಲಿ 42 ಶಿಶುಗಳು, ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ 2,75,000 ಹಸುಳೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಂದೇ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ, 3,22,000 ಶಿಶುಗಳು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಶಿಶು ಮರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು, ಶೇ. 27ರಷ್ಟು, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.

ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 2,75,000 ಸ್ತ್ರೀಯರು ಗರ್ಭಿಣಿಯರಾಗಿದ್ದಾಗ ಯಾ ಹೆರಿಗೆಯಾಗಿ 42 ದಿನಗಳೊಳಗೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲೂ ಶೇ. 90ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 56 ಸಾವಿರ (ಲಕ್ಷ ಜನನಗಳಲ್ಲಿ 178) ತಾಯಂದಿರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ; ಅಂದರೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಾಗುವ ತಾಯಂದಿರ ಮರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು (ಶೇ. 20) ನಮ್ಮಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ.

ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ನನಗಂತೂ ಬೇಸರ ಹುಟ್ಟಿಸಿವೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮತ ಯಾಚಿಸುತ್ತಿರುವವರು ನನ್ನನ್ನೂ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಂದನನ್ನೂ ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಗಂಟಲು ಹರಿದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪಾಲಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯವು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ-ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ತಲಾವಾರು ಆದಾಯ, ಬಡತನ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮತೋಲನ, ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ವೆಚ್ಚದ ಪ್ರಮಾಣ, ನೈರ್ಮಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಲಭ್ಯತೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಹಿಂಸೆ ಮುಂತಾದೆಲ್ಲವೂ ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಯಾವುದೇ ದೇಶ-ಪ್ರದೇಶದ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ.

ಹೆರಿಗೆಯ ವೇಳೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ತಾಯಿ-ಶಿಶುಗಳ ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ವೈದ್ಯರಾಗಲೀ, ದಾಯಿಯರಾಗಲೀ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಹೆರಿಗೆಗಳು ನುರಿತ ನೆರವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಕಡಿಮೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗುವುದು, ತಾಯಂದಿರ ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆ, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ರಕ್ತಹೀನತೆಗಳು ತಾಯಿ-ಮಗುವಿನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಅವಧಿಪೂರ್ವ ಪ್ರಸವ, ಕುಂಠಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಗಂಭೀರ ಸೋಂಕುಗಳು, ಹುಟ್ಟಿದೊಡನೆ ಉಸಿರಾಡಲಾಗದಿರುವುದು ಶಿಶುವಿಗೆ ಮಾರಕವಾಗಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಡುಬಡವರು, ಗ್ರಾಮವಾಸಿಗಳು, ಕೊಳೆಗೇರಿವಾಸಿಗಳು, ಅವಿದ್ಯಾವಂತರು ಹಾಗೂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾಕ ಸಮುದಾಯಗಳವರನ್ನೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಸರಕಾರದ ನೆರವಿದ್ದರೆ, ಸೂಕ್ತ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ಉಚಿತವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು, ಶೇ. 70ರಷ್ಟು ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಸಾವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು.

ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಾಗಿರುವ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದ ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಇಳಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಜಾಗತಿಕ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು 1990ರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 63 ಇದ್ದುದು 2012ರಲ್ಲಿ 35ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು, ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ 400 ರಿಂದ 200ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು 88ರಿಂದ 42ಕ್ಕೂ, ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು 437ರಿಂದ 178ಕ್ಕೂ ಇಳಿಯಿತು. ನಾವು 2015ರ ವೇಳೆಗೆ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 28ಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 109ಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆಯಾದರೂ, ಈಗಿನಂತೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು 40ಕ್ಕೂ, ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು 139ಕ್ಕೂ ತಲುಪಬಹುದಷ್ಟೇ.

ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಲ್ಲ; ರಾಜ್ಯಗಳೊಳಗೂ ನಗರ-ಗ್ರಾಮೀಣ, ಶ್ರೀಮಂತ-ಬಡವ ಹಾಗೂ ಜಾತಿ-ಮತಗಳ ನಡುವಿನ ಅಸಮಾನತೆಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿರುವವರು ಮತ್ತು ನಗರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಮೊದಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಮಾಣವು ದುರ್ಬಲ ವರ್ಗಗಳು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಯೋಜನಾ ಆಯೋಗದ ವರದಿಯಂತೆ, ದೇಶದ ಸರಾಸರಿ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 42ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಸಾಂಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು (56, 55), ಗೋವಾ ಹಾಗೂ ಕೇರಳಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ (10, 12) ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ 21, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 32, ಜಾರ್ಖಂಡದಲ್ಲಿ 38, ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ 38 ಹಾಗೂ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ 43ರಷ್ಟಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಸರಾಸರಿ 46ರಷ್ಟಿದ್ದು, ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ 45, ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ 43, ಜಾರ್ಖಂಡದಲ್ಲಿ 39, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 36, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ 30, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ 24 ಹಾಗೂ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ 13 ರಷ್ಟಿದೆ. ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 24, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 22, ಹಾಗೂ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ 8 ರಷ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಕರಾವಳಿ ಹಾಗೂ ಮಲೆನಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 16ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಕೋಲಾರಗಳ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ 36ರಷ್ಟಿದೆ ಹಾಗೂ ರಾಯಚೂರಿನಂತಹಾ ಹಿಂದುಳಿದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ 75ರಷ್ಟಿದೆ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಶು ಮರಣಗಳಾಗುವ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತಿನ ಆರು ಹಾಗೂ ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಅಧಿಕ ಉತ್ಪನ್ನದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪೈಕಿ ಗುಜರಾತ್ ಹಾಗೂ ಹರ್ಯಾನಾಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು (38,42) ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಕಡಿಮೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಹಾಗೂ ಬಿಹಾರಗಳು ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಇಳಿಸುವಲ್ಲಿ (39, 43) ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿವೆ. ಅಂದರೆ ತಥಾಕಥಿತ ಅದ್ಭುತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಗುಜರಾತ್ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ರಾಯಚೂರು-ಕೊಪ್ಪಳಗಳ ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಲುಪಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನನಿ-ಶಿಶು ಸುರಕ್ಷಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಾಲ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಂತಾದವು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದೂ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಕೇವಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯಾಗಿರದೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಮಟ್ಟ, ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವಂಥದ್ದಾಗಿರಬೇಕು. ಹೆತ್ತವರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯಾಗಲೀ, ಹುಟ್ಟುವ ಊರಿನ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಲೀ ಮಗುವಿನ ಉಳಿಯುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು. ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ಹಾಗೂ ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು, ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಶಿಶುಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವುದು ಹಾಗೂ ತಕ್ಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು, ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪೋಷಣೆಯೊದಗಿಸುವುದು, ನಿರ್ಮಲೀಕರಣ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ನೀರಿನ ಪೂರೈಕೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಗಳ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಗಳಾಗಬೇಕು. ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಹಿತ ಕಾಯುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರು ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಯಕರಾಗಲಾರರು.

ನಲವತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ಸೇವೆಯ ಹಂಗು ಕಳಚಿಕೊಂಡ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ [ಮಾರ್ಚ್ 5, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಗಳ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣ ಕೇವಲ ಯಾವುದೋ ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆ, ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ

ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯು ಧನ್ವಂತರಿಯಿಂದ ಧನವಂತರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಗೊಂಡ ವೃತ್ತಾಂತವಿದು. ಈ ಘಟನಾವಳಿಗಳ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು -ಸೂತ್ರಧಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಸರ್ವಶಕ್ತರೂ, ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನರೂ, ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿಗಳೂ, ಸರ್ವಪರಿಚಿತರೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಾರ ಹೆಸರೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತೊಡಗಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೆ, ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ಸಿಕ್ಕ ಮೂಲಿಕೆಗಳಲ್ಲೋ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೋ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರಾದವರು ವೈದ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡರು; ನಮ್ಮ ಧನ್ವಂತರಿ, ಅಶ್ವಿನಿ ಕುಮಾರರು, ಗ್ರೀಸಿನ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಮುಂತಾದ ವೈದ್ಯೋತ್ತಮರು ಪೂಜ್ಯ ದೇವತೆಗಳಾದರು. ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳು ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಗೇ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದವು.

ಈಗಿನ ಹದಿನಾರನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ರಾಜಾಶ್ರಯದ ಆಯುರ್ವೇದ ಹಾಗೂ ಯುನಾನಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದವು. ನಂತರ 16-17ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಹಾಗೂ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಯೂರೋಪಿನ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದರು. ಅವರ ಸೈನಿಕರು ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು, ಕ್ರಮೇಣ ಅವು ನಮ್ಮವರಿಗೂ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ಮುಂದೆ 1835ರಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಕಾತಾ ಹಾಗೂ ಮದ್ರಾಸುಗಳಲ್ಲೂ, 1845ರಲ್ಲಿ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲೂ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರಕಾರದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಗವರ್ನರನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ 1848ರಲ್ಲೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಂತು, ನಂತರ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗವರ್ನರ್-ಪತ್ನಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೂ ಬಂತು. ಬ್ರಿಟಿಷರಾಳ್ವಿಕೆ ಮುಗಿದಾಗ ಇವು ನಮ್ಮ ಸರಕಾರದ ಸೊತ್ತಾದವು.

ಹೀಗೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನೂ ಸರಕಾರವೇ ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವಾದರೂ, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅತಿ ವಿರಳವಾಗಿದ್ದವು, ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಂತೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವಹಿವಾಟು ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯೊಂದರಲ್ಲೇ 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಐದು ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ವ್ಯವಹಾರ ಕುಶಲರನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದವು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ  ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವಹಿವಾಟು ಬೆಳೆದಂತೆ ಕೆಲವರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದತ್ತವೂ ಹೊರಳಿದರು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೂಡಿಕೆಯೆಂದು ಬಗೆದವರೊಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಅವರ ಬಳಿ  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿರಲಿಲ್ಲವಾಗಿ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ತನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೆರಡನ್ನು ಅವರ ವಶಕ್ಕೊಪ್ಪಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಯುಗಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿನ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ವಿಶ್ವಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಸ್ವಯಂಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತ ಪ್ರೊಫೆಸರುಗಳಾದ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಅಲ್ಪ ಸಂಬಳವಷ್ಟೇ ದಕ್ಕಿತು, ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಗೆ ದುಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣವು ಅರೆಕಾಲಿಕವಾಯಿತು; ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟಗಳು ಗೌಣವಾದವು.

ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕಾಸಿಗಾಗಿ ಸೀಟು ಕೊಟ್ಟ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜು ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿತು. ತನ್ನದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತಲ್ಲದೆ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಒಂದಿದ್ದ ಕಾಲೇಜು ಎರಡಾಯಿತು! ಅತ್ತ ಸರಕಾರವೂ ತನ್ನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯಿತು; ಅನ್ಯರಿಗೊಪ್ಪಿಸಿದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನೇನೂ ಮಾಡೆನೆಂದಿತು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತದರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದವು, ಅವಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಸೌಲಭ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಸೊರಗಿದವು.

ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸರಕಾರದ ಅಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೀಡಾದವು. ರಾಜರು, ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಂತರ ಚುನಾಯಿತ ಸರಕಾರಗಳು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೀಗ ಬೇಡವೆನಿಸಿದವು. ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರುಳ್ಳ ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ಬೇಡವಾಗಿ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದಿದ್ದ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಗಾಳಿಯು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಡೀ ಹರಡಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವನ್ನು ಹಾದು ದೇಶದ ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಬದಲಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದ ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಸರಕಾರಿಯಾದವು, ಸರಕಾರವು ನಡೆಸಬೇಕಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ಖಾಸಗಿಯಾದವು, ಈ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳೇ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟವು!

ತೊಂಭತ್ತರ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಬಂದರು. ಹೊಸ ಕಾಲೇಜನ್ನು ತೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸೂತ್ರಗಳು ಕೂಡಾ ಬಂದವು. ಕಬ್ಬಿಣ, ಉಕ್ಕು, ಮರ, ಮರಳು, ಶರಾಬು, ಹೋಟೇಲು ಇತ್ಯಾದಿ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಂದ ಅವರವರ ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಭಾವ, ಅತ್ತಿಗೆಯರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಸ್ಥಾಪನೆಗೊಂಡವು. ತೊಂಭತ್ತರ ವೇಳೆಗೆ 143ರಷ್ಟಿದ್ದ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 384ಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯಿತು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 70ರಷ್ಟುಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ, ಶೇ. 41ರಷ್ಟು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತೆರೆದವು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಚೇತನವನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದಿಲ್ಲಿ ಉಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಆಣತಿಯಂತೆ ಉಚ್ಚಾಟನೆಗೊಂಡರು. ಎಂಟು ವರ್ಷ ಹೊರಗಿದ್ದರೂ ಒಳಗಿದ್ದಂತಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಪರಿಷತ್ತಿನೊಳಗೆ ಬಂದರು, ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಜೈಲು ಪಾಲಾದರು. ಅವರೀಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗುಜರಾತಿನಿಂದ ದಿಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ, ಪರಿಷತ್ತಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ತಡೆದ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಎತ್ತಂಗಡಿಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆ, ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಹಿಮೆ ಅತ್ಯಪಾರ!

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ವಿವಿಯ ಕುಲಸಚಿವರು, ಕೇಂದ್ರದ ಆರೋಗ್ಯ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕೂಡಾ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಹಣದಾಟದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸರಕಾರ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಆಡಳಿತಗಳ ನಡುವೆ ಸರಣಿ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳಾಟದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವು ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದೆ. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಗೆ 50 ಲಕ್ಷ, ಎಂಡಿ/ಎಂಎಸ್ ಗಳಿಗೆ 1-4 ಕೋಟಿ ದರವೆನ್ನುವ ಸುದ್ದಿಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಸಗಿ ಕೈಯೊಳಗಾಗಿವೆ; ಪ್ರತಿಭೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ವೈದ್ಯರ ಗುಣಮಟ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಗೌಣವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಹೊರಟವರು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದಾರೆ, ನೆನಪಿಸಬೇಕಾದ ಸರಕಾರ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದೆ.

ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರವೇಶ, ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾವೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸತೊಡಗಿವೆ. ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕ, ಅರೆಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲದೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ಮಾಯವಾಗುವ ಕ್ಷಣಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಬೆಳೆದು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣವು ಸರಳಗೊಂಡು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಪುಟಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಕೈಪಿಡಿಗಳೂ, ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಮಾಲಿಕೆಗಳೂ ಉದ್ಗೃಂಥಗಳಂತಾಗಿವೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ರಾಜ್ಯದಾಚೆಯ ವಿವಿಗಳಿಂದ ಬಾಹ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಿವಿಗಳಾಗಿ ರಸ್ತೆಯಾಚೆಯಿಂದಲೇ ಬರುವಂತಾಗಿದೆ. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್-ಎಂಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ-ಪಿಯುಸಿ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸತೊಡಗಿವೆ. ಖಾಸಗಿ ಆಡಳಿತಗಳು ಹೆತ್ತವರಿಂದ ಪಡೆದ ಹಣವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹಂಚಿ, ಲಾಭವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಕೈಗೊಂದು ಪದವಿಪತ್ರ ಕೊಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ದೊಡ್ಡ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿವೆ; ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯತೊಡಗಿವೆ, ಔಷಧಗಳು ಹಾಗೂ ಲಸಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಹೂಡತೊಡಗಿವೆ. ಬೃಹತ್ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ದರ ಕಡಿತದ ಆಮಿಷಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ವಿಮಾ ಯೋಜನೆಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಚಾರಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮರುಳಾಗಿ ಒಳಹೊಕ್ಕಿದವರನ್ನು ನಖಶಿಖಾಂತ ಯಂತ್ರದೊಳಕ್ಕೆ ನೂಕಿ, ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ವರದಿಯೆಬ್ಬಿಸಿ, ಚೀಲಗಟ್ಟಲೆ ಮದ್ದು ತುಂಬಿಸಿ, ಕಿಸೆ ಹರಿದು ಕಳಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಬಡವರಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆಂದು ಸರಕಾರದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ, ಬಗೆಬಗೆಯ ತೆರಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ, ನಂತರ ಮಾತಿಗೆ ತಪ್ಪುತ್ತವೆ. ಸರಕಾರವು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ತನ್ನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಪಾಳುಬಿಡುತ್ತದೆ, ಕೆಲವನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ; ತನ್ನ ಸಿಬಂದಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಇಂತಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿವಿಧ ಯೋಜನೆಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬೊಕ್ಕಸದ ಹಣವನ್ನೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ.

ಧನ್ವಂತರಿಯ ಉದಾತ್ತವಾದ ವಿದ್ಯೆಯೂ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ಧನವಂತರಿಗಷ್ಟೇ ಲಭ್ಯವೆನ್ನುವ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಈ ಕೂಡಲೇ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೌರವದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿರುವ ವೈದ್ಯರೇ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಮುಂದಡಿಯಿಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಲವತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಆರೋಗ್ಯ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೇ ಬೇಕೆ? [ಫೆಬ್ರವರಿ 19, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ಕಾಡುವ ಶೇ. 99ರಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವ ಭಾಗ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ

ಯಶಸ್ವಿನಿ, ನಗರ ಯಶಸ್ವಿನಿ, ವಾಜಪೇಯಿ ಆರೋಗ್ಯಶ್ರೀ, ತಾಯಿ ಭಾಗ್ಯ, ಬಾಲ ಸಂಜೀವಿನಿ, ರಾಜೀವ ಆರೋಗ್ಯ ಭಾಗ್ಯ….ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿ-ಸರಕಾರಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಒದಗಿಸುವ ಯೋಜನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸರಕಾರವು ಇಂತಹಾ ಹೊಸ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳವರು ಇವು ನಷ್ಟದಾಯಕವೆಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಯೋಜನೆಯು ಈಗ ರಾಜ್ಯದ 476 ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ 805ರಷ್ಟು ಬಗೆಯ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿದೆ; ಇದುವರೆಗೆ ರೂ. 512 ಕೋಟಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 5,80,000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ರೈತರ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಏಕೈಕ ಯೋಜನೆಯೆಂದೂ, ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಒಂದು ಹೊಸ ಅಲೆಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆಯೆಂದೂ ಸರಕಾರವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಯಶಸ್ವಿನಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸ್ವ-ಬಂಡವಾಳದ ಖಾಸಗಿ ಯೋಜನೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಸರಾಸರಿ 35% ಮಾತ್ರವೇ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದ್ದುದು ಈ ಯೋಜನೆಗೆ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದ್ದವು. ನೂರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಂಟಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸರಾಸರಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಪಡೆಯಬಹುದೆನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳತ್ತ ತಿರುಗಲಾಯಿತು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸರಕಾರದ ನೆರವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ರೈತರ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳ ಮೂಲಕ 16 ಲಕ್ಷ ಸದಸ್ಯರು ತಲಾ 60 ರೂಪಾಯಿ ನೀಡಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು, ಪ್ರತೀ ಸದಸ್ಯನಿಗೆ 30 ರೂಪಾಯಿ ಸೇರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸರಕಾರವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಖಾಸಗಿ ಯೋಜನೆಗೆ ಸರಕಾರಿ ಖಾತರಿ ದೊರೆಯಿತು, ವಿನೂತನ ಯೋಜನೆಯೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಹೆಮ್ಮೆ ಸರಕಾರದ್ದಾಯಿತು.

ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 16 ಲಕ್ಷ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾದ 9.7 ಕೋಟಿ ಹಾಗೂ ಸರಕಾರ ಒದಗಿಸಿದ 4.5 ಕೋಟಿ (ಒಟ್ಟು 14 ಕೋಟಿ 20 ಲಕ್ಷ) ಹಣದಲ್ಲಿ 10 ಕೋಟಿ 65 ಲಕ್ಷವನ್ನು ಬಳಸಿ 9047 ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆಂದು ನೇಮಿಸಲಾದ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಕ್ಕೆ 59 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು (ಒಟ್ಟು ಹಣದ ಶೇ. 4ರಷ್ಟು) ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಮೂರೂವರೆ ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಮಿಗತೆಯಾಯಿತು! ಕಳೆದ 2012-13ರಲ್ಲಿ 30 ಲಕ್ಷ ಸದಸ್ಯರಿತ್ತ 59 ಕೋಟಿ ಹಾಗೂ ಸರಕಾರದ 35 ಕೋಟಿ (ಒಟ್ಟು 94 ಕೋಟಿ) ಹಣದಲ್ಲಿ 74 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ 80401 ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತ ರೂ. 361 ಕೋಟಿ ಹಾಗೂ ಸರಕಾರದ ಕೊಡುಗೆ ರೂ.251 ಕೋಟಿ (ಒಟ್ಟು 612 ಕೋಟಿ) ಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ರೂ. 512 ಕೋಟಿಯನ್ನು ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಸಿದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಶೇ. 4 ರಷ್ಟು ನೀಡಿದ್ದರೆ ಆ ಮೊತ್ತವು ರೂ. 24 ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟಾಗಿ, ಇನ್ನೂ 76 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ! (ಇತರ ಖರ್ಚುಗಳು ಒಂದಷ್ಟಿರಬಹುದೆನ್ನಿ)

ಈ ಲಾಭದ ಯೋಜನೆಯ ಶುಲ್ಕವು ಏರುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸದಸ್ಯರ ವಾರ್ಷಿಕ ನೋಂದಾವಣಾ ಶುಲ್ಕವು 2003ರಲ್ಲಿ 60 ರೂಪಾಯಿಗಳಿದ್ದುದು 2013-14ರಲ್ಲಿ 210 ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾವಲಂಬಿ ಯಶಸ್ವಿನಿಗೆ ಮೊದಲ ವರ್ಷಕ್ಕಷ್ಟೇ ಕೋರಲಾಗಿದ್ದ ಸರಕಾರಿ ಅನುದಾನವು ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ: ಮೊದಲೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಒಂದರಷ್ಟಿದ್ದ ಅನುದಾನವು ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಶೇ. 40ನ್ನು ಮೀರಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ವಾಜಪೇಯಿ ಆರೋಗ್ಯ ಶ್ರೀ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಬಿಮಾ ಯೋಜನೆ, ಕಾರ್ಮಿಕರ ವಿಮೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಡಿಯಲ್ಲೂ  ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರವು ಹಣವೊದಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೂ. 221 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣವು ರಾಜ್ಯ ಬೊಕ್ಕಸದಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸಂದಿದೆಯೆಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಖಾಲಿಯಿದ್ದ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ನೆರವಿಗಾಗಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಯೋಜನೆಗಳು ಈಗ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆಂಬ ವಾದವು ವಿಪರ್ಯಾಸವಲ್ಲವೇ?

ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಷ್ಟೇ ದೊರೆಯುವ ಈ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯಭಾಗ್ಯವಿದೆಯೇ? ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಂಟಾಗುವ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರನ್ನುಳಿದು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರನ್ನು ಕಾಡುವ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಅಪಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು, ಸುಟ್ಟಗಾಯಗಳಾದವರು ಮತ್ತು ದಾಳಿಗೊಳಗಾದವರು ಪಡೆಯಬೇಕಾಗುವ ತುರ್ತು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಈ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಕೃತಕ ಭಾಗಗಳ (ಹೃದಯದ ಕವಾಟಗಳು, ಮೂಳೆಜೋಡಣೆಯ ಭಾಗಗಳು, ಕೃತಕ ಕಿರುನಳಿಕೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ) ವೆಚ್ಚವನ್ನೂ ಇವು ಭರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗನಿದಾನಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗದ ಕೆಲವೊಂದು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ವೆಚ್ಚವನ್ನಷ್ಟೇ ಈ ಯೋಜನೆಗಳು ಭರಿಸುತ್ತವೆ; ಹೆಚ್ಚು ಭಾರದ ಖರ್ಚುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿಬರುವ ಖರ್ಚು, ಆಹಾರದ ಖರ್ಚು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ರೋಗಿಯೇ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೈಭವೀಕರಣವು ಈ ಯೋಜನೆಗಳ ಆಶಯಗಳಲ್ಲೇ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲೆಳಸಿದ ಸರಕಾರಗಳೇ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಶುಲ್ಕಗಳಿಗಾಗಿ ಪಾವತಿಸುತ್ತಿವೆ. ಖಾಸಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಸರಕಾರಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ; ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವೈದ್ಯರು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರಿಗಿಂತ ಕೀಳೆನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಖಾಸಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಲಾಭದಾಶೆಗಾಗಿ ಅನಗತ್ಯ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಇಂತಹಾ ಯೋಜನೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಶಯಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಳೆಯರು ರಕ್ತಕೊರೆಯಿಂದಲೂ, ಶೇ.40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯಿಂದಲೂ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ತಾಯಂದಿರು ಹಾಗೂ ಶಿಶುಗಳ ಮರಣದ ಪ್ರಮಾಣದಂತಹಾ ಆರೋಗ್ಯ ಸೂಚಕಗಳಲ್ಲಿ ನೆರೆಯ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಹಾಗೂ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಗಳಿಗಿಂತಲೂ ನಾವು ಹಿಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರವು ಒಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪನ್ನದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೇಕಡಾದಷ್ಟನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದೆ, ಹಾಗೆ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ವ್ಯಯಿಸುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವು ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳ ಸಂಬಳ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೇ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಕುಂಠಿತಗೊಂಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು, ಶೇ. 78ರಷ್ಟು ಹೊರರೋಗಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಒಳರೋಗಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಖಾಸಗಿ ವಲಯದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಸರಕಾರಿ ಖರ್ಚಿಗಿಂತ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹಣವನ್ನು ಜನರೇ ತಮ್ಮ ಕಿಸೆಯಿಂದ ವ್ಯಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ, ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಡತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಲಾಭದಾಯಕವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ರೋಗಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಸರಕಾರಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಹನ್ನೆರಡನೇ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದು, ತಾಯಂದಿರು ಹಾಗೂ ಶಿಶುಗಳ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದು, ರಕ್ತಕೊರೆಯನ್ನೂ, ಮಕ್ಕಳ ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯನ್ನೂ ತಡೆಯುವುದು, ಲಿಂಗಾನುಪಾತವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವುದು, ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು, ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು,ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆದ್ಯತೆಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ಸರಕಾರಿ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪನ್ನದ ಶೇ. 2.5ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಖಾಸಗಿ ಸೇವೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶವಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಸುರಿಯುವ ಬದಲು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಹೆಚ್ಚಲಿರುವ ಕೇಂದ್ರೀಯ ನೆರವನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ, ಸರಕಾರಿ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಿ, ಸುಸಜ್ಜಿತಗೊಳಿಸಿ ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ರಾಯಚೂರಿನ ರಾಜೀವ ಗಾಂಧಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಂತಹವುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಪಡೆದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಭತ್ತೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯೂ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವೂ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಲವತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ : ಸಾಯಬಯಸುವವರನ್ನು ಜತನದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ [ಫೆಬ್ರವರಿ 5, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ತೊಳಲಾಡಿ, ಜಗಳವಾಡಿ, ಜೀವ ತೆರುವ ಬದಲು ತಜ್ಞ ಮನೋವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾವಿನಿಂದ ಹಲತರದ ಪಲ್ಲಟಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ತಲ್ಲಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳೂ ಬಹಳಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಸಾವು ಅಸಹಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಂಶಯದ ಸೂಜಿಯು ನಿಕಟ ಬಂಧುಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ ಆಘಾತದ ಜೊತೆಗೆ ಅಪವಾದಗಳ ಹಿಂಸೆಯೂ ಅವರದ್ದಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಳೆದೆರಡು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ಮೂರು ಪ್ರಕರಣಗಳು ಸುದ್ದಿಯಾದವು. ಖ್ಯಾತ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಪತ್ನಿಯು ದಿಲ್ಲಿಯ ಹೋಟೇಲಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಮೃತಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾದರು, ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕರೊಬ್ಬರು ಥೈಲೆಂಡಿನ ಹೋಟೇಲಿನ ಕಿಟಿಕಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞರೊಬ್ಬರು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನೇಣಿಗೇರಿದರು. ಈ ಮೂರು ಸಾವುಗಳಿಗೂ ದಾಂಪತ್ಯ ವಿರಸದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿತ್ತೆಂದು ವರದಿಗಳಾದವು. ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಪತ್ನಿ ತನ್ನ ಗಂಡನ ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವಿಧ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದ್ದು; ಆ ದಂಪತಿ ಎಲ್ಲರೆದುರು ಪರಸ್ಪರ ಎಗರಾಡಿದ್ದು; ಆಕೆ ತನಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೇಸರ ಹಾಗೂ ಹತಾಶೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಗೋಗರೆದದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಗಳೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟವು, ಪತಿಯನ್ನೇ ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟವು.

ಇಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಯಾರ ಮನದಲ್ಲೂ, ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಘಟಿಸಬಹುದು. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ, ಅಂದರೆ 40 ಸೆಕೆಂಡಿಗೆ ಒಬ್ಬರು, ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಹಾಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದರಲ್ಲೊಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪರಾಧ ದಾಖಲೆಯನುಸಾರ 2012ರಲ್ಲಿ 1,35,445 ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳಾಗಿವೆ, ಪ್ರತಿ ದಿನ 242 ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ 129 ಮಹಿಳೆಯರು ತಾವಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 70ರಷ್ಟು 44ರ ವಯಸ್ಸಿನೊಳಗಿನವರು (15-29ರೊಳಗಿನವರು ಶೇ. 36). ಉತ್ತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಐದು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು. ಕಾನೂನು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ವರದಿ ಮಾಡದಿರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತವೆ.

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಒಂದಲ್ಲೊಂದು ವಿಧದ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ, ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತಿತರ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದೆ ಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಶೇ. 25ರಿಂದ 45ರಷ್ಟು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದ (ಮೇನಿಯಾ) ಹಾಗೂ ಖಿನ್ನತೆ, ಇಚ್ಚಿತ್ತ ವಿಕಲತೆ (ಸ್ಕಿಝೋಫ್ರಿನಿಯಾ) ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಶೇ. 35ರಷ್ಟು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರು ಮದ್ಯವ್ಯಸನದಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಹಿಳೆಯರು ಗಂಡನ ಚಟಕ್ಕೆ ಬೇಸತ್ತು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕುಟುಂಬ ಕಲಹಗಳು, ವಿಚ್ಛೇದನ, ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಮದುವೆ ಯಾ ಪ್ರಣಯ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ವೈಫಲ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳಾಗಬಹುದು.

ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಯುವಜನರ, ಅದರಲ್ಲೂ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಲಾಗದೆ, ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಬಾಳಲಾಗದೆ, ಸುಖಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಾಶರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್ ಗಳಂತಹ ಹೊಸ ಜಾಲಗಳ ಜಗತ್ತು ಹೊಸ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ: ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳೆವ-ಮುರಿವ ಸ್ನೇಹ-ಸಂಬಂಧಗಳು, ಅಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುವ ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಅಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಜಗದಗಲದಿಂದ ಬರುವ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಹುದು, ಸಾವಿನತ್ತ ತಳ್ಳಬಹುದು.

ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ತಾವಾಗಿಯೇ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು, ದುರ್ಬಲ ಮನಸ್ಸು ಎಂಬವೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ನರಕೋಶಗಳ ನಡುವೆ ಹರಿದಾಡುವ ಸೆರೊಟೋನಿನ್, ಡೋಪಮಿನ್, ಎಪಿನೆಫ್ರಿನ್, ನಾರ್ ಎಪಿನೆಫ್ರಿನ್ ಮುಂತಾದ ಸಂಯುಕ್ತಗಳೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೂ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳೊಳಗಿನ ತಾಳಮೇಳವು ತಪ್ಪುವುದರಿಂದಲೇ ಆತಂಕ, ಖಿನ್ನತೆ, ಇಚ್ಚಿತ್ತ ವಿಕಲತೆ ಮುಂತಾದ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅನುವಂಶೀಯತೆ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಾದ ನೋವಿನ ಅನುಭವಗಳು, ದೀರ್ಘ ಕಾಲದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದ ಒತ್ತಡಗಳು, ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಕೆಲಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳು ಈ ಸಂಯುಕ್ತಗಳ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಏರುಪೇರು ಮಾಡಬಹುದು.

ತಜ್ಞ ಮನೋವೈದ್ಯರ ನೆರವಿನಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ, ವರ್ತನೆಗಳಲ್ಲೂ ಗಣನೀಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿದ್ದರೆ; ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದಂತಿದ್ದರೆ; ನಿದ್ದೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದರೆ; ಜೊತೆಗೂಡುವುದು, ತಿನ್ನುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತಿಯು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೆ; ವಿನಾ ಕಾರಣ ಸಂಶಯಗಳೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ; ಪದೇ ಪದೇ ಜಗಳಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ; ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರೆ ನುರಿತ ಮನೋವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆಪ್ತರ ಸಾಂತ್ವನ, ಬುದ್ಧಿವಾದ, ಬೈಗುಳಗಳಿಂದಲೋ, ಪೂಜೆ, ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳಿಂದಲೋ ಸರಿಪಡಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ಕಾಲವೇ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತದೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಬಿಗಡಾಯಿಸಬಹುದು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಯಾ ಕೊಲೆಗಳಂತಹ ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೇಸತ್ತು ಸಾಯಹೊರಟಿರುವವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ತಡೆಯಲೇ ಬೇಕು. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಾಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆಗಳು ಕಾಡತೊಡಗಿದರೆ ಕೂಡಲೇ ತಜ್ಞ ಮನೋವೈದ್ಯರ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಆಪ್ತರು ಯಾರಾದರೂ ನೇರವಾಗಿ ಯಾ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಅಂತಹಾ ಇಂಗಿತವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬಾರದು. ಅಂಥವರನ್ನು ಛೇಡಿಸುವ, ಸಂತೈಸುವ ಅಥವಾ ದಬಾಯಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು; ಬದಲಿಗೆ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು, ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ತಜ್ಞರಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರಲು ಬಿಡಲೇಬಾರದು; ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ಅಥವಾ ಸದಾ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಕಣ್ಗಾವಲಿಡಬೇಕು ಹಾಗೂ ಜೀವಹಾನಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಲ್ಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರಿಂದ ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಸಾಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಉತ್ಕಟ ಬಯಕೆಯು ಇಂಗಿದ ಮೇಲೂ ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಖಾತರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು.

ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಔಷಧಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಗಣನೀಯವಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುತ್ತವೆಯಾದ್ದರಿಂದ ತಜ್ಞ ಮನೋವೈದ್ಯರಿಂದಲೇ ಅಂತಹಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಇತರ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ಬದಲಿ ಯಾ ನಕಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರ ಸಲಹೆಯನ್ನಂತೂ ಪಡೆಯಲೇಬಾರದು. ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿಯಿಲ್ಲದ ಸಮಾಲೋಚಕರಿಂದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮನೋವೈದ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸುಮಾರು 4000ವಿದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ತಜ್ಞರ ಅಗತ್ಯವಿದೆ; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟ ಮಹಿಳೆಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ. ಲಭ್ಯ ವರದಿಗಳಂತೆ, ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಆರೇಳು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಆಕೆಯ ದೇಹಸ್ಥಿತಿಯು ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು, ವರ್ತನೆಯಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಪತಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ಹೆಸರಾಂತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಆಕೆ ಕಂಡಿದ್ದರು, ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವುದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಲಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಲುಪಸ್ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಯರೋಗಗಳೆಂಬ ಎರಡೆರಡು ಗಂಭೀರ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತೆಂದೂ, ಹಲವು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಆಕೆಗೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತೆಂದೂ ಕೆಲವು ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗಾದರೆ ಆರೇಳು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಆಕೆಗಿದ್ದ ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ದೈಹಿಕ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದಿಂದಲೂ, ಔಷಧಗಳಿಂದಲೂ ಆಕೆಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾದವೇ? ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಪತಿಯನ್ನು ಶಂಕಿಸುವಂತಾಯಿತೇ? ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮುಂಗಂಡು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯವರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ವಿಫಲರಾದರೇ?

ತನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯುಂಟಾಗಿದೆಯೆಂದು ಸಾಯುವ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳ ಮೊದಲು ಆಕೆ ತನ್ನ ಆಪ್ತರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಫಲರಾದರೇ? ಆಕೆಯ ವೈದ್ಯರಾಗಲೀ, ಆಪ್ತರಾಗಲೀ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿದ್ದರೆ, ಹೋಟೇಲಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆಕೆ ಬದುಕುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?

ನಲವತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ಹಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವ ಮಲೇರಿಯಾ [ಜನವರಿ 22, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸರ್ ರೊನಾಲ್ಡ್ ರಾಸ್ 1902ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶುಚೀಕರಣದಿಂದ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದರೆ ನಮಗೇಕಾಗದು?

ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕುಗ್ರಾಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಡು ಬಡವರಾಗಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೆ 2014ರ ಆರಂಭವೇ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅರುವತ್ತು ಮೈಲು ದೂರದ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದ ಮಲೇರಿಯಾ ಸೋಂಕು ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಚುಚ್ಚಿ, ಚಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮಲೇರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇವರಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಕೊನೆಗೆ ಇವರಾಗಿಯೇ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸರ್ವರಿಗೂ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹಾಗೂ ಭ್ರಾತೃತ್ವಗಳುಳ್ಳ ಸಾರ್ವಭೌಮ, ಸಮಾಜವಾದಿ, ಜಾತ್ಯತೀತ, ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಗಣರಾಜ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅರುವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಗರದಿಂದ ಅರುವತ್ತು ಮೈಲು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿ ಇದು.ಅರುವತ್ತುವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆರಂಭಿಸಲಾದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಇನ್ನೂ ಸಫಲವಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಾಂತವಿದು.

ಈ ಮಕ್ಕಳ ದಾರುಣ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ, ಅವನ್ನು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಪ್ರಕರಣಗಳೆಂದು ಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೇಳಿರುವಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ-ಪಟ್ಟಣಗಳ ಅಸಮಾನತೆ, ಆಡಳಿತದ ಅಸಡ್ಡೆಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಂದು-ಇಂದುಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಪಷ್ಟ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂದು ಸರಕಾರದ ಬಳಿ ಧನಬಲವು ಅಷ್ಟೊಂದಿರದಿದ್ದರೂ ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಯು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಶಿಸ್ತು-ಬದ್ಧತೆಗಳಿದ್ದವು. ಇಂದು ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಬದಲಿಗೆ ಧನಪರ ಮೋಹವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ;ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರೋಗ್ಯ ಅಭಿಯಾನ, ಕೀಟಜನ್ಯ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಂತಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗಾಗಿ ಸರಕಾರಿ ಖಜಾನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾದಾಗ ಜನಸಂಖ್ಯೆ 33 ಕೋಟಿಯಿತ್ತು,ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಏಳೂವರೆ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಿದ್ದವು,ಆ ಪೈಕಿ ಏಳೆಂಟು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಸಾವುಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಧಾನಿ ನೆಹರೂ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು1953ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಪ್ರತಿ ತಂಡದಲ್ಲೂ 130-275 ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿದ್ದ ಸುಮಾರು 160 ತಂಡಗಳು ಮಲೇರಿಯಾ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದ್ದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ-ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿದವು, ಮನೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಡಿಡಿಟಿ ಸಿಂಪಡಿಸಿ ಸೊಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದವು. ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ 1961ರ ವೇಳೆಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಕೇವಲ 50000ಕ್ಕಿಳಿಯಿತು, ಸಾವುಗಳು ಇಲ್ಲವಾದವು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇಶದಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ 750 ಕೋಟಿ ನಷ್ಟವುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣಗೊಂಡುದರಿಂದ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಿತು, ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯೂ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪ್ರಗತಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾದವು.

ಆದರೆ ಇದು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೀಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿತು, ಅದಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣ ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿತು. ಐವತ್ತರ ದಶಕದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಯೆಜ್ ಕಾಲುವೆಯ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಡಿಡಿಟಿಯ ಆಮದಿಗೆ ತೊಡಕಾಯಿತು, ಅರುವತ್ತರ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಪರಿಸರ ಹಾನಿಯ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಿ ಡಿಡಿಟಿ ಬಳಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಗ್ಗಿತು. ಹೀಗೆ ಅರುವತ್ತರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆದ್ದಿತು,ಎಪ್ಪತ್ತರ ನಡುವಲ್ಲಿ 70 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಾಯಿತು, ಸಾವುಗಳೂ ಮರಳಿದವು.

ಮಂಗಳೂರಲ್ಲಿ 1980ರ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾ ಅತ್ಯಪರೂಪವಾಗಿತ್ತು. ತೊಂಭತ್ತರ ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಏಳತೊಡಗಿದಾಗ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ನೀರು ನಿಂತು ಮಲೇರಿಯಾವಾಹಕ ಅನಾಫಿಲಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ವಿಪುಲವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವುಂಟಾಯಿತು. ಪರವೂರುಗಳಿಂದ ಬಂದ ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತ ಕಟ್ಟಡ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮಲೇರಿಯಾ ಪರೋಪಜೀವಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಹರಡಿದರು, ಆ ಮೂಲಕ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರಿಗೂ ಮಲೇರಿಯಾ ಹರಡಿತು. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕೆಲ ವೈದ್ಯರು 1993ರಲ್ಲೇ ಆಡಳಿತದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದರು; ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದಿದ್ದರೆ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಜನ ಸಾಯಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಗುರು ಡಾ. ಮೋಥಾ ಕಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದರು. ಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿದ್ದಂತೆ 1995ರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು. ಜೀವರಕ್ಷಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು, ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದುಗಳು ವಿರಳವಾಗಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ನಗರದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೊನೆಗೂ ಕಣ್ತೆರೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಡಾ. ಮೋಥಾರಂತಹ ಹಿರಿಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ದಕ್ಷ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ, ಮಂಗಳೂರಲ್ಲೊಂದು ವಿನೂತನವಾದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ನಗರಪಾಲಿಕೆಯ ತಂಡಗಳು ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅವರಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳೆ ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡವು. ಮಲೇರಿಯಾ ಪತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ಅರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೂ ವ್ಯಾಪಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತಲ್ಲದೆ, ಮಲೇರಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಜನಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಗಳಾದವು. ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳೆವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಪಕರನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರರನ್ನಾಗಿಸುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನಗರಪಾಲಿಕೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿತು. ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮೇಲೂ, ಮಲೇರಿಯಾ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೂ ನಿಗಾ ವಹಿಸಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಲೇರಿಯಾ ಘಟಕವೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು, ಅದರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ವೇತನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗಾಗಿ ನಗರ ಮೂಲದ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಂಕು ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದಿಮೆಯೊಂದು ನೆರವಾದವು. ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಸಾವುಂಟಾಗುವುದು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಇಳಿಯಿತು, ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಹರಡುವಿಕೆಯೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ತಪ್ಪುಗಳ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಉದಾಸೀನರಾದರು. ಡಾ. ಮೋಥಾ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿ ತಿರುವನಂತಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು, ಇತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಬದಲಾದರು. ಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು-ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸವಾಗುವುದು, ಸುಮ್ಮನೆ ಗೋಣಾಡಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು. ಮಲೇರಿಯಾ ಘಟಕದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಾವಲು ಕಾಯುವ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಸಂತಾನಾಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಇಂಬು ದೊರೆಯಿತು. ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿದು ಸೊಳ್ಳೆವೃದ್ಧಿ ಕಡಿಮೆಯಿರಬೇಕಾದ ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜಿಲ್ಲಾಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲೇ 431 ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಜಿಲ್ಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ-ಸಣ್ಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ, ಸಾವಿರಾರು ಖಾಸಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಲ್ಲೂ ವರ್ಷವಿಡೀ ಪತ್ತೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು? ಹೀಗೆ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿರುವ ಮಲೇರಿಯಾ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾವುಗಳತ್ತ ಆಧಿಕಾರಿಗಳು  ಜಾಣಕುರುಡರಾಗಿವುದರಿಂದಲೇ ಇಂದು ಮಂಗಳೂರು ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಿರುವ ನಗರವಾಗಿದೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ, ಹತ್ತಿರದ ಉಡುಪಿ, ಕಾಸರಗೋಡು ಮುಂತಾದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೂ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೇನೆಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದ ರೊನಾಲ್ಡ್ ರಾಸ್ 1897ರಲ್ಲಿ ಸಿಕಂದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅನಾಫಿಲಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದ ಮಲೇರಿಯಾ ಹರಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೊತ್ತಮೊದಲು ಗುರುತಿಸಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು, 1883ರಲ್ಲಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೇನಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪದ್ರವಿ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕಹೊರಟು, ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪಿಪಾಯಿಗಳಲ್ಲೂ, ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಹೂಕುಂಡಗಳಲ್ಲೂ ಅವು ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರು, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಕವುಚಿ ಹಾಕಿ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಬಹುದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದರು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನೀರು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ ಮಲೇರಿಯಾ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೆಂದು ರಾಸ್ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ 1902 ಸುಯೆಜ್ ಕಾಲುವೆಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಸ್ಮಾಯಿಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ವಿಪರೀತವಾಗಿ, ಕಾಲುವೆಯ ಕೆಲಸವೇ ನಿಂತುಬಿಡುವ ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಿತ್ತು. ರಾಸ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಕೈಗೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕಾಲುವೆಯ ಕೆಲಸ ಮೂಂದುವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಡಾ. ರಾಸ್ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಲೀ, ಡಾ. ಮೋಥಾ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಕಾಳಜಿಯಾಗಲೀ ಇಂದಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗಿದ್ದರೆ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಡಿಡಿಟಿಯಂತಹ ಕೀಟನಾಶಕಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಠಿಣ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಮೂಲಕವೇ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ರಾಸ್ ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ನಮಗೇಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನು ಮೂರೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣಪಡಿಸುವ ಔಷಧಗಳು ಲಭ್ಯವಿರುವಾಗ ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಅದರಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾರೆಂದರೆ 65ನೇ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

ನಲವತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಅನ್ಯಾಭಿಮತದ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳು [ಜನವರಿ 8, 2014, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ರೋಗ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರ ನೆರವು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಕಾರವೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯ

ಬಹುಷಃ ಅನಾರೋಗ್ಯವು ತಂದೊಡ್ಡುವ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೂ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೂ ಸಾಟಿಯಿರಲಾರದು. ಯಾವ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಯಾವ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಯಾವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಂಬಬೇಕು, ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕು ಮುಂತಾದ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಗಳು ರೋಗಿಯನ್ನೂ, ಆತನ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ಕಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅತ್ತಿತ್ತಲಿಂದ ತೂರಿಬರುವ ಅಯಾಚಿತ ಸಲಹೆಗಳು ಬೇರೆ. ವೈದ್ಯರೆದುರಿನ ಸವಾಲುಗಳೂ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ: ಅಪರೂಪದ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು, ಕ್ಷಿಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳ ಭಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅವರು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹಾ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರ ನೆರವಿದ್ದರೆ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ, ವೈದ್ಯರಿಗೂ ಸಹಾಯಕವಾಗಬಹುದು.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನವು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವು ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಸ್ನಾತಕ ವೈದ್ಯರೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು – ಮಕ್ಕಳಿಂದ ವಯೋವೃದ್ಧರವರೆಗಿನ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ  ಸಾಮಾನ್ಯ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಲ್ಲದೆ, ಹೆರಿಗೆ, ಸಣ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಅತಿ ಗಂಭೀರವಲ್ಲದ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಒಳರೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಅವರೇ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವೀಧರ ವೈದ್ಯನಾಗಿ ವೃತ್ತಿಯನ್ನಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾಗ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನು ಬಳಸಬಲ್ಲ ವಿಶೇಷ ತಜ್ಞರು ವಿರಳವಾಗಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಂತ ತುರ್ತಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಉಸಿರಾಟ, ಉದರಪೊರೆಯ ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ ಮುಂತಾದ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಗ ದೇಹದ ಒಂದೊಂದು ಅಂಗಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಒಂದೊಂದು ರೋಗಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ವಿಶೇಷಜ್ಞರಿದ್ದಾರೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಿಲ್ಲಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಲಭ್ಯವಿದೆ, ಅತಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ  ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಪರಿಣತರ ತಂಡಗಳೂ ಇವೆ. ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಿಗೇ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ, ಎಲ್ಲಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಭರಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಾನೂನಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲೋಪವೆಂದೂ ಅನಿಸಬಹುದು. ಇವೇ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವೈದ್ಯರೇ ಪರಿಣತರನ್ನು ಕರೆಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಉನ್ನತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ರೋಗಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ವೈದ್ಯರುಗಳು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತರಜಾಲದಂತಹ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವಿನಿಂದ ರೋಗಿಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ದೇಹದ ಒಳಹೊರಗುಗಳ ಎಕ್ಸ್ ರೇ, ಸಿಟಿ, ಎಂಆರ್ ಐ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು, ಇಸಿಜಿ, ಇಇಜಿ ಮತ್ತಿತರ ವರದಿಗಳನ್ನು ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ತಜ್ಞರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಕ್ರಮವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಜ್ಞಾನ, ನಿಪುಣತೆ, ಕುಶಲತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದ್ದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ತರಬೇತಿಯ ಮಟ್ಟ, ಹೊಸ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅನುಭವ ಮುಂತಾದವು ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ರೋಗಗಳ ಸ್ವರೂಪವೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ರೋಗನಿರ್ಣಯ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನುರಿತ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಲೋಪಗಳಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ವೈದ್ಯರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಿರುವುದು, ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರ ಯಾ ಕ್ಷ-ಕಿರಣದಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅಂಗಾಂಶ ಪರೀಕ್ಷೆ (ಬಯಾಪ್ಸಿ)ಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯದಿರುವುದು ಯಾ ತಪ್ಪುಗಳಾಗುವುದು ಅತ್ಯಪರೂಪವೇನಲ್ಲ. ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲದ ವೈದ್ಯರೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗದು. ಅಂತಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರ ಅಭಿಮತವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ರೋಗಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಜೀವದಾಯಿಯೇ ಆಗಬಹುದು.

ರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಇನ್ನೋರ್ವ (ಯಾ ಹೆಚ್ಚು) ವೈದ್ಯರ ಅಭಿಮತವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಹಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು: ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ಅಥವಾ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ರೋಗವು ಗುಣಹೊಂದುವ ಸೂಚನೆಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅಥವಾ ಬಿಗಡಾಯಿಸುವುದು; ಗಂಭೀರವೆನಿಸುವ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದುಬಾರಿಯಾದ ಹಲಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ದೇಹದೊಳಗೆ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಹಾಯಿಸಬೇಕಾಗುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿರುವುದು; ಅತ್ಯಪರೂಪದ ಅಥವಾ ಮಾರಣಾಂತಿಕವಾದ ಅಥವಾ ಗುಣಹೊಂದದ ಅಥವಾ ತೀರಾ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದು; ಗರ್ಭಕೋಶ, ಪಿತ್ತಕೋಶ, ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಮತ್ತು ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಮದಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಿರುಪದ್ರವಿ ಗೆಡ್ಡೆಗಳಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಂಗ ವೈಕಲ್ಯತೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು; ಹೆಚ್ಚು ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಳ್ಳ ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಮತ್ತು ತೀರಾ ಹೊಸದಾದ ಯಾ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು; ವೈದ್ಯರು ಕಾಯಿಲೆಯ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗುವುದು, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯಾತೀತವಾಗಿ ವಿವರಿಸದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯರ ನಡವಳಿಕೆಯು ತೃಪ್ತಿದಾಯಕವಲ್ಲದಿರುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೋರ್ವ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ರೋಗ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೋರ್ವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ವೈದ್ಯರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಮೊದಲ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ನೋವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ವೈದ್ಯರನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವರ ಸಹಕಾರದಿಂದಲೇ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಣತಿಯುಳ್ಳ ಇನ್ನೋರ್ವರ ಅಭಿಮತವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಯಾವತ್ತೂ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದರ್ಜೆಯ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಶೇಷಜ್ಞರನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಬಾರದು; ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮೊದಲ ವೈದ್ಯರೇ ಇನ್ನೋರ್ವರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುವಂತೆ ಯಾ ರೋಗಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿಗೇ ಕರೆಸುವಂತೆ ಕೇಳಬಹುದು. ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಹೊರಗಿನ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವ ಅಗತ್ಯವುಂಟಾಗಬಹುದು. ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಕೊಡಮಾಡುವ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಕಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಳಸಬಹುದಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಉಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಬಹುದು.

ಎರಡನೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ ಹಿಂದಿನೆಲ್ಲಾ ವಿವರಗಳನ್ನೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿ ಸಹಕರಿಸಬೇಕು. ವೈದ್ಯರ ಅಭಿಮತಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದಾಗ ರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರ ಧೈರ್ಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಎರಡನೇ ಅಭಿಮತವು ತೀರಾ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ (ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗ ತಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು), ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಅಥವಾ ಮೊದಲ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚರ್ಚಿಸಬಹುದು. ಎರಡನೇ ಅಭಿಮತವು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿರುವ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇವೆಯೆನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿರಿಸಬೇಕು. ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ರೋಗಿ ಬಯಸುವ ಹಾಲನ್ನೇ ಕೊಡುವ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯು ತನ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡೇ ಮುಂದಡಿಯಿಡಬೇಕು.

ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು, ನಕಲಿಗಳು, ಯೋಗಪಟುಗಳು ಮುಂತಾದವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಿಮುಖರಾದರೆ ಒಳಿತಿಗಿಂತ ಕೆಡುಕೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ನೆರೆಹೊರೆಯವರು, ಬಂಧುಮಿತ್ರರು ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಇನ್ನಿತರರಿಂದ ರೋಗ ಯಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನೇರವಾದ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಉಚಿತವಲ್ಲ. ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದು, ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗಬಾರದು. ಅನಾರೋಗ್ಯ ಬಾಧಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಬದಲು ಮೊದಲೇ ಅಂಥವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ರೋಗಿಯ ಹಿತದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಪರಿಣತರ ನೆರವನ್ನು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಬಂಧುಮಿತ್ರರೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.

ನಲವತ್ತನೇ ಬರಹ : ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಬಹುರೂಪ ನಿತ್ಯ ನಿರಂತರ ಸತ್ಯ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 25, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಭಿನ್ನಲಿಂಗಿಗಳು, ಅಂತರಲಿಂಗಿಗಳು ಹಾಗೂ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಬಾಳಸುಖವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದು

ಸಲಿಂಗಸಂಗದಂತಹಾ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರನ್ನು ಜೀವಾವಧಿ ಸೆರೆಗೆ ತಳ್ಳುವ 1861ರ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾನೂನನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಮತ್ತೆ ಊರ್ಜಿತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಸಂತ್ರಸ್ತರು, ಮಾನವಹಕ್ಕು ಹೋರಾಟಗಾರರು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಜ್ಞರು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ; ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ದನಿಗೂಡಿಸಿದೆ. ಅತ್ತ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಧರ್ಮ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಕರು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಗುರುಗಳು, ಸರ್ವರೋಗ ನಿವಾರಕ ಬೊಗಳೆ ಯೋಗರ್ಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಸಲಿಂಗಸಂಗವು ಅಸಹಜವಾಗಿದೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಮನೋದೈಹಿಕ ರೋಗವಾಗಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಈ ಸೋಗಿನ ಸರ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸಲಿಂಗಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೀಳಾಗಿಸಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ದನಿಯೆತ್ತಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬೆರೆಡು ಲಿಂಗಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಗುರುತಿಸುವ ಮತ್ತು ಅವರೊಳಗೆ ಪರಲಿಂಗಸಂಗವಷ್ಟೇ ಸಹಜ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕವೆನ್ನುವ ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರ ಲಿಂಗರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಲೈಂಗಿಕ ಮನೋಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಆಸಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಧಗಳಿವೆ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇವು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇವೆ ಎನ್ನುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯು ಬಹು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣೆಂಬುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾದುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಹೊರಗೆ ಮತ್ತು ಒಳಗೆ ಇರುವ ಜನನಾಂಗಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣೆಂಬ ಭಾವನೆಗಳು, ಲೈಂಗಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರೊಡನೆ ಕೂಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗಳು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಇವು ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರಿಂದ ಪಡೆದ ಲಿಂಗನಿರ್ಧಾರಕ X ಮತ್ತು Y ವರ್ಣತಂತುಗಳನ್ನು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಲಿಂಗಚೋದಕ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳನ್ನು, ಲೈಂಗಿಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೆದುಳಿನ ಭಾಗಗಳ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ದೇಹದೊಳಗಿನ ಹಾಗೂ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹಲವು ವೈವಿಧ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಜನನಾಂಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಲಿಂಗರಚನೆ ಹಾಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಮನೋಭಾವಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಅಂಥವರಿಗೆ ಗಂಡು ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನನಾಂಗಗಳು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿರುವವರು, ಒಳ-ಹೊರಗಿನ ಜನನಾಂಗಗಳು ತಾಳೆಯಾಗದಂತಿರುವವರು, ಎರಡೂ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುವವರು (ದ್ವಿಲಿಂಗಿಗಳು) ಅಥವಾ ಲಿಂಗ ಯಾವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುಳ್ಳವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಯಾ ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದದ ದೈಹಿಕ ಯಾ ಮಾನಸಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಅಂತರಲಿಂಗಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಗಂಡಿನ ದೇಹರಚನೆಯಿದ್ದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀಸಹಜ ದೇಹವಿದ್ದು ಗಂಡಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯುಳ್ಳವರು ಅಥವಾ ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನವರು ಇತ್ಯಾದಿ. ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಲೈಂಗಿಕ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಲಿಂಗರಚನೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಲಿಂಗಾಂತರಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಮನುಷ್ಯರ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳೂ ಬಹುರೂಪಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ: ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನತ್ತ, ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುವ ಪರಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತಿ, ಗಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಡನ್ನು ಯಾ ಹೆಣ್ಣು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸೇರಬಯಸುವ ಸಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತಿ, ಇವೆರಡನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಉಭಯಲಿಂಗಾಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಇದಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ ಅನಾಸಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಒಬ್ಬನ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಒಂದೇ ಆಗಿರದೆ,ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಲೂ ಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಪರಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದವರು ನಂತರ ಸಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತರೋ, ಉಭಯಲಿಂಗಾಸಕ್ತರೋ ಅಥವಾ ಅನಾಸಕ್ತರೋ ಆಗಬಹುದು;ಹಾಗೆಯೇ, ಸಲಿಂಗಸಂಗಿಗಳಾಗಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಪರಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತಿ ಮೂಡಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಜೈವಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳೇ ಹೊರತು ಐಚ್ಛಿಕವಾದ ಆಯ್ಕೆಗಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿ-ತಪ್ಪು, ಒಳ್ಳೆಯದು-ಕೆಟ್ಟದು, ನೈತಿಕ-ಅನೈತಿಕ ಯಾವುದೆಂದು ಹೇಳುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಪರಲಿಂಗಸಂಗಾಸಕ್ತಿಯು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅದನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ದುಷ್ಟತನವಾಗುತ್ತದೆ.

ವರ್ಣತಂತುಗಳು, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ಹಾಗೂ ಮೆದುಳಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದುಂಟಾಗುವ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರಳಿಸುವ ಉಸಿರಾಟ,ಬಗೆಬಗೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ಒತ್ತಡ-ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಯತ್ನಗಳಷ್ಟೇ ಆಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಷ್ಟಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಬಹುದೆಂದು ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿವೆ.

ಇಂತಹಾ ಅಧ್ಯಯನಗಳಿಂದಾಗಿ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ವಿಕೃತಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೈದ್ಯಲೋಕದ ನಿಲುವಿನಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಘವು 1973ರಲ್ಲೂ, ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 1992ರಲ್ಲೂ ಅವನ್ನು ರೋಗಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದವು. ಭಾರತದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಘವೂ ಇದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದೆ [ಮೈಸೂರಿನ ಡಾ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ರಾವ್ ಹಾಗೂ ವೆಲ್ಲೂರಿನ ಡಾ. ಜಾಕಬ್ ಬರೆದಿರುವ ಸಂಪಾದಕೀಯ, ಇಂಡಿಯನ್ ಜರ್ನಲ್ ಆಫ್ ಸೈಕಿಯಾಟ್ರಿ, 2012;54(1):1-3].

ಮನುಷ್ಯರು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೈಮನಗಳ ಉದ್ರೇಕದಿಂದಾಗುವ ಸುಖಾನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗೆಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಭಾವಬಂಧಗಳು ಬೆಸೆಯುತ್ತವೆ, ಸಂವಹನವು ಬಲಿಯುತ್ತದೆ, ಸುರಕ್ಷತೆಯು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಮನೋದೈಹಿಕ ವಿಕಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಫ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಹಲತರದ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಭಿನ್ನಲಿಂಗಿಗಳೂ, ಅಂತರಲಿಂಗಿಗಳೂ, ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕಾಸಕ್ತರೂ ತಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಲೈಂಗಿಕ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲೆಳಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ, ಹದಿನೆಂಟಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರು,ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಗಳಿರಬಾರದು (ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಾಪ್ತರೊಡನೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗೆಳಸುವುದು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ). ಕುಟುಂಬದ ಒತ್ತಡಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಹಾಗೂ ಕಾನೂನಿನ ತೊಡಕುಗಳು ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯುಳ್ಳವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮಹಾಶಾಪಗಳಾಗುತ್ತವೆ; ವಿವಾಹಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳುವುದಕ್ಕೂ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಬಾಳ್ವೆಯೇ ಬೇಡವೆನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಲೈಂಗಿಕ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಅಪರೂಪವೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ದೇಶ-ಧರ್ಮಗಳ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೂ, ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲೂ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೇದ-ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಮಾಯಣ-ಮಹಾಭಾರತದಂತಹ ಮೇರುಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಇರುವ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುರೂಪಿ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ಅಂತರಲಿಂಗಿಗಳ ತೃತೀಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸಹಜ ಸುಂದರವಾದ ವರ್ಣನೆಗಳಿವೆ. ವಾತ್ಸ್ಯಾಯನನ ಕಾಮಸೂತ್ರದಲ್ಲೂ, ಹಲವು ದೇವಾಲಯಗಳ ಮಿಥುನ ಶಿಲ್ಪಗಳಲ್ಲೂ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ವೈವಿಧ್ಯಗಳನ್ನು ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವದ ಹಲವೆಡೆ ನಡೆಸಲಾಗಿರುವ ಅಧ್ಯಯನಗಳನುಸಾರ, ಭಿನ್ನಲಿಂಗಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅಂತರಲಿಂಗಿಗಳು ಶೇ. 0.5-4ರಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವರು ಶೇ. 20-30ರಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗೆಳಸುತ್ತಾರೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿದರೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂಥವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು 20 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ದಂಡಸಂಹಿತೆಯ 377ನೇ ವಿಧಿಯು ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಜೈಲು ಪಾಲಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವ ಕಾನೂನುಗಳು 16ನೇ ಶತಮಾನದ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತಧರ್ಮಗಳ ಕಾಟವೇ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಮದಾಗಿರುವ 377ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಧರ್ಮಾಂಧರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಒಗ್ಗೂಡಿದ್ದಾರೆ!

ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯು ಅಪರಾಧವೆನ್ನುವ ಈ ಬರ್ಬರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ದೂರವಾಗಲೇಬೇಕು. ಲೈಂಗಿಕ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೊರೆತಿದ್ದ ಮಾನ್ಯತೆಯು ಈಗಲೂ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ಪೋಲೀಸು, ಧರ್ಮ, ನೀತಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ, ತಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದವರನ್ನು ವರಿಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುವಂತಾಗಬೇಕು. ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯುಳ್ಳವರು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅವರ ಮನೋದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಒಟ್ಟು ಸಮಾಜದ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಅಲೆಗ್ಸಾಂಡರ್, ಲಿಯುನಾರ್ಡೊ ಡಾವಿಂಚಿ, ಮೈಕೆಲಾಂಜೆಲೋ, ಎಲ್ಟನ್ ಜಾನ್, ರಿಕಿ ಮಾರ್ಟಿನ್, ಮಾರ್ಟಿನಾ ನವ್ರಟಿಲೋವಾ, ಆಂಜೆಲಿನಾ ಜೋಲಿ, ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಮರ್ಚೆಂಟ್, ಅಶೋಕ್ ರವಕವಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಸೇಥ್ ಮುಂತಾದವರು ಮಹತ್ಸಾಧಕರಾಗಿಲ್ಲವೇ? ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಗಾಂಧೀಜಿಯೂ ತನ್ನ ಭಿನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲವೇ?

ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ

(ಕೃಪೆ: ಹೊಸತು ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆ, ಆಗಸ್ಟ್ 2013)

ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪುಗಳ ನಡುವೆ ಸೇತುವಾಗಿರುವ ತೂರ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಮೇಲೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ್ದೆ. ಹಲಬಗೆಯ ರಾಜಕೀಯ-ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದು ಬಂದಿರುವ ಪುಟ್ಟ ದೇಶವೊಂದು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಆಕರ್ಷಕವೆನಿಸಿತ್ತು. ಭರತಖಂಡಕ್ಕೆ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟವರಿಗೂ, ವಲಸೆ ಬಂದವರಿಗೂ ದಾರಿಯೊದಗಿಸಿದ್ದ ಆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಾರಗಳ ಕಾಲ ತಿರುಗಾಡಿದಾಗ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿ ಕಲಿಯುವುದಾಯಿತು.

ಇಸ್ತಾಂಬುಲಿನ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಳಿದು ನಾಡೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ವಿಮಾನವೇರುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಇರುವಿಕೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ತುರ್ಕರ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಆ ದೇಶದ ಜೀವಾಳ, ಅಲ್ಲಿನ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ತುರ್ಕರಿಗೂ ಮಹಾತ್ಮ. ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಅಂದರೆ ತುರ್ಕರ ತಂದೆ ಅಥವಾ ತುರ್ಕರ ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಎಂದರ್ಥ. ಆಧುನಿಕ ತುರ್ಕಿಯ ನಿರ್ಮಾತೃ ಮುಸ್ತಾಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ಅವರಿಗೆ ತುರ್ಕಿಯ ಮಹಾ ಸಂಸತ್ತು ನೀಡಿರುವ ಬಿರುದು ಅದು. ತುರ್ಕಿಯ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಔದ್ಯಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಛಾಪು ಅಮರವಾಗಿದೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಅನ್ಯ ದೇಶಗಳ ದಾಳಿಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಹಂಚಾಗಿದ್ದ ದೇಶವನ್ನು ವಿಮೋಚನೆಗೊಳಿಸಿ, ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ, ಅದರ ಭವಿಷ್ಯದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ಶ್ರೇಯವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು 13000 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನ ಹಳೆ-ನವ ಶಿಲಾಯುಗದ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೆನ್ನಲಾದ ಗೊಬೆಕ್ಲಿ ತೆಪೆಯಂತಹ ಪ್ರಾಚೀನ ವಸತಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮೆಸೊಪೊಟೇಮಿಯಾ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು, ರೋಮನ್ ಹಾಗೂ ಗ್ರೀಕ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ತುರ್ಕಿಯು ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜರ್ಜರಿತವಾಗಿತ್ತು. ತುರ್ಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದ ಒಟೋಮಾನ್ ಸುಲ್ತಾನ ಅದಾಗಲೇ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ, ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಮೊದಲ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ (1914-1918) ಬ್ರಿಟನ್-ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಕೂಟಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ ಜರ್ಮನಿ-ಆಸ್ಟ್ರಿಯಾಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿದ್ದರಿಂದ ತುರ್ಕಿಯ ಬವಣೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತು. ಬ್ರಿಟನ್ ಹಾಗೂ ನೆರೆಯ ಇಟಲಿ, ಗ್ರೀಸ್ ದೇಶಗಳು ಸೋತ ತುರ್ಕಿಯ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದವು. ಅದುವರೆಗೂ ಸುಲ್ತಾನನ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ದಳಪತಿಯಾಗಿದ್ದು ಹಲವು ಅಭಿಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದ ಮುಸ್ತಾಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ಗೆ  ಇದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಲ್ತಾನನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹೊರ ನಡೆದ ಕೆಮಾಲ್ ತನ್ನದೇ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ತುರ್ಕಿಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಹೋರಾಟದ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ. ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದ್ದ ಲೆನಿನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಬೋಲ್ಷೆವಿಕ್ ಸರಕಾರವು ಕೆಮಾಲ್ ಸೇನೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಶಸ್ತಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೊದಗಿಸಿ ನೆರವಾಯಿತು. ಕೆಮಾಲ್ ನ ಸೇನೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜಯಗಳಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುಲ್ತಾನನ ಆಡಳಿತದ ಸಂಸತ್ತಿನ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲೂ ಮುಸ್ತಾಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ಬೆಂಬಲಿಗರೇ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದರು. ಅದಾದ ಬೆನ್ನಿಗೇ, ಎಪ್ರಿಲ್ 1920 ರಲ್ಲಿ, ಮುಸ್ತಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸರಕಾರವು ಅಂಕಾರಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ತುರ್ಕಿಯ ಜನತೆ ಕೆಮಾಲ್ ಹಿಂದೆ ಅಣಿ ನೆರೆದಾಗ ತುರ್ಕಿಯನ್ನು ಹೋಳು ಮಾಡಿದ್ದ ದೇಶಗಳು ಬೇರೆ ಉಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಹಿಂದೆಗೆಯಬೇಕಾಯಿತು.ಒಕ್ಟೊಬರ್ 1923ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್ ನಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುಲ್ತಾನನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇಡೀ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ತಾಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಆಡಳಿತವು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು.

ಕೆಮಾಲ್ ಅಲ್ಲಿಗೇ ವಿರಮಿಸಲಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ಮದರಸಾವನ್ನು ತೊರೆದು ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಕೆಮಾಲ್ ತುರ್ಕಿಯನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮಾತೀತವಾದ, ಸುಶಿಕ್ಷಿತವಾದ ದೇಶವನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದ. ಕೆಮಾಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಹೊಸ ಸರಕಾರವು ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಅವನ್ನು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಭದ್ರವಾದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿತು. ಸುಲ್ತಾನನ ಆಡಳಿತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಖಲೀಫರಿಗೆ ಸಮಾಂತರವಾದ ಅಧಿಕಾರವಿತ್ತು; ಅವರದೇ ಆದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು, ಸ್ವಂತ ಸೇನಾ ಪಡೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕೆಮಾಲ್ ಸರಕಾರವು ಖಲೀಫರ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಆಡಳಿತವೊಂದೇ ಇರುವಂತೆ ಸುನಿಶ್ಚಿತಗೊಳಿಸಿತು. ಇದು ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿಶ್ವದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ತುರ್ಕಿಯ ಜನತೆ ಕೆಮಾಲ್ ಬೆಂಬಲಕ್ಕಿತ್ತು. ತುರ್ಕಿಯ ಶೇ. 97ರಷ್ಟು ಜನರು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮಾನುಯಾಯಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಆಡಳಿತದಿಂದಲೂ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ದೂರವಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಇದು ಬುನಾದಿಯಾಯಿತು. ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಇತರ ಇಸ್ಲಾಂ ಮತಾನುಯಾಯಿ ದೇಶಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತುರ್ಕಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತುರ್ಕಿ ಭಾಷೆಗೆ ಅರೇಬಿಕ್ ಲಿಪಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಲಾಟಿನ್ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಬಳಸಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಆಧುನಿಕ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೂ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೆರೆದಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಮದರಸಾಗಳನ್ನು ಆಧುನೀಕರಣಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸರಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೊಳಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ, ಸರಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಟ್ಟಳೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾದ ಉಡುಗೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು.

ಇಂತಹ ಪುರೋಗಾಮಿ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೂ, ಅದರ ನಿರ್ಮಾತೃವಾದ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ನ ನೆನಪಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಕೊಂಕು ತಗಲದಂತೆ ತುರ್ಕಿಯ ಜನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಎರ್ದೊಆನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಈಗಿನ ಸರಕಾರವು ಜೂನ್ 2012ರಲ್ಲಿ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಬಿಂಬವಿಲ್ಲದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಚಲಾವಣೆಗೆ ತಂದಾಗ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ತುರ್ಕಿಯ ಸೇನೆಯು ಕೂಡಾ ಸಂವಿಧಾನದ ಧರ್ಮಾತೀತ ಆಶಯಗಳ ಕಾವಲುಗಾರನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಚುನಾಯಿತ ಸರಕಾರಗಳಿಂದ 1960, 1971 ಹಾಗೂ 1980ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದಾಗ ಸೇನೆಯು ಅವನ್ನು ತೊಲಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದಿದೆ. ಈ ಭಯದಿಂದಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರವೇ ಇಡಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಎರ್ದೊಆನ್ ಸರಕಾರವು ಅತಾತೂರ್ಕ್ ನ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತುರ್ಕಿಯ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿರುವ ಎರ್ದೊಆನ್ ವರ್ತನೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಕೋಮುವಾದಿ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಷಃ ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣದ ಪರವಾಗಿರುವ ಇಪ್ಪತ್ತರಷ್ಟು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಎರ್ದೊಆನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಅಂಡ್ ಡೆಮಾಕ್ರಾಟಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣವನ್ನು ಹೇರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತಾದರೂ, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ವಿಧಿಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ತುರ್ಕಿಯ ಜನತೆಯ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಗತಿಪರರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್ ನಗರದ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ತಕ್ಸಿಮ್ ಚೌಕವನ್ನೇ ಕೆಡವಿ ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾಮಳಿಗೆಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಈ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ತಾರಕಕ್ಕೇರಿಸಿದೆ,ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಅಲೆಯೆದ್ದಿದೆ. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ತುಂಬ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ನ ಚಿತ್ರಗಳೂ, ಬ್ಯಾನರ್ ಗಳೂ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಕೊಟ್ಟ ಸಂವಿಧಾನದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ತುರ್ಕಿಯ ಜನರು ಪಣ ತೊಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಎರ್ದೊಆನ್ ಮತ್ತವರ ಬೆಂಬಲಿಗರೂ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ.

ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಂಧಿ, ಪಟೇಲ್ ಮಂತಾದ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರ ಹೆಸರನ್ನೂ, ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮ ಕೋಮುವಾದಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಬಂದೊದಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿ ಸಮಯಸಾಧಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತರ ಚಿತ್ರದ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಅತಾತೂರ್ಕ್ ಗೆ ದೊರೆಯುವ ಗೌರವಾದರಗಳು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಗಾಂಧೀಜಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆಯೇ? ಗಾಂಧೀಜಿಯೂ ಅತಾತುರ್ಕನ ಸಮಕಾಲೀನರೇ ಆಗಿದ್ದರು, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆದು ಕಾನೂನು ಪದವೀಧರರಾಗಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ನಂತರ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ತಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ತನ್ನ ದೇಶದ ವಿಮೋಚನೆಗಾಗಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತಿದ್ದಾಗ ಇತ್ತ ಗಾಂಧೀಜಿ 1915ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು, ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಗೋಖಲೆಯಂಥವರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಗೆ ಧುಮುಕಿದ್ದರು.

ಇಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ನಾಯಕತ್ವವು ಬಲಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತುರ್ಕಿಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೂ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು. ತುರ್ಕಿಯ ಸುಲ್ತಾನನು ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಖಲೀಫರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಕುತ್ತುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಖಲೀಫರ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ಹಲವೆಡೆ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರಾಳ್ವಿಕೆಯಿದ್ದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದು ಖಿಲಾಫತ್ ಚಳುವಳಿಯೆಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸಕ್ರಿಯ ಬೆಂಬಲದಿಂದಾಗಿ ಇದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯೊಳಗೆ ಅಡಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾಗಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಹುಪಾಲು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಹಲವಾರು ಸುಧಾರಣಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಅತ್ತ ಮುಸ್ತಫಾ ಕೆಮಾಲ್ ತನ್ನ ದೇಶದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಹಲವು ಮತಧರ್ಮಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಭಜನಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಿದ್ದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಅವನ್ನೇ ಸುಧಾರಿಸಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸಫಲರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೇ ಕೆಮಾಲ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಖಲೀಫರನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಖಿಲಾಫತ್ ಚಳುವಳಿಯು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಯಿತು. ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಧರ್ಮಾಂಧರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯನ್ನೂ ತೊರೆದು ತಮತಮಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗೆಬ್ಬಿಸಿದರು. ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಕೋಮುಗಲಭೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ವಿಚಲಿತರಾದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಕೋಮುವಾದದ ಹೊಗೆಯು ಆರಲೇ ಇಲ್ಲ, ದೇಶವನ್ನು ಒಂದಾಗಿಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಗಾಂಧೀಜಿ ಧರ್ಮಾಂಧನೊಬ್ಬನ ಗುಂಡಿಗೇ ಬಲಿಯಾಗಬೇಕಾಯಿತು.

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ‘ಆರೋಗ್ಯ ಆಶಯ’ – 2

ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 11, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇನ್ನಿಲ್ಲ

ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರ ಮಹಾಗುಮ್ಮ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್. ಅದು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಹೃದಯಾಘಾತ ಖಂಡಿತವೆಂದು ಹೆದರಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2-3 ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಅನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೂ ಸಾಕು, ಅದನ್ನು ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಕಿವಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಾಳಿನ ದಾರಿಯೇ ಬದಲಾಗಿ, ಆ ದಪ್ಪಕ್ಷರದ ಗುಮ್ಮನನ್ನು ತೆಳುವಾಗಿಸುವ ಹೋರಾಟ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಸುಮಾರು 30 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ, ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ 45 ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲೊಬ್ಬರು, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಔಷಧಗಳ ಜಾಗತಿಕ ವಹಿವಾಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 155000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು; ಎರಡೇ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಎರಡೇ ಮಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪಾಲು. ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅವುಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು ರೂ. 350 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು. ಅಂತಿರುವಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಒಂದೇ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇನ್ನಿಲ್ಲವೆಂದು ಇದೇ ನವೆಂಬರ್ 15ರಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷವಾದ ಲಾಭವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಹಾ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆಂದು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದಲೂ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದವರೇ ಈಗ ಬೇಡವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!

ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟಿರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುವವರು ಯಾರು? ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೃದಯ,ಶ್ವಾಸಾಂಗ ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬುದಿದೆ. ಹೃದ್ರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೊಡುಗೆ ಪಾರವಿಲ್ಲದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಸಲಹೆ-ಸೂಚನೆಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಮಾನ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಂಗವಾಗಿ 80ರ ದಶಕದಿಂದ ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ತಜ್ಞರ ನಾಲ್ಕು ಸಮಿತಿಗಳು (ಎಟಿಪಿ 1-4) ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದು, ಮೊನ್ನೆಯ ವರದಿಯು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು.

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಿತಿಗಳು ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (1988) ಹೃದ್ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 130ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗಿಂತ ಕೆಳಗಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಹಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಎರಡನೇ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (1993),ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 100 ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೂ, ಇನ್ನುಳಿದವರು 130ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೂ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಮೂರನೇ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (2002),ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಜೊತೆಗೆ, ಧೂಮಪಾನ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಹೃದ್ರೋಗದ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು ಕೂಡಾ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಾಯಿತು. ಅದನ್ನು 2004ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿ, ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 70 ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಈಗ ನವಂಬರ್ 15ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಎಟಿಪಿ ನಾಲ್ಕನೇ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಮಿಗ್ರಾಂಗಳಿಗೆ ಇಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಗಿದೆ!

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಈ ಹೊಸ ಸಮಿತಿಯು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ 25 ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 100 ಅಥವಾ 70ಮಿಗ್ರಾಂ% ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, 1988ರಿಂದ 2013ರವರೆಗಿನ ಮೂರು ಎಟಿಪಿ ವರದಿಗಳ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನವೂ ಎಟಿಪಿ 4ನೇ ಸಮಿತಿಗೆ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ! ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವು ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿ ಹೆದರಿಸಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರಿಗೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಈ ಸಮಿತಿಗೆ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಉತ್ತರಗಳಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ನಮ್ಮ ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲೂ ಅಡಕವಾಗಿದ್ದು, ಅದಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಬದುಕಲಾರೆವು. ಜೀವಕಣಗಳ ಉಳಿಯುವಿಕೆಗೆ, ಅವುಗಳೊಳಗಿನ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ, ನರಮಂಡಲದ ಸುಸೂತ್ರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ, ರೋಗರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಪಿತ್ತರಸಸ್ರಾವಕ್ಕೆ,  ಎ, ಡಿ, ಇ, ಕೆ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳಿಗೆ, ಹಲಬಗೆಯ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಮೂವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪೆಡಸಾದ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಮಾನಹರಣದ ಪಿಡುಗು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲಿಗೂ, ಪೆಡಸಾದ ನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಶೇಖರಣೆಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಈ ತೆಗಳುವಿಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಸಂಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಎಟಿಪಿ ವರದಿಗಳು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು.

ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗೆಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ. ಅವನ್ನು ಬಳಸತೊಡಗಿದವರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾಯುವೇದನೆ ಹಾಗೂ ಸ್ನಾಯುಗಳ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಮಧುಮೇಹ, ಯಕೃತ್ತಿನ ತೊಂದರೆಗಳು, ಕಣ್ಣಿನ ಪೊರೆ, ಲೈಂಗಿಕ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ, ಮರೆಗುಳಿತನ ಮತ್ತಿತರ ನರಮಂಡಲದ ತೊಂದರೆಗಳು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ವೈಫಲ್ಯ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕ್ಯಾಲ್ಸೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಮುಚ್ಚವಿಕೆ, ಕೆಲವು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು, ಸೋಂಕುಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೃದಯದ ವೈಫಲ್ಯವುಳ್ಳವರಲ್ಲೂ, ಹಿರಿವಯಸ್ಕರಲ್ಲೂ ಈ ಔಷಧಗಳು ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದಾದರೂ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯಿಲ್ಲದವರಲ್ಲಿ ಅವು ಉಪಯುಕ್ತವೆನ್ನಲು ಬಲವಾದ ಆಧಾರಗಳೇ ಇಲ್ಲ. (ಒಜೆಇಎಂಡಿ 2013;3:179)

ಆದರೆ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೃದಯದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೊಸ ಎಟಿಪಿ ಸೂತ್ರಗಳು ಸಲಹೆ ನೀಡಿವೆ! ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾದವರು, ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು (ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ >190ಮಿಗ್ರಾಂ%), 40-75 ವಯಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಇವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ತೊಂದರೆಯುಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಶೇ. 7.5ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಈ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಲಿಂಗ, ವಯಸ್ಸು, ಜನಾಂಗ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟ, ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಧೂಮಪಾನಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಪಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಣಕವನ್ನು ಸಮಿತಿಯೇ ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಒದಗಿಸಿದೆ! ರಕ್ತದೊತ್ತಡ >110, ಒಟ್ಟು ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ >170, ಎಚ್ ಡಿ ಎಲ್ <50 ಇದ್ದರೆ ಈ ಗಣಕದ ಲೆಕ್ಕ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ನಲುವತ್ತರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮೀರಿದ ಹಲವರನ್ನೂ, 63 ಮೀರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ 71 ಮೀರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ಇದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ.

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಸಲೆಳಸುವ ಇಂತಹಾ ವರದಿಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಬಾರದೇಕೆ? ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಜೀವನಶೈಲಿ, ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮವಿಲ್ಲದ ಆಲಸ್ಯ, ಧೂಮಪಾನ, ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮಧುಮೇಹಗಳು ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಪೆಡಸಾಗುವಿಕೆಗೂ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಾಲು, ಸಕ್ಕರೆ, ಇತರ ಸಿಹಿಪದಾರ್ಥಗಳು, ಸಂಸ್ಕರಿತ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸುವುದು, ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು, ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮಧುಮೇಹಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಮೀನು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆಹಾರದಲ್ಲಿರುವ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ 0-4%ದಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದರಿಂದ ಮೊಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಹಿತಮಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸಬಹುದು. ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದಷ್ಟು ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಜೊತೆಗೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡುವುದರಿಂದಲೂ ರಕ್ತನಾಳಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಡಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತೂ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ವರದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹೌಹಾರುವ ದಿನಗಳು ಮುಗಿದವೆನ್ನಲು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತವಾದವರು ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಕಾಲ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬಹುದು; ಇನ್ನುಳಿದವರಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೆನ್ನಲು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ.

ಮೂವತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಸಾವಿನ ಸನಿಹದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವರಕ್ಷಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು [ನವಂಬರ್ 27, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನ, ಉದಾಸೀನದಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವ ಭೀತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ

ಕಳೆದ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜೀವಗಳನ್ನುಳಿಸಿರುವ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ ಔಷಧಗಳ ಕಡೆಗಾಲವು ಸನ್ನಿಹಿತವಾದಂತಿದ್ದು, ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯ ರಾಜಕೀಯ-ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಲಾನ್ಸೆಟ್ ಇನ್ಫೆಕ್ಷಿಯಸ್ ಡಿಸೀಸಸ್ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ನವೆಂಬರ್ 17ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ವರದಿಗಳು [ಲಾ. ಇನ್. ಡಿಸೀ. 2013;13(12):1057-1098] ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು 17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಲೂಯಿ ಪಾಸ್ಚರ್, ರಾಬರ್ಟ್ ಕೋ ಮುಂತಾದವರ ಅವಿರತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಅವು ನಮ್ಮ ಕೆಲ ರೋಗಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದು ದೃಢಗೊಂಡಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುನಾಶಕ ಔಷಧಗಳ ಹುಡುಕಾಟವು ಬಿರುಸಾಗಿ, 1938ರಲ್ಲಿ ಸಲ್ಫಾ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳ ಸುವರ್ಣಯುಗವು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಪೆನಿಸಿಲಿಯಂ ಎಂಬ ಶಿಲೀಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್ ಗುರುತಿಸಿದ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕವು 1945ರಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುವುದರೊಂದಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲೂ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೂ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಯಿತೆನ್ನಬಹುದು.

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್ ಗಳೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳೂ ಲಭ್ಯವಾದವು. ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಾವು-ನೋವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ಲೇಗ್, ಮಲೇರಿಯಾ,  ಕ್ಷಯ,  ಕೊಲೆರಾ,  ಟೈಫಾಯ್ಡ್,  ಆಮಶಂಕೆ,  ಧನುರ್ವಾತ, ಡಿಫ್ತೀರಿಯಾ, ಕುಷ್ಠ, ಗುಹ್ಯ ರೋಗಗಳು ಮುಂತಾದವು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೂ, ಹೆರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳ ಆರೈಕೆಗಳೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಜೀವಗಳು ಬದುಕುಳಿದವು. ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯರ ಆಯುಸ್ಸನ್ನು ಕೆಲ ದಶಕಗಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದುದು ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮಹತ್ಸಾಧನೆಯಾಯಿತು.

ಆದರೀಗ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವ ಭೀತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ; ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸೋಂಕುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ತಾಂಡವವಾಡಿ, ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಲು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಮೊದಲ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಯಿತಾದರೂ, ನಂತರ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು. ಇದ್ದವುಗಳನ್ನೇ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬದಲಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ತೀರಾ ಹೊಸತಾದ ಔಷಧಗಳು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಅತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾಗ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯರು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಂದಿದ್ದರೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಇನ್ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳಿಂದಿವೆ. ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಸ್ರವಿಸುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳೂ, ಅವನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಪ್ರತಿತಂತ್ರಗಳೂ  ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ಇವೆ. ಅಂತಲ್ಲಿ, ನಾವು ಬಳಸತೊಡಗಿದ ಶಿಲೀಂಧ್ರಜನ್ಯ ಯಾ ಕೃತಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಔಷಧವನ್ನು ಬಳಸತೊಡಗಿದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವು. ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸತಾದ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿರೋಧವೊಡ್ಡಬಲ್ಲ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಈಗ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಈಗಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ ಔಷಧಗಳು ಸದ್ಯೋಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರರ್ಥಕವೆನಿಸಬಹುದು.

ಬಹು ಪ್ರಯಾಸದಿಂದ, ಅಪಾರವಾದ ವೆಚ್ಚಗಳಿಂದ ಪಡೆದಿದ್ದ ಈ ಆಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಆದರೆ ನಾವು ಅಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಲಾಭದಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವು. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಒಂದರಿಂದ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಭಾಗವು ಕೃಷಿ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ ಸಾಕಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ರೋಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೂ ಅನಗತ್ಯ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು; ಹೊಸತಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು; ಎರಡು-ಮೂರು ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಮಾರುವುದು ಅತಿಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣಗಳಾದವು. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಮಂತ್ರದಂಡಗಳೆಂಬಂತೆ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ವೈರಸ್ ಯಾ  ಪರೋಪಜೀವಿಜನ್ಯ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೂ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸೋಂಕನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುಣಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ರೋಗಿಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸದಿರುವುದು, ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು, ಯಾವುದೋ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಕ್ಕೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ರೋಧವು ಬೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ.

ರೋಗಿಗಳೂ ಕೂಡ ಮನಬಂದಂತೆ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು, ದಿನಕ್ಕೊಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಂಡು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಮದ್ದಿನಂಗಡಿಗಳಿಂದ ತಾವೇ ನೇರವಾಗಿ ಖರೀದಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ದುರ್ಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಜನ್ಯ ರೋಗಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ನ್ಯಾಯಬಾಹಿರವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಪಚಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಶಾಸ್ತ್ರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನರಿಯದ ಆಡಳಿತಗಳು ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.

ಲಭ್ಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಬಗ್ಗದಂತಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸೋಂಕುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಕಷ್ಟಕರವೂ, ಅತಿ ದುಬಾರಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಸಾವುಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯರು, ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳು,  ವಯೋವೃದ್ಧರು,  ಮೊದಲೇ ಗಂಭೀರ ರೋಗಗಳುಳ್ಳವರು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವವರಲ್ಲಿ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಂತಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಅತಿವೆಚ್ಚವು ಬಡಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಈ ವಿಪತ್ತನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಲಾನ್ಸೆಟ್ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಈ ಔಷಧಗಳ ತಯಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾರಾಟವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಅವುಗಳ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಅನಗತ್ಯ ಉತ್ತೇಜನವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪಶು-ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲೂ, ಕೃಷಿಯಲ್ಲೂ ಬಳಸದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯರುಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾಹಿತಿಯೊದಗಣೆಯು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಸೋಂಕುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿತ್ತು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧೋರಣೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹೊಸ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ರೋಧನಿರೋಧಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಯು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಪುನಃಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ 20-60 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ 20 ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯು ತೀರಾ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದ್ದು,  ಯಾರಾದರೂ,  ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ,  ಯಾವಾಗ-ಹೇಗಾದರೂ ಬಳಸಬಹುದೆನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನಮ್ಮ ಹಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದೆಹಲಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಬಾಪೆನೆಮ್ ಎಂಬ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಕ್ಕೂ ಬಗ್ಗದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿಣ್ವಕ್ಕೆ ನ್ಯೂ ಡೆಲ್ಲಿ ಮೆಟಲೋ ಬೀಟಾ ಲಾಕ್ಟಮೇಸ್ 1 ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಾಗ ಭಾರೀ ಕೋಲಾಹಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಸರಕಾರವು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ರಾಜಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆಗಸ್ಟ್ 30ರಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿರುವ ನೀತಿಯಂತೆ, ಮುಂದಿನ ಎಪ್ರಿಲ್ ಬಳಿಕ 24 ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಹಾಗೂ 11 ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದೆ ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಸದ್ಬಳಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಇಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗವು. ಈ ಔಷಧಗಳು ವೈದ್ಯರ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ತ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೆ ಸಮಸ್ತ ಮನುಕುಲದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ಆಸ್ತಿಯೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸದಿರುವುದು, ಅವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಖರೀದಿಸದಿರುವುದು, ವೈದ್ಯರು ಅವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರೆ ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಗತ್ಯವೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ಬದಲಿ ಯಾ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯದಿರುವುದು, ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಜೋಡಿಸಬಹುದು.

ಮೂವತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಮೂಲಾಹಾರದಿಂದ ಮಧುಮೇಹ ವಿಮೋಚನೆ [ನವಂಬರ್ 13, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕು

ಈಗ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಮಧುಮೇಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 37 ಕೋಟಿ, ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಖರ್ಚು ಸುಮಾರು 46500 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳು, ಇದರಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ವಹಿವಾಟು ಸುಮಾರು 3500 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳು. ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 45 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾಗಿ, ಔಷಧಗಳ ವಹಿವಾಟು 5800 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ಮೀರಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಕಂಪೆನಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಎಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೊಂದು ಮನ್ವಂತರವಾಗಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಶರೀರವು ಆಹಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹೇಗೆ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮಧುಮೇಹವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅನಾವರಣಗೊಂಡವು. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಜೀವಕ್ಕೇ ಅಪಾಯವುಂಟಾಗುವುದನ್ನು ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೆಂದೂ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಅದರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯವುಂಟಾದಾಗ ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಏರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗುವುದನ್ನು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೆಂದೂ ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರು ಜೀವವುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆಂದಾಯಿತು; ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು, ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಅನ್ನು ನೀಡುವ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮವು ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು.

ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪೈಪೋಟಿಯುಂಟಾಯಿತು. ದುಬಾರಿಯಾದ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು, ಅವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಯಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳು, ಹಲಬಗೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಲಭ್ಯವಾದಂತೆ ಮಧುಮೇಹದ ವಹಿವಾಟು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಹಳೆಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳನ್ನು ಯಾ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಮೀರಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನಲಾಗದು, ತೆರುವ ಹೆಚ್ಚು ಹಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು.

ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ಆರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅನ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ತಳಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೃತಕವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಕೇವಲ 20 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಆರು ಪಟ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರೂ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಅನ್ನೇ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಜೊತೆ ಬೇರೊಂದು ಪ್ರೊಟೀನನ್ನೋ, ಸತುವಿನ ಕಣಗಳನ್ನೋ ಬೆರೆಸಿ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ತಳಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಅಥವಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬಲ್ಲ ಸದೃಶ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಕೆಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ಇವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಿಂತ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಎಂಟು ಪಟ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕೊಕ್ರೇನ್ ವಿಮರ್ಶೆಯನುಸಾರ, ಈ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು ಅಥವಾ ಸದೃಶ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜಕ ಅಥವಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ [ಕೊಕ್ರೇನ್ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು 2005(1):ಸಿಡಿ003816; 2007(2):ಸಿಡಿ005613; 2006(2):ಸಿಡಿ003287].

ನಾವು ತಿನ್ನುವ ವಿವಿಧ ಶರ್ಕರಗಳು ಕರುಳಲ್ಲಿ ಹೀರಲ್ಪಡುವಲ್ಲಿಂದ ತೊಡಗಿ, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬೀಟಾಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ, ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವಿಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ,ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಅನೇಕ ಔಷಧಗಳು ಇಂದು ಲಭ್ಯವಿವೆ: ಆಹಾರದ ಶರ್ಕರಗಳು ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಹೀರಲ್ಪಡದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು, ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಗ್ರಾಹಿಗಳಿಂದ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ನೇರವಾಗಿ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇನ್ಸುಲಿನಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವು ವಿಫಲವಾದಾಗ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಚುಚ್ಚಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾಗೂ ಇತರ ಔಷಧಗಳ ನಿರಂತರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಮಧುಮೇಹದ ತೀವ್ರತರನಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿ ಜೀವವುಳಿಸಬಹುದು ಹಾಗೂ ದೂರಗಾಮಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ, ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಬಾರದಂತೆ ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಬೊಜ್ಜು, ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಈ ಔಷಧಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅಧಿಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ತಿಂದ ಆಹಾರವು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ರಕ್ತದ ಸಕ್ಕರೆಯು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ,ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಅತ್ತ ದರಿ, ಇತ್ತ ಪುಲಿ ಎನ್ನುವ ದುಸ್ಥಿತಿ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಇತಿಮಿತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಜಾಹೀರಾತುಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಯೇ ಅಲ್ಲದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೂ ಮಧುಮೇಹ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ವ್ಯವಹಾರವೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳಿಂದ ಯಾ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆಯೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದೃಢವಾದ ಆಧಾರಗಳು ಇದುವರೆಗೆ ದೊರೆತಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಂದು ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಹತಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದಿರುವುದು ಒಂದಷ್ಟು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ, ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶರೀರದ ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಅವುಗಳ ಮೇಲುಂಟು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು, ನಮ್ಮ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ, ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಪಾತ್ರ, ವಿಭಿನ್ನ ಜನಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನಶೈಲಿಗಳಿಗೂ, ರೋಗಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಮಧುಮೇಹವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿವೆ.

ವಾನರರಿಂದ ಮಾನವರು ವಿಕಾಸಗೊಂಡ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೀನು, ಇತರ ಜಲಚರಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾಂಸ, ಹಲಬಗೆಯ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದಿಗೂ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಆಹಾರಕ್ರಮವನ್ನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ, ಆಫ್ರಿಕಾ, ಅಮೆರಿಕಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಪಪುಅ ನ್ಯೂಗಿನಿ ಮುಂತಾದೆಡೆ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಹಲವು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹ, ಬೊಜ್ಜು, ಮೂಳೆಸವೆತ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಂತಹಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಾವುವೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರಭರಿತವಾದ ಅಕ್ಕಿ,  ಗೋಧಿ,  ರಾಗಿ,  ಓಟ್ಸ್,  ಬಾರ್ಲಿ ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಚಮಚದ ಸಕ್ಕರೆ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಖಾದ್ಯ ತೈಲಗಳೇ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇವು ಸರಿಹೊಂದದಿರುವುದೇ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಲಿದೆ. ಈ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರದತ್ತ ಹೊರಳಿದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಅತಿ ಬೇಗನೆ ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಾಗುವುದನ್ನೂ, ಮೂಲಾಹಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಮಧುಮೇಹಿಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನೂ ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. (ಡಯಾ ಕೇರ್ 2006;29:1866, ಕಾರ್ಡಿವಾಸ್ಕ್ ಡಯಾಬಿಟೋ 2009;8:35, ಜ ಡಯಾ ಸಯ ಟೆಕ್ 2009;3:1229). ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಲಾಭಗಳಿವೆಯೆನ್ನುವುದೀಗ ದಿಟವಾಗಿದೆ (ನ್ಯೂಟ್ರಿ ಮೆಟ 2005;2:16, ನ್ಯೂಟ್ರಿ ಮೆಟ 2008;5:9, ಅಮೆ ಜ ಕ್ಲಿನಿ ನುಟ್ರಿ 2007;86:276).

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಶರ್ಕರಭರಿತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಏರುವ ಗ್ಲೂಕೋಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತುಂಬ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ನರಳಿ ಒದ್ದಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಹಾರವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡು ಮಧುಮೇಹ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇತರೆಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದೇ ಒಳಿತಲ್ಲವೇ?

ಮೂವತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಲುಗುವ ನಂಬಿಕೆ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 30, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸುಳ್ಳುಗಳಷ್ಟೇ ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ

ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೃಶ್ಯವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಘಾಸಿಯಾಗಿ ಹುಯಿಲಿಡುವವರ ಮೇಲಾಟ; ನೋಯಿಸಿದವರು ಮತ್ತು ನೋವುಂಡವರ ಮಧ್ಯೆ ಎಡೆಬಿಡದ ವಾಗ್ವಾದ, ಅರಚಾಟ. ಏನಾದರೂ ಹೇಳುವ, ಬರೆಯುವ, ಚಿತ್ರಿಸುವ ಮೊದಲು ಭೂಲೋಕದ ಏಳ್ನೂರು ಕೋಟಿ ಮನಸ್ಸುಗಳೊಳಗೇನಿದೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಇಕ್ಕಟ್ಟು.

ನೋಡಿದ-ಕೇಳಿದ ಸಂಗತಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇಸರ, ಮುಜುಗರ, ಸಿಟ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ತಾಕಲಾಟಗಳೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಲಿಯಾನ್ ಫೆಸ್ಟಿಂಗರ್ 1956-57ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದ ನಾವು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಓದಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳೊಳಗೆ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನೂ, ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆ, ಆದರ್ಶಗಳು ಹಾಗೂ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಈ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಯೋಚನೆಗಳೂ, ಯೋಜನೆಗಳೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ನಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯಕ್ಕೂ ಸಿಲುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿ ಸೋತರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ, ನಂಬಿರುವುದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ರುಜುವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇಳುತ್ತವೆ, ಏನೋ ಮಾಡಬಾರದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಂಡು-ಕೇಳಿದಾಗ ಅಥವಾ ಮಾಡಿದಾಗ ತಾಕಲಾಟಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಗೊಂದಲವನ್ನೂ, ನೋವನ್ನೂ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಮನದೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಂದಾಗುವ ಸಂಕಟವನ್ನು ಮನದೊಳಗೇ ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸದಾ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಗ್ರಹಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಯಾ ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು ಯಾ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ಹೊರಗಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದು, ಒಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಮನವೊಪ್ಪದು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನವರು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನೇ ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ: ತಾವು ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ಸರಿ, ಮಾಡಿರುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸರಿಹೊಂದದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳತ್ತ ಕುರುಡಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕಿವುಡಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮರೆಗುಳಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಒಳಗಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ತಾನೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ದಿಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಸುಳ್ಳುಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯ ದೂರವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರು-ಧರ್ಮಗಳ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.

ಫೆಸ್ಟಿಂಗರ್ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮೂಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಡಿಸೆಂಬರ್ 21ರ ಮುಂಜಾನೆ ಮಹಾಪ್ರಳಯವಾಗಿ ಭೂಮಿಯೇ ಮುಳುಗಲಿದೆಯೆಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ಅಮೆರಿಕಾದ ಡೊರೊಥಿ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಎಂಬ ಗೃಹಿಣಿಯ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಅದರಿಂದ ಉಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕ್ಲಾರಿಯನ್ ಎಂಬ ಗ್ರಹದಿಂದ ಆಕಾಶ ನೌಕೆಯೊಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿದೆ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಕೆಲವರು ಅವಳನ್ನು ನಂಬಿದರು, ಹೆದರಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ, ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿಬಿಟ್ಟರು, ಡಿ. 20ರ ರಾತ್ರಿ ಅವಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನೌಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದರು. ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಏನೂ ಘಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗ್ರಹಿಕೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳಾದವೆಂದು ಅವರು ಒಪ್ಪಿದರೆ? ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತ್ಯಾಗ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ದೇವರೇ ಪ್ರಳಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದನೆಂದು ಡೊರೊಥಿ ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು! ಇಡೀ ಭೂಲೋಕವನ್ನೇ ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿದೆವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬೀಗಿದರು! ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಸುಳ್ಳು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರು!

ಕೈಗೆಟಕದ ಸಿಹಿಹಣ್ಣು ಹುಳಿಯೆಂದೆನಿಸುವುದು, ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ವಿಷವೂ ಪಂಚಾಮೃತವೆನಿಸುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಹೊಸದಾಗಿ ಖರೀದಿಸಿದ ದುಬಾರಿ ಮೊಬೈಲು ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಅದರ ಬಣ್ಣಗಳ ವರ್ಣನೆಗೆ ತೊಡಗುವುದು; ಸಿಗರೇಟು ಸೇವನೆಯ ಹಾನಿಗಳ ಅರಿವಿದ್ದರೂ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಸಬೂಬುಗಳಿಂದ ಧೂಮಪಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ವೈದ್ಯರು ಗುರುತಿಸಿದ ರೋಗವನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗದೆ, ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ಹಳಿದು ಬೇರೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವುದು; ಬಡಪಾಯಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಹೊಡೆದದ್ದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಅವನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುವುದು; ಮಹಾ ಚತುರನೆಂದು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದ ನಾಯಕನ ನಿಜ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಅವರನ್ನೇ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ನಿಂದಿಸಿ, ಭಾರತ ರತ್ನವನ್ನೂ ಮರಳಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು; ದೇವಾಂಶ ಸಂಭೂತನೆಂದು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುರುವು ಲಂಪಟನೆಂದು ದೂಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಪೀಡಿತರನ್ನೇ ಹಳಿಯುವುದು; ಸಸ್ಯಾಹಾರವೇ ಉತ್ಕೃಷ್ಠವೆಂದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವವರು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯ ಪಠ್ಯದಿಂದ ವೇದಗಳವರೆಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರನ್ನೇ ಅಜ್ಞಾನಿಯೆನ್ನುವುದು; ಲೇಖನ, ಪುಸ್ತಕ, ಚಿತ್ರ, ಸಿನಿಮಾ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ಅವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆಂದು ದಾಂಧಲೆ ಮಾಡುವುದು –  ಗ್ರಹಿಕೆಯ ತಾಕಲಾಟವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಗಳಿವು.

ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದ್ದಷ್ಟು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಅವುಗಳ ಸಮರ್ಥನೆಯೂ ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಘಟಿಸಿಹೋದ ಮಹಾಪ್ರಮಾದವನ್ನು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥನ ಒಳಸಂಕಟವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಶಮನಗೊಂಡರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಾದ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲಾದೀತೇ? ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವುದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಾಗಬಹುದು, ರೋಗವು ಬಿಗಡಾಯಿಸಬಹುದು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಶಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು, ಸುರಕ್ಷತಾಕರ್ಮಿಗಳು, ನ್ಯಾಯಧೀಶರುಗಳು ಇಂತಹಾ ಸ್ವಸಮರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ದಾಸರಾದರೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅವಾಂತರಗಳೇ ಘಟಿಸಬಹುದು. ಯುವಜನರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ನೆಪ, ಸಾವಿರಾರು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳ ನರಮೇಧಗಳಿಗೆ “ದೊಡ್ಡ ಮರ ಉರುಳಿದಾಗ ಭೂಮಿ ನಡುಗುತ್ತದೆ” ಅಥವಾ “ಕ್ರಿಯೆಗೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ” ಎಂಬ ವಾದಗಳು, ಸಮೂಹ ನಾಶದ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ, ಏನೂ ಸಿಕ್ಕದಾಗ “ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ಅಂತಹಾ ಅಪಾಯಗಳ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು. ದೊಡ್ಡವರ ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಹಿಟ್ಲರ್ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, “ಮಹಾ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿದ್ದರೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಮಹಾಸುಳ್ಳುಗಾರರಿಗೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.”

ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಬದಲು, ಸತ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೇ? ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ: “ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರೆಂದು ಯಾ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದಿರೆಂದು ನಂಬಬೇಡಿ, ನನ್ನನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡಿ. ಹಳೆಯ ಲಿಖಿತವೆಂದು, ಲೋಕದ ನಂಬಿಕೆಯೆಂದು, ಎಳವೆಯಿಂದಲೇ ನಂಬಿದ್ದೆಂದು ನಂಬಬೇಡಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗುವ, ಅನುಕಂಪದ, ಕಲ್ಯಾಣಕರವಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ, ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಅನುಸರಿಸಿ.”

ಹೀಗೆ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆ ಮಾಡಿದವರಿಂದಲೇ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯಿತು, ವಿಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳೂ ಬೆಳೆದವು. ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಸ್ಫುಟಗೊಂಡಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಘಾಸಿಗೊಂಡವು; ಕೆಲವರು ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ವಿಚಾರಶೀಲರನ್ನೇ ಕೊಂದರು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದ ಚಾರ್ವಾಕರು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಕ್ರಟಿಸ್, ಭೂಮಿ ಗೋಳವೆಂದ ಬ್ರುನೋ, ಕೋಮುವೈಷಮ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಬಾಪು, ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಡಾ. ದಾಭೋಲ್ಕರ್ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟಿದ್ದವರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಆದರೆ ಇಂತಹಾ ದಾಳಿಗಳಿಂದ ವೈಚಾರಿಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗದು, ಸತ್ಯವನ್ನು ದಮನಿಸಲಾಗದು.

ಸತ್ಯವನ್ನರಿಯುವುದು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವೇನಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಗ್ರಹಿಕೆಯು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿವೇಕದತ್ತ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ; ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ ದೊರೆತರೂ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕಟಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೂವತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಾಣ ನರ್ತನ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆ ಉದ್ಯಮವಾದಂತೆಲ್ಲ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುವ ಗುರಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ಲಾಭ-ನಷ್ಟದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಷ್ಟೆ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿದವು

‘ಆಹಾರದ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪೋಷಣೆಗಾಗಿ ಸುಸ್ಥಿರ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಉದ್ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16ರ ವಿಶ್ವ ಆಹಾರ ದಿನಾಚರಣೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ. ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ದಶಕಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಆಹಾರದ ಪೂರೈಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ, ಹಸಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಜನ ಸರಿಯಾದ ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರರಲ್ಲೊಂದು ಮಗು ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದೆ.

ವಿಶ್ವದ ಜನರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಆಹಾರವು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಇದೆ. ಏಳ್ನೂರು ಕೋಟಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಮೀನು-ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಇವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಇವು ದಕ್ಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ 70 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಗೋಧಿಯನ್ನೂ, 85 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನೂ ರಫ್ತು ಮಾಡಿದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ 30 ಕೋಟಿ ಜನ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾರೆ, 3000 ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರವು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾಯಿತು.

ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಮಾನವ ಸಂತತಿ ವಿಕಾಸ ಹೊಂದಿದಾಗ ಎಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೀಜದವರೆಗೆ, ಇರುವೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆನೆಯವರೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಅವನಿಗೆ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾಡುಮೇಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸಸ್ಯ-ಮಾಂಸಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಶರಾಬಿನ ಆಸೆಗಾಗಿ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿ, ಅದೇ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ಕ್ರಮವೂ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು  ನಾಗರಿಕತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆಹಾರದ ಸಂಕಟವೂ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಸಾಕಿ-ಬೆಳೆಸಿದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ತಿನ್ನುವುದಾಯಿತು.

ಬೇಸಾಯದೊಂದಿಗೆ ಆಸ್ತಿ-ರಾಜ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು, ದುಡಿಯುವವರು ಮತ್ತು ದುಡಿಸುವವರು ಬೇರೆಯಾದರು. ದುಡಿದವನು ಬೆಳೆಸಿದ ಆಹಾರವು ದುಡಿಸಿದವನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಸೇರಿತು; ದುಡಿಸಿದವನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸದಾ ತುಂಬಿದ್ದರೆ, ದುಡಿದವನು ತಾನೇ ಬೆಳೆದ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಬೇಕಾದ ಅವಸ್ಥೆಯುಂಟಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗಳೂ, ಧಾನ್ಯಗಳ ಉಗ್ರಾಣಗಳೂ ಜಮೀನ್ದಾರರು ಹಾಗೂ ರಾಜರುಗಳ ಪಾಲಾದವು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಹಸಿದವರ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಹಾರದ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮೋಸ ಮಾಡುವುದಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯವು ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದ ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದುದ್ದಕ್ಕೂ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿಯೂ, ಇತರೆಡೆ ಮಾರುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತ ವಸಾಹತುಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಲು ಬ್ರಿಟಿಷರೆದುರು ಕೈಯೊಡ್ಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಭೀಕರ ಕ್ಷಾಮಗಳಾಗಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಭಾರತೀಯರು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತರು, ಆದರೆ ಆಹಾರದ ರಫ್ತು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ: 1875-1900ರ ನಡುವೆ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸತ್ತರೆ, ಆಹಾರದ ರಫ್ತಿನ ಪ್ರಮಾಣವು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಟನ್ ನಿಂದ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಟನ್ನಿಗೇರಿತು.

ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು, ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ-ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ನೆಲೆಗೊಂಡಂತೆ ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ವಿತರಣೆಗಳು ದುಡಿಯುವವರ ಕೈಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರವಾದವು. ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಬೃಹತ್ ಉದ್ಯಮಗಳ ಪಾಲಾಯಿತು, ಆಹಾರವು ಜನರ ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಗೋದಾಮುಗಳನ್ನು ಸೇರಿತು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು ತುಂಬುವ ಬದಲು ಆರೇಳು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ತಿಜೋರಿಗಳು ತುಂಬತೊಡಗಿದವು. ಆಹಾರವು ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಿಂತಲೂ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಲಾಭದ ಸರಕಾಯಿತು. ಈ ಲಾಭವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಣೆಗಳ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡವು. ಹಿಂದೆ ನೆಲದ ಸಾರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಗಳ ಆವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃತಕ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳು ಬಂದ ಬಳಿಕ ಬೆಳೆದದ್ದನ್ನೇ ಬೆಳೆಯುವುದಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ಕೃಷಿಯು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನಿಲ ಹಾಗೂ ತೈಲಗಳ ವ್ಯವಹಾರದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿ ತೈಲದ ಬೆಲೆಯು ಆಹಾರದ ಬೆಲೆಗೂ ತಟ್ಟಿತು. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಸಾರಜನಕ ತುಂಬಿದಂತೆ ಪೈರಿನ ಶಕ್ತಿಗುಂದಿ ಕೀಟಗಳ ಕಾಟ ಹೆಚ್ಚಿತು; ಹೀಗೆ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು ನಮ್ಮ ಆಹಾರದೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕವು. ರೈತರು ರಸಗೊಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಕೀಟನಾಶಕ ತಯಾರಕರ ದಾಸರಾದರು. ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿತು, ಊಟ ಕೆಟ್ಟಿತು.

ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ದಾಹ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೀರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿಯ ತಳಿಗಳು ಬಂದವು. ಕಳೆನಾಶಕಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕೀಟಗಳನ್ನು ನಿರೋಧಿಸುವ, ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯದ ಅಂತಕ ಬೀಜಗಳ ಕುಲಾಂತರಿ ಸಸ್ಯಗಳು ಬಂದವು. ರೈತರ ದಾಸ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಪರಾಧವಾಯಿತು. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಮನುಕುಲದ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಬೀಜ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ನಶಿಸತೊಡಗಿ ಮೊನ್ಸಾಂಟೋ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಮುಂತಾದ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯತೆ ಮೆರೆಯತೊಡಗಿತು. ಒಂದೊಂದೂರಿನ ಒಂದೊಂದು ಆಹಾರದ ಬದಲು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇ ಆಹಾರವೆಂಬ ದುರ್ಗತಿ ಮೂಡಿತು.

ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ವ್ಯಾಪಾರವೂ ಹೆಚ್ಚಬೇಕಲ್ಲ? ಆದರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಲೀ, ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಲೀ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚವು. ಇನ್ನು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರೆ ಲಾಭವಾಗದು. ಹಾಗಾಗಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಜೋಳವನ್ನು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಅಡ್ಡಾಡಿ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುವ ಪಶುಗಳು ಬಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗುವಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿ ಜೋಳ ಮುಕ್ಕಿಸಿದವುಗಳು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಬಲಿಯುವುದರಿಂದ ಮಾಂಸದ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೂ ಒಳಿತಾಯಿತು! ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಂದ ಪಶುಗಳಿಗೆ ಸೋಂಕು ಹೆಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು, ಅದರಲ್ಲೂ ಲಾಭ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆಕಳು, ಹಂದಿಗಳು, ಕೋಳಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲಬಗೆಯ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಜೋಳ, ಸೋಯಾ ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರೆಜಿಲಿನ ಅಮೆಜಾನ್ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಸೋಯಾವನ್ನು ಚೀನಾ ಹಾಗೂ ಜಪಾನಿನ ಕೋಳಿಗಳಿಗಾಗಿ ರಫ್ತು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವಾಹನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿ ತೈಲ ದುಬಾರಿಯಾದಂತೆ ಬದಲಿ ಇಂಧನವಾಗಿ ಜೋಳದಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಎಥನಾಲ್ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂತು. ಹೀಗೆ ಆಹಾರದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ, ಜೀವವಿಲ್ಲದ ವಾಹನಗಳಿಗೂ ಹಂಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶ್ರೀಮಂತನೊಬ್ಬನ ಕಾರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತುಂಬುವ ಇಥನಾಲ್ ಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಜೋಳವು ಒಬ್ಬ ಬಡವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇಡೀ ವರ್ಷದ ಆಹಾರವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಆಹಾರವೇನೆನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಮರೆತೇ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಗೋಧಿ, ಜೋಳ ಹಾಗೂ ಸೋಯಾಗಳ ಸಿಪ್ಪೆಯಿಂದ ತಿರುಳಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ ಸಕ್ಕರೆ, ಪಿಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಎಣ್ಣೆಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಅತ್ತಿತ್ತ ಬೆರೆಸಿ, ಆಕರ್ಷಕ ಪೊಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿರಿಸಿ ಅದನ್ನೇ ಆಹಾರವೆಂದು ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿದೆ; ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಯ ಜೋಳದಿಂದ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವರನ್ನೂ ಇದೇ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಶೇಖರಣೆ, ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಹಾಗೂ ಮಾರಾಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆರೇಳು ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಅಧೀನವಾಗಿ, ಸಣ್ಣ ಕೃಷಿಕರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ನಗರಗಳ ಕೊಳೆಗೇರಿಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಗುಳೆ ಹೋದ ರೈತರು ಅಗ್ಗವಾಗಿ ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿಯುತ್ತಾ, ಊಟಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಬ್ರೆಡ್ಡು-ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ಹೃದ್ರೋಗ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮುಂತಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ವಿಪರೀತವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಲಾಭವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆಹಾರದ ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ವಿಮೋಚಿತರಾಗಲು ಪರಂಪರಾಗತ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯತ್ತ ಹೊರಳುವುದೊಂದೇ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ಪರಂಪರಾಗತ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಈ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಂದು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರೈತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಆಹಾರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಆಹಾರದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯಿಸತೊಡಗಿವೆ. ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆಂದು ಏನನ್ನೋ ಒದಗಿಸಿದರಾಗದು, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವೇನೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಮಗೇ ಇರಬೇಕು. ಭೂ ಒಡೆತನ, ಕೃಷಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ನೀರು ಮತ್ತಿತರ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಒದಗಣೆ,  ಕೃಷಿಸಂಬಂಧಿ ನೀತಿನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗೀದಾರಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯಮಶಾಹಿಯಿಂದ ಪರಿಸರ ವಿನಾಶವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ವಿವೇಕಹೀನವಾದ, ಮಾನವ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಪ್ರಸಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೊನೆಗೊಂಡು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೀಜಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನೂ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೀನು-ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಾಕಿ-ಬೆಳೆಸಿ ನಮ್ಮ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಹಕ್ಕು ನಮಗೆ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಮೂವತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಬೇಗ ಈಡೇರಲಿ ಬಾಪುವಿನ ಬಯಕೆ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯ ಆಂದೋಲನ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಹಾತ್ಮನೇ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆ

ಈ ನೆಲದ ಜನರ ಯಾವುದೇ ನೋವು ಬಾಪುವನ್ನು ತಟ್ಟದೇ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರತಂತ್ರದ ಬೇಗೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕಾಡಿತ್ತೋ ಜನರನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಕೋಮು ವಿದ್ವೇಷ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಬಡತನ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಬವಣೆಗಳು ಮುಂತಾದ ಸಂಕೋಲೆಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಾಡಿದ್ದವು, ಕಲಕಿದ್ದವು. ಬಾಪು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವೂ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬೀಭತ್ಸವೆನಿಸಿದ್ದ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಮಹಾತ್ಮನ ಕನಸು ನನಸಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ವರ್ಷ ಕಾಯಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಗಾಂಧೀಜಿ ಎಳೆಯರಿದ್ದಾಗಲೇ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳ ಬವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ 1932ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಎರವಾಡ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಪರ್ಚುರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಕುಷ್ಠ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ, ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡದಂತೆ ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜೈಲಿನೊಳಗೆ ಪತ್ರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ನಿಗಾ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಬಳಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ರೋಗವು ಇನ್ನಷ್ಟು  ಬಿಗಡಾಯಿಸಿತ್ತು. ಇನ್ನು ತನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯೇ ಬೇಡವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು 1939ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ದೂರ ತೆರಳುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ತೆರಳುವ ಮೊದಲು ಬಾಪುವಿನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಸೇವಾಗ್ರಾಮದ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರುಗಿದ ಬಾಪುವಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಂದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಆತಂಕವೂ ಬಾಪುವಿಗಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರಿಸದ ಬಾಪು ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ದುಗುಡವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿದರು. ಸ್ವತಃ ಬಾಪು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕೈಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರನ್ನು ಜತನದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಬಳಿಕ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿವಾಹದ ಪೌರೋಹಿತ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಾದರು! ಬಾಪುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸೇವಾಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ 1952ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಗಾಂಧಿ ಸ್ಮಾರಕ ಕುಷ್ಠ ರೋಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಆರಂಭಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಂದೆ ಈ ರೋಗದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಭದ್ರವಾದ ಬುನಾದಿಯನ್ನೊದಗಿಸಿದವು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಾಪು ಹುತಾತ್ಮರಾದ ದಿನವನ್ನು ವಿಶ್ವ ಕುಷ್ಟ ರೋಗ ದಿನವೆಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು, ಸುಮಾರು 3500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಚೀನಾ, ಪರ್ಷಿಯಾ ಹಾಗೂ ಯೂರೋಪುಗಳಿಗೆ ಅದು ಹರಡಿರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ರೋಗವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಮುಖ ಹಾಗೂ ಕೈಕಾಲುಗಳು ವಿರೂಪಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದಾಗಿ ಚರಕ ಹಾಗೂ ಸುಶ್ರುತ ಸಂಹಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕುಷ್ಠ (=ಅಂಗಗಳು ತಿನ್ನಲ್ಪಡುವ) ರೋಗವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಭಯವೆಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನೂ, ಅವರ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ  ಊರ ಹೊರಗೆ ಅಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ದೈವ-ದೇವರುಗಳ ಕೋಪದಿಂದಾಗಿ, ಪಾಪ-ಶಾಪಗಳಿಂದಾಗಿ, ನಾಗ ದೋಷದಿಂದಾಗಿ, ಅಥವಾ ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಪೂಜೆಗಳು, ಮಡೆ ಮಡಸ್ತಾನಗಳಂತಹ ಸೇವೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ನಾರ್ವೆಯ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಗೆಹಾರ್ಡ್ ಹಾನ್ಸನ್ ಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲೂ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿತ್ತು. ನಾರ್ವೆಯ ಬರ್ಗೆನ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ 1840ರಿಂದ ಡಾನಿಯಲ್ ಡಾನಿಲ್ಸನ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹರಡುವ ಸೋಂಕೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಡಾನಿಲ್ಸನ್ ಅವರ ಅಳಿಯನಾಗಿದ್ದ ಹಾನ್ಸನ್ 1868ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳ ಚರ್ಮದ ಗಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಹಾನ್ಸನ್, 1872ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 28ರಂದು ಆ ವಿವರಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಮನುಷ್ಯನಿಗುಂಟಾಗುವ ರೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲಾಗಿತ್ತು!

ಹೀಗೆ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಮೈಕೋಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಂ ಲೆಪ್ರೇ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದ ಹರಡುವ ಸೋಂಕೆನ್ನುವುದು ದೃಢಗೊಂಡರೂ ರೋಗಿಗಳ ಕಷ್ಟವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಅದು ಸೋಂಕೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕುಷ್ಠದ ಅಂಗವಿರೂಪತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ  ಕಳಂಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸೋಂಕು ಹರಡಬಹುದೆನ್ನುವ ಭಯವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಪೀಡಿತರು ಮತ್ತವರ ಕುಟುಂಬದವರ ಯಾತನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದವು. ರೋಗದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಕುಪೋಷಣೆಗಳ ವಿಷವರ್ತುಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನರಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ, ರೋಗವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಯಿತು.

ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1941ರಲ್ಲಿ, ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದ ಡಾಪ್ಸೋನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧವು ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಕೆಯನ್ನೇ ತೆರೆಯಿತು. (ಅದುವರೆಗೆ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ,  ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದ, ಚಾಲ್ಮೊಗರ (ಗರುಡ ಫಲ) ಎಣ್ಣೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.) ನಂತರ (1981) ರಿಫಾಂಪಿಸಿನ್, ಕ್ಲೊಫಾಜಿಮಿನ್ ಮುಂತಾದ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಿತಗೊಂಡು, ಬಹುತೇಕ ರೋಗಪೀಡಿತರನ್ನು 6-24 ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಕುಷ್ಠ ನಿರೋಧಕ ಗುಣವಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಕುಷ್ಠದ ವಿರುದ್ಧ ಜಯವು ನಿಶ್ಚಿತವೆನ್ನುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಿವೆ. ಹಲವು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಕೈಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಬಲ್ಲ ವಿನೂತನ ಸಲಕರಣೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ವಿರೂಪಗೊಂಡಿರುವ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬಾಪುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಹಲವು ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸಿದ ಅವಿರತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ರೋಗಕ್ಕೆ ಅಂಟಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ತೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಇತರೆಲ್ಲರಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜೀವನದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿವೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಷ್ಠರೋಗ ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ 1980ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 40 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಿದ್ದ ರೋಗಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು 2013ರ ವೇಳೆಗೆ 92 ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಕುಷ್ಠವು ನಿರ್ಮೂಲಗೊಂಡಿದೆಯೆಂದು ನಾವು ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೋಗವು ಪತ್ತೆಯಾಗದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾದವರು ಈಗಲೂ ಇತರರಿಗೆ ರೋಗವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದು, ಕಳೆದ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ 1.35 ಲಕ್ಷ ಹೊಸ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ (ಈ ಪೈಕಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಆರು ತಿಂಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಗುಣಮುಖರಾಗುವುದರಿಂದ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ). ಕುಷ್ಠದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವು ಪೀಡಿತರ ಮೂಗು ಹಾಗೂ ಚರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಬಹು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೈಕಾಲುಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಖದ ನರಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಬಳಿಕ ಚರ್ಮದಲ್ಲೂ, ಮುಖ ಹಾಗೂ ಕಿವಿಗಳ ಮೇಲೂ ಸಂವೇದನಾರಹಿತವಾದ ನಸು ಬಣ್ಣದ ಮಚ್ಚೆಗಳೂ, ಗಂಟುಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಹಾಗೂ ಹುಬ್ಬುಗಳು ನಷ್ಟವಾಗುವುದು, ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪೇರುವುದು ಹಾಗೂ ಹುಣ್ಣಾಗುವುದು, ಮೂಗು ಸೋರುವುದು ಯಾ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುವುದು ಕುಷ್ಠದ ಚಿಹ್ನೆಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕೈ ಯಾ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ದೌರ್ಬಲ್ಯವುಂಟಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಆಳವಾದ ಹುಣ್ಣುಗಳಾಗಬಹುದು. ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಗುಣಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ರೋಗವು ಹರಡದಂತೆ ತಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನಿನ್ನೂ ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಮರೆಸಲಾಗದು. “ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವ ಸುಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬ ಬಾಪುವಿನ ಬಯಕೆಯು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಈಡೇರಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪಣ ತೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮೂವತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ :ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪರಸಂಗ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 18, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಕ ಸೋಗಲಾಡಿತನಗಳೇ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳ ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮುಖವಾಡಗಳು ಕಳಚಿಬಿದ್ದವು, ಹಲವು ಸತ್ಯಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಮಹಾನಗರಗಳ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯುವತಿಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯರವರೆಗೆ ಯಾವೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೂ ಕೂಡ ಬೀದಿಬದಿಯ ಪುಂಡರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಶ್ರಮವಾಸಿ ಮುದಿ ಗುರುಗಳವರೆಗೆ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಸುರಕ್ಷಿತರಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಕಾನೂನು ಪಾಲಕರು, ಮಾಧ್ಯಮದ ಕೆಲ ವಿಭಾಗಗಳವರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರುಗಳು ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲರ ಸೋಗಲಾಡಿತನವು ಕೂಡಾ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ಬೆತ್ತಲಾಯಿತು.

ತಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಗುರುವೊಬ್ಬ ಮೋಸದಿಂದ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆಳಸಿದನೆಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕಿಯೊಬ್ಬಳು ದೂರಿತ್ತ ಮರುದಿನವೇ ಮಹಾನಗರದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಕೊಳೆಗೇರಿಯ ಕೆಲ ಪುಂಡರು ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದ ಘಟನೆಯೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ಪುಂಡು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕಿಯ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನೇ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥಳೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಿ ಗುರುವನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರಿಸಿದರು. ಹುಡುಗರನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸಿದವರು ಗುರುವನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ವಾರ ಕಾದರು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಮುಕರ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪೀಡಕ ಗುರುವಿನ ‘ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳ’ ಬಗ್ಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಬಣ್ಣಿಸಿದವು. ಎರಡು ಮುಖ, ಎರಡು ನಾಲಗೆ, ಎರಡು ಜೀವನವುಳ್ಳ ಸೋಗಲಾಡಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಲೈಂಗಿಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕ್ರೌರ್ಯದ, ಬಲಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಾಗೂ ನಿಯಂತ್ರಣದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ. ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗುವ ಕ್ರೂರಿಗೆ ಒಂದು ಬಲಿಪಶುವಷ್ಟೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ – ಹಾಲು ಹಸುಳೆಗಳಿಂದ ವಯೋವೃದ್ಧರವರೆಗೆ, ದೇಹವನ್ನಿಡೀ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ದಿರಿಸುಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟವರವರೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಐಲೀನ್ ಝುರ್ ಬ್ರಿಗೆನ್ ಹೇಳುವಂತೆ (ಸೈಕಾಲಜಿ ಆಫ್ ವಿಮೆನ್ ಕ್ವಾ. 2010;34:538) ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದದ, ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಹಿಂಸೆಯೇ ಇಂತಹಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಷಃ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವವರು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ – ತೊಡುವ ಬಟ್ಟೆ, ತಿರುಗುವ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತು ರೀತಿ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರನ್ನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮನದಾಳದ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಗೇರಿವಾಸಿಗಳಿಂದ ಬಂಗಲೆವಾಸಿಗಳವರೆಗೆ, ಅಶಿಕ್ಷಿತರಿಂದ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರವರೆಗೆ, ಪುಂಡರಿಂದ ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸುವ ಗುರುಗಳವರೆಗೆ ಹಲಬಗೆಯವರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರ ಕುಟುಂಬದವರು, ಅತಿ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೇ ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗುವವರಿಗೆ ಎಂತಹಾ ಮುಖವಾಡಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರಾವ ವಿವರಣೆಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರಿಂದ ಪೀಡನೆಗೊಳಗಾದವರ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳೆಷ್ಟಿರಬಹುದು? ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ಪೀಡಿತರು ಧೈರ್ಯ ತಳೆದು ದೂರಿದರೂ ನಂಬುವವರಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನವಾದ, ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ,ಲೈಂಗಿಕ ಪೀಡಕರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಕರು, ದೇಶಭಕ್ತರು, ಸ್ತ್ರೀಪೂಜಕರು,ವಾಗ್ಮಿಗಳು ಮುಂತಾದವರು ಮತ್ತು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ, ಪೀಡಿತರ ನರಳಾಟವು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಗುರುಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ನಡೆಸುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು, ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳು, ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ದೇವಮಾನವರು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಗುರುಗಳು, ಯೋಗಗುರುಗಳು, ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳು, ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಇವೇ ಮುಂತಾದವರು ತಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿ, ಭಕ್ತಿ-ಗೌರವಗಳಿಂದ ಬಳಿ ಬಂದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೂ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೂ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಆಗಾಗ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತು, ವರ್ಚಸ್ಸು, ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕ್ರೌರ್ಯದ ತೀಟೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುರುಗಳು ಇತರ ಪೀಡಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಯೋಮಾನದ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಪೀಡಿಸುವ ದುಷ್ಟರೆನ್ನುವುದು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಗುರುಗಳಿಂದಾಗುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ವಿರಾಟರೂಪವೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಉದ್ದುದ್ದ ಕೂದಲು-ಗಡ್ಡಗಳನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟು, ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನರಳಿಸಿ, ನೀಳವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನುಟ್ಟು (ಅಥವಾ ಕೆಲವು ಯೋಗಗುರುಗಳಂತೆ ಕನಿಷ್ಠ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು), ಕೈಕಾಲು-ಕುತ್ತಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದುದ್ದ ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ, ತಲೆಯ ಸುತ್ತಲೊಂದು ಹೂಗುಚ್ಛವನ್ನೋ, ಕಿರೀಟವನ್ನೋ ಇಟ್ಟು, ತುಟಿಗಳೆಡೆಯಿಂದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಗುವ ಮೂಲಕ ಗುರುಗಳಿಗೆ ವರ್ಚಸ್ಸು ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನೈತಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಧರ್ಮ-ಕರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ನಡೆಸುವ ಪ್ರವಚನಗಳಿಂದ, ಸತ್ಸಂಗಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಅವಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪ್ರಚಾರದಿಂದ ಈ ಗುರುಗಳೆಲ್ಲ ಸಜ್ಜನರೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯು ಬೆಳೆದು ಭಕ್ತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಅವರ ಪ್ರಭಾವವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಆಡಳಿತವೂ, ಕಾನೂನುಪಾಲನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅವರ ಅಡಿಯಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ನಂಬಿದವರ ಹಣದಲ್ಲೇ ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ’ಆಶ್ರಮ’ಗಳೇಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಹಾ ಗುರುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪುಗಳಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಭಕ್ತರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮಿಂದ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ಸೇವೆಯೆಂಬ ಮಂಕು ಭಕ್ತರನ್ನು ಹೊಕ್ಕುತ್ತದೆ. ರೋಗ ಪರಿಹಾರ, ಭೂತೋಚ್ಛಾಟನೆ, ದೇವರ ಆವಾಹನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ನೆಪಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮರಾಗಲು ಜನ ಸಾಲುಗಟ್ಟುತ್ತಾರೆ, ಅಂಥವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತರುವ ದಲ್ಲಾಲಿಗಳೂ ತಿರುಗತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಂತಹಾ ಗುರುವಿನಿಂದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಾದರೆ ಪೀಡಿತರೂ, ಅವರ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಗಳೂ,ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವೂ, ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅದನ್ನು ನಂಬದಂತಹ ಮಹಾಮಂಕು ಕವಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೂ, ಲೈಂಗಿಕ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಬೋಧಿಸುವ ಗುರುವು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಗೋಪ್ಯವಾಗಿ, ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟರೆ, ದೇವರೇ ತನ್ನ ಮೂಲಕ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸತೊಡಗಿದರೆ, ಭಕ್ತರ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನೊಪ್ಪದೆ ಪೀಡಿಸತೊಡಗಿದರೆ, ಭಕ್ತರಾದವರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಜಾಗೃತವಾಗಲೇಬೇಕು. ಗುರುವು ಬಯಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯು ಅಶ್ಲೀಲವೆಂದೂ, ಮುಜುಗರವೆಂದೂ, ತಪ್ಪೆಂದೂ ಅನಿಸಿದರೆ ಉಪಾಯದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಬೇಕು. ಗುರುಗಳ ಸರಹದ್ದಿನೊಳಗಿರಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು.

ಇಂತಹಾ ಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ದೂರುಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ. ತಮಗಿರುವ ಪ್ರಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ,ಶಿಷ್ಯಗಡಣದ ಬಗ್ಗೆ, ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಗುರುಗಳು ಮೊದಲೇ ಭಯವುಂಟು ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೀಡಿತರು ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ನೆಲದ ಕಾನೂನು ಗುರುಗಳ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಪೀಡಿತರ ಪರವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಾಗುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಂತೂ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2012ರ ಮಕ್ಕಳ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ (ಪೊಕ್ಸೊ) ಲಿಂಗಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ 18 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೆಳಗಿನ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ (ಸೆ. 5,9-ಎಫ್,ಎನ್,ಒ,ಪಿ) ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆ ಯಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗ ಯಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು,ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಪಾಲಕರು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೇವೆಯೊದಗಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸದಸ್ಯರು, ಮಕ್ಕಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಯಾ ಅಧಿಕಾರದ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಸಗುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾದ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಮಾಣದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು(ಸೆ. 6,10) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜಾಮೀನು ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಹವಲ್ಲವೆಂದೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾನೂನಿನಂತೆ ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಗುಪ್ತಾಂಗಗಳು, ಎದೆ, ಅಥವಾ ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಭಾಗವನ್ನು ಕಾಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಷಿಸುವುದನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ (ಸೆ 7). ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಪರಾಧವಲ್ಲವೆಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡುವ ಸೋಗಲಾಡಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಕರು ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಇಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ, ಸೋಗಲಾಡಿತನವೂ ಬದಲಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪೀಡಕರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ಅವರನ್ನು ಕಠಿಣವಾದ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಿ ಪೀಡಿತರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಟಿಬದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮೂವತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅವೈಚಾರಿಕತೆ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 4, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡುವ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಂತನೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ರಾಜ್ಯದ ಹೊಸ ಸರಕಾರದ ನೂರು ದಿನಗಳ ನೂರಾರು ನಿರ್ಣಯಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹೊರಬಂದಿದೆ. ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಂಡಿವೆಯೆನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಆಳುವವರು ಕೊಡುವಾಗ ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದಕ್ಕಿವೆಯೆನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕುಪೋಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯೂಟದ ಜೊತೆಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು, ಜನರಿಗೆ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿಸಬೇಕು, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯ ಯೋಗಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು, ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕು ಮುಂತಾದ ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಭಾಗಷಃವಾದರೂ ಈಡೇರಿವೆ. ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಮಾಟಮಂತ್ರಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಜನತೆಯ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹಗೊಳಿಸುವ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ತರುವುದಾಗಿ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಹುರುಪನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಈ ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾದ ಕೆಲವೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಅವೈಚಾರಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಹಲವು ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸರಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಡಳಿತದ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಅವುಗಳ ಸಫಲತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಅವು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವೆಡೆ, ಸ್ಥಳೀಯಾಡಳಿತಗಳಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಕಾರಗಳವರೆಗೆ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜನರ ನೈಜ ಅಗತ್ಯಗಳೇನು,ಆದ್ಯತೆಗಳೇನು, ಜನಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕ್ರೋಢೀಕರಣ ಮತ್ತು ಸದ್ಬಳಕೆ ಹೇಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವೆಷ್ಟು, ಸೋತವೆಷ್ಟು,ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಸರಕಾರಿ ಮಾಹಿತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಗಣಕೀಕರಣಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಗಣಕೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡುವುದು ಅತಿ ಸುಲಭವಿದ್ದು, ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೆ.

ಆದರೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ, ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಕೆಲವರ ನಂಬಿಕೆ-ಸಂವೇದನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು  ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಅವಸರದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ ವೈಫಲ್ಯವೂ, ತೊಂದರೆಗಳೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಈ ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರಭಾಗ್ಯದ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆಯುಷ್ ಉತ್ತೇಜನಕ್ಕೆ ಆಯುಷ್ಯವಿಲ್ಲ, ಶಾಸಕರ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಯೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷೀರಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಭಾಗ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವುದು ಹಾಲಿನ ಮಂಡಳಿಗಳಿಗೇ ಹೊರತು ರಾಜ್ಯದ ಮಕ್ಕಳಿಗಲ್ಲ. ಪಶುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾಜಾ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕಾರ್ಯಸಾಧುವಲ್ಲ ಎಂದು ಈ ಮೊದಲೇ ಹಿಂಜರಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಗೆ ನೀರು ಬೆರೆಸಿ ಕೊಡುವ ಈ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಯೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೆಡೆ ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಪುಡಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲ, ನೀರಿದ್ದರೆ ಅದು ಬಿಸಿಯಿಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಬೆರೆಸುವವರಿಲ್ಲ, ಬೆರೆಸಿದರೆ ಹಂಚುವುದಕ್ಕೆ ಲೋಟಗಳಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಅವು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ?

ದೇಶದಲ್ಲಿ 1.12 ಲಕ್ಷ ಟನ್, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ 18000 ಟನ್, ಹಾಲಿನ ಪುಡಿ ಖರೀದಿಯಾಗದೆ ಉಳಿದಿದೆ. ಹಾಲಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಲಿನ ನಿಗಮಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಹಾಲಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ ಹಾಲಿನ ಮಾರಾಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಾಲು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಹಾಗೆ ಉಳಿದ ಹಾಲನ್ನು ಪುಡಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಗಿ ಅದರ ರಾಶಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹಾಲು ಪುಡಿಯ ರಫ್ತನ್ನು ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಹೊರ ದೇಶಗಳಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಪುಡಿಯ ದರ ಕಿಲೋಗೆ ರೂ. 135-150 ಇದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದು ರೂ. 185 ಆಗಿರುವುದು ಕೂಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಾಲುಪುಡಿ ಈಗ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಗಂಟಲೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಹಾಲು ಖರೀದಿ, ಮಾರಾಟ ಹಾಗೂ ಅದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ರಫ್ತಿನ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಂಡ ಹಲವು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಭಾರವೀಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೂರೈವತ್ತು ಮಿಲೀ ನೀರಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುವ 18 ಗ್ರಾಂ ಹಾಲು ಪುಡಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ರೂ. 4.05 ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಕಿಲೋ ಹಾಲುಪುಡಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತು?

ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟ ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಕರ್ಷಿತ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಪುಡಿ ಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸತ್ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಡಿ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊಟ್ಟೆ ತಿನ್ನಬಯಸುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪೌಷ್ಠಿಕವಾದ ತಾಜಾ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಕೊಡುವ ದಿಟ್ಟತನ ಸರಕಾರಕ್ಕಿರಬೇಕು.

ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಕೂಡಾ ತೀರಾ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ರಹದಾರಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ಹಲವೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಹಾಗೂ ಯುನಾನಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಔಷಧವನ್ನು ನೀಡಲು ಈ ಸರಕಾರವು ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ಇಲಾಖೆಯ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೀಟಜನ್ಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ವತಿಯಿಂದ ಸವಿವರವಾದ ಹಾಗೂ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಕ್ಷರವೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಕೊರತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ನಿರಾಧಾರವಾದ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಮೂಲಕ ಡೆಂಗಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿ, ಅಪಾಯದ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲೇ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆಯಿದ್ದು, ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಮರುಪೂರಣದಂತಹ ಅನಗತ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಆಯುಷ್ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತುರ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಪರವಾನಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ನಿರ್ಧಾರವು ಅವಿವೇಚನೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ಈಗಾಗಲೇ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದೆ. ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ವೈದ್ಯರು ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆಳಸುವುದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೆಂದೂ,ಮೋಸವೆಂದೂ, ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹವೆಂದೂ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಹಲವು ತೀರ್ಪುಗಳಿವೆ (ಪೂನಂ ವರ್ಮಾ – ಅಶ್ವಿನ್ ಪಟೇಲ್ 1996/2111; ಮುಖ್ತಿಯಾರ್ ಚಂದ್ – ಪಂಜಾಬ್ ಸರಕಾರ 1998 (7)/78; ಮಾರ್ಟಿನ್ ಡಿ ಸೋಜಾ – ಮೊಹಮದ್ ಇಶ್ಫಾಕ್ 3541/2002). ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಬಳಸಗೊಡುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಬಡ ಜನತೆಗೆ, ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಳಿಯುತ್ತಾ  ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಯೋಚಿತಗೊಳಿಸುವ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಸರಕಾರವು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕೈಬಿಡಬೇಕು. ಬದಲಿಗೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಸುಸಜ್ಜಿತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸೇವೆಯತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೂ ತಕ್ಕ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಾಸಕರ ಭವನದಲ್ಲಿ ಪಂಚಕರ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ವ್ಯಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ 25 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಬಳಸಬಹುದು.

ಆಡಳಿತವನ್ನು ಸಾಧಾರಗೊಳಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಶಾಸಕರು ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೂ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅವರಿಗೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ತಮ್ಮ ಮನೋದೈಹಿಕ ಒತ್ತಡಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ತಕ್ಕ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕ್ಷೇಮಕರ. ಒಂದಷ್ಟು ಸಲ ಮೇಲೆ-ಕೆಳಗೆ ಉಸಿರಾಡುವುದು, ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹೊರಳಿಸುವುದು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಶಾಸಕರು ಅರಿಯಬೇಕು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಶಾಸಕರು ವಿಚಾರವಂತರಾಗಿರಬೇಕು, ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮರುಳಾಗಬಾರದು.

ಮೂವತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮಕ್ಕಳ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ವೈರಿ [ಆಗಸ್ಟ್ 21, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಂತಹ ಶುಭ್ರ ಪರಿಸರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವುದೊಂದೇ ಎಳೆಯರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಉಸಿರಾಟದ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ರಾಮಬಾಣ

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಮುಖ ಕವಚದ ಮೂಲಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇದುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬರುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ.30ರಷ್ಟು ಹಾಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ.10-30ರಷ್ಟು ಉಬ್ಬಸದಿಂದ (ಅಸ್ತಮಾ) ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಜರಾಗದಿರಲು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವೂ ಒಂದು. ಇಂದು ವಿಶ್ವದ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ ಉಬ್ಬಸದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅದರಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅರುವತ್ತರ ದಶಕದಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸದ ತೊಂದರೆಯು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ಐದರಲ್ಲೊಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಉಸಿರಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಉಬ್ಬಸವುಳ್ಳವರ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಾಶೀಲವಾಗಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳು ಬಾಹ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡಾಗ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಲೋಳೆಯನ್ನು ಸ್ರವಿಸಿ ಸಂಕೋಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದ ನಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ ಕೆಮ್ಮು, ದಮ್ಮು ಹಾಗೂ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗಳು ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳು ಹೀಗೆ ಊದಿಕೊಂಡು ಮುಂಗೋಪಿಗಳಾಗುವುದಕ್ಕೆ, ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ದೈಹಿಕ ಪ್ರಕತಿ, ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯ, ಸಿಗರೇಟ್ ಹೊಗೆ, ಕೀಟನಾಶಕಗಳು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮುಂತಾಗಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಸೋಂಕುಗಳು, ವ್ಯಾಯಾಮ, ಧೂಳು ಹಾಗೂ ಹೊಗೆ, ಧೂಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಕೀಟಗಳು, ಜಿರಳೆ ಹಾಗೂ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರೋಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಉಬ್ಬಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇವಿಷ್ಟೇ ಕಾರಣಗಳೇ? ಅದು ಅನುವಂಶೀಯವೆಂದಾದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯವು ಅಷ್ಟೊಂದಿಲ್ಲದ ಶ್ರೀಮಂತ ದೇಶಗಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾ ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿರುವುದೇಕೆ? ಧೂಳು, ಹೊಗೆ, ಜಿರಳೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಷ್ಟೆ ಉಬ್ಬಸವು ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಶುಚಿಯಾಗಿರುವವರಲ್ಲೂ ಅದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ, ಭಾರತದಂತಹ ಅಭಿವದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಅಸ್ತಮಾ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕಾರಣಗಳೇನಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ.

ಕಳೆದ ಕೆಲ ದಶಕಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಆಹಾರ ಸೇವನೆಯಲ್ಲೂ, ಜೀವನಶೈಲಿಗಳಲ್ಲೂ ಆಗಿರುವ ಗಣನೀಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾ ಹಾಗೂ ಅಲರ್ಜಿಗಳ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನ (ಐಸಾಕ್) ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಯ ವರದಿಯು ಜನವರಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಥೊರಾಕ್ಸ್ ಎಂಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉಬ್ಬಸಕ್ಕೂ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ನಂಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಆ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನೂರು ದೇಶಗಳ ಇಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳನ್ನು 1994ರಿಂದಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಸ್ತಮಾ ಹಾಗೂ ಅಲರ್ಜಿ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗೆಗೂ, ಆಹಾರಗಳ ಬಗೆಗೂ ಅವರನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪೈಕಿ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು 13-14 ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರೆ, 1,81,000 ಮಕ್ಕಳು 6-7 ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಸಲ ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಉಬ್ಬಸವುಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವು ಶೇ.39ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, 6-7 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ.27ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ತರಕಾರಿಗಳಂತಹ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾದ ತೀವ್ರತೆಯು ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಬೊಜ್ಜುಳ್ಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವೂ, ತೀವ್ರವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ತಿಳಿದಿತ್ತಾದರೂ, ಬೊಜ್ಜು ಹಾಗೂ ಉಬ್ಬಸಗಳೆರಡಕ್ಕೂ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರವೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಐಸಾಕ್ ಅಧ್ಯಯನವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

ಉರಿಯೂತವನ್ನು ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಇದ್ದು, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವು ಅದರ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ. ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವು ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದು, ಸಮತೋಲಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹಸನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಉರಿಯೂತವು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಸಕ್ಕರೆ ಭರಿತವಾದ ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ಉರಿಯೂತವನ್ನು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅಸ್ತಮಾ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೂ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಶರೀರವು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದು ತೂಕವೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದರಿಂದ, ವಯಸ್ಕರು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನು, ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಅವರ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶ್ವಾಸಾಂಗವು ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಉರಿಯೂತದ ಹೊಡೆತವೂ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಸೇವಿಸುವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೂ, ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದಾದ ಹಾನಿಕಾರಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಕ್ಷಮತೆಯು ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಾಯಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಮ್ಮ ಉರಿಯೂತ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಪಚನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬುವ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರಾದರೆ ಉರಿಯೂತವೂ, ಅಲರ್ಜಿಯಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಸ್ತನಪಾನ ಮಾಡುವ ಮಕ್ಕಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ-ಬಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಕತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಡಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಅವರನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಡೆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದೆ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದರೂ ಅಸ್ತಮಾದಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಶುಚಿಯಾಗಿರಲೆತ್ನಿಸುವ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ತನಪಾನದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ಮಕ್ಕಳು, ಎಳವೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಲ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುನಾಶಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು ಉಬ್ಬಸದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯೂ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸಕ್ಕೂ, ಅಲರ್ಜಿಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಪಶುಹಾಲಿನ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದಾಗಿ ಶ್ವಾಸಾಂಗದಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವು ಹೆಚ್ಚುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಜಠರವನ್ನು ಸೇರಿದ ಆಹಾರವು ಮತ್ತೆ ಅನ್ನನಾಳದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯುಂಟಾಗಿ, ಉಬ್ಬಸ ಹಾಗೂ ಕೆಮ್ಮಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಶೇ.30ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿದಾಗ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಶುವಿನ ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲವನ್ನು ಒಳಾಂಗಣಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧ ಆಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ದೊರೆಯದಿರುವುದು ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಳಿರುವ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉಬ್ಬಸವು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮರಗಳು ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ, ಪರಿಸರದ ಜೀವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ಹೊರಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವುದರಿಂದ ಸುತ್ತಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿ, ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಗರಗಳನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿಸಿ, ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಗರಾಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿರಬೇಕೆಂದು ಕಳೆದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಪರಿಸರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಶೃಂಗಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಸ್ತಮಾದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಅವರ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಸಾಂಗಗೊಳಿಸಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಗುಹೆಗಳಿಂದ ಬಂಧಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ದೂಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಕೃತಕ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಪೇಯಗಳ ಬದಲಿಗೆ ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವಾದ ತರಕಾರಿ, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು ಮುಂತಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನಷ್ಟೆ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದು. ಜತೆಗೆ, ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಕಾಡನ್ನೇ ನಾಡಿಗೆ ತರುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಮಣ್ಣು-ಹುಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು-ಓಡಾಡಿ ಪರಿಸರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನೂ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಮೂವತ್ತನೇ ಬರಹ : ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯ ಹಾವುಗಳು [ಆಗಸ್ಟ್ 7, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗ್ರೀಸ್ ನ ಬರ್ಗಮದಿಂದ ಶುರುವಾದ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಯಣ ನಂತರ ಕ್ರಮಿಸಿದ ಹಾದಿ ರೋಚಕ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲಕಾರಕ

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಗಿ ಬಂದ ದಾರಿಯು ಕೌತುಕಮಯವಾದುದು. ಭಾರತ, ಚೀನಾ, ಗ್ರೀಸ್, ರೋಂ, ಪರ್ಷಿಯಾ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ ವಿನಿಮಯವಿತ್ತು, ಸ್ಥಿತಿವಂತರಿಗೆ ಗಂಭೀರ ರೋಗಗಳಿದ್ದಾಗ ಪರದೇಶಗಳ ಖ್ಯಾತ ಚಿಕಿತ್ಸಕರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇತ್ತು. ಸಮಯ ಸಂದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಫಲಪ್ರದವೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದವು, ಇನ್ನುಳಿದವಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬಿದ್ದು ಹೋದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡವು. ಗ್ರೀಸ್ ಹಾಗೂ ರೋಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು ಯೂರೋಪಿನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಗೊಂಡು, ಇಂದು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಹಾಗೂ ಅತಿ ನೂತನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಆಧುನಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡವು.

ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪ್ ಖಂಡಗಳ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆಯಾಗಿರುವ ತುರ್ಕಿಯು ಹಲವು ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ಸಂಗಮವೆನ್ನಬಹುದು. ಗ್ರೀಕ್ ಹಾಗೂ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳೆರಡರಿಂದಲೂ ಆಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ಬಹಳಷ್ಟು ಅವಶೇಷಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ತುರ್ಕಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರ್ಗಮ (ಹಳೆಯ ಹೆಸರು ಪರ್ಗಮನ್) ಎಂಬ ನಗರವಿದೆ. ಅದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. ನಾಲ್ಕನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಗ್ರೀಕ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಬರ್ಗಮವು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಬರ್ಗಮದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯವೊಂದರ ಭಗ್ನಾವಶೇಷಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಗ್ರೀಕರ ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯಾದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ಗೌರವಾರ್ಥ ಇದನ್ನು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಅಥವಾ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಮಂದಿರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬರ್ಗಮದ ಈ ಮಂದಿರವು ಏಷ್ಯಾದ ಏಕೈಕ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಆಗಿದ್ದು, ಇನ್ನುಳಿದವು ಗ್ರೀಸ್ ನ ಎಪಿಡಾರಸ್, ಕೊಸ್ ಹಾಗೂ ತ್ರಿಕಲ ಎಂಬಲ್ಲಿವೆ. ಬರ್ಗಮದ ಶುಶ್ರೂಶಾಲಯದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಶಯ್ಯಾಗಾರಗಳು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಕೊಳ, ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗಳು, ಜಲ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳು, ದೊಡ್ಡದಾದ ರಂಗಮಂದಿರ, ವಾಚನಾಲಯ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶೇಷವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಹಲವು ರಾಜರುಗಳು ಹಾಗೂ ಖ್ಯಾತನಾಮರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರವರೆಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ರೋಗಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಮನೋರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದೂ ಇದೆ.

ಈ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ “ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸಿ ಮರುಜೀವ ನೀಡಬಹುದೆಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವು ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಇದ್ದಿರಬೇಕು (ಸಾಯುವಂಥವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಬಾರದಂತೆ ಕಾಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೂ ಇದೆ!). ಗ್ರೀಕ್ ಐತಿಹ್ಯದನುಸಾರ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಅತಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾದ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದನಂತೆ. ಅವನು ಸಾವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಲವು ಗ್ರೀಕ್ ದೇವತೆಗಳ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತಂತೆ. ಮಾಟ-ತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಪಿಶಾಚಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆಂದು ಈ ದೇವತೆಗಳು ಗ್ರೀಕರ ಬ್ರಹ್ಮ ಝಿಯುಸ್ ನಿಗೆ ದೂರಿತ್ತರಂತೆ. ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದ ಝಿಯುಸ್ ವಜ್ರಾಯುಧದಿಂದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿದನಾದರೂ ನಂತರ ಪರಿತಪಿಸಿ ಅವನನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರಿಸಿದನಂತೆ.

ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವೊಂದು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ದಂಡವಿದೆ. ಅದು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ದಂಡ. ಆ ಚಿಹ್ನೆಯ ಮೂಲ ರೂಪವನ್ನು ಬರ್ಗಮದ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ದಂಡಕ್ಕೂ ಒಂದು ಐತಿಹ್ಯವಿದೆ. ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ತರುಣನಾಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಹಾವನ್ನು ತನ್ನ ದಂಡದಿಂದ ಹೊಡೆದನಂತೆ. ಸಾಯಹೊರಟಿದ್ದ ಆ ಹಾವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾವು ಮರುಜೀವ ನೀಡಿತಂತೆ. ಇದೇ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಜಯಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತಂತೆ ಹಾಗೂ ದಂಡಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದ ಹಾವೇ ಆತನ ಗುರುತಾಯಿತಂತೆ. ದಂಡವು ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಅಧಿಕಾರಗಳ ದ್ಯೋತಕವಾದರೆ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಹೊಸ ಚರ್ಮ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾವು ನವಜೀವನ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಂಕೇತ.

ದಂಡದ ಸುತ್ತಲೂ ಎರಡು ಹಾವುಗಳಿದ್ದು, ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೂ ಹಲವಾರು ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಇನ್ನೋರ್ವ ಗ್ರೀಕ್ ದೇವತೆಯಾದ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ (ರೋಮನರ ಮರ್ಕುರಿ) ದಂಡವಾದ ಕಡುಷ್ಯಸ್ ನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದೆ. ಈ ಹರ್ಮಿಸ್ ದೇವತೆಗಳ ದೂತನಾಗಿದ್ದು ಮೃತರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ನರಕಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುಳ್ಳವನು. ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರು, ವಂಚಕರು ಹಾಗೂ ಕಳ್ಳರ ಅಧಿದೇವತೆಯೂ ಅವನೇ. ಇಂತಹಾ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ಸಂಕೇತವು ವೈದ್ಯಲೋಕದ ಗುರುತಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಲಂಡನಿನ ಜಾನ್ ಚರ್ಚಿಲ್ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯು 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ದಂಡವನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಈ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ 1902ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್ ಎಂಬವನು ಇದೇ ದಂಡವನ್ನು ಆ ಸೇನೆಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಭಾಗದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದನು. ಹೀಗೆ ವೈದ್ಯೋತ್ತಮ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ಒಂದು ಹಾವಿರುವ ದಂಡದ ಜೊತೆಗೆ ವಂಚಕರ ದೇವತೆ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ಎರಡು ಹಾವುಗಳ ಜೊತೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ದಂಡವು ಕೂಡಾ ವೈದ್ಯರ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು. ವೈದ್ಯವೃತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಗಾಢವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಅನ್ವರ್ಥಕವೆನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲವೆನ್ನೋಣವೇ?

ಬರ್ಗಮದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳಿಗೂ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು. ಒಳಬಂದ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಿಸುವ ಪಾನಕವನ್ನು ಕುಡಿಸಿ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಢವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದವರ ಮೈಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ವಿಷವಿಲ್ಲದ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಹರಿಯಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯಾದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಈ ಹಾವುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರೋಗಿಯು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮರುದಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪವಿತ್ರ ಕೊಳದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಂಜನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ-ನೃತ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ಹಲವರು ಈ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಗಳಲ್ಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗಿದ್ದವರು. ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಪಿತಾಮಹನೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 400ರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಸ್ ನ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದವನು. ಇಂದಿಗೂ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೋಧಿಸಲಾಗುವ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸನ ವಂದನೆಯಿಂದಲೇ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕೆಯ ಎರಡನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬರ್ಗಮದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಮಾನವ ಶರೀರಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತನಾಗಿದ್ದನು. ಬರ್ಗಮದಲ್ಲೇ ಜನಿಸಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಅದೇ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದಲ್ಲೂ, ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದಲ್ಲೂ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಾನರ, ಎತ್ತು, ಕರಡಿ, ನಾಯಿ, ಕುರಿ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಿಗಿದು ಅವುಗಳ ಶರೀರದ ರಚನೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಅವುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರದ ರಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಹೇಳುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಮೆದುಳು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರಡುವ ನರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದು, ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ನಂತಹ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನೂ ಆತ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಮುಂದೆ 16-17ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಶರೀರ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುವವರೆಗೂ ಗಾಲೆನ್ ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಹುಟ್ಟೂರು ಬರ್ಗಮದ ಮುಖ್ಯ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಗಾಲೆನ್ ನ ಮೂರ್ತಿಯೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬರ್ಗಮದ ನರ-ಮನೋರೋಗ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳಂತಹಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಇಂದು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾವಿಧಾನಗಳನ್ನೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ನರ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಯಂತಹಾ ಮಹಾನ್ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗದಿರದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಬರಹ : ವಿರೂಪಗೊಂಡಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು [ಜುಲೈ 24, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸೊತ್ತಾಗಿದೆ

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಬಯಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಾದಾದ್ಯಂತ ಏಕರೂಪದ, ಕೇಂದ್ರೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಯೋಜನೆಗೆ ಕೊಡಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಿದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿಯೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗಾಗಿಯೂ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಗಳ ಆಶಯಗಳೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿವೆ.

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ನಾನು ಫ್ರೌಢ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಶಿಕ್ಷಣ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆಗ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವಷ್ಟು ವೃತ್ತಿಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಆರೇಳು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಆಯಾ ಊರಿನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೊಳಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರವೂ ಈ ಇಲಾಖೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರಲ್ಲೇ ಇದ್ದು, ಪದವಿಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಲವಾದ ಸಂಶಯಗಳು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಂಕಗಳೇ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಗಿನ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಮೋಸಗಳು ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿದ್ದವು. ಸಾಮೂಹಿಕ ನಕಲು, ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ವಶೀಲಿ, ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯೊಳಗೂ ಪಿತೂರಿ – ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾದ,  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು. ಕೆರಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ರಾಜ್ಯಾದಾದ್ಯಂತ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಡಿದ ಫಲವಾಗಿ 1984ರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು.

ಆಗ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶವು ಕೂಡಾ ಅಂತಿಮ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ನಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚು ಶಿಸ್ತಿನ ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಆರಂಭಗೊಂಡವು.

ಕಿಟಿಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಕಳಿಸಿದ ಪಿಶಾಚಿಯು ಗವಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತಗಲಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಬಲದಿಂದಲೋ, ವಶೀಲಿಯಿಂದಲೋ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಧಿಸುವ ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವನ್ನು ಗಣಕೀಕರಿಸುವವರು, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವರುಗಳವರೆಗೆ ಹಣದ ಕೈಗಳು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಬಿಕರಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ಗೌಪ್ಯವಾದ ಉತ್ತರಪಟ್ಟಿಗಳೂ ಸೋರತೊಡಗಿದವು. ಹೀಗೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಯಿಂದ ಬೇಧಿಸಿದವರೇ ಸೀಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಾಗ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮತ್ತೆ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾರದರ್ಶಕಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸರಿಯುತ್ತರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಗೊಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಣಿಗಳವರ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹಬೇಕು ಮುಂತಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಅಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೋರಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇಂದಿನ ಈ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಹಣದ ಚೀಲಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆದಿಡುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಕ್ರಮವು ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಡೆದೇ ಇದೆ. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಸೀಟುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಆ ಸೀಟುಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಶುಲ್ಕದ ಬಗ್ಗೆ ಜಗ್ಗಾಟವೂ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಂಬತ್ತು-ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಏಕರೂಪದ ಶುಲ್ಕ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಜಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಬದಲಾಗಿ, ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಶುಲ್ಕವು ಏರತೊಡಗಿತು. ಈಗ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಸೀಟುಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಿರಿದಾಗುತ್ತಿದೆ, ಶುಲ್ಕವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಏರುತ್ತಿದೆ. ಸರಕಾರಿ ಲೆಕ್ಕದ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆಯವರೆಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ನಂತರ ಹಣವಿದ್ದವರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವ ಮೋಸಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಲಿವೆ. ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವ್ಯಾಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಮೌಲ್ಯದ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ವಿಭಾಗಗಳ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಲೆಕ್ಕ ತುಂಬಿಸುವ ನಾಟಕವು ಕೂಡ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷವು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಃ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರೇ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಯಮವೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅವುಗಳೊಳಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಕಾಲೇಜು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಎಂಥವರನ್ನಾದರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಆಸಕ್ತಿ-ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆತ್ತವರ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೊಂದೇ ಅರ್ಹತೆಯಾಯಿತು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಎಂಥವರಿಗೂ ಪ್ರವೇಶವೊದಗಿಸುವ ದಲ್ಲಾಳಿ ದಂಧೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು, ಇದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲವಾಗಿ, ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವು ಬಲಗೊಂಡಾಗ ಸರಕಾರಗಳೂ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಭೆಯೊಂದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಯಮಗಳು ಬಂದವು.

ಆದರೆ ಹಣದ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ನಿಯಮಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೇ? ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಹೊರಟವು. ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸುವ ಪಾರದರ್ಶಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಮೊದಲು ಅಂತಹಾ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೆ ಈಗ ಪ್ರತೀ ಕಾಲೇಜಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂಬ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಉಪಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಈಗ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯವೇ ಕೊಡಲಿಯೇಟು ನೀಡಿರುವುದರಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಹಾದಿಯು ನಿರಾಳವಾಗಿದೆ. ವಿವಿಧ ಮೈತ್ರಿ ಕೂಟಗಳು,ಜಾತಿ-ಧರ್ಮ-ಭಾಷೆಗಳ ಕೂಟಗಳು, ಪರಿಗಣಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು,ಮುಂದೆ ಪ್ರತೀ ಕಾಲೇಜು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಈ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬನಿಗೆ 1000 ರೂಪಾಯಿಯಂತೆ 5000 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದರೂ 50 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಗಿಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ದರದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದರೆ ಸಂಪಾದನೆಯೆಷ್ಟೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬಹುದು. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯಾ ಕಾಲೇಜುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಮೋಸವಾಗದೆನ್ನುವ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ, ಮೊದಲೇ ಹಣ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿ ದೊರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಪದವಿಗೆ 50-70 ಲಕ್ಷದಿಂದ ಹಿಡಿದು  ನಂತರ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಹಾಗೂ ಅತಿ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ 1-5 ಕೋಟಿ ದರವಿದೆ (ವಾರ್ಷಿಕ ಶುಲ್ಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ) ಎಂದು ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರವೇಶಾತಿಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನಾಗಲೀ, ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಾಚಾತನವನ್ನಾಗಲೀ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯಾವ ಯೋಚನೆಯೂ ಸರಕಾರಗಳ ಬಳಿ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಪೋಷಕರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬೇಗನೇ ಪಡೆಯುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಏಕರೂಪದ ಶುಲ್ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದಿನ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದವರ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದ್ದು, ಹೆತ್ತವರಲ್ಲೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೂ ಅಂದಿನ ಕೆಚ್ಚು ಮಾಯವಾಗಿದೆ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸಾಕೆಂದು ಕೈಮುಗಿದು ನಿಲ್ಲುವ ದೈನ್ಯತೆಗೆ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಶರಣಾದಂತಿದೆ. ವೃತ್ತಿಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪಗಡೆಯಾಟದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ಘನತೆಯೇ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಹಳಿ ತಪ್ಪಿರುವ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ [ಜುಲೈ 10, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವು ಪೆಡಂಭೂತವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ

ಕವಿ ಮುದ್ದಣನ ಸಲ್ಲಾಪವನ್ನು ಮೂವತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಕ್ಷಯ ರೋಗ. ಜಿನ್ನಾ, ಚೆಕೋವ್, ಕೀಟ್ಸ್, ಓರ್ವೆಲ್ ಮುಂತಾದವರು ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸತ್ತಿದ್ದು ಅದರಿಂದಲೇ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಲಭ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕ್ಷಯರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಹಲವು ಔಷಧಗಳಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳಿಗೊಬ್ಬರು ಅದರಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಲಭ್ಯ ಔಷಧಗಳೂ ನಿರುಪಯುಕ್ತವಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿದ್ದ ದುಸ್ಥಿತಿಯು ಮರುಕಳಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 30 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು (ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ 85 ಲಕ್ಷ) ಜನ ಕ್ಷಯ ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 20 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, 3 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವರ ಪ್ರಮಾಣವು ಶೇ. 1 ಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತುತ್ತಾಗಬಲ್ಲ ಹೆಚ್ಐವಿ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸುಮಾರು 23 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಿದೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ 130 ವರ್ಷಗಳಾದವು; ಅದನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಔಷಧಗಳು ಬಂದು 70 ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ಕ್ಷಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವು ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ರೋಗವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲೂ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ತಗಲುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅದು ಹರಡುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ 1940-60ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೂ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಊರ ಹೊರಗಿನ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳಲ್ಲಿರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ರಿಫಾಂಪಿಸಿನ್, ಪೈರಜಿನಮೈಡ್ ಮುಂತಾದ ಉತ್ತಮ ಔಷಧಗಳು ಲಭ್ಯವಾದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು, ಸರಿಯಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದ ಶೇ. 95ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣ ಹೊಂದುವಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷಯರೋಗಿಗಳು ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣ. ಬಡತನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಹಲವರಲ್ಲಿ ರೋಗವೇ ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವವರಲ್ಲೂ ಹಲವರು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೈದ್ಯರ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರ ನಿಗಾವಣೆಯಿಲ್ಲದವರು, ಊರಿಂದೂರು ಸುತ್ತುವವರು, ಪದೇ ಪದೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವವರು, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಯಾ ಅದನ್ನು ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದುಹಾಕಬೇಕಾದರೆ 2-4 ಔಷಧಗಳನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ 6 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಸೇವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ವಾಸಿಯಾದೊಡನೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ರೋಗವು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ರೋಗವು ವಾಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರೋಗಾಣುವು ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ನಾಟದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹವರಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕ್ಷಯವು ಸೋಂಕಿದರೆ ಅವರಲ್ಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಾಟದಂತಹ ರೋಗವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷಯ ರೋಗಿಗಳು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗದ ಪತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಹಲವು ಪ್ರಮಾದಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ಬದಲಿ-ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರೂ ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯರೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗುವ ವಿಶೇಷ ಔಷಧಗಳು ದುರುಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳು ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರ ನಡುವೆ ಯಾವೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಂವಹನವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯು ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ತ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸರಕಾರವು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಯರೋಗಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲಾಗದವರನ್ನು ತಲುಪುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1962ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣವಿಲ್ಲದೆ,ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಔಷಧಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ (ಶೇ. 70ರಷ್ಟು) ರೋಗಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲಾಗದೆ, ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗದೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಸೋತು ಹೋಯಿತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1993ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಲ ನೇರ ನಿಗಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಗುಣ ಹೊಂದುವವರ ಪ್ರಮಾಣವು ಶೇ. 85ರಷ್ಟಾದರೂ (ನಿತ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು), ರೋಗದ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅದು ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಲಾಯಿತು. ರೋಗಿಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಬೈಕು, ಪೆಟ್ರೋಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒದಗಿಸಲಾಯಿತು. ಹಲವು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮಹಾದಾನಿಗಳು ಮುಂತಾದವರ ಸಹಯೋಗವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 1997ರಿಂದ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಂಡ ಈ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು 2006ರ ವೇಳೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದವಾಯಿತೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಲೋಪದೋಷಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಏನೋ ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ನಿಗಾವಣೆಯು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಂತಿಲ್ಲ. ಔಷಧಗಳ ನಿರಂತರ ಪೂರೈಕೆಗೂ ಸಂಚಕಾರವೊದಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಔಷಧಗಳೀಗ ದೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಆ ರೋಗಿಗಳೂ ಹೊರಗುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಗೊಂದಲಗಳೂ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ.

ಈ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಜಾರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವುಳ್ಳವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನೆಂದು ಆಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಬದಲು ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವ (ಪ್ಲಸ್!) ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿದ್ದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟಾಗುವ ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 3600ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಷ್ಟೇ ಈ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನುಳಿದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮದೇ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ನಿರೋಧಕ ಕ್ಷಯವುಳ್ಳ ರೋಗಿಗಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ನಿರೋಧಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಇತರರಿಗೂ ಹರಡುವ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲಿದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದೆ. ಯಾವ ಔಷಧಗಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯರೋಗವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ 1993ರಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2010ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಉತ್ತಮವೆನ್ನುವ ನಿಲುವಿಗೆ ಮರಳುವ ಮೂಲಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಈಗಿನ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ತಳಹದಿಯೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಗಳೂ,ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿಪತ್ತು ಖಂಡಿತ. ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಚೆಲ್ಲುವ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಗಳು ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಜನರನ್ನು ಕೊಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಯದ ಹೆಮ್ಮಾರಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹಣವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಅಪಾಯಕಾರಿ ಚೌಚೌ ಮಾತ್ರೆಗಳು [ಜೂನ್ 26, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ, ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕಲಸು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದೇ ಇದೆ 

ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆಲ್ಲ ಚೌಚೌ ಭಾತ್ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ತಿಂಡಿಗಳು, ಉಪ್ಪು-ಸಕ್ಕರೆಗಳ ಜೋಡಿ. ವೈದ್ಯಲೋಕಕ್ಕೂ ಇದು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆಯೇನೋ!? ಒಂದೇ ಗುಳಿಗೆಯೊಳಗೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೆರಸುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಂತಹಾ ಚೌಚೌ ಮಾತ್ರೆಗಳ ವಹಿವಾಟು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯರು, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು, ಔಷಧ ನಿಯಂತ್ರಕರು ಹಾಗೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಗಾವಲಿಡಬೇಕಾದ ಸರಕಾರ – ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಅನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ವೈದ್ಯನಾದವನು ಅತ್ಯಂತ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಔಷಧಗಳನ್ನು, ಸೂಕ್ತವಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ,ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ, ರೋಗಿಗೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಹೊರೆಯಾಗದಂತೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಹೇಳಿದೆ. ಈ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಅವಿವೇಚನೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೋಂಕಿನ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ: ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗೀ, ಮೂತ್ರದ ಸೋಂಕು – ಹೀಗೆ ಪರೋಪಜೀವಿ, ವೈರಾಣು ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾದಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಯಿಂದ ಸೋಂಕುಂಟಾದರೂ ಜ್ವರ, ತಲೆ ನೋವು, ಮೈಕೈ ನೋವು, ವಾಕರಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯನಾದವನು ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸೋಂಕಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸುವ ಔಷಧಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ; ಹೆಚ್ಚಿನ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ವರ ಮತ್ತಿತರ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಔಷಧಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಡೆಂಗೀ ಮುಂತಾದ ವೈರಸ್ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೆ ಜ್ವರನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯೇ ಆಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಈಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಎಲ್ಲಾ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೂ – ವೈರಾಣುಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಮಲೇರಿಯಾದಂತಹ ಪರೋಪಜೀವಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದವುಗಳಿಗೂ ಕೂಡ – ಒಂದು ಯಾ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಜ್ವರಕ್ಕೊಂದು ಮದ್ದು, ತಲೆ-ಮೈಕೈ ನೋವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು, ವಾಕರಿಕೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು, ಜಠರದ ಆಮ್ಲೀಯತೆಯನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಗದೊಂದು – ಹೀಗೆ ಜ್ವರವಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ನಾಲ್ಕೈದು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹಾ ಅವಿವೇಚನೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿವೆ; ಒಂದೇ ಮಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೆರಸಿ ಮಾರತೊಡಗಿವೆ. ಹೀಗೆ  ಬೆರಸುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸವೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನುಂಗುವ ಕಷ್ಟವೂ ನೀಗುವುದಂತೆ!

ಇಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 80000 ಹೆಸರಿನ (ಬ್ರಾಂಡ್) ಮಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಒಂದರಷ್ಟು ಇಂತಹಾ ಬೆರಕೆಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ತೀರಾ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬದಲಿ-ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಔಷಧದ ಅಂಗಡಿಗಳವರು ನೇರವಾಗಿಯೂ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎರಡು-ಮೂರು ಜ್ವರನಿವಾರಕ (ಉದಾ: ಪಾರಸಿಟಮಾಲ್) ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು (ಉದಾ: ಇಬುಪ್ರೊಫೆನ್, ಡೈಕ್ಲೊಫೆನಾಕ್, ನಿಮೆಸುಲೈಡ್) ವಿವಿಧ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಲಾಗಿರುವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಸುಮಾರು 800 ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯರು ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಾರೆಂದು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಜ್ವರ ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸುವುದರಿಂದ ಪರಿಣಾಮವೇನೂ ತ್ವರಿತಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಜಠರದ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಂತಹ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ವೆಚ್ಚವೂ ಬಹುಪಾಲು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ: ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಹಾಗೂ ಜ್ವರ ನಿವಾರಕಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ಪೈಸೆಯಿದ್ದರೆ, ಅವೆರಡೂ ಬೆರೆತಿರುವ ಮಾತ್ರೆಗೆ 2-3 ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ! ಅಂದರೆ ಯಾವ ಔಷಧವೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ನುಂಗಿಸಿ, ಎರಡರ ಒಟ್ಟು ಕ್ರಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಪೀಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ! ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕಷ್ಟದ ಜೊತೆಗೆ ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚದ ನಷ್ಟ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಘೋರವಾದ ಅನ್ಯಾಯ ಬೇರೊಂದಿದೆಯೇ?

ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಬೆರಸುವ ಕ್ರಮವು ವಿಶ್ವದ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದು (ಕೆಲವು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಇದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ, ‘ಇದು ವಿಶ್ವದ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್ ಕೂಡು ಮಾತ್ರೆ’ ಎಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಉಂಟು!). ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಜಾತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೋಂಕನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅತಿ ವಿರಳವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೆಂದು ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಂತಹ ಸುಮಾರು 1250ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಗೆಯ ಬೆರಕೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಂದು ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಇವು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೂ, ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳ ವಿರುದ್ಧ ರೋಧ ಶಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವವುಳಿಸುವ ಹಲವು ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಇಂದು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಯೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಬೆರಕೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯನ ವಿವೇಚನೆಗೂ ಮಂಕು ಬಡಿಯುತ್ತದೆ; ಸೋಂಕನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತೆನ್ನುವ ಔದಾಸೀನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು. ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಹಲವು ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರಸಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಬಗೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳಿವೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಹಾಗೂ ನಂತರ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಔಷಧಗಳು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ  ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಯಾ ಪೂರಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸದ ಔಷಧಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಬೆರಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಹಲವು ಮಾತ್ರೆಗಳು ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ವಿಟಮಿನ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರಸಿರುವಂಥ ಅಸಂಬದ್ಧಗಳೂ ಇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ 2-3 ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ನಿರೋಧಕಗಳ ಬೆರಕೆ, ಆಮ್ಲ ನಿರೋಧಕದ ಜೊತೆ ವಾಕರಿಕೆ ನಿರೋಧಕದ ಬೆರಕೆ, ನೋವು ನಿವಾರಕದ ಜೊತೆ ಆಮ್ಲ ನಿರೋಧಕದ ಬೆರಕೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತೀರಾ ಅಸಂಗತವಾದ, ಅನಗತ್ಯವಾದ ಮಿಶ್ರಣಗಳೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅಪಾಯ ಹಾಗೂ ವೆಚ್ಚಗಳಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚುವುದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಯೋಜನವಂತೂ  ಸೊನ್ನೆಯೇ.

ಇಂತಹಾ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ಬೆರಕೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಆಧಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2011ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಔಷಧಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 367 ಔಷಧಗಳ ಪೈಕಿ 22 ಮಿಶ್ರಣಗಳಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ವರ್ಷ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಔಷಧಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 348 ಔಷಧಗಳಲ್ಲಿ 12 ರಷ್ಟು  ಮಿಶ್ರಣಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಹೆಚ್ಐವಿ, ಕ್ಷಯ ಹಾಗೂ ಮಲೇರಿಯಾ ಔಷಧಗಳು, ಗರ್ಭನಿರೋಧಕಗಳು ಹಾಗೂ ಪುನರ್ಜಲೀಕರಣದ ಲವಣಗಳಾಗಿದ್ದು, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ಯಾವೊಂದು ಬೆರಕೆಯೂ ಈ ಪಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಜನರನ್ನು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಬಲ್ಲ ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ ಆಶಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಇದುವರೆಗೆ ಅವು ಸಫಲವಾಗಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ 294 ಬೆರಕೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ಪರವಾನಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಕು ಹಾಗೂ 150 ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮುಖ್ಯ ಔಷಧ ನಿಯಂತ್ರಕರು ಸಲಹೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಔಷಧ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಸಂಘವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಂದಿದೆ. ಸಂಸತ್ತಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಾಯಿ ಸಮಿತಿಯು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಸುಮಾರು 200 ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ನಡೆದಿದೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾಗಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಖರ್ಚುಗಳೆರಡರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಂತಹಾ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ ಬೆರಕೆ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಾವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಔಷಧಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ,ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಅವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ಲಿಕ್ಕರ್ ಕುಡಿಯದೆ ಲಿವರ್ ಕೆಡುವುದೇ? [ಜೂನ್ 12, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯಾಹಾರವೇ ಶರಾಬಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು

ಯಕೃತ್ತು ಕಮರಿ ಹೋಗಿ, ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರೊಬ್ಬರು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ‘ನೀವು ಶರಾಬು ಕುಡೀತಿದ್ರಾ?’ ಎನ್ನುವುದು ವೈದ್ಯರ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲ”. “ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಲಿವರ್ ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು?” “ನನಗೇನು ಗೊತ್ತು ಡಾಕ್ಟ್ರೇ? ನೀವೇ ಹೇಳ್ಬೇಕು”. “ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀರಿ, ಕುಡಿಯದೇ ಈ ರೋಗ ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಕುಡಿದಿರಲೇ ಬೇಕು”. ಶರಾಬು ಕುಡಿಯದೆಯೂ ರೋಗಿಯ ಯಕೃತ್ತು ಕೆಟ್ಟಿತ್ತಾದರೂ, ಹೇಗೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಯಕೃತ್ತಿನ ಹಲವು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮದ್ಯಪಾನ ಹಾಗೂ ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಬಿ ಅಥವಾ ಸಿ ಎಂಬ  ಸೋಂಕುಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣಗಳೆನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ  ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಮದ್ಯಪಾನಿಗಳ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ಉರಿಯೂತದಿಂದ ಯಕೃತ್ತು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಕ್ಷಯಿಸಿ ಸಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕೂಡಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಯಕೃತ್ತಿನ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡದಿರುವವರಲ್ಲೂ, ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದವರಲ್ಲೂ ಯಕೃತ್ತಿನ ಈ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲೂ ಈ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸದೆಯೂ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬುವ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ 20-30% ಜನರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂಥವರಲ್ಲಿ  ಶೇ. 20-30 ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಉರಿಯೂತಕ್ಕೀಡಾದರೆ, 1-2% ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕ್ಷಯಿಸುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯುಳ್ಳ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸದೆಯೂ ಯಕೃತ್ತಿನ ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ನೀವೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬೊಜ್ಜು ದೇಹವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮೇದಸ್ಸಿನಂಶ (ಟ್ರೈಗ್ಲಿಸರೈಡ್) ಹೆಚ್ಚಿರುವವರಲ್ಲಿ, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೃದಯದ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ 50-90% ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 3-10ರಷ್ಟು ಹಾಗೂ ಬೊಜ್ಜಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 40-70ರಷ್ಟು ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಶರಾಬು ಸೇವಿಸದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಯಕೃತ್ತು ಕೆಡುವುದೇಕೆ? ಶರಾಬಿನ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ:ಹಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಅಥವಾ ಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಜೊತೆ ಯೀಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಹುದುಗೆಬ್ಬಿಸಿದಾಗ ಇಥೈಲ್ ಆಲ್ಕಹಾಲ್ ಅಥವಾ ಮದ್ಯಸಾರವು ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ – ಕಬ್ಬಿನ ರಸ ಅಥವಾ ಕಾಕಂಬಿಯಿಂದ ಸಾರಾಯಿ, ರಂ; ದ್ರಾಕ್ಷಿಯಿಂದ ವೈನ್, ಬ್ರಾಂದಿ; ಗೇರುಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಫೆನ್ನಿ; ತಾಳೆಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಳ್ಳು; ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ರೈ, ಬಾರ್ಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಬಿಯರ್, ವಿಸ್ಕಿ, ಜಿನ್; ಬಟಾಟೆಯಿಂದ ವೋಡ್ಕಾ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕೆದಕಿದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲೇ ಶರಾಬಿನ ಘಾಟು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ! ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಾದ ವಾನರರೂ ಸುರೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವವರೇ! ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಯೀಸ್ಟ್ ಗಳು ಸೇರಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಶರಾಬನ್ನು ನೆಕ್ಕಿದ ವಾನರರಿಗೂ, ಆದಿಮಾನವರಿಗೂ ಅದರ ನಶೆಯ ಅನುಭವವಿತ್ತು. ಅಂತಲ್ಲಿ, ಕೆಲ ಧಾನ್ಯಗಳು ಬಿದ್ದು ಕೊಳೆತಲ್ಲೂ ಮದ್ಯ ಹುಟ್ಟುವುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸುಮಾರು 13000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೂರ್ವ ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನತೂಫ್ ಪಂಗಡದ ಜನರು ಅಂತಹಾ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ತಾವೇ ಮದ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರಂತೆ. ಅಲ್ಲೂ, ಚೀನಾ, ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆ ಮುಂತಾದೆಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಧಾನ್ಯಗಳ ಬೇಸಾಯದೊಂದಿಗೆ ನಾಗರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯಿತು, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಆ ಧಾನ್ಯಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು, ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ಅವನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಧಾನ್ಯಗಳ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ನಮ್ಮ ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರವಾದುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯೂ ವಿಪರೀತ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಸುಮಾರು 4000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಬ್ಬಿನ ಸಕ್ಕರೆಯು ಬಳಕೆಗೆ ಬಂತು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಒಬ್ಬಾತ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ಕೆಜಿಯಷ್ಟು ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈಗ ಅದು 82 ಕೆಜಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದಿಮಾನವರು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಜೇನನ್ನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಅವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಹಾಗೂ ಜೋಳದ ಪಾನಕದಂತಹ ಸಿಹಿಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸಕ್ಕರೆ ಅಥವಾ ಸುಕ್ರೋಸಿನಲ್ಲಿ ಗ್ಲುಕೋಸ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಎರಡೂ ಸೇರಿದ್ದರೆ, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಜೇನು ಹಾಗೂ ಜೋಳದ ಪಾನಕಗಳಲ್ಲಿ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಬಹಳಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ ದಿನವೊಂದರ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯ ತಲಾ ಪ್ರಮಾಣವು ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು 10 ಗ್ರಾಂಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ, ಈಗ 180 ಗ್ರಾಂಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ.

ಹೀಗೆ ನಾವು ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಸಾರದಂತೆಯೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರಗಳೆರಡೂ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳ ತಯಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಕೊಬ್ಬು ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಣಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಉರಿಯೂತವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರಗಳೆರಡೂ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಹಿತಕರವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೇವಿಸುವ ಬಯಕೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳು, ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ಲಘು ಪೇಯಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅದು ಬಿಡಲಾಗದ ಚಟವಾಗಿ, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸೇವನೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ, ನಿರಂತರವಾದ ಹಾನಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಭರಿತವಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳ ತಯಾರಿಯು ಹೆಚ್ಚಿ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ನಾವಿಂದು ಆಸೆಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳೇ ಯಕೃತ್ತಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ತಡೆಯುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಸರಳವಾದ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿನ ಶೇಖರಣೆ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದಾಗಿರುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಎಎಲ್ ಟಿ ಎಂಬ ಕಿಣ್ವದ ಮಟ್ಟವು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಏರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಉರಿಯೂತದಿಂದಾಗಿ ಯಕೃತ್ತಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬೊಜ್ಜು,ಮಧುಮೇಹ, ಮೇದಸ್ಸಿನ ತೊಂದರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಯಕೃತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬುಳ್ಳವರು ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಆಹಾರದಲ್ಲಿರುವ ಶರ್ಕರಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರದಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲುಂಟಾಗುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹಾಗೂ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿನ (ಟ್ರೈಗ್ಲಿಸರೈಡ್) ಪ್ರಮಾಣವು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಕೂಡಲೇ ಅವನ್ನು ತಡೆಯಲುದ್ಯುಕ್ತರಾಗಬೇಕು. ಮದ್ಯಪಾನ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಿ, ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಸೇವನೆಯನ್ನೂ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಖರ್ಜೂರ, ಒಣ ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಒಣ ಅಂಜೂರ, ಜೇನು, ಲಘು ಪೇಯಗಳು, ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಸಿಹಿ ತಿನಿಸುಗಳು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಇವೇ ಮುಂತಾದವನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಮಾವು, ಹಲಸು, ದ್ರಾಕ್ಷೆ, ಸೇಬು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಅತಿ ಸೇವನೆಯೂ ಸಲ್ಲದು. ಬ್ರೆಡ್ಡು, ನೂಡಲ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳು ಅತ್ಯಧಿಕ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕರುಳಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತಜನಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರುವುದೇ ಕ್ಷೇಮಕರ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ವಿರಳವಾಗಿರುವ ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೊಟ್ಟೆ,ಮೀನು, ಮಾಂಸ ಹಾಗೂ ಬೀಜಗಳು ನಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಹುಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಕೃತ್ತನ್ನು ಕೊಬ್ಬಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬಹುದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳನ್ನೂ ದೂರವಿಡಬಹುದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳ ಪರಿಣತರಾಗಿ [ಮೇ 29, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯಾದ ವೃತ್ತಿಯು ನಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಿರಬೇಕು

ಹದಿನೆಂಟರ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗಿದು ಸಂಧಿಕಾಲ. ಪದವಿಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೆ ಕೆಲವರು  ನಿರಾಶರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಹರ್ನಿಶಿ ದುಡಿದು ಸಫಲರಾದವರಿರುತ್ತಾರೆ; ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆ ಬಳಿಕವೂ  ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರಿರುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಯಾ ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ಸಲಹೆಗಳನ್ನೇ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ದಾರಿಗಳು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಕನಸಿದ್ದರೆ, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವಿದ್ದರೆ, ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಎಣೆಯಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ವೃತ್ತಿಯೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಸಂಗಾತಿ,ನಮ್ಮ ಜೀವನಾಧಾರವೂ ಹೌದು. ನಾವು ಅದನ್ನು ಅದಮ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದು ನಮಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ, ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದು ನಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಿರಬೇಕು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ತಂತಾನೇ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟು ಸಂತಸವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುವುದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕು. ಹೆತ್ತವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ, ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಆಯ್ದುಕೊಂಡರೆಂಬುದಕ್ಕೆ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮೆರೆಸುವುದಕ್ಕೆ,ಅಥವಾ ಮದುವೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅನ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತರಾಗಿ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಗೊಣಗುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಇದು ಜ್ಞಾನಸ್ಫೋಟದ ಕಾಲ; ಈಗ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವು ಎರಡೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, 2020 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಲಿದೆಯಂತೆ. ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡರಿಯದಿದ್ದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿವೆ, ಇಂದು ತಿಳಿಯದ ಅದೆಷ್ಟೋ ರಹಸ್ಯಗಳು ಮುಂದಿನ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲಿವೆ. ಅಂದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಅಥವಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ ಇಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡವರು ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪದವೀಧರರಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವರು ಕಲಿತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಹಳತಾಗಿರುತ್ತದೆ! ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕಿದ್ದರೆ ನಿರಂತರವಾದ ಕಲಿಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಿರಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಜ್ಞಾನಸ್ಫೋಟದಿಂದಾಗಿ ಅನೇಕ ಹೊಸ ದಾರಿಗಳೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇಂದು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಶೇ. 65ರಷ್ಟು ಚಿಣ್ಣರು ವಯಸ್ಕರಾದಾಗ ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರಂತೆ!

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅತಿ ಸೀಮಿತವಾದ ವಸ್ತು-ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಿತು ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಈಗಲೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದವರು ಹೆರಿಗೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಈಗ ದೇಹದ ಒಂದೊಂದು ಅಂಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ವಿಶೇಷಜ್ಞರಿದ್ದಾರೆ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ತೊಂದರೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ನೇರ್ಪಡಿಸುವ ಪರಿಣತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹಲವು ರೋಗಗಳನ್ನು ಈಗ ಔಷಧಗಳಿಂದಲೋ, ತೂರುನಳಿಕೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದಲೋ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ರಕ್ತನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಳಿಕೆಗಳನ್ನು ತೂರಿಸಿ ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಿಶುವಿಗೂ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ದೇಹದೊಳಗಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಕಿರಣ ಮಾತ್ರವಿದ್ದರೆ ಈಗ ಶ್ರವಣಾತೀತ ತರಂಗಗಳು, ಅಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ಪ್ರತಿಕಂಪನ, ಪಾಸಿಟ್ರಾನ್ ಉತ್ಸರ್ಜನೆ ಮುಂತಾದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಬಂದಿವೆ. ದೇಹದ ಕಣಗಳೊಳಗಿರುವ ಹಲಬಗೆಯ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಾಗಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡಬಲ್ಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳೂ, ಹೊಚ್ಚ ಹೂಸ ಔಷಧಗಳೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳೂ ಬರಲಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಮಹಾನಗರಗಳವರೆಗೆ, ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳವರೆಗೆ, ಕುಟುಂಬ ವೈದ್ಯರಾಗುವಲ್ಲಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಣತಿಯ ತಜ್ಞರಾಗಿ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಶೋಧಕರಾಗಿ ದುಡಿಯುವವರೆಗೆ ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ಹಸಿವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣವು ಅವರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಿಂದಲೇ ಕುಸಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಗುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯು ನಿರ್ಮಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣವಂತೂ ಕೇವಲ ಪದವಿಪತ್ರವನ್ನು ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ವಿತರಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂತಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವತ್ತ ಸ್ವಯಂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಉತ್ಸುಕರಾಗಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ರೋಗಗಳುಳ್ಳವರನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ನಿಭಾವಣೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗಿಂತ ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗಿಂತ ಹಳೆಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆ, ಕಲಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು; ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ವಿಪರೀತ, ಕಲಿಕೆ ಅಲ್ಪ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಭೌತ ವಿಜ್ಞಾನ, ಸೂಕ್ಷಜೀವಿ ವಿಜ್ಞಾನ,ಜೀವರಸಾಯನ ವಿಜ್ಞಾನ, ಔಷಧ ವಿಜ್ಞಾನ, ತಳಿ ವಿಜ್ಞಾನ, ನರ ವಿಜ್ಞಾನ, ಮನೋ ವಿಜ್ಞಾನ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆ, ಶುಶ್ರೂಷೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ವೃತ್ತಿಗೂ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವುದು, ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು ಕಾಯಿಲೆಯುಂಟು ಮಾಡುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಸಂಶೋಧಿಸುವುದು, ದೇಹದ ಜೀವಕಣಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬೇಧಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ, ಅತ್ಯಂತ ಸವಾಲಿನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಾಗಿವೆ.

ಶಾರೀರಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ (ಫಿಸಿಯೋಥೆರಪಿ) ಎಲುಬು ಹಾಗೂ ಸಂಧಿರೋಗಗಳು, ನರಮಂಡಲದ ರೋಗಗಳು, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವಿದೆ. ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದಿಡುವುದು ಶಾರೀರಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಾಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಇದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಹಲವು ಕಾಲೇಜುಗಳಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ದೊರೆಯದ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅದರತ್ತ ವಾಲುವುದಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅತ್ತ ಹೋಗುವುದಿದೆ. ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಸಿದ್ಧ, ಯುನಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು 300-3000 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯವಾಗಿದ್ದು, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ, ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗದ ಅವಕಾಶಗಳೂ ನಗಣ್ಯವಾಗಿವೆ.

ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರ (ಆಂಥ್ರಪಾಲಜಿ), ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನ, ಇತಿಹಾಸ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕೂಡಾ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿದ್ದು, ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳಿಗೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮುಂತಾದ ಲಲಿತಕಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಳವಡಿಸುವ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಮೂಲ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಂತೂ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಆಸಕ್ತರನ್ನು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಆಸಕ್ತಿಯುತವಾದ, ಆನಂದಕರವಾದ, ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು ಜಾಣತನ. ಪದವಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯೇ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು.

ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಹೊಸ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನಿವೇದನೆಗಳು [ಮೇ 15, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಜನರ ಆಹಾರ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿ

ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯನವರೇ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತದಾರರು ಹಲವು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ತಾವು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಾಡಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಭ್ರಮವಿದೆ. ತಮಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾದ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಾಡಿನ ಜನತೆಯ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ, ಪರವಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ನಿವೇದನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಯಾವುದೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಂದಾಗಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದರು. ತಾವು ಇವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಬಹುದೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಫೆಬ್ರವರಿ 3, 2006ರಂದು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರಕಾರವು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದಂದಿನಿಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದ, ಅವೈಚಾರಿಕತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮಕ್ಕಳ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೇಳೈಸಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುಮಾರು 58 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ಏನನ್ನು ತಿನ್ನಬಯಸುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರಲ್ಲಿ 50 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ತಮಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನುಳಿದವರು ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನತ್ತ ಒಲವು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಬಯಕೆಯು ಕೆಲವು ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೂ, ಅವರ ಬಾಲಂಗೋಚಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೂ ಪಥ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊಟ್ಟೆಯು ತಾಮಸ ಆಹಾರವೆಂದೂ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ  ರಾಕ್ಷಸೀ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಾವಾಗುತ್ತದೆಂದೂ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ಜನವರಿ 20, 2007 ರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸಭೆಯು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ನೀಡಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು, ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ಅತ್ತ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಕಷ್ಟಕರವೆಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಸಾಂಬಾರು, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಅಷ್ಟೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು. ಈ ಅನ್ನ-ಸಾರಿನ ಊಟವೂ ಮಠಗಳು ಹಾಗೂ ಇಸ್ಕಾನ್ ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕೃಪೆಗೆ ಸೇರಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೇವಲ ಕನಸಾಯಿತು.

ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಧ ಕೋಟಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾದ ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗೆದ್ದರೂ ಅದು ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಯಿತು, ಧಾರ್ಮಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಡ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯ ಸೊರಗಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಸಮಗ್ರ ಶಿಶು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಳಪೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ನುಂಗಿ ಲೋಕಾಯುಕ್ತರ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಅನಿಲಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದಾಯಿತು. ಇಂದು ರಾಜ್ಯದ 38% ಮಕ್ಕಳು ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ,ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಂತಹಾ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಮಕ್ಕಳು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡ ಸರಕಾರವು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಭರವಸೆಯಿತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ವಸ್ತು ಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾದಂತಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಬಡ ಹಾಗೂ ಹಿಂದುಳಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಅವರ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಕ್ರಮವಾಗಬೇಕು. ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲೂ, ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಲ ನೀಡಲಾಗುವ ಕೇರಳದಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯು ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದು, ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗಿಂತ ಮೂರು ಪಾಲು ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಬಿಸಿಯೂಟದ ಜೊತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬಯಸದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಬಿಸಿಯೂಟ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಠಗಳು ಹಾಗೂ ಇಸ್ಕಾನ್ ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತನಿಖೆಗೊಳಪಡಿಸಿ, ಲೋಪಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ, ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅಂತಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವ ಜಾತಿಬೇಧದ ಪಿಡುಗನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ತಡೆಯಬೇಕು.

ಜೊತೆಗೆ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜು ಬೆಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳು, ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳು, ಲಘು ಪೇಯಗಳು ಮುಂತಾದವನ್ನು ಶಾಲೆಗಳ ಬಳಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಇವುಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಪಕ ಜನಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು.

ಒಂದರಿಂದ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಯೋಗ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಯೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ತಜ್ಞರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆತ್ತವರು ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದರೂ ಸರಕಾರವು ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 65000ಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಯೋಗ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಆಟೋಟಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸಮಯವನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪಯುಕ್ತ ಅಥವಾ ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇನ್ನಿತರ ಆಟೋಟಗಳಿಗೆ ಸಮನಾದ ವ್ಯಾಯಾಮವನ್ನೂ ಅದು ಒದಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಗದೆ ತೀವ್ರವಾದ ಮುಜುಗರಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಡ್ಡಾಯ ಯೋಗಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಈ ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮನೋದೈಹಿಕ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಸರಕಾರವು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರವು ಜನರ ಊಟವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲೆತ್ನಿಸಿತು. ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಿ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ರೂರಿಗಳೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಲಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಪಶುಗಳ ಮಾಂಸದ ಮಾರಾಟವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರಾಗಿ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಜನರ ಊಟದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಪಶು ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮನುಸ್ಮೃತಿ, ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳು, ಎತ್ತಿನ ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಯ ಲಾಭಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಟಿಪ್ಪಣಿ, (ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಭಾಷ್ಯ, 6:4:18), ಹಿಂದುಗಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಗೋಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ನಿಲುವುಗಳು (ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೃತಿಗಳು, 3:174, 536), ರಾಮಾಯಣ, ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಗೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅಡ್ಡಾಡಿ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಸುವುಳ್ಳ ಪಶುಗಳ ಮಾಂಸವು ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯಕರವೆನ್ನುವುದೂ ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರವು ಜಾತಿ-ಜಾತಿಯ ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವನ್ನು ಹಂಚಿತು. ಸರಕಾರಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ನೀರು, ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಲಡ್ಡು ಹಂಚಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಪಂಚತೈಲದ ದೀಪಾರಾಧನೆಯನ್ನೂ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಮಂತ್ರಿಗಳ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲೂ, ಸರಕಾರಿ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲೂ ವಾಸ್ತು ದೋಷ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೋಟಿಗಳಾದವು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಸಚಿವ ಗಡಣವೆಲ್ಲ ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ-ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಯಿತು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಸೋತು ಅಧಿಕಾರ ನಷ್ಟವಾಯಿತು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಜೈಲೇ ಗತಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರಖರ ಚಿಂತನೆಗೂ, ವೈಚಾರಿಕತೆಗೂ ಹೆಸರುಳ್ಳವರಾದ ತಾವು ಇನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತದಲ್ಲೂ ಅದೇ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ-ವಾಸ್ತು-ಹೋಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರವಿರಿಸುತ್ತೀರೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಯಾ ಮಠಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿದರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಜನರನ್ನು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

ರಾಜ್ಯದ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಯುವಜನರ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ದಾಳಿಗಳಾಗಿವೆ ಹಾಗೂ ಪೋಲೀಸರು ದಾಳಿಗೊಳಗಾದವರನ್ನೇ ಪೀಡಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಇಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಯುವಜನರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯುಂಟು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಿ, ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಯುವಜನರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಆಸೆಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯದ ಸುಖ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಯುವ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಏಳು ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬೆಂಬಲ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ : ಹೊಸ ಕಾಯಕಗಳ ಹೊಸ ಕಾಯಿಲೆಗಳು [ಮೇ 1, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಮೇ ದಿನದ ಬಲಿದಾನವನ್ನು ಮರೆತಿರುವುದು ಇಂದಿನವರಿಗೆ ಕುತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ

ಇಂದು ಕಾರ್ಮಿಕರ ದಿನ. ಎಂಟು ಗಂಟೆ ದುಡಿಮೆ, ಎಂಟು ಗಂಟೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ-ವಿನೋದ ಹಾಗೂ ಎಂಟು ಗಂಟೆ ನಿದ್ದೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರು ನಡೆಸಿದ್ದ ಧೀರೋದಾತ್ತ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ದಿನ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಹೊಸ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವೆಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತವೆಂದು ಮಥಿಸಬೇಕಾದ ದಿನ.

ಹದಿನೆಂಟು-ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನವು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು, ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದ್ದ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ದಿನಕ್ಕೆ 12-20 ಗಂಟೆ ದುಡಿದು ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಳ ಹೋದವರು ಹೊರಬರುವ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಗಣಿಗಳು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟು ಮಲಿನವಾಗಿದ್ದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು, ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಿದರೆ ಚಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಯಂತ್ರಗಳು ದುಡಿಯುವವರ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ, ಆಯುಸ್ಸಿಗೂ ಕಂಟಕವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂತಹಾ ಅಮಾನವೀಯವಾದ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ, ಅನಾರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಾದವರೆಗೆ ಈ ಹೋರಾಟಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಬಲಗೊಂಡಂತೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. ದಿನಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದುಡಿಸಬಾರದೆನ್ನುವ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೋರಾಯಿತು. ‘ಮೇ 1, 1886 ರಿಂದ ಎಂಟೇ ಗಂಟೆಗಳ ಕೆಲಸ’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘದ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಕರಗಳು ನಡೆದವು. ಷಿಕಾಗೋ ನಗರದಲ್ಲಿ 40000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾಲಕರು ಹಾಗೂ ಪೋಲೀಸರ ಅಮಾನುಷ ದಾಳಿಗಳಾದವು; ಹಲವರು ಸತ್ತರು, ಬಂಧಿತ ನಾಯಕರು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಈ ಬಲಿದಾನಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿಯು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಗೊಂಡಿತು. ಇಂತಹ ಸಂಘಟಿತ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ, ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ದುಡಿಮೆಯ ಸ್ವರೂಪವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಗಣಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಯಂತ್ರಗಳೊಳಗೆ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳು ಹೊಕ್ಕಿ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿಗಳ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾದವು. ಮಾಹಿತಿ ಜಾಲವು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಲುಪಿ ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದು, ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಲವು ಹೊಸ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೂ, ಅದನ್ನಾಡಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞರನ್ನೂ ತಂಪಾಗಿರಿಸುವ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಗಿರಾಕಿಗಳು, ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ – ಹೊಸ ಕೆಲಸದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅನೇಕ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ವರ್ಷವೂ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಗಣಕತಜ್ಞರು ಹೊರಬರತೊಡಗಿದರು. ಈ ಹೊಸ ವ್ಯವಹಾರದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಳ ಹಾಕಿದವು.

ಆದರೀಗ ಗುಂಗು ಕರಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಂತಿದೆ. ಮಾಹಿತಿ ಉದ್ಯಮವು ನಿಧಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಕಠಿಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಡೆಬಿಡದ ದೀರ್ಘ ದುಡಿಮೆ, ಕೆಲಸದ ಅತೀವ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಅಭದ್ರತೆ, ಮಹಾನಗರಗಳ ಧಾವಂತ, ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಆಹಾರ, ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಕೊರತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮಾಹಿತಿಕರ್ಮಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಶಾಪವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಿವೆ. ಗಣಕ ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು, ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳೆಂಬ ತ್ರಿಶೂಲಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವರು ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಜೋಳಿಗೆ ತುಂಬುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಸ್ವಂತ ಬದುಕನ್ನೇ ಒತ್ತೆಯಿಡುವಂತಾಗಿದೆ. ದಿನಕ್ಕೆ 10-12 ಗಂಟೆಗಳ ದುಡಿಮೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿದೆ; ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೂ ನುಗ್ಗಿ ವಿಧ್ವಂಸಕವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಗಣಕಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಕೀಲಿಹೊಡೆತವೂ ದಾಖಲಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಲ್ಲಿ ಚಲನವಲನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲ್ಪಡುವುದು ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲೂ ಚರವಾಣಿ, ಅಂತರ್ಜಾಲ, ನಿಸ್ತಂತುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಎದುರಿಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಹನ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಹಗಲುಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುತ್ತಿಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಯುವ ಜನಾಂಗ ನಿದ್ದೆಗೆಡುತ್ತಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕನು ಸಣ್ಣ ತುಂಡನ್ನಷ್ಟೇ ತಯಾರಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿ, ತನ್ನ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯ ಅಂತಿಮ ಫಲವನ್ನು ನೋಡುವ ಆನಂದವೂ ಅವನಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಶೋಷಿಸಿ ದುಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವ ಆಡಳಿತ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಕಂಪೆನಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಸಂಬಳಗಳನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆ, ಲಿಂಗ, ಕೌಶಲ್ಯ, ವಯಸ್ಸು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಒಡೆದಿಡುವುದು, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ಸಂಶಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲೂ, ಕುಟುಂಬದವರಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ನಿಕೃಷ್ಟತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿ ಆಸರೆಯಾಗಬಲ್ಲ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತಂತ್ರಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಒಬ್ಬಂಟಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಒತ್ತಡಗಳ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಶೇ. 90ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಣಕ ಯಂತ್ರಗಳ ನಿರಂತರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆ, ಭುಜ, ಮಣಿಗಂಟು, ಬೆರಳುಗಳು ಹಾಗೂ ಬೆನ್ನಿನ ಸಂಧಿಗಳ ನೋವು, ಕೈಯ ನರಶೂಲೆ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣಿನ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮತ್ತಿತರ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಹೃದಯ ಹಾಗೂ ಮೆದುಳಿನ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಮೂಳೆಸವೆತ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಂತಹ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಶೇ. 65ರಷ್ಟು ಗಣಕ ತಂತ್ರಜ್ಞರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದು, 25-35ರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಅವರು ಮುಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಶೇ. 80ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅದರಿಂದ ಖಿನ್ನತೆಗೂ, ಆತಂಕಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳು ನಿದ್ರಾಹೀನರಾಗಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಧೂಮಪಾನ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಪಾನದ ಚಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಗಳಂತಹ ವಿಪರೀತ ಘಟನೆಗಳೂ ಕೆಲವೆಡೆ ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡಿರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿವಾಹ ವಿಚ್ಛೇದನವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ನಗರಗಳ ಮನೋರೋಗ ತಜ್ಞರು ಮಾಹಿತಿಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಭಂಜನಕ್ಕೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬಾಬಾಗಳೂ, ಬದುಕುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಶ್ರೀಶ್ರೀಗಳೂ ಅಂತಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಅಫೀಮು ನುಂಗಿಸಿ ಕೋಟ್ಯಾಧೀಶರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನಾಗಲೀ, ಆತಂಕ ಯಾ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನಾಗಲೀ, ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹಲವು ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿವೆ (ಒಸ್ಪಿನಾ, 2007; ಕೊಕ್ರೇನ್, 2009). ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ಈ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ತೊಡಕಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಪರಿಮಿತ ದುಡಿಮೆಗಾಗಿ 1886ರ ಮೇ 1 ರಂದು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಎದ್ದಿದ್ದ ಕೂಗು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೊಳಗಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಬಾಯಿ ಬಾರದ, ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಯಂತ್ರಗಳ ಮುಂದೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಒರೆ ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನೀಯುವ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿಸುವ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುವ ಬದಲು ತನಗಿಷ್ಟವಾದವರ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು, ತನಗಿಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೆಲಹೊತ್ತು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು, ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಿಂದು-ಕುಡಿದು ರೋಗಿಗಳಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ರಂಗದ ಶೇ. 85ರಷ್ಟು ನೌಕರರು ವಿವಿಧ ಮನೋದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರು ಸುಭದ್ರ, ಪರಿಮಿತ ದುಡಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬ ಅಸೋಚೆಮ್ ವರದಿಯು (ಎ 7, 2013) ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತೆರೆಸಬೇಕಿದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜೀವಿಗಳು [ಎಪ್ರಿಲ್ 17, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗದೊಳಗಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹಿತವಾದುದನ್ನೇ ನಾವು ತಿನ್ನಬೇಕು

ನಮೆಲ್ಲರಿಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಸರು – ರಂಗ, ರಾಬರ್ಟ್, ರಹೀಮ್ ಇತ್ಯಾದಿ. ಒಂದು ದೇಹ, ಒಂದು ಜೀವ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹೆಸರು. ಈ ಒಂಟಿ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಬಲು ಮೋಹ, ಬಲು ಹೆಮ್ಮೆ. ಒಂದು ಜೀವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ, ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಹೆಸರುಗಳಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಿಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ! ಅತಿಯಾದ ಹೆಮ್ಮೆಗೂ ಇಂಬಿಲ್ಲ; ಈ ಅನ್ಯ ಜೀವಿಗಳ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮೀ ದೊಡ್ಡ ಜೀವವು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿರಲಾರದು!

ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವ ಜೀವಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ. ಬರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಹೇನುಗಳು ಹಾಗೂ ಹುಳುಗಳಂತಹಾ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳು ಒಂದಷ್ಟು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿಸುವಂತೆ, ಬರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಸಾವಿರಾರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿವೆ. ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಚರ್ಮ, ಬಾಯಿ, ಅನ್ನ ನಾಳ, ಕರುಳುಗಳು, ಮೂತ್ರಾಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು! ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವಕಣಗಳಿಗಿಂತ ನಾವಲ್ಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಗಿದೆ!

ಬಾಯಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನವರೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗದಲ್ಲಿ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೇ ತುಂಬಿವೆ. ನಮ್ಮ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಬೆರಳಿನಂತಹ ವಿಲ್ಲೈಗಳನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟರೆ ಸುಮಾರು 200 ಚದರ ಮೀಟರಿನಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ಒಂದು ಟೆನಿಸ್ ಅಂಗಣದಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ 1000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಕರುಳೊಳಗಿನ ಕೆಲ ಸ್ರಾವಗಳನ್ನೂ ಅವು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕು ಜೊತೆಗಿರುವಂತೆ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯವು-ಕೆಟ್ಟವು ಇರುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಹಲ ತೆರನಾಗಿ ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ, ತಮ್ಮ ಋಣ ತೀರಿಸುತ್ತವೆ. ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುವಂತಹ ಸಹಭುಂಜನದ ಸಹಜೀವನ ಅದು. ಇತ್ತ ಕೆಟ್ಟ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದು, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ತೊಂದರೆಯುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಉಂಡ ಮನೆಗೇ ಕೇಡು ಬಗೆಯುತ್ತವೆ!

ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯು ಹುಟ್ಟಿನ ಮರುಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹೆರಿಗೆಯಾಗಿ ಮಗು ಹೊರಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗರ್ಭನಾಳದಲ್ಲೂ, ಹೊರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೂ ಇರುವ ಹಲಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು, ವೈರಸ್ ಗಳು, ಆರ್ಕಿಯಾಗಳು, ಪರೋಪಜೀವಿಗಳು ಹಾಗೂ ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಮಗುವಿನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕುತ್ತವೆ. ತಾಯಿ ಹಾಲೂಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಇವು ಬಾಯಿ, ಗಂಟಲುಗಳ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಶ್ವಾಸಾಂಗವನ್ನೂ, ಅನ್ನನಾಳ, ಜಠರ, ಕರುಳುಗಳನ್ನೂ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರುತ್ತವೆ. ಆ ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅವು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದು; ಮೆದುಳು ಹಾಗೂ ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನವನ್ನು ಸುಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದು; ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ರೋಗಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಲಿಷ್ಠಗೊಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ರೋಗಾಣುಗಳು ಬೆಳೆಯದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು,ಬಗೆಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನೂ ಒಡೆದು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಹಾನಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳು ಅವುಗಳಿಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ನಾವಾಗುವುದು ನಾವಲ್ಲದ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಂದಲೇ!

ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದರೊಳಗೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೆಲ್ಲ ಭದ್ರವಾಗಿ ತಳವೂರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಮಗುವು ಮೊದಲ ಆರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಎದೆ ಹಾಲನ್ನಷ್ಟೇ ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದ ಕರುಳಿನೊಳಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕರುಳಿನ ಸುಸ್ಥಿರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಪ್ರಚೋದಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಇಡೀ ದೇಹದ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಡವಟ್ಟಾದರೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಮಾ, ಅಲರ್ಜಿ, ಮಧುಮೇಹದಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಕೃತಕ ಶಿಶು ಆಹಾರ, ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಹಾಲು ಮುಂತಾದ ಅಸಹಜ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪದೇ ಪದೇ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ಅದರಿಂದ ಹಲವು ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.ಮಿಶ್ರಾಹಾರಿಯಾಗಿರುವ ಮಾನವನ ಸಣ್ಣ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರದ ಶರ್ಕರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀರ್ಣವಾಗದೇ ಉಳಿದ ಈ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಹುದುಗೆಬ್ಬಿಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಮೇದೋ ಆಮ್ಲಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಹೀರಲ್ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ವಿಟಮಿನ್ ಕೆ,ಬಯೋಟಿನ್, ವಿಟಮಿನ್ ಬಿ12, ಫೋಲಿಕ್ ಆಮ್ಲ, ಪಿರಿಡಾಕ್ಸಿನ್, ಪಾಂಟೊಥೆನಿಕ್ ಆಮ್ಲ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಕಬ್ಬಿಣ, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ ಮುಂತಾದ ಖನಿಜಾಂಶಗಳ ಹೀರುವಿಕೆಗೂ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕರುಳಲ್ಲಿ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಹೀರುವಿಕೆಗೆ ತೊಡಕಾಗಿ ಕುಪೋಷಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗ ಹಾಗೂ ಮೆದುಳಿನ ನಡುವೆ ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲವಿದೆ. ಕರುಳಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುವ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳೂ, ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ನರಮಂಡಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಾವು ತಿಂದ ಆಹಾರದ ಸ್ವರೂಪ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ  ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಕರುಳಿನೊಳಗಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಮತ್ತು ಅವು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಈ ಜಾಲವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹೃತ್ಕ್ರಿಯೆ, ರಕ್ತಸಂಚಾರ, ಸ್ನಾಯುಗಳ ಕಾರ್ಯ,ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಮುಂತಾದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೇರವಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವುದರಿಂದ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಇಡೀ ದೇಹದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯವು ನಮ್ಮ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ!

ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಡದಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆ ಖಂಡಿತ. ಮಕ್ಕಳ ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆ, ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ಅಸ್ತಮಾ, ಪಿತ್ತಕೋಶದ ಹರಳುಗಳು, ಯಕೃತ್ತಿನ ಕೆಲ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಉರಿಯೂತ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆ, ಆಟಿಸಂ, ಮಲ್ಟಿಪ್ಲ್ ಸ್ಕ್ಲಿರೋಸಿಸ್ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಕಿನ್ಸನ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆಗಳಂತಹ ನರರೋಗಗಳು, ಸಂಧಿವಾತ, ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನ ಉರಿಯೂತ (ಕೊಲೈಟಿಸ್), ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೂ, ಕರುಳಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಗೂ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವಿರುವುದನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸೂಚಿಸಿವೆ. ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ ಹಾಗೂ ಆತಂಕಗಳಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೂ ಅಂತಹದೇ ಸಂಬಂಧವಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವೇ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೂ ಆಹಾರವಾಗುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಉಪಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಅಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸಮತೋಲನವು ಕೆಟ್ಟು ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಕೆಲವು ಊಹೆಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೂ, ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೇ ಕೊಂಡಿಗಳಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಆಹಾರವು ನಾರುಭರಿತವಾದ, ಜೀವಂತವಾದ ಸಸ್ಯಗಳಿಂದಲೂ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಮೊಟ್ಟೆ, ಮೀನು ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಗಳಿಂದಲೂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನಾರೂ ಇಲ್ಲದ, ಜೀವವೂ ಇಲ್ಲದ ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾಗಿರುವ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರವನ್ನೇ ನಾವು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇಂತಹಾ ಸಕ್ಕರೆಯ ಮುದ್ದೆಯು ಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ, ಕರುಳಲ್ಲೂ ಇರುವ ಉಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗದೆ, ಅಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಹಾನಿಕಾರಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಒಸಡಿನ ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ, ದಂತಕ್ಷಯವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಜಾಲದ ಮೇಲಿನ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಬೊಜ್ಜು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಉರಿಯೂತವೂ ಹೆಚ್ಚಿ ಕರುಳಿನಲ್ಲೂ, ಇತರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿರಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಉಪಕಾರಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವ ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪದೇ ಪದೇ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್  ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು. ಚರ್ಮವನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಕ್ರಿಮಿನಾಶಕ ಸೋಪುಗಳನ್ನು ಬಳಸದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮುಟ್ಟಿನ ಪೊಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಯ ಸುಟ್ಟು ಒಳನುಗ್ಗಿ [ಎಪ್ರಿಲ್ 3, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಪುರುಷ ಪ್ರೇರಿತ ಮತಧರ್ಮಗಳ ಭಯ ಹೆಣ್ಣಿಗೇಕೆ ಉರುಳಾಗಬೇಕು?

ಆಕೆಗೆ ಮುಟ್ಟು, ಆದರೆ ಮುಟ್ಟಬಾರದು. ಮುಟ್ಟು ಬೇಕು, ಆಕೆ ಬೇಡ. ಮುಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣಿನ ಪಾಲಿಗೆ ವೈರುದ್ಧ್ಯಗಳ ಗಂಟು. ಸ್ತ್ರೀಸಹಜವಾದ ಸರಳ ಜೈವಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ನೈತಿಕ ಪ್ರತಿಬಂಧಗಳು. ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಮುಟ್ಟನ್ನು ಗುಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟು ನಾಚಿಕೆ, ಭಯ, ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದಿಗ್ಧತೆ ಒಂದೆಡೆ; ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೆದುರಲ್ಲಿ ಪಿಸುಮಾತಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಈ ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದದ್ದು ಬೇಡವೆನಿಸುವಷ್ಟು ನೋವು; ಆರೋಗ್ಯದ ಲಕ್ಷಣವೇ ಆನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ, ಮಾನಸಿಕ ಆತಂಕಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಬಂಧನವಾಗುವ ದುರವಸ್ಥೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅವಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿರುವ ವಿಪರ್ಯಾಸವಿದು; ಭಯಗೊಂಡ ಗಂಡಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೂ, ಅದಕ್ಕೆ ತಗ್ಗಿ, ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆಯಿದು.

ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮೂಲೆಗಟ್ಟುವ ಪದ್ಧತಿಯು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಎಲ್ಲಾಮತಗಳು ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಳೆಂದು ದೂರವಿಟ್ಟಿವೆ. ದೇವರ ಬಳಿ ಸುಳಿಯಬಾರದು, ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಾರದು, ಸ್ನಾನ-ಮೈಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ತಿಂದುಳಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ನಾಯಿಗೂ ಎಸೆಯಬಾರದು, ಗಂಡಸರನ್ನು ನೋಡಬಾರದು, ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬಾರದು, ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ಹೂಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬಾರದು, ಮಾಂಸದೂಟ ಮಾಡಬಾರದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕು, ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕು, ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ, ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿಂದ ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದ,ವೃತ್ತಿನಿರತರಾದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊರಗುಳಿಯುವಿಕೆಯಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ, ದೈವಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ತರುವ ಸಂಬಳ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಪೂಜೆಯ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬದ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಲ್ಲ!

ಮುಟ್ಟಾದಾಗ ಹೊರಗಟ್ಟುವುದರ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವೂ ಅದುವೇ: ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ದೂರವಿಡುವುದು. ಋಗ್ವೇದ, ತೈತ್ತಿರೀಯ ಸಂಹಿತೆ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣ, ವಸಿಷ್ಠ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ, ಮಹಾಭಾರತ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಂದ ಐತಿಹ್ಯವು ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ (ಅಂತಹದೇ ಐತಿಹ್ಯಗಳನ್ನು ಇತರ ದೇಶ-ಮತಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಬಹುದು). ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮಾತೃಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ದುಡಿದು, ಒಟ್ಟಿಗೇ ಅನುಭೋಗಿಸುವ ಕೂಡು ಒಡೆತನ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ವೃತ್ರನಂತಹವರು ಆ ನೆಲ-ಜಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಯುವವರಾಗಿದ್ದರು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದ ಇಂದ್ರನು ಸೋಮರಸಭರಿತನಾಗಿ, ಕುಟಿಲೋಪಾಯದಿಂದ ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರೊಂದಿಗೆ ಫಲವತ್ತಾಗಿದ್ದ ನೆಲ, ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅಧೀನರಾದರು. ಈ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲದಾಗ ಭೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮುಟ್ಟಾದಾಗ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾದರು. ಮಾತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮುಟ್ಟಿನ ರಕ್ತವು ಪವಿತ್ರವೆಂದೆನಿಸಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರನ ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಮೈಲಿಗೆಯಾಯಿತು. ನಿತ್ಯವೂ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದ ಉಷೆಯನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಚಚ್ಚಿದ ವೃತ್ತಾಂತವೂ ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದು ಸ್ತ್ರೀ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. (ನೋಡಿ: ದಿ ರಿಗ್ವೇದಿಕ್ ಸ್ಲೇಯಿಂಗ್ ಆಫ್ ವೃತ್ರ. ಮಾನುಷಿ. 1992;68:29-34.) ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮಣಿಯುವ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಮೈಲಿಗೆಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವೇದೋತ್ತರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಡಿನ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ದೌರ್ಜನ್ಯವೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಬಲಶಾಲಿಯೆನಿಸಿದ್ದ ಗಂಡು ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾದಾಗ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ರಕ್ತವನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದರೂ ಸಾಯದೇ ಉಳಿದು, ಸಂತಾನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆಂದೂ, ಮಾಯೆಯೆಂದೂ ಬಗೆದು, ಮುಟ್ಟಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೆದರಿ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ವಾಡಿಕೆಯಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಭಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 2400 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗ್ರೀಸಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಪಿತಾಮಹನೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್, ಹೆಂಗಸರು ಗಂಡಸರಂತೆ ಬೆವರು ಸುರಿಸದಿರುವುದರಿಂದ ಮುಟ್ಟಿನ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಅದೇ ದೇಶ-ಕಾಲದವನಾಗಿದ್ದ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್, ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರವು ಜಡವಾದುದೆಂದು ಬಗೆದು ಮುಟ್ಟಾಗುವಿಕೆಯು ಆಕೆಯ ಕೀಳುತನದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದ. ಆ ಕಾಲದ ಆಯುರ್ವೇದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೂ ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣು ಅಶುದ್ಧಳೆಂದೂ, ಎಲ್ಲದರಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕೆಂದೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಸರ್ಗತಜ್ಞನೆನಿಸಿದ್ದ ಪ್ಲೀನಿ (ಕ್ರಿ.ಶ.77) ಮುಟ್ಟಾದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮದ್ಯವು ಹುಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಬೀಜಗಳು ಜೊಳ್ಳಾಗುತ್ತವೆ, ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳು ಒಣಗುತ್ತವೆ, ಕನ್ನಡಿ ಮಂಕಾಗುತ್ತದೆ, ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದ. ಮುಟ್ಟಾದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸೋಂಕಿದರೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಾಂಸದವರೆಗೆ ಹಲಬಗೆಯ ತಿನಿಸುಗಳು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತವೆಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಜರ್ನಲ್ ನಲ್ಲಿ 1878ರಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಾರಗಳ ಚರ್ಚೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು!

ಹೀಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಗಂಡಸರ ಭಯದ ಉರುಳು ಹೆಂಗಸರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಿಗಿದು, ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಅವರನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೆ, ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ, ಮೇಲ್ಸ್ತರದ ವೃತ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ, ಅಧಿಕಾರದಿಂದಲೂ ದೂರವಿಟ್ಟಿತು. ಈಗ ಮುಟ್ಟಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಜೈವಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ಕೀಳರಿಮೆಗಳೂ, ಹೆದರಿಕೆಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿನ ಕಾರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಮಾಹಿತಿಯೂ, ಅಗತ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ದೊರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆಯ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಗುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸುವಂತಾಗಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಶುದ್ಧರೆಂದು ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ವಂಚಿಸಿ ನರಕಯಾತನೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನಿತ್ತು, ಅದರ ವಿಶೇಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಈಗಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಾಗುವ ಮೊದಲೇ ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಈ ಕೆಲಸವಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಂದು 8-10 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಾಗತೊಡಗುವುದರಿಂದ 3-4 ನೇ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವರನ್ನು ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಾಗುವ ಅನುಭವವು ಭಯಕ್ಕೂ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಂದ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದವಾಗಬಹುದು. ಋತುಸ್ರಾವವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಸಾನಿಟರಿ ನಾಪ್ಕಿನ್ ಗಳನ್ನೋ ಬಳಸಬೇಕು. ಇಂತಹಾ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಮುಟ್ಟು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ, ಕಲಿಕೆಗೂ, ಮನೋದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೂ ಅಡಚಣೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜದ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಇಂದ್ರ ಮತ್ತವನ ಪುರೋಹಿತರ ಆಡಳಿತವು ಯಾವತ್ತೋ ಕೊನೆಗೊಂಡು, ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನ ಶಾಪದ ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಛಾತಿಯನ್ನು ತೋರಬೇಕು, ಗಂಡಸರೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಮುಟ್ಟಾದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಶಕ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಹೊರಗಿಡುವ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಒಳನಡೆಯಬೇಕು. ಮಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಮುಟ್ಟನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕು. ಸ್ಖಲನವಾದ ಗಂಡು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಹುದಾದರೆ ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣಿಗೇಕೆ ಅಡ್ಡಿಯೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಬಲೀಕರಣ ಹಾಗೂ ವಿಮೋಚನೆಯ ಹಾದಿಯು ಮುಟ್ಟಿನ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಮುರಿಯುವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ತೊಡಗಬೇಕು.

ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಬರಹ : ಆರಿದ ಬಾಯಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಸಾಂತ್ವನ? [ಮಾರ್ಚ್ 20, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಇರುವ ನೀರು ವ್ಯಾಪಾರದ ಸರಕಾಗಬಾರದು

ಅನಂತಾನಂತವಾದ ಈ ತಾರಾಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಂತಹ ಕೆಲ ಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ನೀರಿರುವುದು, ಅಲ್ಲಷ್ಟೇ ಜೀವರಾಶಿಯಿರುವುದು. ನಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಗೆ ನೀರಿನಂಶ ನೂರಕ್ಕೆ ಅರುವತ್ತರಷ್ಟು. ಯಾವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಜೀವಸಂಕುಲ ಬೆಳೆಯಿತೋ, ಅಲ್ಲೀಗ ಅದೇ ನೀರಿಗೆ ತತ್ವಾರ. ಅಂದಾಜಿನಂತೆ ಇನ್ನು ಹದಿನೈದೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ಹಾಹಾಕಾರ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಏರುತ್ತಿರುವ ಬೇಡಿಕೆ, ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಜೊತೆಗೆ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಜಲ ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ಶೇಖರಣೆ ಹಾಗೂ ವಿತರಣೆ. ಜೀವದ ಹಕ್ಕಾದ ನೀರಿಗೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕಾದು, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಬೇಡುವ ದುರವಸ್ಥೆ.

ಭೂಮಿಯ ಶೇ. 70 ಭಾಗ ಜಲಾವೃತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ನೀರು ಶೇ. 3 ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹಿಮದೊಳಗೂ, ಆಳ ನೆಲದೊಳಗೂ ಹುದುಗಿರುವ ನೀರು ದೊರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಹಾಗೂ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಗೆ ಶೇ. 70 ಹಾಗೂ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಿಗೆ ಶೇ. 10 ರಷ್ಟು ಬಳಕೆಯಾಗಿ ನಮಗುಳಿಯುವುದು ತೀರಾ ಅಲ್ಪ. ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ವಿರಳವಾದಂತೆ ತಲಾವಾರು ನೀರಿನ ಪೂರೈಕೆಯೂ ಇಳಿಯುತ್ತಲಿದೆ: ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 1955ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವನಿಗೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 5300 ಘನ ಅಡಿಯಷ್ಟು ನೀರು ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, 1996ಕ್ಕೆ ಅದು 2200 ಘನ ಅಡಿಯಷ್ಟಾಗಿದೆ; 2020ಕ್ಕೆ 1600 ಕ್ಕಿಳಿದು ನೀರಿನ ಸಂಕಟ ಉತ್ಕಟವಾಗಲಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶೇ. 80ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅಂತರ್ಜಲವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅದೀಗ ಬರಿದಾಗುತ್ತಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಲಿನವೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಜೀವಜಲ ಬಾಯಿಗೆಟಕುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕರೂ ಕುಡಿಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಹೊಲಸೆಲ್ಲವೂ ಕೆರೆ-ತೊರೆ-ನದಿಗಳಿಂದ ಸಾಗರಗಳವರೆಗೂ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಆಗಸ-ಭೂತಳಗಳಿಗೂ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ, ಜೀವಜಲ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡು ಮರಣಜಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಲಮೂತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಬಚ್ಚಲ ಕೊಳೆಗಳು, ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಡುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು, ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳು ಹಾಗೂ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು, ಭೂಮಿಯೊಳಕ್ಕೋ, ಸಾಗರದೊಳಕ್ಕೋ ಸುರಿಯುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾವು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹವಾಮಾನದ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳು ಕೆರೆ-ನದಿ-ಸಾಗರಗಳ ನೀರಿನ ಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನೀರಿನ ಉಷ್ಣತೆ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಪ್ರಮಾಣಗಳ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಸ್ತರದಲ್ಲೂ ದುಡ್ಡನ್ನಷ್ಟೇ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನೊದಗಿಸುವ 122 ದೇಶಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು 120 ರಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹಾಗೂ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ 135000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವ್ಯಯಿಸಿದ್ದರೂ ಜಲಜನ್ಯ ರೋಗಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 36000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಶೌಚಾಲಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ 20000 ಟನ್ನುಗಳಷ್ಟು ಮಲವು ಬಯಲಲ್ಲೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನೂ, ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕಿಂತ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ, ಬಯಲ ಕಡೆ ವಿಸರ್ಜಿಸುವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಕಿವಿಗೊತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಯಲು ವಿಸರ್ಜನೆಯಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಳ್ಳುವ ನೀರಿನಿಂದ ವಾಂತಿ-ಬೇಧಿ, ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಎ ಮತ್ತು ಇ (ಕಾಮಾಲೆ), ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ಜ್ವರ, ಎಂಟಮೀಬಾ ಹಾಗೂ ಜಿಯಾರ್ಡಿಯಾ ಆಮಶಂಕೆ, ಜಂತುಬಾಧೆ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳುಂಟಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರು ಬಳಲುತ್ತಾರೆ, ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ (ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 5000) ಮಕ್ಕಳು ಬೇಧಿಯಿಂದಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಇಂತಹಾ ರೋಗಗಳು ತಗಲುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕುಪೋಷಣೆಗೂ, ಕುಂಠಿತ ಬೌದ್ಧಿಕ-ದೈಹಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಲದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿರುವ ಫ್ಲೋರೈಡ್, ಆರ್ಸೆನಿಕ್, ಕಬ್ಬಿಣ ಇತ್ಯಾದಿ ಲೋಹಾಂಶಗಳೂ ಕಾಹಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರನ್ನೊದಗಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಸರ್ಜಿತ ಕಶ್ಮಲಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೌರಾಡಳಿತಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿರುವುದು ಖಾಸಗಿ ದಂಧೆಗೆ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನೇ ತೆರೆದಿದೆ. ನೀರಿನ ಬಾಟಲು-ಪೊಟ್ಟಣಗಳ ಭರ್ಜರಿ ಮಾರಾಟದ ಜೊತೆಗೆ, ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಾಧನಗಳ ವ್ಯಾಪಾರವೂ ಭರಾಟೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿದ್ದ ಬಾಟಲು ನೀರಿನ ಉದ್ದಿಮೆ ಇಂದು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ವಹಿವಾಟಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಈ ಬಾಟಲಿಯ ನೀರೊಳಗೆ ಇಂದಿನ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಿದೆ: ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲವಾದ ನೀರು, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತೈಲದಿಂದ ತೆಗೆದ ಪಾಲಿಎಥಿಲೀನ್ ಟೆರಿಫ್ಥಾಲೇಟ್ (ಪಿಇಟಿ) ಬಾಟಲು, ಅದನ್ನು ಮಾರುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ತಾರೆಯರ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಏಕರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೂಪ ತಳೆಯುತ್ತದೆ! ಎಕ್ಸ್ ಟ್ರಾ ಆಕ್ಸಿಜನ್, ಮಿನರಲ್, ವಿಟಮಿನ್ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತವೆ! ‘ಸಾರ್, ಬರೇ ನೀರಾ, ಮಿನರಲ್ ವಾಟರಾ’ ಎಂಬ ಮಾಣಿಯೆದುರು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ! ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ನೀರಿನ ಕೋಡು!

ಈ ಬಾಟಲು ನೀರು ಅತಿ ಶುದ್ಧವೇ? ಅದೂ ಖಂಡಿತವಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಬೇರೊಂದು ಲೋಕದಿಂದಲೋ, ಅತಿ ವಿಶೇಷ ಮೂಲದಿಂದಲೋ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಭೂಜಲವನ್ನೇ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭೂಜಲವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದು ದುಬಾರಿಯೆನಿಸುವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಳ್ಳಿ ನೀರನ್ನೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬಾಟಲು ತುಂಬಲು ಮೂರು ಬಾಟಲಿನಷ್ಟು ನೀರು ಪೋಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುಟುಕು ನೀರಿಗೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡುವಲ್ಲಿ ಈ ಡೌಲು! ಈ ಬಾಟಲು ನೀರು ಕುದಿಸಿ ತಣಿಸಿದ ನೀರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಬಾಟಲನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಲೇಬೇಕು, ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನಕಲಿಗಳ ಕಾಟ ಬೇರೆ. ಬಾಟಲು ಚಂದವೆಂದು ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡುವುದೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಎಸೆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಪರಿಸರಕ್ಕೂ ಕೇಡು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಾಟಲು ನೀರನ್ನು ಮಾರುವವನನ್ನುಳಿದು ಇನ್ನೆಲ್ಲರಿಗೆ ನಷ್ಟವೇ.

ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸೋಸುಕಗಳು, ಅತಿನೇರಳೆ ಕಿರಣಗಳ ಸಾಧನಗಳು, ವಿಪರ್ಯಯ ಪರಾಸರಣ (ಆರ್ ಒ) ಸಾಧನಗಳು ಮುಂತಾದವು ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಬೆಲೆಗೆ ಭರದಿಂದ ಬಿಕರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯೇ. ಪುಣೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೈರಾಣು ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಂತೆ, ಟೊಳ್ಳು ತಂತುಗಳ ಪೊರೆ (ಹಾಲೊ ಫೈಬರ್ ಮೆಂಬ್ರೇನ್) ಅಥವಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತಂತುಗಳ ಸೋಸುಕಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಸಾಧನಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ವೈರಾಣುಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ರೋಗಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅತಿ ನೇರಳೆ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಾಧನಗಳು ಕೆಲವು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ತಡೆಯುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಇತರ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಯ ಪರಾಸರಣ (ಆರ್ ಒ) ಸಾಧನಗಳಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಾ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹಾ ದುಬಾರಿ ಸಾಧನಗಳ ಬದಲಿಗೆ, ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧವಾದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸೋಸುಕದಲ್ಲಿ ಸೋಸಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕುದಿಸಿ ತಣಿಸುವುದರಿಂದ ಅತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬಹುದು. ಚಾರಣ ಯಾ ಇನ್ನಿತರ ಹೊರ ಪ್ರಯಾಣಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೋಸಿದ ಲೀಟರ್ ನೀರಿಗೆ 5 ಬಿಂದು ಅಯೊಡಿನ್ ಟಿಂಕ್ಚರ್ ಬೆರೆಸಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಬಳಿಕ ಬಳಸಬಹುದು. ಆಡಳಿತದ ನೆರವಿನಿಂದ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಭೌತಿಕ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಹಾಗೂ ಜೈವಿಕ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು.

ಲೋಕಾಂತ್ಯವಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಜಲಪ್ರಳಯವು ಹುಸಿಗುಲ್ಲಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಬಿಗಡಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಲಕ್ಷಾಮವು ಕಟು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೊರಗಿರುವ ನೀರು ಬತ್ತಿ ಹೋದರೆ ದೇಹದೊಳಗಿರುವ ನೀರೂ ಉಳಿಯಲಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಪುನಶ್ಚೇತನಕ್ಕೂ, ಅವುಗಳ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರೂ ಕಂಕಣಬದ್ಧರಾಗಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತವಾದ, ಸಂವಿಧಾನದತ್ತವಾದ ಹಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ನಿರ್ಮಲ ಭಾರತ ಅಭಿಯಾನ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಾಗೂ ನಗರಾಡಳಿತಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಯೋಜನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವು ಸದ್ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಆಡಳಿತದ ಮೇಲೆ ಜನರ ಒತ್ತಡವು ಬಿಗಿಯಾಗಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ ಮಾರ್ಚ್ 22ರ ವಿಶ್ವ ಜಲ ದಿನಾಚರಣೆ ಸಾರ್ಥಕವಾದೀತು.

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ – ಅಂತರಾಳ: ಜೂನ್ 30, 2012

ಔಷಧಿಗೆ ಅಂಜುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯರು [ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧನೆಗಳು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿನ ಕರಾಳ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಆಗಾಗ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ವಿಶ್ವದ ಯಾವುದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಅತಿ ನವೀನವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ವೈದ್ಯರುಗಳೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮಾನವೀಯವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೆಸಗುವ ವೈದ್ಯರುಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸಯಾಮಿ ಅವಳಿಗಳನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಸುದ್ದಿಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಹೆಣ್ಣು ಭ್ರೂಣಗಳನ್ನು ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿದ ವೈದ್ಯ ದಂಪತಿಯ ಬಂಧನದ ಸುದ್ದಿಯೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಮಹದಾಸೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಲೋಲುಪತೆಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ದುಡಿಯುವ ವೈದ್ಯರ ಜೊತೆಗೇ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ವೃತ್ತಿನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲು ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡದವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರವು ಮುಂದಾಗಿರುವಾಗ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅದನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆೀವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸರಿ, ಯಾರು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಜನಸ್ನೇಹಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎನ್ನುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಲಬಗೆಯ ವೈದ್ಯರಿದ್ದು, ಅವರ ತರಬೇತಿ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಯ ಕಾಯಿದೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಅಧಿನಿಯಮ 1956ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ, ಪದವಿಗಳನ್ನೂ ನೋಂದಾಯಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಅವರ ವೃತ್ತಿಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದರಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದು, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ವೈದ್ಯರ ನೋಂದಣಿಯನ್ನು ರದ್ದು ಪಡಿಸಿ ಅವರು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಆಯುರ್ವೇದ, ಸಿದ್ಧ ಹಾಗೂ ಯುನಾನಿಗಳ ವೈದ್ಯರನ್ನು 1970ರ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದರೆ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು 1973ರ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ದಂತ ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು, ಔಷಧಿಕಾರರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಸಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಯವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಆಯಾ ಪರಿಷತ್ತುಗಳೂ ಇವೆ. ಈಗಿರುವ ಪರಿಷತ್‌ಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಯಾ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ಕಾಲೇಜುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಯೇ ಬಹುಪಾಲು ಮುಳುಗಿದ್ದು ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ವಿಚಾರಗಳತ್ತ ಅವು ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.

ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಉನ್ನತ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯವೆಂದು ಅದರ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪರಿಷತ್ತು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವಾದರೂ, ಬೇರಾವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಇದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ `ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಯೋಗ`(ಎನ್‌ಸಿಎಚ್‌ಆರ್‌ಎಚ್)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಸೂದೆಯನ್ನು 2011ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪರಿಷತ್ತುಗಳೂ ಇನ್ನು ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಆಯೋಗದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಲಿದ್ದು, ಈ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ವಿವಿಧ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ, ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಏಕರೂಪದ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಲು ಹೊಸದಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂಡಳಿಯನ್ನು ಈ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುವ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಮೌಲ್ಯೀಕರಣ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮೌಲ್ಯೀಕರಣ ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶಾ ಸಮಿತಿಯನ್ನೂ ಈ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಈ ವರೆಗೆ ವಿವಿಧ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೊಳಪಟ್ಟಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಈ ಹೊಸ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೊಸ ಮಂಡಳಿಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಬರಲಿವೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಕೇವಲ ಆಯಾ ವೃತ್ತಿನಿರತರನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸಿ, ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಲೋಪಗಳನ್ನೆಸಗಿದವರನ್ನು ಶಿಸ್ತುಕ್ರಮಕ್ಕೊಳಪಡಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಅದು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಸಮಯವಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ `ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೇ` ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಡಾ. ಕೆ. ಕೆ. ತಲ್ವಾರ್ ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ವೈದ್ಯನ ಮೇಲೂ ಪರಿಷತ್ತಿನ ವತಿಯಿಂದ ಶಿಸ್ತುಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ನಿದರ್ಶನಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವನ್ನಾಗಲೀ, ನೆರವನ್ನಾಗಲೀ ಪಡೆಯದಿರುವುದು, ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರು ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ವೃತ್ತಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಡು ಹಗಲೇ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಗುಟ್ಟಾಗೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಐಎಂಎ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಎಲ್ಲ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳೂ, ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರಗೋಷ್ಠಿಗಳೂ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದ್ದು, ಹಲವು ವೈದ್ಯರು ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಪದೇ ಪದೇ ವಿದೇಶಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹಲವು ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ರೋಗಿಗಳು ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವುದು ಕೂಡಾ ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಐಎಂಎ ನಿಲುವು ರೋಗಿಗಳ ಪರವಾಗಿಯಾಗಲೀ, ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳ ಪರವಾಗಿಯಾಗಲೀ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ವೃತ್ತಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣವಷ್ಟನ್ನೇ ವಹಿಸಿ ಅದರ ಮೂಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಕೈಗೊಂಡರೆ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ನೈತಿಕತೆಯು ಐಎಂಎಗೆ ಇದೆಯೇ?

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಅದರ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಚುನಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದು ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲಿ ್ಲನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 51,500 ಸದಸ್ಯರ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 6600 ಸದಸ್ಯರು, ಅಂದರೆ ಶೇ. 13ರಷ್ಟು ಸದಸ್ಯರು, ಮಾತ್ರವೇ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದು, ಅದೀಗ ಕೋರ್ಟು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಗೇ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಐಎಂಎ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ವಿಫಲವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಮಸೂದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಆಯೋಗವಾಗಲೀ, ಸಮಿತಿ-ಮಂಡಲಿಗಳಾಗಲೀ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಅಪೇಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ಆಯೋಗ ಹಾಗೂ ಅದರಡಿಯ ಸಮಿತಿಗಳ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸರಕಾರದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿಯೇ ಆರಿಸಲಿರುವುದರಿಂದ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯು ಇನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದ ನೇರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಲಿದೆ. ಈಗಿನ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರಗಳು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಭರಾಟೆಯನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯುವಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಸರ್ವವಿಧದ ಲೋಪಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಳಿತನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಾದೀತು. ಆದರೂ ಐಎಂಎ ಈ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಾರಾ ಸಗಟಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಬಲಪಡಿಸುವಂತೆ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ, ಪಾರದರ್ಶಿಯಾಗಿಯೂ ನಡೆಸುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದು ಉಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಪರರ ಕೆಲಸಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಉತ್ತಮಪಡಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಇರಾದೆಯು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಿಸಿ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆ, ಚಂಢೀಗಡದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಮುಂತಾದ ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದೊಂದೇ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೂ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಆ ಆರ್ಹತೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಷ್ಟೆ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವು ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿರುವವರೆಗೂ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟವು ಸುಧಾರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ದೆಹಲಿಯ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆ, ಚಂಢೀಗಡದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಲಕ್ನೋದ ಸಂಜಯ ಗಾಂಧಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಪುದುಚೇರಿಯ ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್, ಜಯದೇವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಕಿದ್ವಾಯಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಹಾಗೂ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಾರಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳಾಗಿವೆ.

ವಿಶ್ವದ ಮೂರನೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕತೆಯೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿರುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಖರ್ಚುಮಾಡುವುದೇನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಂತಹಾ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಕಾಯಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಆರಿಸಿ ತರಬೇಕು.

ಐಎಂಎ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? [ನೋಡಿ]

ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಯೋಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ವೈದ್ಯರು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರೂ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘದ (ಐಎಂಎ) ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದ ಮುಷ್ಕರವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ.

ಈ ಮಸೂದೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೇ ಕುತ್ತು ಬರಬಹುದೆಂದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ, ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಒಕ್ಕೊರಳಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿವೆ. ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಮಸೂದೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಮಸೂದೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಗಳಿಸುವುದು ಬದಲಿಗಳ ಹವಣಿಕೆಯಾದರೆ, ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿರಬಾರದೆನ್ನುವುದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಐಎಂಎ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ವೈದ್ಯರಷ್ಟೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಬಹುಪಾಲು ವೈದ್ಯರು ಸಂಘದ ನಿಲುವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯು ಕುಸಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಸೊರಗಿ ಕಳಪೆಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಹೊಸ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯಲ್ಲಷ್ಟೆ ಅತ್ಯಾಸಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಬೇರೆಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದಲೂ ವಿಮುಖವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಷ್ಟೇ ಐಎಂಎ ಕೂಡಾ ಹೊಣೆಯಾಗಿದೆ. ಊರು ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲೀ, ಐಎಂಎಯಾಗಲಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ದಿಡ್ಡಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲು ಸರಕಾರವು ಹೊರಟಿದ್ದು, ಐಎಂಎ ಅದನ್ನೂ ತಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕೀತು?

ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೇ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿದೆ: 1965ರ ವೇಳೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 86 ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿದ್ದರೆ, 1980 ರ ವೇಳೆಗೆ 112 ಆಗಿ, 1990ರ ವೇಳೆಗೆ 143ಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ 336ಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದಿದೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 76 ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಿಸುವುದೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿದ್ದು, ಲಭ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ನಿವೃತ್ತಿಯ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಲವು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ, ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯೋ ಯಾ ಕೆಲವೆಡೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಮುಖ ತೋರಿಸುವ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಹಾಜರಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆ ರೀತಿ ದುಡಿದಿದ್ದರೂ ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೆಂದು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲೇಜನಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ಬಡ್ತಿಯನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಲವರು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಕಟಕಟೆಯೇರಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಓದಿದ್ದೆೀವೆ.

ಅನೇಕ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ದಿನಗಳಂದು ಬಸ್ಸು-ಲಾರಿಗಳಲ್ಲಿ `ರೋಗಿಗಳನ್ನು` ಹೇರಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವ ಹಾಗೂ ಹೊರರೋಗಿ ವಿಭಾಗಗಳೆದುರು ಸರದಿ ಕಾಯಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ ಬಗೆಗೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೇ? ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಇಂತಹ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಮಾನ್ಯತಾ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಆಗಮಿಸುವಾಗ ಆಸೆಗಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದು ನಿರ್ಗಮಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಇನ್ನು ಹಲವು ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹಾಗೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚಾರ್ಯರೂ, ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೂ ವೈದ್ಯರುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ, ಗೌರವಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಐಎಂಎ ಸದಸ್ಯರೂ, ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗತಿ ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಐಎಂಎ ಈ ವರೆಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಕೇತನ್ ದೇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಮಹಾಶಯನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದು, ಒಮ್ಮೆ ಪದಚ್ಯುತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪದಿಂದ ಸಿಬಿಐಯಿಂದ ಜೈಲು ಸೇರಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆತ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಐಎಂಎ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷನೂ ಆಗಿದ್ದ ಹಾಗೂ ಜಾಗತಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿಯೂ ನಿಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನವು ಬಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಲೋಕಸಭೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ(ನೋಂದಣಿ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ) ಮಸೂದೆಗೂ ಐಎಂಎ ವಿರೊಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹದೇ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಈ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳ ರಚನೆ ಹಾಗೂ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲೂ ಐಎಂಎ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಕ್ರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿರುವಾಗ ಅದೇ ರೂಪದ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಕಾಯಿದೆಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ? ಈ ಕಾಯಿದೆಯನುಸಾರ ಎಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯರ ವೃತ್ತಿನಿಲಯಗಳಿಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದಾವುದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಈ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನಾದವನು ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ತರಬೇತಿಯ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾಗುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಅವಕಾಶವು ದೊರೆಯಲಾರದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಐಎಂಎ ತನ್ನದೇ ಭಾಗೀದಾರಿಕೆಯಿದ್ದ ಈ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಬದಲು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರ ಪಿಡುಗನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಬದಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಬೇಕು [ನೋಡಿ]

ಪ್ರಸ್ತಾಪಿತ ಆಯೋಗದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಲಾಗಿರುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ 2 (ಯು) ದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿ ಅಂದರೆ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಪ್ರಸೂತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಎಲ್ಲ ವಿಭಾಗಗಳೆಂದೂ, ಪಶು ವೈದ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲದ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನೂ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯನ್ನೂ ಈ ಮಸೂದೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮನದಟ್ಟಾದಂತಿದೆ. ಆಯುಷ್ ಯೋಜನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನೂ, ರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜನರ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿರುವ ಬಡ ಹಳ್ಳಿಗರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಬಗ್ಗೆ, ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷವೂ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಾದರೂ ಸರಕಾರವು ಮರುಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಲಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಆಶಿಸಬಹುದೇನೋ?

ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ, ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಾದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ಹಾಗೂ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಈ ವೈದ್ಯರು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಬಳಸದಂತೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರವು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಯಾವುದೇ ತರಬೇತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ವೈದ್ಯರೆಂಬ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕರ ಜೀವ ಹಿಂಡುತ್ತಿರುವ ನಕಲಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಬೇಕಿದೆ.

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ‘ಆರೋಗ್ಯ ಆಶಯ – 1’

ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ವಿಶ್ವಾಸದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಹಗೆತನವೇಕೆ? [ಮಾರ್ಚ್ 6, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸ್ಟೆಥೊಸ್ಕೋಪ್ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದೂಕನ್ನೂ ಹಿಡಿದೊಯ್ಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಾರದಿರಲಿ 

“ವೈದ್ಯನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ಜಾಗರೂಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾವ ದಿನ, ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನರ್ಹವಾದ ದಾಳಿಗಳನ್ನೂ, ದುರುದ್ದೇಶಪೂರಿತವಾದ ಆರೋಪಗಳನ್ನೂ, ವಸೂಲಿಯ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಪರಿಹಾರದ ದಾವೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಲಾರನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು” – ಅಮೆರಿಕನ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಶನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ 1892ರ ಸಂಚಿಕೆಯೊಂದರ ಬರಹವಿದು. ಈ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದಾಗಿ ರೋಗಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ವೈದ್ಯನೆದುರಿನ ಅಪಾಯವು ಇಳಿದಂತಿಲ್ಲ. ರೋಗಿಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು, ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ.

ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು ಮತ್ತಿತರ ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೈಗುಳ, ಕಿರುಕುಳಗಳವರೆಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ದಾಳಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 70-85ರಷ್ಟು ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿನಿರತರು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಬಗೆಯ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದಾರೆ: ಶೇ. 40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದಾಳಿಗೀಡಾಗಿದ್ದರೆ, ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಬೈಗುಳಗಳನ್ನೂ, ಶೇ. 55ರಷ್ಟು ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಶೇ. 15ರಷ್ಟು ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನವ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಇಂತಹ 15-20 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ ಬರುವವರಿಂದ ಬಂದೂಕು, ಚಾಕು ಮುಂತಾದ ಮಾರಕಾಯುಧಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಇದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳು ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವರ ವೃತ್ತಿಸ್ಥೈರ್ಯದ ಮೇಲೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹಾಗೂ ವೆಚ್ಚದ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ರೋಗಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆಯೂ, ಅನಾನುಕೂಲತೆಗಳೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೂ,ತಿಕ್ಕಾಟಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ, ವಿಷವರ್ತುಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ದಾಳಿಗಳು ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಹೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನೋರೋಗ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತವರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯೂ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಹಲವು ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು; ಯಾರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೇ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಜೊತೆಗಿರುವವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ, ಆತಂಕಗಳೂ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮರ್ಜಿಯನುಸಾರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಮಂಕು ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾವೇರಿದರೆ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತುತ್ತದೆ.

ಜೀವವುಳಿಸುವ ವೃತ್ತಿಯವರಿಗೆ ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಅಡಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಡಿಕೆಯಂತೆ ಅವರ ಪಾಡು: ಒಂದೆಡೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿರುವ ರೋಗಿ,ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಆತಂಕದಿಂದ ಚಡಪಡಿಸುವ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ರೋಗಿಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರನ್ನು ಒಳಬಿಟ್ಟರೂ ಕಷ್ಟ, ಬಿಡದಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟ. ಒಳಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರೆದುರೇ ತುರ್ತುಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು, ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಿಸಿ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ, ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೀಡಾಗುವ ಅಪಾಯ. ಹೃತ್ಕ್ರಿಯೆ-ಉಸಿರಾಟಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬಂದ ಯುವತಿಯ ಎದೆಯೊತ್ತಿ ಹೃದಯ ಪ್ರಚೋದನೆಗೂ, ಬಾಯೊಳಕ್ಕೆ ಕೃತಕ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಂದು ಬಗೆದ ಸಂಬಂಧಿಕರು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಥಳಿಸಿದ್ದಿದೆ; ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೋಗಿಗೆ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾವುಂಟಾದಾಗ ಅದರಿಂದಲೇ ಸತ್ತದ್ದೆಂದು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಚಚ್ಚಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಒಳಬಿಡದಿದ್ದರೆ ಅಸಮಾಧಾನ, ಸಂಶಯಗಳು ಹಾಗೂ ಊಹಾಪೋಹಗಳಿಂದಾಗುವ ದುಗುಡಗಳ ಕಷ್ಟ; ಹೊರಗುಳಿದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಪುಡಿಗಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ. ತೀವ್ರ ಅಸೌಖ್ಯವಿದ್ದ ರೋಗಿಗೆ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನಾದರೂ ನೀಡೋಣವೆಂದಾಗ ಆತ ಸತ್ತರೆ ಏಟು; ಸೌಲಭ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಬೇರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕಳಿಸಿದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಸತ್ತರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಏಟು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ಸಿಟ್ಟು; ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳದಿದ್ದಾಗ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ಮುಖಕ್ಕೇ ಪೆಟ್ಟು. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಡಿತ; ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ಅಥವಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೆ ತಪ್ಪಿಸಲು ಗದ್ದಲ. ಕುಡುಕರು, ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ದಂಡು ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಇದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಟಿಲ.

ರೋಗನಿದಾನದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಔಷಧಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ನುಸುಳಿ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ; ಖರ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ, ಸಂಶಯಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯಲ್ಲೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ರಾಜಿಯಾಗುವಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದಿಂದಾಗಿ ಅತ್ತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಧೋಗತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇತ್ತ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಳಯದಿಂದಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿಂದ ಅರೆಬರೆ ತಿಳಿದ ರೋಗಿಗಳು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸಿ ಅನಗತ್ಯ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಥಟ್ಟನೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವ ಟಿವಿ ಹಾಗೂ ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಾವುಗಳಿಗೂ, ವಿಫಲವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅತಿ ರಂಜಿತವಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದೂ ಕುಮ್ಮಕ್ಕಾಗುತ್ತಿದೆ.

ದಾಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸಿ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿರುವ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಖರ್ಚನ್ನೂ ಮನ್ನಾ ಮಾಡಿ, ದಾಳಿ ಮಾಡಿದವರಿಗೇ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ  ದಾಳಿಗೀಡಾದವರ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಡುಗುತ್ತಿದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಾಚಾರದಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದು. ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವವರು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರು-ಬದುರಾಗಿ ಕಾದಾಡುವ ಬದಲು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಶಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಧರಾಶಾಯಿಯಾಗಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊದಲಿನ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೊಯ್ಯುವುದು ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರ ತುರ್ತು ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನೇ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಾಗದಂತೆ ಜಾಗರೂಕರಾಗಬೇಕು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ, ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ರೋಗಿಯ ಜೊತೆಗಾರರ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತೀವ್ರವಾದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ರೋಗಿಯು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೇಳೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದರೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಗಳನ್ನು ಒಳಕರೆದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ಅಥವಾ ನುರಿತ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಿಂಜರಿಯಬಾರದು.

ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸರ್ವ ಸಹಕಾರವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸುವುದು, ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ರೋಗಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುವುದು, ಸಂಬಂಧಿಕರು ಯಾ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ತನ್ಮಯತೆಗೆ ಭಂಗವುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯರ ಕೌಶಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರ ನೆರವನ್ನು ಯಾಚಿಸುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು; ವೈದ್ಯರೂ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ವಹಿಸುವುದೇ ಹಿತಕರ. ರೋಗಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ತೆರನಾಗಿ, ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗಳೂ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಸಹಜವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಯಾವುದೇ ವೈದ್ಯನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರೋಗಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪವಾಯಿತೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕೆಳಸುವ ಬದಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜರುಗಿಸಬಹುದು.

ವೈದ್ಯರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಜೊತೆಗೆ ಕರಾಟೆ, ಟೇಕ್ವಂಡೋಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು, ವೈದ್ಯರು ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೆಥೊಸ್ಕೋಪ್, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಬಹುದು, ಅಂತಹಾ ದುರ್ದಿನಗಳು ಬಾರದಿರಲಿ.

ಹದಿನೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಅಮಲಿನ ಗೀಳಿಗೀಡಾದವರಿಗೆ ದಂಡನೆ ಹಿತವಲ್ಲ [ಫೆಬ್ರವರಿ 20, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ವ್ಯಸನವೆಂಬ ಮರುಕಳಿಕೆಯ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಎಡೆಬಿಡದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ

ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಕುಟುಂಬದ ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥದ ವ್ಯಸನವನ್ನು ತಾಳಲಾಗದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಬೆನ್ನಿಗೇ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೂ, ಸಭೆಗಳೂ ನಡೆದವು. ಒಂದಷ್ಟು ಕಡೆ ದಾಳಿಗಳಾದವು, ಒಂದಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆಂದೇ ತಾವು ಪಬ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಸು-ಹೋಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಕೂದಲೆಳೆದು ಹೊಡೆದಿದ್ದೆವೆಂದು ನಮ್ಮೂರಿನ ಗೋವುಗಳು ಹಾಗೂ ವನಿತೆಯರ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ರಕ್ಷಕರು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಮಾನಸಿಕ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಹೊರತು ನೈತಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕತಿಕ ಯಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಂತೆ 2010ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 23 ಕೋಟಿ ಜನ (ವಿಶ್ವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇ. 5ರಷ್ಟು) ಕನಿಷ್ಠ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಜನ ಆ ಗೀಳಿನಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು 500 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಗೀಳುಳ್ಳವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 250 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಐವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಲಬಗೆಯ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ಮಾರಾಟಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ತಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದಲ್ಲ, ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡಿನ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಡಗ್ಲಸ್ ಸೆಲ್ಮನ್ ಹೇಳುವಂತೆ, ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಪದೇ ಪದೇ ಮರುಕಳಿಸುವ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಕಾಯಿಲೆ (ಅಡಿಕ್ಷನ್, 2009;105:6-13). ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸುಲಭ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಹಲಬಗೆಯ ಬಯಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನೊಳಗಡೆ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾದುದನ್ನೂ, ಅಸಂಗತವಾದುದನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಮುಮ್ಮೆದುಳು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದುಮುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಈ ಅದುಮುವಿಕೆ ತಡವಾದರೆ ಬಯಕೆಗೆ ಸೋಲುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶರಾಬು, ತಂಬಾಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಚಟಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಮುಮ್ಮೆದುಳಿನ ಈ ಅದುಮುವಿಕೆಯು ನಿಧಾನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಇದು ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಬರಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಟು ಅಮಲು ವ್ಯಸನಿಗಳ ಕುಟುಂಬದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರು ಶರಾಬು, ತಂಬಾಕು ಯಾ ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳಂತಹ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಚಟವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದು ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯಸನಿಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು, ಜೀವನವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಆತಂಕಗಳು, ವೈಫಲ್ಯಗಳಿಂದಾದ ಹತಾಶೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಜೊತೆಗೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಡಗಳು, ಏನೆಂದು ನೋಡಿ ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ, ಲೈಂಗಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಬಹುದೆನ್ನುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಕೂಡಾ ಅಮಲು ದ್ರವ್ಯದ ಮೊದಲ ಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಸರಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಇಂತಹ ಚಟಜನಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಮೆದುಳಿನ ಮೇಲೆ ಅವು ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮದಿಂದಾಗಿ ಅವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೇವಿಸುವ ಬಯಕೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಗೀಳಾಗಿ ಬೆಳೆದು ವಿಷವರ್ತುಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಸ್ತುಗಳು ದೇಹದ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ, ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸದಿದ್ದಾಗ ವಿಪರೀತ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಚಟವುಳ್ಳವನನ್ನು ವಸ್ತುಶಃ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಪಡೆದು ಸೇವಿಸುವ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೊಲೆಗಳಂತಹ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೂ ಇದು ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣಿಕ ಬಯಕೆಗೆ ಸೋತು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಅಮಲಿನ ದಾಸನಾಗಿ ಒದ್ದಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳೂ, ತಕ್ಕ ಹಣವೂ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವಂತಿದ್ದರೆ ಗೀಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಪಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಅತಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಶೇ.67ರಷ್ಟು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಈ ಪಿಡುಗಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದರೆನ್ನಲಾಗಿದೆ. ತೆಹೆಲ್ಕಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಯಿ ಮನೀಶ್ (2012, ಎಪ್ರಿಲ್ 14) ಹಾಗೂ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸೈಮನ್ ಡೆನ್ಯರ್ (2013, ಜನವರಿ 1) ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ಸತ್ಯಗಳು ಪಂಜಾಬಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಿಡುಗು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರತ್ತ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಅತಿ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೇ ಮುಳುವಾಗುತ್ತಲಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲದೆ, ಯುವಕರು ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಾಗದೆ ಹತಾಶರಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ವ್ಯಸನವು ಬಹುಕಾಲದಿಂದಲೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದ್ದು, ಆ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಕ್ಕಳೀಗ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಚಟಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಂದು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಮಲುಂಟು ಮಾಡುವ ವಿವಿಧ ಔಷಧಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯರ ಚೀಟಿಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಮಾರುವ ಔಷಧದಂಗಡಿಗಳು ಪ್ರತೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೂ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತರಂತೆ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಇವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ಇಲಾಖೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತಿವೆ. ನೆರೆಯ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ ಹಾಗೂ ಇರಾನ್ ಗಳಿಂದ ಪಂಜಾಬ್-ಮುಂಬೈ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಇತರೆಡೆಗಳಿಗೆ ಕಳ್ಳ ಸಾಗಾಣಿಕೆಯಾಗುವ ಅಫೀಮು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲೇ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಕಾನೂನು ಪಾಲಕರೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಶಾಮೀಲಾಗಿ, ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅಫೀಮಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಬಲವಾದ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತದಾರರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ವಿತರಿಸಲಾಗಿತ್ತೆನ್ನುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿಗಳು ಬಯಲಾಗಿವೆ. ಇವರೆಲ್ಲರ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗವೇ ನಾಶವಾಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಬೂಲ್ ಪುರದಂತೆಡೆ ವಿಧವೆಯರ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಂಬ ಶೋಚನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಜ್ಞ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿದ್ದು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ಸೆಲ್ಮನ್ ಹೇಳುವಂತೆ, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಅಸ್ತಮಾ ಮುಂತಾದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ನಿರಂತರವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸುವಂತೆಯೇ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಕೂಡಾ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಧುಮೇಹದಂತಹ ರೋಗಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಗಳೂ ವಿಪುಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಮಲು ರೋಗದ ಪಾಲಿಗೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಅಮಲುಳ್ಳವರ ಮನೋದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಮನೋರೋಗಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸೂಕ್ತವಾದ, ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ನುರಿತ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಈ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೆ, ಅಂತಹಾ ತಜ್ಞರ ಕೊರತೆಯು ತೀವ್ರವಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದರ ದುರ್ಲಾಭ ಪಡೆದು ಅನೇಕ ನಕಲಿ-ಬದಲಿ ಗೀಳು ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸರಬರಾಜು ಕೂಡಾ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಮಲಿನ ಗೀಳುಳ್ಳವರನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು, ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದು, ಕುಟುಂಬದಿಂದಲೂ, ಸಮಾಜದಿಂದಲೂ ಅವರನ್ನು ದೂರವಿರಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೀಳರಿಮೆಗೂ, ಖಿನ್ನತೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಗೀಳಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲಿ ಅಮಲಿನ ಗೀಳಿರುವವರನ್ನು ಅಡ್ಡ ಹೆಸರಿಂದ ಹೀಗಳೆಯುವುದಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲೇ ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವಾದರೂ ಅವರನ್ನೇ ಠಾಣೆಗೊಯ್ಯುವಂತಹ ಬರ್ಬರ ಸನ್ನಿವೇಶದಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಸನಿಗಳ ಪಾಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ದುರ್ಬರಗೊಂಡಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಹತ್ತದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಂದ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವುದು ಪೋಲೀಸರು ಹಾಗೂ ಇತರ ನಿಯಂತ್ರಕರ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತದ ಬೆಂಬಲ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಗಾವಲು ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಮಲಿನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಲು ವ್ಯಸನಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ಬೇಕಲ್ಲದೆ ಬೈಗುಳಗಳು, ಹೀಗಳಿಕೆಗಳು ಯಾ ದಂಡನೆಗಳಲ್ಲ; ಸಂಸ್ಕತಿ ರಕ್ಷಕರೆಂಬ ಸೋಗಲಾಡಿ ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ಇಲ್ಲೇನೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ.

ಹದಿನೇಳನೇ ಬರಹ : ಶಮನ ಖಂಡಿತವೆಂಬ ಬೊಗಳೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗದಿರಿ [ಫೆಬ್ರವರಿ 6, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತೇವೆನ್ನುವ ಬೊಗಳೆಯೇ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಜೀವಾಳ

ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡಕ್ಕೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಲುವತ್ಮೂರರ ಯುವಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕಾವಿಯುಟ್ಟ, ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟ ಯೋಗ ಗುರುವಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಮಾರಕ ಆಕರ್ಷಣೆ. ‘ಒಂದೆರಡು ಆಸನಗಳು, ಒಂದಷ್ಟು ಉಸಿರಾಟದಿಂದ ಏರೊತ್ತಡ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲ ಅಪಾಯಕರ’ ಎಂಬ ಗುರುವಿನ ಉವಾಚವನ್ನು ನಂಬಿದ; ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಸುಕಲ್ಲಿ ಆಸನಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದ. ವಾರದಲ್ಲಿ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ದಿಢೀರನೆ ಏರಿ ಮಿದುಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗಿ ಅಸುನೀಗಿದ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸೋರಿಯಾಸಿಸ್ ಎಂಬ ಚರ್ಮರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆಂದ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯವರಿಗೆ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ, ಖಾಯಿಲೆ ಉಲ್ಬಣಿಸಿದರೂ ಅದು ಗುಣವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಎನ್ನುವ ಬೊಗಳೆಯನ್ನು ನಂಬಿ, ಕೊನೆಗೆ ಚರ್ಮವೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಿತ್ತೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಈ ಕೂಡಲೇ ಗುಣ ಪಡಿಸಿ’ ಎಂದು ಕಿರುಚಾಡುವವರೂ, ಮೂಲಿಕೆಗಳ ಲೇಪದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆಂದು ನಂಬಿ ಗೆಡ್ಡೆಯನ್ನು ಕೊಳೆಯಿಸಿ ನರಳುವವರೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಂತದ ಬಳೆ, ಮಂತ್ರದ ನೂಲು, ಬೇರಿನ ನೀರು, ದನದ ಮೂತ್ರ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಂಬುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ, ಉಬ್ಬಸ, ಸೊರಿಯಾಸಿಸ್, ಸಂಧಿವಾತಗಳು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಶ್ರುತಪಟ್ಟ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರು ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬುವುದೇಕೆ? ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾಂತ್ರಿಕರಲ್ಲೊಬ್ಬನಾದ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ನಂತಹವರು ಅತಿ ನೂತನ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅತಿ ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸಲಾದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗೆಡ್ಡೆಗೆ ಮೂಲಿಕೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ? ಬೊಗಳೆಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೆಲೆಯೇಕೆ?

ಕಾರಣಗಳು ಹಲವು. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದು, ರೋಗಗಳುಂಟಾಗುವ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಅವು ಬೆಳೆಯುವ ರೀತಿ, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ದೇಹದೊಳಗಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ರೋಗ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಿಧಾನಗಳು, ಅವಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತವುಗಳ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒರೆ ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳಾವುವೂ ಇಂತಹಾ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದುದಿಲ್ಲ. ಇವನ್ನರಿಯದವರಿಗೆ ಯಾ ಈ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಎಂದನಿಸುತ್ತವೆ.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಈ ಪಾರದರ್ಶಕ ನಡವಳಿಕೆಯೇ ತಿರುಗುಬಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗುವ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಗೊಳ್ಳುವವರು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಬೊಗಳೆಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಲಾಭದ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳೆಂಬ ಒಳವೈರಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸಂಶಯಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆದರಿಕೆಗಳು ಕೂಡಾ ಜನರನ್ನು ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯತ್ತ ದೂಡುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದುಬಾರಿಯೆನ್ನುವ ಭಾವನೆಯೂ, ಮಾರಣಾಂತಿಕವಾದ ಕಾಯಿಲೆ ಯಾ ಕಷ್ಟಕರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂಬ ಹತಾಶೆಗಳೂ ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೊರೆ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏನಿತ್ತು? ಐ ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಸ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿಸಿದವನನ್ನು ಅಜ್ಞಾನಿಯೆನ್ನಲಾದೀತೇ? ಆಪಲ್ ಸ್ಥಾಪಕ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗೆ ಹಣದ ಬರವಿತ್ತೇ? ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಜಾಬ್ಸ್ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2003ರಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸಿದಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನ ಅತಿ ಸಣ್ಣ ಗೆಡ್ಡೆಯೊಂದು ಪತ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ಔಷಧೋಪಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆಂದು ವೈದ್ಯರು ಸಲಹೆಯಿತ್ತರು. ಜಾಬ್ಸ್ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಹಾಗೂ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರು ಎಷ್ಟೇ ಗೋಗರೆದರೂ ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಾನೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅಕುಪಂಕ್ಚರ್, ಮೂಲಿಕೆಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ಪಥ್ಯ, ಕರುಳ ಶುದ್ಧಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಾಗ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಯಕತ್ತಿಗೂ ಹರಡಿ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಿದ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ನಂತರ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಸಿಯೂ ಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಯಿತಾದರೂ, ಆತ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಬಹಳ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿತಪಿಸಿರುವ ಜಾಬ್ಸ್, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಗೊಂಡು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನಗನಿಸಿದಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ಕಾಯಿಲೆಯು ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಬಹುಷಃ ಒಪ್ಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಮನ ಬಂದಂತೆ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಸಂಶಯಿಸುವ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಬ್ಸ್ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ, ಅಂಥವರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯಗಳನ್ನೂ, ಹೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಹರಡುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿತ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಬೊಗಳೆ ವೈದ್ಯರ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ ಪಾರವಿಲ್ಲದ್ದು. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಂದ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನೂ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿರುಚಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೈಪುಣ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ವೈರಸ್, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್, ಎಂಆರ್ ಐ, ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳು ಅವರ ನಾಲಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಯೋಗ ಕಲಿಸುವ ಕಾವಿಧಾರಿ ಅತ್ತ ಬಾಗಿಸಿ ಲಿವರ್. ಇತ್ತ ಬಾಗಿಸಿ ಸ್ಪ್ಲೀನ್, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಿಡ್ನಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪಾಂಕ್ರಿಯಾಸ್, ಕತ್ತೆತ್ತಿ ಥೈರಾಯ್ಡ್, ಉಸಿರೆಳೆದು ಹಾರ್ಟು-ಲಂಗು ಅಂತೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿದೊಡನೆ ಎಂಥವರೂ ನಂಬುತ್ತಾರೆ; ಆರು ಆಸನಗಳಿಗೆ ಐನೂರು, ಹತ್ತು ಆಸನಗಳಿಗೆ ಏಳ್ನೂರೈವತ್ತು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ! ಆದರೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೋಗವನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ದೊರೆತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಗೂ, ಬಂಜೆತನಕ್ಕೂ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವೆಂದು ದೊಡ್ಡ ಫಲಕಗಳಲ್ಲೂ, ರಿಕ್ಷಾ-ಬಸ್ಸುಗಳ ಹಿಂದು-ಮುಂದಲ್ಲೂ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನಂಟಿಸಿದಾಗ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಸುರಿಯುವವರು ದೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯ ಗುಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಾಂಶವಿದೆಯೆಂದು ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸಬಹುದೆಂದು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿದವರಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಜೇಮ್ಸ್ ರಾಂಡಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಎನ್‌ಸ್ಟ್ ಹಾಗೂ ಸೈಮನ್ ಸಿಂಗ್ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಡಾಲರ್ ಹಾಗೂ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪೌಂಡ್ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮುಂಬಂದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗೋಮೂತ್ರದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಬೊಗಳೆ ಮುಖಪುಟಕ್ಕೇ ಹತ್ತುವಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗಿಗಳು ಗುಣ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಸತ್ಯವು ಸುದ್ದಿಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಆಳ-ಅಗಲಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಸಂಶಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳತ್ತ ತಿರುಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣತರಾದ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಬದಲಿ ಬೊಗಳೆಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನೂ, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ವೆಚ್ಚದಾಯಕವಾಗಿರುವುದು ಸಹಜವಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದುಬಾರಿಯೆನಿಸಿದರೆ, ಉಚಿತವಾಗಿ ಯಾ ರಿಯಾಯಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ದೊರೆಯುವೆಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಔಷಧಾಂಶವೇ ಇಲ್ಲದ ಬದಲಿಗಳ ಬಳಿಗಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಅತ್ಯಲ್ಪವೂ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ಬೀರದ, ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ, ಬದಲಿಗಳನ್ನು ಅವಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗದು. ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಶರ್ತವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳುವವರಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಾಸು ಕೊಡುವ ಮೊದಲು ಆ ಖಾತರಿಯನ್ನು ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.

ಹದಿನಾರನೇ ಬರಹ : ರೋಗಗಳಿಗೆ ಗಂಟು ಬಿದ್ದ ಯೋಗ ಸೂತ್ರಗಳು [ಜನವರಿ 23, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಆಧುನಿಕ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರ ಕೊಡುಗೆಗಳೂ ಇವೆ

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನಿಂದು ಕೇಳದವರಾರು? ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೊಡುಗೆಯಂತೆ ಅದು. ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟು ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರಳಿಸುವ ಬಾಬಾಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತುಂಡುಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಟವಾದ ಮೈಯನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಳುಕಿಸುವ ನಟಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಯೋಗಿಗಳೇ ಅಂತೆ. ಸಲಿಂಗರತಿ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಏಡ್ಸ್, ಮಧುಮೇಹಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಮನೋರೋಗ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಬಲ್ಲ ಮಾಂತ್ರಿಕ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಅದಂತೆ. ಯೋಗದಿಂದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಆರೋಗ್ಯ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ದೊರೆಯುವ ಭರವಸೆಗೆ ಮರುಳಾದವರು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ, ಆ ದಂಧೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಸಹಸ್ರಾರು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ.

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಈ ಸುಯೋಗ ಒದಗಿದ್ದೆಂತು? ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದ ಯೋಗ ಸಾಧನೆಗೂ ಇಂದು ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಯೋಗಾಸನಗಳಿಗೂ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿವೆಯೇ?

ಪ್ರಾಚೀನ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪತಂಜಲಿ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 4000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೂರ್ವೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಮಗಧ, ಅಂಗ ಮುಂತಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದ ವ್ರಾತ್ಯರ ನಡುವೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯಿತು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ವ್ರಾತ್ಯರು ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ, ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ, ಲೌಕಿಕ ಸುಖದಿಂದ ದೂರ ನಡೆದು, ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ, ಪ್ರಕತಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ವೈಚಾರಿಕತೆಯೇ ಬೆಳೆದು ಭಾರತೀಯ ಷಡ್ದರ್ಷನಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಸಾಂಖ್ಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೇತುವಾಯಿತು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಸುಮಾರು 2700 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವನೆನ್ನಲಾದ ಅಸುರ ಮುನಿ ಕಪಿಲನನ್ನು ಸಾಂಖ್ಯದರ್ಶನದ ಪ್ರವರ್ತಕನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಆತನೇ ಯೋಗಕ್ಕೂ ತಾರ್ಕಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟನ್ನು ಒದಗಿಸಿದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಪಿಲನನ್ನು ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗ ಪ್ರವರ್ತಕ ಪರಮರ್ಷಿ ಎಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಹೀಗೆ ವೇದ ವಿರೋಧಿ, ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ವ್ರಾತ್ಯರಿಂದ ತೊಡಗಿದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಹಾಗೂ ಧ್ಯಾನಗಳೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೂ, ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಮಿಳಿತಗೊಂಡವು, ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ-ಮಾಂತ್ರಿಕ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ‘ಯೋಗಿ’ಗಳಾಗಿದ್ದ ವ್ರಾತ್ಯರ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿದಿರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಇನ್ನಿತರ ಶ್ರಮಣ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲೂ, ಸುಮಾರು 2500-3000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕವಲೊಡೆದ ಬೌದ್ಧ ಹಾಗೂ ಜೈನ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ವೈದಿಕ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರದೆ ಅದರಿಂದ ಸೆಟೆದಿದ್ದ ಬೌದ್ಧ-ಜೈನ-ವ್ರಾತ್ಯ-ಶ್ರಮಣ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗ ದರ್ಶನದೊಳಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 2000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೆ ಈಶ್ವರನ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. ವೈದಿಕ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪತಂಜಲಿ ರಚಿಸಿದನೆನ್ನಲಾದ 195 ಸೂಕ್ತಿಗಳ ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನಗಳ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಈಶ್ವರ ಕೇಂದ್ರಿತವಾದ ನಿಯಮಾವಳಿಯನ್ನೊದಗಿಸಿದವು. ಪತಂಜಲಿಯ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯಮ (ಸ್ವಯಂನಿಗ್ರಹ), ನಿಯಮ, ಆಸನ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ (ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣ), ಧ್ಯಾನ, ಧಾರಣ ಹಾಗೂ ಸಮಾಧಿಗಳೆಂಬ ಎಂಟು ಹಂತಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಕದಿಯದಿರುವುದು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಪರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಯಸದಿರುವುದು, ಶುಚಿತ್ವ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಈಶ್ವರನ ಧ್ಯಾನಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯೋಗಿಯು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಉಸಿರು ಹೊರಳಿಸುವುದನ್ನು ಯಾ ಮೈ ಬಾಗಿಸುವುದನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವೆನ್ನಲಾಗದು.

ಪತಂಜಲಿಯ ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪದ್ಮಾಸನ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧಾಸನಗಳನ್ನುಳಿದು ಇತರ ಹಲವಾರು ಆಸನಗಳು ನಂತರದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿದವೆನ್ನಬಹುದು. ಸುಮಾರು 800 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ (ಈ ಶಕೆಯ 12ನೇ ಶತಮಾನ) ಮತ್ಸ್ಯೇಂದ್ರನಾಥ-ಗೋರಕ್ಷನಾಥರಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶೈವ ನಾಥ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸಾಧುಗಳ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಳಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸನಗಳ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. ಗೋರಕ್ಷನಾಥರ ಗೋರಕ್ಷ ಶತಕ, ಸ್ವಾತ್ಮರಾಮರ ಹಠಯೋಗ ಪ್ರದೀಪಿಕೆ (15 ನೇ ಶ.), ನಂತರದ ಘೇರಂಡ ಸಂಹಿತೆ (17ನೇ ಶ.) ಹಾಗೂ ಶಿವ ಸಂಹಿತೆ (17-18ನೇ ಶ.) ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಹಾಗೂ ಮುದ್ರೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ 15-84 ಬಗೆಯ ಯೋಗಾಸನಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ಕೆಲಬಗೆಯ ಮೈಥುನಗಳು ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯೋಗಾಸನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ದೇಹದ ವಿವಿಧ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಶುಚಿ ಗೊಳಿಸುವ ಧೌತಿ, ಬಸ್ತಿ, ನೇತಿ, ತ್ರಾಟಕ, ನೌಲಿ ಹಾಗೂ ಕಪಾಲಭಾತಿಯೆಂಬ ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಹಠಯೋಗದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ನಾಡಿಗಳೂ, ಆರೇಳು ಚಕ್ರಗಳೂ ಇದ್ದು, ಆಸನಗಳು ಹಾಗೂ ಮುದ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಹಠಯೋಗದ ಕತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಕಾಲದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಪಾತ್ರವಿತ್ತೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಯುರ್ವೇದದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ರೋಗನಿವಾರಣೆ ಸಾಧ್ಯವೆನ್ನುವ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ, ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ನಾಥ ಸಿದ್ಧ ಸಾಧುಗಳಂತಹ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದು, ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಶೈಲಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಪಖ್ಯಾತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟಿಷರಾಳ್ವಿಕೆಯ 19-20ನೇ ಶತಮಾನದ ಸಂಧಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ನಮ್ಮ ಜನಜೀವನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜೀವನಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ, ಶಿಸ್ತು ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮವರ ನಡುವಿನ ವಿಚಾರಮಂಥನಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ಆಧುನಿಕಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ತಿರುಳೆಲ್ಲ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಹೊಸ ವೇಷ ಧರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇವೇ ಕಾರಣವಾದವು.

ಹಠಯೋಗದ ಆಸನಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪಾತ್ರವು ಗಮನಾರ್ಹವಾದುದು. ವಿವೇಕಾನಂದರು 1896ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ರಾಜ ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಥಿಯಾಸಾಫಿಕಲ್ ಸೊಸೈಟಿಯ ಸ್ಥಾಪಕಿ ಹೆಲೆನಾ ಬ್ಲಾವಟ್ಸ್ಕಿ 1880-81ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಯೋಗ ತತ್ವ ಎಂಬ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನ ಯೋಗಕ್ಕಷ್ಟೇ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಿ, ಹಠಯೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿಜವಾದ ಯೋಗಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಶಚಂದ್ರ ಬಸು ಅವರು 1884ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಶಿವ ಸಂಹಿತೆಯ ಅನುವಾದದಲ್ಲೂ ಹಠಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ, ಹಲವು ಹಠಯೋಗಾಸನಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಲಾಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ನವೀನ್ ಚಂದ್ರ ಪಾಲ್ 1850ರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮೇಜರ್ ಬಿ.ಡಿ. ಬಸು 1888ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಹಠಯೋಗದ ನಾಡಿ-ಚಕ್ರಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವೆಂದು ಸಾಧಿಸಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೂ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೂ ತಳುಕು ಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ಗುಜರಾತಿನ ಮಲ್ಸಾರಿನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಮಹಂಸ ಮಾಧವದಾಸರ ಶಿಷ್ಯರಿಬ್ಬರು ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದರು. ಶ್ರೀ ಯೋಗೇಂದ್ರರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಮಣಿಭಾಯಿ ಹರಿಭಾಯಿ ದೇಸಾಯಿಯವರು 1918ರಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಯೋಗ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ, ಸ್ವಾಮಿ ಕುವಲಯಾನಂದರಾದ ಜಗನ್ನಾಥ ಗಣೇಶ ಗುಣೆಯವರು 1921ರಲ್ಲಿ ಲೋನಾವಲಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಕೈವಲ್ಯಧಾಮದಲ್ಲೂ ಯೋಗಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂಬುದು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಕಳೆದ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗದಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ದೃಢವಾದ ಆಧಾರವೊಂದು ಇದುವರೆಗೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ.

ಯೋಗಾಸನಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಇತ್ತ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಾದವು. ಮುಮ್ಮಡಿ ಕಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರು 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಶ್ರೀತತ್ವನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ಗರಡಿಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ 122 ಬಗೆಯ ಯೋಗಾಸನಗಳೆಂದು ಸಚಿತ್ರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ನಾಲ್ವಡಿ ಕಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರ ಆಶಯದಂತೆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಲಿಸತೊಡಗಿದ ಟಿ. ಕಷ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರು ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಆ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಈಗಿನ ಸೂರ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದ ಶ್ರೇಯವೂ ಅವರದೇ. ಕಷ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಪಟ್ಠಾಭಿ ಜೋಯಿಸ್, ಬಿ.ಕೆ.ಎಸ್. ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಮತ್ತಿತರರ ಮುತುವರ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಸನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ; ಕುರ್ಚಿ ಯೋಗ, ಚಾಪೆ ಯೋಗ, ಹೆಂಗಳ-ಮಕ್ಕಳ ಯೋಗ, ಕಾವಿಯುಡುಗೆ, ಗಡ್ಡ, ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಮುಂತಾದವೂ ಜತೆ ಸೇರಿವೆ.

ಹೀಗೆ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳ ಸಾಧನೆಯು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ದಂಧೆಯಾಯಿತು, ವೇದ ವಿರೋಧಿಗಳ ವಿದ್ಯೆಯು ವೇದವಿದ್ಯೆಯಾಯಿತು, ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕೆಲ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಕಲಿತವನು ಮರುದಿನವೇ ಯೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸಕನಾಗುವಂತಾಯಿತು. ಮೂಲ ಯೋಗ ಸತ್ತು, ವ್ಯಾಯಾಮವೇ ಯೋಗವಾಯಿತು.

ಹದಿನೈದನೇ ಬರಹ : ಮುದಿಮೂಳೆಗಳ ಕಾಯಕಲ್ಪಕ್ಕೆ 50000 ಕೋಟಿ [ಜನವರಿ 9, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗಟ್ಟಿ ಮೂಳೆಗಳ ಗುಟ್ಟು ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಕಾಡೊಳಗಿದೆ.

ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅದರ ತೊಗಲಿನ ಹೊದಿಕೆಯೂ, ಅದರೊಳಗಿನ ಮೂಳೆ-ಮಾಂಸದ ತಡಿಕೆಯೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಚರ್ಮವು ಸಡಿಲಗೊಂಡು ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮೂಳೆಗಳೂ ಕ್ಷಯಿಸಿ, ಹಗುರಾಗುತ್ತವೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಯೌವನಾವಸ್ಥೆಯವರೆಗೆ ಬೆಳೆದು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಳೆಗಳು ಮೂವತ್ತರ ನಂತರ ಕ್ಷಯಿಸತೊಡಗಿ, 60-70ರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುರುಕಾಗುತ್ತವೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹಿರಿವಯಸ್ಕರಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನೆಲುಬು, ಮಣಿಗಂಟು, ತೊಡೆ, ತೋಳು, ಮುಂಗಾಲುಗಳ ಮೂಳೆಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮುರಿಯುತ್ತವೆ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನೂ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತವೆ. ವಯೋವೃದ್ಧರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಇವುಗಳೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯಾಗಿ, ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ, ಉದ್ಯಮಪತಿಗಳನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಿಸಿವೆ. ಮೂಳೆಗಳ ಸಾಂದ್ರತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಶಿಬಿರಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯವರ್ಧನೆಗೆಂದು ತಿನ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಡಿ ಅನ್ನಾಂಗ, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು, ಬಿಸ್ ಫಾಸ್ಫನೇಟ್ ಮತ್ತಿತರ ಔಷಧಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು 50000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಾದರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕುಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪಶುಹಾಲಿನ ವಹಿವಾಟು 10 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಮೂಳೆಗಳು ವಿವಿಧ ಪ್ರೋಟೀನುಗಳ ಭದ್ರವಾದ ಹಂದರದಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂನಂತಹ ಖನಿಜಗಳು ತುಂಬಿ ಅವು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮೂಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಣಗಳು ಅಳಿದು ಹೊಸದು ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಯೌವನದವರೆಗೆ ಅಳಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಅವು ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅಳಿಯುವುದು ಹೆಚ್ಚಿ ಮೂಳೆಸವೆತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ, ಪೊಟಾಸಿಯಂ ಮುಂತಾದ ಖನಿಜಗಳೂ, ಎ, ಡಿ, ಕೆ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳೂ, ಪ್ರೋಟೀನುಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರಗಳೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳೂ, ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಔಷಧಗಳೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಂದು ಹೇರಳವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ.

ಮೂಳೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಸೇವಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಒತ್ತಾಸೆಯು ಭ್ರೂಣಾವಸ್ಥೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಬೆನ್ನತ್ತುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಹಾಗೂ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಗಳಿಗಾಗಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನೂ, ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳುಳ್ಳ ಪುಡಿಗಳು, ಪೇಯಗಳು, ಮಾತ್ರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಟಾನಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಂದೇನಾದರೂ ಲಾಭವಿದೆಯೇ?

ಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದ್ದು, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಶುಹಾಲನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಶಿಶುವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಘಟನೆಯ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪಶುಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ತರಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂನಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದು ಹೀರಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಾಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ವಿಸರ್ಜನೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದರಿಂದ ರಕ್ತದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಕೂಡಾ ನಷ್ಟಗೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿ ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನಾಗಲೀ, ಮೂಳೆಮುರಿತವನ್ನಾಗಲೀ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುಗಳಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆಯೆಂದೂ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿವೆ. ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಧಾರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕಾದ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಕಾರ್ಯಪಡೆಯು ಹೇಳಿದ್ದು, ಮುಟ್ಟು ನಿಂತ ಬಳಿಕ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಂತಹಾ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.

ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತವೆನ್ನಲಾದ ಅಲೆಂಡ್ರೊನೇಟ್, ಎಟಿಡ್ರೊನೇಟ್ ಮುಂತಾದ ದುಬಾರಿ ಬಿಸ್ ಫಾಸ್ಫನೇಟ್ ಔಷಧಗಳಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಜನಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಳಸಿದವರಲ್ಲಿ ದವಡೆಯ ಮೂಳೆಕೊಳೆತ, ತೊಡೆಯ ಮೂಳೆಮುರಿತಗಳಂತಹ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿರುವ ಹಲವಾರು ವರದಿಗಳೂ ಇವೆ.

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ವಯೋಸಹಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾರ್ಮೋನಿಗೂ ತಳುಕು ಹಾಕಿ, ಮುಟ್ಟು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ಭೀಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಿದ ಕ್ರಮವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅಮೆರಿಕಾದ ವೈತ್ ಎಂಬ ದೈತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಯು 1942ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಾರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಋತುಬಂಧದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಅದನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, 1985ರ ವೇಳೆಗೆ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮುಟ್ಟು ನಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು, ಅಲ್ಜೀಮರ್ಸ್ ಕಾಹಿಲೆ, ದಂತ ಕ್ಷಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಡಂಗುರ ಹೊಡೆದು, 1990ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಮಾರಲಾಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ, 1975ರಲ್ಲೇ, ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಸೇವಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಕೋಶದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹೆಚ್ಚುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾದರೂ, ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಜೊತೆ ಪ್ರೊಜೆಸ್ಟರಾನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವೆರಡೂ ಸೇರಿರುವ ಪ್ರೆಮ್ ಪ್ರೊ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು 1995ರಿಂದ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು! ಇವೆರಡರ ವಹಿವಾಟು 1995ರಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಗಳಷ್ಟಿದ್ದರೆ. 2001ರ ವೇಳೆಗೆ 200 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ದಾಟಿತು! ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸ್ತನ ಹಾಗೂ ಕರುಳಿನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮತ್ತು ಮೂಳೆಸವೆತಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಆರೋಗ್ಯ ಉಪಕ್ರಮ ಎಂಬ 15 ವರ್ಷಾವಧಿಯ ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದನ್ನು 1991ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿತು. ಪ್ರೆಮ್ ಪ್ರೊ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸ್ತನದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಶೇ. 26-41ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಳವಾದುದು ಅದರಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದು, 2002ರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ವಹಿವಾಟು ಕೂಡಾ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಇಳಿಯಿತು. ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆಯೆಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಹಲವು ಲೇಖನಗಳು ಡಿಸೈನ್ ರೈಟ್ ಎಂಬ ಕಂಪೆನಿಯ ಪ್ರೇತಬರಹಗಳಾಗಿದ್ದವೆನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಬಯಲಾಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ವೈತ್ ಅನ್ನು ಅಮೆರಿಕದ ಇನ್ನೊಂದು ದೈತ್ಯ ಫೈಜರ್ ನುಂಗಿ ಹಾಕಿತು; ಆದರೆ, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿಂದಾದ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಾದ 10000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದಾವೆಗಳಿಗಾಗಿ 80 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಬದಿಗಿರಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ, ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳಾಗಲೀ, ಔಷಧಗಳಾಗಲೀ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೇ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ಮೂಳೆಸವೆತವುಳ್ಳವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಸತತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ, ಈಗೀಗ 20-30 ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ, ಪ್ರಾಚೀನ ಜನಾಂಗಗಳ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ, ಇಂದಿಗೂ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳಾಗಿರುವ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳವರಲ್ಲೂ ಮೂಳೆಸವೆತವು ತೀರಾ ಅಪರೂಪವೆಂದು ಹಲವಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕರ ಮೂಳೆಗಳು ಬೇಗನೇ ಕ್ಷಯಿಸುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಮೂಳೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುಳಿಯುತ್ತಿವೆಯೆಂದರೆ ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಗುಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲದೆ ಕಾಡೊಳಗಿನ ಜೀವನಕ್ರಮದಲ್ಲಿದೆಯೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ದೊರೆಯುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮೂಲಗಳಿಂದಲೇ ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಮೂಳೆಗಳಿಗೂ ಒಳಿತು, ಹಣವೂ ಉಳಿದೀತು, ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೂ ಆಗವು. ಹಸಿರು ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಪೊಟಾಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ, ಕೆ ಮತ್ತು ಎ ಎಲ್ಲವೂ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ದೊರೆತರೆ, ವಾರಕ್ಕೆ 2-3 ಬಾರಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10ರಿಂದ ಸಂಜೆ 4ರ ನಡುವೆ 5-30 ನಿಮಿಷ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿದರೆ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಚರ್ಮದಡಿಯಲ್ಲೇ ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕರಿತ ಧಾನ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ಆಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳೆಲ್ಲ ನಷ್ಟವಾಗುವುದಲ್ಲದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಕರುಳಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೂ ಗರ ಬಡಿದು ಜೀರ್ಣಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಅಡಚಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತವೂ ಹೆಚ್ಚಿ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಸಿದ್ಧ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಔಷಧಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಿ ದೇಹವನ್ನಿಡೀ ಮುರುಕಾಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ತಿಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುಳಿಯೋಣ.

ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂಬುದು ಲೊಳಲೊಟ್ಟೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 26, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಅಡಗಿರಬಹುದಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದಲೇ ಭೇದಿಸಲಾಗದು

ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಗಂಡಸೊಬ್ಬರು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ನನ್ನೆದುರು ಕುಳಿತರು. ‘ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಈಗ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದರೆ ದಮ್ಮೇ ಬಂದು ಬಿಡ್ತದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿದಾಗ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಗ್ತದೆ’ ಅಂದರು. ‘ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೇ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಹದಯದ ತೊಂದರೆ ಇರಬಹುದು, ಸೂಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದೊಳ್ಳೆಯದು’ ಎಂದೆ. ‘ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಲ್ಯಾಬಿನಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಈ ರಿಪೋರ್ಟು ನೋಡಿ, ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದರವರು. ಹಲಬಗೆಯ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ವರದಿಗಳು, ಎದೆಯ ಕ್ಷಕಿರಣದ ಚಿತ್ರ, ಹದಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಇಸಿಜಿ ಮತ್ತು ಇಕೋ, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಸ್ಕಾನ್ ಎಲ್ಲವೂ ಅದರೊಳಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ‘ನೀವೇ ಹೋಗಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇ, ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾಯಿತು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ‘ನಾನೇ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಖ್ಯಾತ ಹದಯ ತಜ್ಞರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರೂವರೆ ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟೆ’ ಅಂದರು. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಇಸಿಜಿಯನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ‘ನೋಡಿ, ನಿಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ತೊಂದರೆಗೆ ಪುರಾವೆ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ’ ಅಂದೆ. ‘ಛೆ, ಇಲ್ಲ ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಹಾರ್ಟಿನ ಡಾಕ್ಟ್ರು ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ‘ಅವರು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದರೇ, ನಿಮ್ಮ ಇಸಿಜಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೇ?’ ಕೇಳಿದೆ ನಾನು. ‘ಮಾತಾಡುವಷ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಪುರೊಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇಸಿಜಿ ನೋಡಿದ್ದರೇ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’ ಅಂದರು. ಅಂತೂ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹದ್ರೋಗದ ಖಚಿತ ಸೂಚನೆಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಟ್ರೆಡ್ ಮಿಲ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮನವೊಲಿಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಹೃದ್ರೋಗವಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದು, ಮರುದಿನವೇ ಆಂಜಿಯೋಗ್ರಾಂ ಮಾಡಲಾಗಿ, ಹದಯದ ಮುಖ್ಯ ಅಪಧಮನಿಯು ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿದ್ದುದು ಖಚಿತವಾಗಿ, ಅದನ್ನು ನೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸ್ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಬೇಕಾಯಿತು. ಅದೆಲ್ಲಾ ಆದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದಿದು: ‘ಹಾಗಾದರೆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೇಕೆ?’

ಯಾಕಿರಬಹುದು? ಅವರು ಅಲ್ಲೋರ್ವ ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಗಿರಾಕಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಗತಕಾರಿಣಿ ಗಿರಾಕಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟೇ ಮಾಡಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಹಣ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ರಕ್ತ ಮೂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಲಗಿಸಿ ಇಸಿಜಿ ತೆಗೆದು, ಮಗದೊಬ್ಬ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎದೆಗೆ ಕ್ಷಕಿರಣ ಹೊಡೆದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಲಗಿಸಿ ಉದರದ ಸ್ಕಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲೇ ಹದ್ರೋಗ ತಜ್ಞನೊಬ್ಬ ಹದಯದ ಸ್ಕಾನ್ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಆ ವರದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಕಡತದೊಳಗಿಟ್ಟು ಅದೇ ಸ್ವಾಗತಕಾರಿಣಿ ಕೈಗಿಟ್ಟಾಗ ‘ಏನಿದೆ ತೊಂದರೆ’ ಎಂದು ಆಕೆಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ, ಆಕೆ ‘ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಅಂದಿದ್ದಳು. ಈ ಗಿರಾಕಿಯನ್ನು ಆಕೆಯಲ್ಲದೆ ಬೇರಾರೂ ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ, ತೊಂದರೆಯೇನೆಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಸಿಜಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದರೂ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಕಂಡರೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಗಿರಾಕಿಗೆ ದೋಸೆ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ, ವರದಿಗಳ ಗಂಟನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಲಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ. ದೋಸೆಯನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನಬಹುದು, ಈ ಗಂಟನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು?

ಇಂತಹಾ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಾನದಂಡಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೂ, ಒಂದೊಂದು ಪರೀಕ್ಷಾಲಯವೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ದರದಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಗೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರ ಬದ್ಧತೆಗೂ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ. ಇವು ಹಲಬಗೆಯ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೂ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೂ, ಅನಾಹುತಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇರುವ ಖಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲದವರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನೇ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಆತಂಕಕ್ಕೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆ-ಚಿಕಿತ್ಸೆ-ರಜೆ-ಖರ್ಚುಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಿಖರವಾದ, ಸೀಮಿತವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ. ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದು, ಶೇ. 8ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ರೋಗವೇನೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ರೋಗವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವ ಸೀಮಿತ ಪಾತ್ರವನ್ನಷ್ಟೇ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಕಾಯಿಲೆಯೇನೆಂದು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಶೇ. ಎರಡರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಅಂತಹವರಲ್ಲೂ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ಹಾಗೆಯೇ ರೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂಬ ಅಂದಾಜಿಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಇಡೀ ದೇಹದ ಸಿ ಟಿ ಅಥವಾ ಎಂಆರ್ ಐ ಸ್ಕಾನಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿದ್ದೂ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ವೃಥಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಹಲವು ರೋಗಪೀಡಿತರು ಆರ್ಥಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನು ಮಾಡಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರುಗಳೇ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಹಣವಿರದಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಯುಕ್ತಾಯುಕ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ 1,82,880 ಜನರಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾದ 14 ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಕೊಕ್ರೇನ್ ಸಹಯೋಗವು 2012ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ತೊಂದರೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಹೃದ್ರೋಗ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳಿಂದ ಸಾವುಂಟಾಗುವುದಾಗಲೀ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ದಾಖಲಾತಿ, ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿ, ಚಿಂತೆ, ದುಡಿಯಲಾಗದಿರುವಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಾಗಲೀ ಕಡಿಮೆಯೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊಲೆಸ್ಟೆರಾಲ್ ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯು ಉತ್ತಮವಾಯಿತೆಂಬುದೇನೂ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಶುಕ್ಲಗ್ರಂಥಿಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲದೆನ್ನುವ ಪಿಎಸ್‌ಎ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸ್ತನದ ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲದೆನ್ನುವ ಮಾಮೊಗ್ರಾಂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಮಂದಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಗಂಡಸರು ಪಿಎಸ್‌ಎ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮಹಿಳೆಯರು ನಲುವತ್ತರ ಬದಲು ಐವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನ ನಂತರವೇ ಮಾಮೋಗ್ರಾಂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದೂ ಅಮೆರಿಕಾದ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಕಾರ್ಯಪಡೆಯು ಸೂಚಿಸಿದೆ.

ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಬಂದ ರೋಗವು ತಮಗೆ ಬರದಿರಲಿ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಯಿತೆನ್ನುವ ಆಸೆಗಾಗಿ ಹಲವರು ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವ ವಾಸ್ತವವು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾರುವ ಔಷಧದ ಅಂಗಡಿಗಳಂತೆಯೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳೂ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಕಂಪೆನಿ-ಬ್ಯಾಂಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವ ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಹಾ ಪರೀಕ್ಷಾಲಯಗಳಿಗೇ ಹೋಗಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಕೈಗಿತ್ತ ವರದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕಿತರಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಬಲಿಯಾಗುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಗಳು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಸುರಿದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಬದಲಿಗೆ, ದೇಹದಲ್ಲಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಗುರುತಿಸಿ, ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ವೈದ್ಯರು ಕೂಡಾ ರೋಗಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿ, ಸವಿವರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಭಾವ್ಯ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ರೋಗಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಹದಿಮೂರನೇ ಬರಹ : ಯಾರು ಹಿತವರು ನಮಗೆ ಈ ಗುರುಗಳೊಳಗೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 12, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಒಬ್ಬರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಹಣ, ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ.

ಕಬ್ಬಿಣ, ನೆಲ, ಮರ, ಮರಳುಗಳ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಒಡೆತನದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ತುಲನೆಯಿದು. ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಹುಡುಕದಿರಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹೋಲಿಸದಿರಿ; ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಕಂಡರೂ, ಗುಸುಗುಸು ಮಾಡದೆ, ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿರಿ.

ಈ ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ತಮ್ಮ ಕಲಿಕೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು. ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಕಾಲದ ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ನಿವತ್ತರಾದವರು; ನಡೆದಾಡುವ ಜ್ಞಾನಕೋಶವೆಂದೇ ಹೆಸರುಳ್ಳವರಾಗಿ ಸರಳತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದವರು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯತ್ತ ಹೊರಳಿಯೂ ನೋಡಿರದ ಅವರು ಸರಕಾರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿವತ್ತರಾದ ಬಳಿಕ ತನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಈ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಸೇರಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲೂ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ತೆರೆಯುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಎಂಟೂ ಮುಕ್ಕಾಲಕ್ಕೇ ತಲುಪಿ, ಹಾಜರಿ ಪುಸ್ತಕವಿಟ್ಟಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿ ಮೊದಲಿಗರಾಗಿ ಸಹಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ತಮ್ಮ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ವ್ಯಾಸಂಗವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪುರುಸೊತ್ತಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿದ್ದವರು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯ ವತ್ತಿಯೇ ಜೀವಾಳವಾಗಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಈ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುದ್ದೆ ಒಂದು ಅಡ್ಡ ಕಸುಬಿನಂತೆ, ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಲೆಟರ್ ಹೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ’, ಅಷ್ಟೆ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ಹನ್ನೊಂದು-ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಹಾಜರಿ ಪುಸ್ತಕವೇ ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕೊನೆಯ ಸಹಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಎಂಟಾದರೂ ಪ್ರಕಟಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳಿರುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವೆಂಬ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ (ಎಂಸಿಐ) ನಿಯಮಗಳ ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡಾದರೂ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟಾದರೂ, ಸರಕಾರಿ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದಾಗಿ, ಮೇಲಿದ್ದವರು ನಿವತ್ತರಾದ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೇ ಅವರು ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಕಿರಿಯವರಿಗೆ ಈ ಕಷ್ಟಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳೂ, ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಅಗತ್ಯಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದವು. ಪ್ರಬಂಧಗಳೆಲ್ಲ ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಷ್ಟೇ, ಅವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಂಭತ್ತು ವರ್ಷ ಹಾಜರಿ ಹಾಕಿದರೆ ಭಡ್ತಿ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ತನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬನನ್ನು ಎಂಡಿ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಆದಾಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಭಡ್ತಿ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಈ ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಹಾರುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇತ್ಯಾದಿ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಮಾಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದು ದಿಲ್ಲಿಯ ಎಂಸಿಐಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರನ್ನು ಓಲೈಸಿದರೆ ಭಡ್ತಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಎಂಸಿಐ ಚಿಂತೆಯೂ ದೂರಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಯೋಜನೆಗೆ ಗೆಲುವಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯವರು ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಬರೆದರೂ ಸರಕಾರದ ಖರ್ಚಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ತಡವಾಗಿ ಭಡ್ತಿಯಾದರೆ, ಕಿರಿಯವರು ಪ್ರಬಂಧವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಖಾಸಗಿ ಆದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಗನೇ ಭಡ್ತಿಯಾದರು.

ದಿನಗಳುರುಳಿದಂತೆ ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರು, ಹಿರಿಯವರು ದೂರವಾದರು. ಕಾಲೇಜಿನ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳ ಸಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾ ಕಿರಿಯವರು ಹತ್ತಿರವಾದರೆ, ರೋಗಿಗಳ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಠಗಳಲ್ಲೂ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದ ಹಿರಿಯವರು ದೂರವೇ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ಸಹಪಾಠಿಯಾಗಿದ್ದು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನೆಂದು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೂ ಅವರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದರು; ಹೊಸ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬೇರಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕರೆಸಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನವರು ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರು.

ಹಿರಿಯವರು ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಸವಿವರವಾದ ಪಾಠಗಳಿಂದ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ನೋವು, ಆಕಳಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಓದಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಪ್ಪೆಸಗಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಮೆತ್ತಗೆ ಗದರಿ, ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಿರಿಕಿರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಿರಿಯವರು ಯಾವಾಗಲೂ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದು, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲೇ ಪಾಠವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೇ ಒತ್ತು ನೀಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ, ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೈದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ, ಸ್ವತಃ ಅವರಿಗೇ ಉತ್ತರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಚಾತುರ್ಯವು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೂ, ಆಡಳಿತದವರಿಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿ, ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅವರನ್ನೇ ಆಂತರಿಕ ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿಯೂ, ಅವರ ಪರಮ ಮಿತ್ರರನ್ನೇ ಬಾಹ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿಯೂ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನಾದಿನವೇ ರೋಗಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರನ್ನು ಆತಂಕರಹಿತವಾಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟ ಹೆತ್ತವರಿಗೂ, ಸೀಟು ಕೊಟ್ಟ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಡಳಿತಕ್ಕೂ, ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ನಿರಾಳತೆಯನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಖ್ಯಾತಿಯು ದಶದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಹರಡಿತ್ತು.

ಹಿರಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಅಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು. ರೋಗಿಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಅನಗತ್ಯವಾದ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ, ಚುಚ್ಚುಮದ್ದುಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರೆಂತಹ ಡಾಕ್ಟ್ರು, ಸುಮ್ನೆ ನಿಧಾನ, ಟೆಸ್ಟೂ ಮಾಡ್ಸಲ್ಲ, ಮದ್ದೂ ಕೊಡಲ್ಲ’ ಎಂಬೆಲ್ಲ ದೂರುಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರೋ ಒಂದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ಕಾನು-ಗೀನು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ರೋಗಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಟಾನಿಕ್, ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಲ ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ರಪರಪನೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರೆದುರು ಅಂತಹಾ ಅಪೇಕ್ಷಿಗಳ ಸಾಲೇ ಕಾದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹಾ ಹಲವರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಖಾಯಿಲೆಗಳಿದ್ದು ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಗುಣ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರ ಶ್ರೇಯವು ಕಿರಿಯವರ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು; ಕೆಲವರು ಅವರ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಬಿಗಡಾಯಿಸಿದರೆ ಯಾ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಆ ಕಳಂಕವೆಲ್ಲವೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವೈಫಲ್ಯದ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಜಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಔಷಧಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಬಳಸದೆ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯವರು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗಾಗಲೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಲೀ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಬಳದಲ್ಲೇ ತಪ್ತರಾಗಿ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಏನನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೆ, ಕಾಲೇಜು ಒದಗಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ವಸತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಕಾಲೇಜಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಸಣ್ಣ ಕಾರು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ರಸ್ತೆಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ವಿದ್ವತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಡಳಿತದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚಿನವರಾಗಿದ್ದ ಕಿರಿಯವರಲ್ಲಿ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತವಾದ, ದಾರಿ ಎತ್ತಲೆಂದು ಉಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಠೀವಿಯ ಕಾರಿತ್ತು, ಅವರ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿಯ ಬಂಗಲೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತೀ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಟಿವಿಗಳಿದ್ದವು, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಆಳೆತ್ತರದ ನಾಯಿಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಭೂರಿ ಭೋಜನವೂ, ವರ್ಷಕ್ಕೆಂಟು ವಿದೇಶ ಪರ್ಯಟನವೂ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇವರ ವಿದ್ವತ್ತು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ಸಂಪತ್ತು ಹೇರಳವಾಗಿತ್ತು.

ಇಂತಿರಲಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದೊಡನೆ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಹೊರರೋಗಿ ವಿಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪುವಾಗ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಯಿತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ಅವರಿಗೆ ನೋಟೀಸು ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರೊಫೆಸರು ಕೂಡಲೇ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದಾದ ಕೆಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೊಡನೆ ಬೇಕೆಂದೇ ಜಗಳವಾಡಿ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೂ ರಾಜೀನಾಮೆಯಿತ್ತರು; ಮರುದಿನವೇ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಕ್ಲಪ್ತವಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿ ವಿರಮಿಸಿದರೆ, ನಿತ್ಯವೂ ತಡವಾಗಿ ಬಂದು ಕಲಿಸದೇ ಇದ್ದವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದವರಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿದರು.

ಇತ್ತ ಹಿರಿಯವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಅವರ ಜ್ಞಾನರಾಶಿಯ ಅರ್ಧದಷ್ಟಾದರೂ ಅರಿಯುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಕಿರಿಯವರನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಅವರ ಧನರಾಶಿಯ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾದರೂ ಗಳಿಸುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ಹನ್ನೆರಡನೇ ಬರಹ : ಮೂರ್ತ ಜೀವಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಅಮೂರ್ತ ಭ್ರಾಂತಿಗಳು [ನವಂಬರ್ 28, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ನುಸುಳುವಿಕೆ ಸಲ್ಲದು

ಐರ್ಲೆಂಡಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮತಧರ್ಮವೊಂದರ ತಾಕೀತುಗಳಿಗೇ ಮನ್ನಣೆಯಿತ್ತು, ಅದಾಗಲೇ ಸಾಯಹೊರಟಿದ್ದ ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾಗದೆಂದು ತುಂಬು ಚೈತನ್ಯದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದದ್ದು ಗರ್ಭಪಾತದ ನಿಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆತ್ತಿದೆ. ಶಾಂತಿ-ಸೌಹಾರ್ದತೆಯನ್ನೇ ಬೋಧಿಸುವ ಧರ್ಮಗಳು ಯುದ್ಧ-ದೊಂಬಿ-ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ಕೈಕಾಲು ಮೂಡದಿರುವ ಭ್ರೂಣಗಳಲ್ಲೂ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳು ಪೂರ್ಣ ದೇಹದ, ಅರಿತ-ನುರಿತ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಜೀವವಿರೋಧಿ ಸೈತಾನರನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅತಿ ಪ್ರಸ್ತುತವೂ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿವೆ.

ಗರ್ಭಪಾತವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಮತಧರ್ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿಗೂ ಮೊದಲು, ವಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು; ಅನಿವಾರ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಮಹಿಳೆಯರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಬಯಸಿ ಪಡೆದ ಬಸುರು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ನಿಜವಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಹೆತ್ತು, ಸಲಹುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಜೊತೆಗಿರುವುದರಿಂದ ಬಸುರಿಯ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಕುಟುಂಬದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಇತರ ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ವಿಚಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಸುರನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ, ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದಾಗಿ ಬಸುರುಂಟಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಾದರೆ, ಹಲಬಗೆಯ ಸಂಕಟಗಳಿಗೂ, ಮುಜುಗರಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಗರ್ಭಪಾತವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶೇ. 25-50ರಷ್ಟು ಗರ್ಭಗಳು ತಾವಾಗಿ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದರೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತದ ನೆರವು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಗರ್ಭದ ಗತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದುಂಟಾಗಬಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ, ಕಾನೂನಿನ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಮಾಜಗಳ ಹೊಣೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಲೆನಿನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಆಡಳಿತವು 1920ರಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತಮೊದಲು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಂತಹಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ಇಂದು ಭಾರತ, ಅಮೆರಿಕಾ, ಯೂರೋಪು ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ 130ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳ ಕಾನೂನುಗಳನುಸಾರ 18-24 ವಾರಗಳೊಳಗಿನ ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ತಾವು ಬಯಸಿದಾಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ 1971ರ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತದ ಕಾನೂನಿನಂತೆ 18ರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮೀರಿದ ಮಹಿಳೆಯು ಬಯಸಿದಲ್ಲಿ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ನೆರವಿನಿಂದ 20 ವಾರಗಳೊಳಗೆ ಲಿಂಗಾಧಾರಿತವಲ್ಲದ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಐರ್ಲೆಂಡ್, ಇರಾನ್, ಇರಾಕ್, ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾದ ಸುಮಾರು 60 ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ತೀರಾ ಕಠಿಣವಾದ ಕಾನೂನುಗಳಿದ್ದು, ಬಸುರಿಯ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನುಳಿದು ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಬಸುರನ್ನಿಳಿಸಬಯಸುವ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮದಿಂದ ಅಥವಾ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ 1971ಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ (1860) ದಂಡ ಸಂಹಿತೆಯಡಿ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡುವುದೂ, ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ 3-7 ವರ್ಷಗಳ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಬಸುರಿಳಿಸಲೆತ್ನಿಸಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾವಿಗೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಹಾಗೂ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿದ್ದರೂ, ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಗರ್ಭಪಾತಗಳೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ (ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 30) ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಯೂರೋಪಿನ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದ್ದರೂ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯು ಯೋಜಿತವಾಗಿ, ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ (ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 12) ಗರ್ಭಪಾತಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ತೊಡಕಿರುವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೊರದೇಶಗಳಿಗಾದರೂ ಹೋಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಸುರಿಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾಗದವರು, ಅಥವಾ ಸವಿತಾಳಂತೆ ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡವರು, ಒಂದೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೋ ಯಾ ಸ್ವಂತ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೋ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸರಕಾರ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಮಾಜ ಬಿಡದು ಎಂಬಂತಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಮನ್ನಣೆಯಿದ್ದರೂ ಅಜ್ಞಾನ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಾಗುವ 5 ಕೋಟಿ ಗರ್ಭಪಾತಗಳಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದು (ಈ ಪೈಕಿ ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ), ಇದರಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 50000 ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಾಗುವ ಒಂದು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಗರ್ಭಪಾತಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದು, 20000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಸುರಿಳಿಸಬಯಸುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಯಾ ನೈತಿಕ ಬೋಧನೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೂ, ವೈಧಾನಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿದರೆ ಈ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಯಬಹುದು.

ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಪ್ರೇರಿತ ಕಾನೂನುಗಳೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ನಿಷೇಧವಿಲ್ಲ, ಬಸುರಿ ಸಾಯುವಂತಿದ್ದರೂ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಬಾರದೆಂದೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಗರ್ಭಪಾತದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಅವಿವೇಕತನವೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವರು ಇವನ್ನು ತಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಆಣತಿಯನ್ನು ಹೇರಲೆತ್ನಿಸುವಾಗ ಸರಕಾರಗಳು ಸರ್ವರ ಹಿತ ಕಾಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರುವುದರಿಂದಲೇ ಇಂತಹಾ ತೊಡಕುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಈ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ವರಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುವ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲಳು ಎಂಬ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಕೀಳಂದಾಜು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿಜಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ವಿಚಾರಶೂನ್ಯತೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭಾಂಕುರವಾಗಿ ಮಗುವಿನ ಜನನವಾಗುವವರೆಗೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದು ಮನುಷ್ಯನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆಯೂ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮತಾಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಮೊದಲ ದಿನ ಎಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತವೆ. ಗರ್ಭಾಂಕುರದ ಘಳಿಗೆಯಿಂದ ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಣುವ ಧರ್ಮವು ಅವೇ ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜೀವವಿಕಾಸದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ! ಇಂತಹಾ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ನಡುವೆ, ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾದ ಕಾನೂನನ್ನು ಉಳಿದೆಲ್ಲರೂ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಹುಚ್ಚಾಟವೇ ಸರಿ.

ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವವನ್ನುಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುವ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ, ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಹೆಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಣಿಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಸತ್ತ ಬಸುರಿಯರು, ಬಸುರಿಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮಾಂಧರಿಂದ ಕೊಲೆಯಾದ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರು, ಕೆಲವು ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ದೇವಮಾನವರ ಕಾಮತೃಷೆಯಿಂದ ಬಸುರಾದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಮಿಷಕ್ಕೋ, ಬೆದರಿಕೆಗೋ ಮಣಿದು ಕೀಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭ್ರೂಣಗಳು ಅಥವಾ ನೇಣಿಗೇರಿದ ಯಾ ಕೊಲೆಗೀಡಾದ ಅಮಾಯಕ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು, ಕುಲಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ 5 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಣ್ಣು ಭ್ರೂಣಗಳು, ಕಳೆದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮತ-ಧರ್ಮ-ಪಂಗಡಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧ-ನರಮೇಧ-ದೊಂಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವ 70 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿರಪರಾಧಿಗಳು ಈ ಧರ್ಮಗಳ ಜೀವಪ್ರೇಮವನ್ನೂ, ನೈತಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳೂ ಬಹುಧರ್ಮೀಯ, ಬಹುವರ್ಣೀಯ, ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಾಜಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನೀತಿನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು ಅಸಂಗತವೂ, ಅನ್ಯಾಯವೂ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯೂ, ಅಮಾನವೀಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮನದೊಳಗಿನ ಧರ್ಮವು ಮನೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇದ್ದು, ಗರ್ಭಪಾತ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅದರ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪಾಲಿಸಲಿಚ್ಛಿಸುವವರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ, ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ತಟ್ಟಬಾರದು. ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮ ದೇಶದವಳೂ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮದವಳೂ ಅಲ್ಲ, ನಂಜೇರುತ್ತಿರುವ ಗರ್ಭವನ್ನು ಕಿತ್ತು ನನ್ನನ್ನುಳಿಸಿ’ ಎಂದ ಸವಿತಾಳ ಆಕ್ರಂದನವು ಧರ್ಮ, ವರ್ಣ, ದೇಶ, ಭಾಷೆಗಳೆಂಬ ಭ್ರಾಂತಿಗಳ ನಂಜಿನಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಮನುಕುಲದ ಕೂಗೂ ಆಗಿದೆ.

ಹನ್ನೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮಕ್ಕಳ ದಿನದಂದೇ ಮಧುಮೇಹ ದಿನದ ವಿಪರ್ಯಾಸ [ನವಂಬರ್ 14, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಇಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಹಿಯುಣಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಧುಮೇಹದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಮಧುಮೇಹ ದಿನ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ದಿನವೂ ಹೌದು. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದಿಂದ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಜೀವದಾಯಿಯಾದ ಫ್ರೆಡರಿಕ್ ಬಾಂಟಿಂಗ್ (1891) ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವು ಉಜ್ವಲವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದ ಚಾಚಾ ನೆಹರೂ (1889) ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವಿದು. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಮತ್ತು ಪುಗ್ಗೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತಿಂದು ಹಣ್ಣಿನ ರಸ ಕುಡಿದು ಮಧುಮೇಹ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪಣ ತೊಡುವುದು ಒಂದೆಡೆ; ಸಿದ್ಧತಿನಿಸುಗಳ ಕಂಪೆನಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಿಹಿ ಹಂಚಿ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬೆಳಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯವುಳ್ಳ ಮಧುಮೇಹ ಓಟದಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷ ಮಕ್ಕಳೂ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಧುಮೇಹ ಉಂಟಾಗುವುದೇಕೆ? ನಾವು ತಿನ್ನುವ ವಿವಿಧ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಚಮಚದ ಸಕ್ಕರೆ, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತಿತರ ಶರ್ಕರಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಕರುಳಲ್ಲಿ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಯಾ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಆಗಿ ಒಡೆದು ರಕ್ತವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳು ಸ್ರವಿಸುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಎಂಬ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಹವು ಗ್ಲೂಕೋಸನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೆಟ್ಟರೆ ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಏರಿ, ಹಲವು ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೀಟಾಕಣಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಗೊಂಡು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕಲಾಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಬಳಕೆಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದನ್ನು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ 34 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು (ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆರು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು) ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಿದ್ದು, ಅವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 90-95ರಷ್ಟು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಒಂದೇ ಸವನೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದು, ಮುಂದಿನ 10-15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ 50-60ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವು ನಂತರದಲ್ಲಿ 20-40ರಲ್ಲೇ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿ, ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಿಂದ 8-10 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ; ಕಳೆದ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು 10-30 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದ ಈ ಕಾಹಿಲೆ ಇಂದು ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರನ್ನೂ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶೇ. 3ರಷ್ಟು ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಶೇ. 10-20ರಷ್ಟು ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲೂ, ಶೇ. 2-8ರಷ್ಟು ಗ್ರಾಮೀಣ ವಾಸಿಗಳಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗುವುದಕ್ಕೆ ವಂಶವಾಹಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಸಂಚಾರ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಾಡಲಾಗದೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಒತ್ತು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮಧುಮೇಹ, ಬೊಜ್ಜು, ಹೃದ್ರೋಗ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳೇನೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಯುವುದು ಸುಲಭವಾದೀತು. ನಾವಿಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಜೀವಭರಿತ ಆಹಾರಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಕಾರ್ಖಾನೆದತ್ತವಾದ ಜೀವರಹಿತ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳು ಇದೀಗ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಲಿವೆ, ನಮ್ಮ ದೇಹ ಪ್ರಕೃತಿ ಬದಲಾಗದೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಿರುವುದರ ಗಂಭೀರತೆಯು ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹವು ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಬೇಟೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಅಲೆದು ಹುಡುಕಿದ ಹಲಬಗೆಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಬೀಜಗಳು, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಬೇರೇನೂ ದೊರೆಯದಾಗ ಅಗೆದು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಡ್ಡೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ನಾವು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದ ಬಳಿಕ ಅವೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಈ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಪುಡಿಗಟ್ಟಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನತೊಡಗಿ, ಈಗ ಅವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯಾಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಧಾನ್ಯಗಳು, ಸಕ್ಕರೆ, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳು ಹಾಗೂ ಆಕಳ ಹಾಲಿನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ತಿನಿಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗದೆ, ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು, ಪಚನಾಂಗ ಮತ್ತು ಮೆದುಳಿನ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನವನ್ನು, ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಉಪಾಪಚಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸಿ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದ ಸಕ್ಕರೆಯು ಮೇದಸ್ಸಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡು ಉದರ, ಯಕೃತ್ತು, ಸ್ನಾಯುಗಳು, ಹೃದಯ, ರಕ್ತನಾಳಗಳು, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗ ಮುಂತಾದೆಡೆ ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಬೊಜ್ಜು, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಖಾಯಿಲೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಉಂಟಾಗುವುದಲ್ಲದೆ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೂ, ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹ ಆಧುನಿಕ ತಿನಿಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದೊಳಗಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಸಮತೋಲನವನ್ನೂ ಏರುಪೇರು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ, ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನಲ್ಲೂ 500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ರೋಗನಿರೋಧಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಶರ್ಕರಪಿಷ್ಠಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಸರಿಯಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳಂತಹ ಜೀವಂತ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನೇ ನಾವು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ರೋಗಕಾರಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ ಮುಂತಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು, ವೈರಾಣುಗಳ ಸೋಂಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಶಿಶುವಿಗೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುವ ಮೊದಲೇ ದನದ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವುದು ಹಾಗೂ ಗೋಧಿಯನ್ನು ಬೇಗನೇ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸುವುದು ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಜನಸಮುದಾಯಗಳ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೂ, ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಈಜಿಪ್ಷಿಯನರ ಮಮ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದೆ, ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಸೊಪ್ಪು, ಮೀನು, ಮಾಂಸಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಇನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ರೋಗಗಳ ಕುರುಹೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ನಾವಂತೂ ಸಕ್ಕರೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು, ಹಾಲು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾದಂತಹ ಪ್ರಮೇಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ರೋಗವುಳ್ಳವರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡವರು ತಿನ್ನುವಷ್ಟೇ ಗಾತ್ರದ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ, ಚಾಕಲೇಟು, ಪೇಯಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ. ಹಿಂದೆ 50-60 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಶರ್ಕರಗಳ ಒಟ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು 8-10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ತಿನ್ನುವಂತಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳೂ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತಲಾವಾರು ಸಕ್ಕರೆಯ ಬಳಕೆಯು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 20 ಕಿಲೋಗಳಿಷ್ಟಿದ್ದಾಗ ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿದ್ದರೆ, ಈ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಅದು 50 ಕಿಲೋಗಳಷ್ಟಾಗಿ, ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ 8000 ಜನರಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿರುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದಲೇ ಅನೈಸರ್ಗಿಕವಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದೇ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (ಸಂ. 916) ಎಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮ, ಲಘು ಪೇಯಗಳ ತಯಾರಕರು ಹಾಗೂ ಅಮೆರಿಕಾದ ಆಡಳಿತದ ಬೆದರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದು ಮೂಲೆ ಸೇರಿದೆ. ಸಕ್ಕರೆ ತಿಂದರೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಹಿಲೆ ಬರದೆಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಮಾರುವುದೂ, ಅದರಿಂದ ಬರುವ ರೋಗಗಳಿಗಾಗಿ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದೂ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನತೆಗೆ ನಾವಾಗಿ ಪಥ್ಯಾಂತರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಹಿಯುಳ್ಳ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿ, ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೊಳೆತ ಕಾಳುಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಮೀನು, ಮಾಂಸ, ಮೊಟ್ಟೆಗಳಂತಹ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಮಧುಮೇಹ ದಿನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುವ ದುರಂತವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸೋಣ.

ಹತ್ತನೇ ಬರಹ : ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ರೋಗ ನಿವಾರಣೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31, 2012, ಬುಧವಾರ (ನೋಡಿ | ನೋಡಿ)]

ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಂಬಿ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಬಿಡಬಾರದು

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ತರುಣನೊಬ್ಬ ಮೊನ್ನೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪುವಾಗಲೇ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದ. ವಾರದ ಮೊದಲು ಆತ ತಲೆನೋವು, ಜ್ವರ, ವಾಂತಿಯೆಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾಗ ಮೆದುಳುಪರೆಯ ಕ್ಷಯರೋಗವೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದಾಗ ಅದು ಚಾಮುಂಡಿಯ ಕಾಟವಿರಬೇಕು ಎಂದ ನೆರೆಮನೆಯಾತನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿ ಆತನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಊರಿನ ಮಂತ್ರವಾದಿಯ ಬಳಿಗೊಯ್ಯಲಾಗಿತ್ತು. ತಂತ್ರ-ತಾಯಿತಗಳ ಪ್ರಯೋಗದ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆತ ಅಪಸ್ಮಾರ ಬಂದು ಬಿದ್ದವನು ಮತ್ತೆ ಏಳಲಿಲ್ಲ.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ‘ಬುದ್ಧಿವಂತರ’ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾವಂತರೇ ಇರುವ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಇದು. ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ನರರೋಗ ತಜ್ಞರು ಎಂಆರ್ ಐ ಮತ್ತಿತರ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಿಂತಲೂ ಯಾರೋ ನೆರೆಯವನು ಸೂಚಿಸಿದ ಚಾಮುಂಡಿ ಕಾಟ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರ-ತಾಯಿತಗಳನ್ನೇ ಮನೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿದರು, ಅದರಿಂದ ಕೆಟ್ಟರು. ಹಾಗೆ ಕೆಟ್ಟವರು ಹಲವರಿದ್ದರೂ ಇಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳು ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ವಿವಿಧ ಖಾಯಿಲೆ-ಕಷ್ಟಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ಪೂಜೆಗಳು, ಹರಕೆಗಳು, ಮಾಟ-ಮಂತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳು, ಬರಿಗಾಲ ನಡಿಗೆಗಳು, ಮಡೆ ಮಡಸ್ತಾನಗಳು ಅಥವಾ ಎಂಜಲ ಮೇಲೆ ಉರುಳು ಸೇವೆಗಳು, ಕ್ರೂರ ವಿಧಾನಗಳಾದ ಸಿಡಿ ಏರುವುದು, ಬಿಸಿ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದುವುದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಆಚರಣೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ರೋಗನಿಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುವ ಈ ವಿವಿಧ ಕ್ರಮಗಳು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗದು.

ರೋಗಗಳನ್ನು ದೆವ್ವ-ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಆರೋಪಿಸುವುದು ಅತಿ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅನಾರೋಗ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದೊದಗಿದ ಕಷ್ಟ-ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಟ, ಕಾಟಗಳನ್ನೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮಣಿಸಲು ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವು ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಂತೆ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಲೌಕಿಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಾಯಿತು, ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಿದ್ದ ಹಿತ್ತಲ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಔಷಧಗಳಾಗಿ ಬಳಸಲಾರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯಾದ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರ-ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳ ದೈವವ್ಯಪಾಶ್ರಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು (ಸೂತ್ರ ಸ್ಥಾನ,11:54). ದೇವರು-ದೆವ್ವಗಳ ಹಂಗನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹದಿನೈದನೇ ಶತಮಾನದಿಂದೀಚೆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ರೋಗಗಳ ಕಾರಣ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಿತು, ಇಂದಿಗೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಅದು ಇನ್ನೂ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ದೆವ್ವ-ದೇವರುಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವತ್ತರಾದವರೇನೂ ಹಿಂಜರಿದಿಲ್ಲ. ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಗೆ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನೂ, ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾ, ಮೇಲಿನ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಬಹುದೆನ್ನುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ತಾವೂ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗುಳಿಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಅಲೌಕಿಕ-ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗಳ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಬಹುತೇಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದು ರೋಗಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಲಬಗೆಯ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ-ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವತ್ತಿಯವರಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಕರಿರುವುದರಿಂದ ಅಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ನೆರವನ್ನು ಬೇಡುವ ಪರಿಪಾಠವು ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಗಳ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಇವು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ರೋಗವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ ದೈವೇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಮೀರಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ದೈವಬಲಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಭಕ್ತರೂ, ಕೇವಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಸ್ತಿಕರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಇವೆ, ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ತಾನು ಕಲಿಸುವ ಧ್ಯಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕೆನ್ನುವ ಬಾಬಾಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ವತ್ತಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದ್ಧರಾದವರಿದ್ದಾರೆ, ಧ್ಯಾನ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ರೋಗನಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಮೇಲಿನ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಅಪರೂಪವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸಹಜವೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ಹಾನಿಯೇನಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗದು ಎನ್ನುವ ವಾದಗಳಿದ್ದರೂ, ವಿವಿಧ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಧ್ಯಾನ ವಿಧಾನಗಳ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಸರಕಾರವು ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಯಾ ಧ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯ ಪರವಾಗಿ ಅನ್ಯರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ರೋಗದ ಚೇತರಿಕೆಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದು ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹಾನಿಯೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದೂ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ವೈಧಾನಿಕ ಲೋಪಗಳಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಣಾಳ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗೆ ಬಹಳ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದನ್ನು ಮೋಸವೆಂದು ವಾಪಾಸು ಪಡೆದದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನ ಯಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬಲ ನೀಡಬಹುದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಆಧಾರಗಳು ಇದುವರೆಗೆ ಲಭಿಸಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಇನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಯಾ ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದಲೇ ಯಾವುದೇ ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಆಧಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಅಥವಾ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ-ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳ ಮೊರೆ ಹೋದರೆ ರೋಗವು ಉಲ್ಬಣಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಮೇಲೆ ಉದಾಹರಿಸಿದಂತೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾದ ಹಾಗೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಕರಣಗಳೂ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಹೆತ್ತವರ ಹಠಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ನೂರಾರು ಮಕ್ಕಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವುದೂ ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳ ಮುಹೂರ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನಡುವೆ ವ್ರತ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಬಹುದು. ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗಾಗುವ ವೆಚ್ಚವೂ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರಾಗಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮಿದುಳಿನ ಗಡ್ಡೆಯೊಂದು ಬೆಳೆದಾಗ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು, ಅದನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಏಳೆಂಟು ತಿಂಗಳು ಅವರು ಬದುಕುಳಿಯಬಹುದೆಂದೂ ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಾಯಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದರಂತೆ ಸುದರ್ಶನ ಹೋಮ, ಗೃಹ ಶಾಂತಿ ಹೋಮ, ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಹೋಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಡೆಸಲಾಯಿತು; ವಾಸ್ತು ದೋಷ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮನೆಯ ಕೋಣೆ-ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾಯಿತು; ದರ್ಗಾ-ಇಗರ್ಜಿಗಳಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಕೇಡುಗಾಲ ಕಳೆದು ಸಾವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಆಶ್ವಾಸನೆಯು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ದೊರಕಿತಾದರೂ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡರು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಅವರ ಕಂಪೆನಿಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭರಿಸಿತು, ಈ ಹೋಮ-ಗೀಮಗಳಿಗಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೂರು ಲಕ್ಷವಾದರೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾದರೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನು ಅವರೂ ಇಲ್ಲ, ದುಡ್ಡೂ ಹೋಯಿತು’ ಎಂದು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಮರುಗಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಣದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬೇಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎದುರಿಗಿರುವ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ವೈದ್ಯರು ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸತ್ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಮನವೊಲಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮಗುರುಗಳು, ಪುರೋಹಿತರು ಹಾಗೂ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ಕೂಡ ರೋಗಿಯನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡುಮಾಡದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಂತೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು.

ಒಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ: ಸುಧಾರಣೆ ಬೇಕಿರುವ ‘ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆ’  [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 17, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗಾಯಗೊಂಡವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ 

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಅಪಘಾತ ದಿನ. ಯಾವುದೇ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂದೆರಗಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಆತನ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬವನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲಾಗಿಸುವ ವಿವಿಧ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಂಘಿಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮಥಿಸುವ ದಿನ.

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಅಪಘಾತಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾವು-ನೋವುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ-ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲುಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಅರುವತ್ತು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ವಿವಿಧ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ; ಸುಮಾರು 15 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿದರೆ, ಅಷ್ಟೇ ಜನ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಗಳಿಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಉದ್ದಿಮೆಗಳಲ್ಲಿನ ಅವಘಡಗಳು, ಬೆಂಕಿ ಅಪಘಾತಗಳು, ರೈಲು ಯಾ ದೋಣಿ ದುರಂತಗಳು, ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಕತ್ಯಗಳು, ಪ್ರಕತಿ ವಿಕೋಪಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಗಾಯಾಳುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಲವರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಂಗವಿಹೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯುವಜನರ ಸಾವಿಗೆ ಅತಿಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 2011ರಲ್ಲಿ 142000 (ಗಂಟೆಗೆ 17) ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು, 2020ರ ವೇಳೆಗೆ ಇದು 546000ಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಆಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲೇ ನಾವಿಂದು ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವಾಗ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ವಾಹನಗಳು ಮೇಲೆರಗುವುದು, ಸಮಯ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೋ ಮಳಿಗೆಗಳಿಗೋ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಬಾಂಬುಗಳು ಸಿಡಿಯುವುದು, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲೋ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೋ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ವಸತಿ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳು ಮಗುಚಿ ಬೀಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂದಣಿಯ ನಡುವೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಹುಚ್ಚು ಧಾವಂತ ಒಂದೆಡೆ; ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಹಣವುಳಿಸಲೆಳಸುವ ಮಾಲಕ ವರ್ಗವೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು ಹಣಗಳಿಸಲೆಳಸುವ ಸುರಕ್ಷತಾ ಪಾಲನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗೀಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಅಂಧಾನುಕರಣೆಯೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ವೇಗ ಸಂಚಾರದ ಚತುಷ್ಪಥ-ಷಟ್ಪಥ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು, ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಓಡುವ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನಗಳು, ಭೂಲೋಕಕ್ಕಿಂತ ಇ-ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪರ್ಕವಿರಿಸುವ ಚರವಾಣಿ ಸಲಕರಣೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಸುರಕ್ಷತೆ, ರಸ್ತೆ ನಿಯಮಗಳ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶಿಸ್ತು, ಕಾನೂನು ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಮತ್ತು ಅಪಘಾತಗಳಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಬರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಾಣವುಳಿಸುವ ದಾರಿಗಳು ತೋರದಾಗಿವೆ. ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವದ ಜಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಾಯಾಳುವಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ, ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುವ ಆರೈಕೆಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವವರೆಗೆ ಹಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಮಾನವಜನ್ಯ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಅತಿಮುಖ್ಯ. ಅತಿ ವೇಗದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಾಲನೆ, ಚಾಲಕರಿಂದ ಮದ್ಯಪಾನ, ಚರವಾಣಿಯ ಬಳಕೆ, ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುವುದು, ಏಕಮುಖ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುವುದು, ದುಸ್ಥಿತಿಯ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಹಾಗೂ ಬೃಹತ್ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿ, ಮಾಲಕ-ಪಾಲಕರ ಅಪವಿತ್ರ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಹಾಗೂ ತ್ವರಿತವಾದ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಸುನಿಶ್ಚಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದವರಿಗೆ ನಂತರದ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದೊರೆಯುವಂತಾದರೆ ಶೇ. ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ತೀರಾ ಕಳಪೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಿಲ್ಲ. ಅಪಘಾತದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ರವಾನಿಸಬಲ್ಲ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ತುರ್ತು ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳು, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸಬಲ್ಲ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವಂತಾದರೆ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ಹಾಗೂ ಪರಿಣತರಾದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯುಳ್ಳ ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನ ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳು ಶವವಾಹಕಗಳಾಗಿಯೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮಾಲಕನ ಮನೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸಾಗಾಣಿಕೆಯಂತಹ ಅನ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಗಾಯಾಳುಗಳ ನೆರವಿಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಸಿಲಿಂಡರಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕವೂ ಸೇರಿದಂತೆ 12 ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ 108 ಸೇವೆಯು 2010ರ ವೇಳೆಗೆ 10000 ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ 3400 ನ್ನಷ್ಟೇ ತಲುಪಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಟಾಕ್ಸಿ, ರಿಕ್ಷಾ, ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ, ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಇತ್ಯಾದಿ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ವಾಹನಗಳಲ್ಲೇ ತುಂಬಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಒಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಸ್ಥಳೀಯರೇ ಎತ್ತಿ-ತುಂಬಿ-ಒಯ್ಯುವ ಸೇವೆಯು ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೊಂದರೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ತಲೆ, ಶ್ವಾಸಾಂಗ ಅಥವಾ ಉದರದೊಳಕ್ಕೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾದರೆ ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವುಂಟಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಹಾ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ಮೈಯ ಗಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿರುವವರತ್ತ ಮೊದಲ ಗಮನವು ಹರಿಯುವುದು ಸಹಜವಾದರೂ, ಹೊರಗೇನೂ ಗಾಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೇಹದೊಳಗಿನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ತಲೆ ಸುತ್ತುವಿಕೆ, ವಾಂತಿ, ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಾಗುವಿಕೆ, ಬೆವರುವಿಕೆ, ಮೈಕೈಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸದೆ ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕುತ್ತಿಗೆ ಯಾ ಬೆನ್ನಿನ ಎಲುಬುಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾದವರು, ತಲೆ ಯಾ ಎದೆ ಜಜ್ಜಲ್ಪಟ್ಟವರು, ತೊಡೆ ಮೂಳೆ ಮುರಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಬೇಕು. ಆದ್ಯತೆಯ ರೋಗಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಗಾಯಾಳುಗಳ ಮೇಲೂ ಆದ್ಯತೆಯ ಗುರುತನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಗಂಭೀರವಾಗುಳ್ಳವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಟಾಕ್ಸಿ ಮತ್ತಿತರ ವಾಹನ ಚಾಲಕರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಯುವಜನರಲ್ಲಿ, ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ಆದರೆ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದೊಡನೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದೊರೆಯುವ ಭರವಸೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಸಲಿ, ಬದಲಿ, ನಕಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರೆಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಾಗಲೀ, ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕಗಳಾಗಲೀ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಹದ ಹಲವು ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ವಿಶೇಷಜ್ಞರ ತಂಡವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅತಿ ವಿರಳ. ಹಲವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯರೇ ಕರ್ತವ್ಯನಿರತರಾಗಿದ್ದು, ತುರ್ತು ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿರುವ ಸೀಮಿತವಾದ ಪರಿಣತಿಯಿಂದಾಗಿ ಗಾಯಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಂತೂ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರೇ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ಹಾಗೂ ಅನನುಭವಿ ವೈದ್ಯರ ಕಪೆಯಲ್ಲಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿಲ್ಲದವರು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಹಲವು ಜಿಲ್ಲಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ತಂಡವಾಗಲೀ, ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ವಹಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಅತ್ತ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಖಾಸಗಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಕೈಗೆಟಕುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಅಪಘಾತಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಎತ್ತ ಹೋಗುವುದೆಂದರಿಯದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇತ್ತ ವೈದ್ಯರುಗಳು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನ್ಯೂನತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ತಮ್ಮಿಂದಾದಷ್ಟು ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸದಢಗೊಳಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಗಿವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಗಾಯಾಳುವು ಸರಿಯಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಲುಪುವಂತಾಗಲು ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾದ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿವೆ. ಐವತ್ತು ಕಿಮೀ ದೂರದೊಳಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗುವಂತೆ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳನ್ನು ಸರಕಾರವೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ನೆರವಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಂತಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ ಗಾಯಾಳುವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಅಲೆದಾಡಿ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು, ಹಲವಾರು ಜೀವಗಳನ್ನುಳಿಸಬಹುದು.

ಎಂಟನೇ ಬರಹ: ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ, ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳುಗಳು  [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 3, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಪಾಯಕರವಲ್ಲ, ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ

ಕಳೆದೊಂದು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಜೀವಿತಾವಧಿಯು 32 ರಿಂದ 65 ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಇಮ್ಮಡಿಗೊಂಡಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಸೋಂಕುಗಳು, ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೇ ಜೀವವುಳಿಸುವ ಸಂಜೀವಿನಿಗಳು. ಆದರೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದಾಗುವ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ‘ಬದಲಿ’ ವೈದ್ಯರಂತೂ ಅದನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಹಳಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕೆಡುಕುಗಳಾಗಿವೆ. ಅಧ್ಯಯನಗಳನುಸಾರ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ. 5-15ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಶೇ. 3-6ರಷ್ಟು ಒಳರೋಗಿ ದಾಖಲಾತಿಗಳಿಗೂ, ಶೇ. 1 ರಷ್ಟು ತುರ್ತು ದಾಖಲಾತಿಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ 2000ದಿಂದ 2010ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದಾಗಿ 450000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು ಹಾಗೂ ಅವು ಒಟ್ಟು ಸಾವುಗಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯವಷ್ಟೇ. ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವುದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಗಟ್ಟಿತನವೆನ್ನುವುದು ಉಳಿದರ್ಧ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಧುನಿಕ ಔಷಧವೂ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು 4-5 ಹಂತಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾವಿರ ಜನರಲ್ಲಿ ಅದರ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಳಕೆಯು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಹೊಸ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅವನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸಿ ತಕ್ಕ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭಾವ್ಯ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಮಾಹಿತಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಲಭ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ತಕ್ಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರವಾದ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧವನ್ನೇ ಹಿಂಪಡೆದ ನಿದರ್ಶನಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ.

ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಬಾಧಿಸುವುದು ನಿಜವಾದರೂ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಅತಿ ಅಗಾಧವಾಗಿದೆಯೆನ್ನುವುದೂ, ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೆನ್ನುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜವಾಗಿವೆ. ರೋಗ ನಿದಾನ, ಔಷಧದ ಆಯ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುವ ತಪ್ಪುಗಳು; ರೋಗಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಅಪರೂಪದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು; ರೋಗಿಯೇ ಸ್ವಯಂಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು; ಔಷಧ ಸೇವನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯರು ಸೂಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡದಿರುವುದು ಯಾ ರೋಗಿಗಳು ಅವನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿರುವುದು; ಮತ್ತು ಕಳಪೆ ಯಾ ಕಲಬೆರಕೆಯ ಔಷಧಗಳ ಸೇವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನೋವು ನಿವಾರಕಗಳು, ಮೂತ್ರೋತ್ತೇಜಕಗಳು ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಔಷಧಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ವಯಸ್ಸಾದವರು, ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳುಳ್ಳವರು, ಹೆಚ್ಐವಿ ಪೀಡಿತರು, ಮೊದಲೇ ಯಕೃತ್ತು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳು, ಪಚನಾಂಗ ಯಾ ಹೃದಯದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವವರು ಮುಂತಾದವರಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಹವರೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯರಾದವರು ತಾವು ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಗಳ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದುದೂ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸದೇ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದರಿಂದ, ವೈದ್ಯರು ತಾವೇ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಔಷಧ ಕೋಶ ಅಥವಾ ಮೂವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಔಷಧ ಕೋಶಗಳಂತಹ (ನಾಲ್ಕನೇ ಆವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ: http://www.cdsco.nic.in/NFI_2011.pdf) ಆಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಕಠಿಣವಾದ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ಕೊಕ್ರೇನ್ ಸಹಯೋಗದಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವರದಿಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ.

ರೋಗಿಗಳ ಹಿತರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ‘ಬದಲಿ’ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳನ್ನೇ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ’ಬದಲಿ’ ಔಷಧಗಳಿಗೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಯುರ್ವೇದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಔಷಧವೂ ವಿಷವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 1:124-126). ಕೆಲವು ಔಷಧಗಳು ದೋಷಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅವನ್ನು ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದೂ, (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 1:67) ಕೆಲವು ಕೂಡಲೇ ತೊಂದರೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಾಲಾನಂತರ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದೂ (ಚಿಕಿತ್ಸಾಸ್ಥಾನ, 1:5) ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು, ಭಸ್ಮಗಳು, ಲೇಪಗಳು ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯವರ್ಧಕ ಪುಡಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಚರ್ಮ, ಹೃದಯ, ಯಕೃತ್ತು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳು, ನರಮಂಡಲ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವಾರು ವರದಿಗಳೂ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿವೆ. ಹೃದ್ರೋಗ, ಅಪಸ್ಮಾರಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲೂ, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅರಿವಳಿಕೆಗಾಗಿಯೂ ಬಳಸುವ ಹಲವು ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳು ‘ಬದಲಿ’ ಔಷಧಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಐರೋಪ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟ ಮುಂತಾದೆಡೆ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣವಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಔಷಧ ಮಾನಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2003ರಿಂದಲೇ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿದೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದರೂ ಅವನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡದಿರುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡಕಾಗಿವೆ.

ಇಂದು ಆಯುರ್ವೇದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸ್ವರೂಪವು ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿರುವುದೂ ಚಿಂತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರು ತಾವೇ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ; 8000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವಾರ್ಷಿಕ 4000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಕೆಲವೊಂದು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಔಷಧಗಳಿಗಿಂತ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಸಾರವನ್ನಷ್ಟೇ ಬಳಸಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಮಾತ್ರೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತಾವು ಅಧ್ಯಯನವನ್ನೇ ಮಾಡದಿರುವ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ದೂಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವೆಂದು ಮುಷ್ಕರಕ್ಕೂ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತ ತಾವು ಕಲಿತಿರುವ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳತ್ತ ಕುರುಡಾಗಿ, ಅತ್ತ ತಮಗರಿವಿಲ್ಲದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಕಲಬೆರಕೆ ಹಾಗೂ ಕಳಪೆ ಗುಣಮಟ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲವೆಂಬ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದು ತೊಂದರೆಗಳಾದರೂ ಗುರುತಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಿರಲಿ, ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳಿರಲಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಮಾಹಿತಿಯು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಲಭ್ಯವಿದ್ದು, ಎಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಅವನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಾದರೂ ಗುರುತಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳು ಅತಿ ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವ ಪೊಳ್ಳು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಔಷಧವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಏನೇ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಆ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ನುರಿತ ವೈದ್ಯರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು. ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತಮ್ಮ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿ ರೋಗಿಗಳ ಹಿತ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಏಳನೇ ಬರಹ: ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವನೆಯು ಅಮಾನವೀಯ ದುರ್ಗುಣವೇ? [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಶರೀರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರಬೇಕು, ಭಾವನೆಗಳಿಗಲ್ಲ

‘ಅಯ್ಯೋ, ನಾನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ, ಸಾಯೋವರೆಗೂ ಮೀನು-ಮೊಟ್ಟೆ ಮುಟ್ಟಲಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಹಠವಾದಿಗಳೂ, ‘ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದು, ಆದರೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೊಡನೆ ಕೂರಲಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಠಾಧೀಶರೂ, ‘ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ರೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಟ್ಟು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗ್ತಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಂತ್ರಿಗಳೂ, ‘ಮೀನು-ಮಾಂಸದ ವಾಸನೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವ ಪ್ರಗತಿಪರರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇತರರ ಊಟದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಮನುಷ್ಯರು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳೇ? ಆಧುನಿಕ ಮಾನವ ವಿಕಾಸಗೊಂಡದ್ದು ಪೂರ್ವ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸೀಳು ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು 2 ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತವಿರುವ 700 ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಈ ಮೂಲ ಸಂತತಿಯಿಂದ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹತ್ತು ಗಂಡಸರು ಹಾಗೂ ಹದಿನೆಂಟು ಹೆಂಗಸರ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಳಗಿರುವ 20687 ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.99.99ರಷ್ಟು ಸಾಮ್ಯತೆ; ಎಲ್ಲರೊಂದೇ – ಮನುಜರು! ಮಾಂಸಾಹಾರವೇ ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ – ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪೂರ್ವಜರು ಆ ಕಣಿವೆಗಳ ಹಳ್ಳಕೊಳ್ಳಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನು, ಆಮೆ, ಮೊಸಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಜಲಚರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಭಕ್ಷಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಚುರುಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು; ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಗಳ ಪಾಲು ಶೇ. 60ರಷ್ಟು! ಮಾಂಸವನ್ನು ಸಿಗಿಯಲು ನಾವು ಬಳಸಿದ್ದು, ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೋರೆ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಚೂಪು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು, ಈಟಿ-ಭರ್ಜಿಗಳನ್ನು, ಚೂರಿ-ಮುಳ್ಳು ಚಮಚಗಳನ್ನು. ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದ ರಚನೆಯೂ ಮಿಶ್ರಾಹಾರಕ್ಕೆ ಪೂರಕ – ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಉದ್ದ, ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳಿಗಿಂತ ಗಿಡ್ಡ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ ಮೀನು-ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳು.

ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಹೊರಟ ಮಾನವರ ದಂಡು ಸುಮಾರು 60000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಭರತ ಖಂಡವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಸುಮಾರು 10000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ವಿವಿಧ ಜಲಚರಗಳು, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಆಹಾರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು 9000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೆಹರ್ ಘರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ (ಇಂದಿನ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ) ಗೋಧಿ, ಬಾರ್ಲಿಗಳಂತಹ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಕುರಿ, ಆಡು ಹಾಗೂ ಆಕಳುಗಳನ್ನು ಕೃಷಿಗಾಗಿಯೂ, ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಪಳಗಿಸಲಾಯಿತು. ಆಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅಂಡಲೆಯುವ ಬದಲು ಒಂದೆಡೆ ನೆಲೆ ನಿಂತು ಉತ್ಪಾದಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ನಾಗರಿಕತೆ ಹುಟ್ಟಿತು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯಿತು. ಸುಮಾರು 3500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯುರೇಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು; ಅವರ ಜೀವನಕ್ರಮಗಳೂ, ವೇದಗಳೂ ಬಂದವು, ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲು-ಕೀಳುಗಳೂ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಗಳೂ ಬೆಳೆದವು.

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಂಸವಿತ್ತು, ಅದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆನ್ನುವ ಅರಿವೂ ಇತ್ತು.(ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 11.7.1.3) ತಿನ್ನುವ ಮಾಂಸಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು, ಧಾನ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹಿಂಸೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪರಿವೆಯೂ ಇತ್ತು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿವಾರಣೋಪಾಯವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು; ತಪ್ಪಿದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ತಿನ್ನಲ್ಪಡಬೇಕಾದೀತು ಎಂದು ಆಹಾರಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಗೌರವವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು. (ಜೈಮಿನೀಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 1.42-44; ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 12.9.1.1) ಮುಂದೆ ದೇವತೆಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನೂರುಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾರಣಹೋಮ ನಡೆಸುವ ಆಚರಣೆಗಳು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೇರಿದಾಗ ಪ್ರತಿರೋಧವೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಸುಮಾರು 2600 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಕರುಣೆ, ಅಹಿಂಸೆ, ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಹಾಗೂ ವಿರಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ ಜೈನ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದವರು ಮಾಂಸವನ್ನೂ, ಕೆಲ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಿದರು. ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೌತಮ ಬುದ್ಧರು ಅನಗತ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜೈನ, ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮಗಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ ಸುಧಾರಣೆಗಳಾಗಿ,ಆಹಾರವನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಲಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ, ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ತಿನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ, ವಿಧಿಬಾಹಿರವಾಗಿ ತಿಂದರೆ ಮರಣಾನಂತರ ಈ ವಧಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ (5:28-33) ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕುರಾನ್ (2:172) ಹಾಗೂ ಬೈಬಲ್ (ಆದಿ ಕಾಂಡ, 9:3; ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಕಾಂಡ, 12:15) ಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ಅನುಮೋದನೆಯಿದ್ದು, ದೇವರು ಒದಗಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಸ್ಯ-ಮಾಂಸಗಳನ್ನು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ತಿನ್ನಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಿ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಶೇ. 45ರಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಶೇ. 88ರಷ್ಟು ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಂಸಾಹಾರದಿಂದ ತಾಮಸ ಗುಣವುಂಟಾಗಿ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆಯೇ? ಮಠಾಧೀಶರು, ಮಂತ್ರಿಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಯುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಯೋಗ ಪಂಡಿತರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಹಲವರೂ ಹಾಗನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನಿಜವಿದ್ದರೆ ಶೇ.95ರಷ್ಟು ಜನರು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಬೇಕಿತ್ತು! ಅಪ್ಪಟ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯೂ, ಪ್ರಾಣಿದಯಾಪರನೂ ಆಗಿದ್ದ ಹಿಟ್ಲರನಿಂದ ಆರು ಕೋಟಿ ಜನ ಸಾಯಬಾರದಿತ್ತು! ಹಾಗಾದರೆ, ಮಾಂಸಾಹಾರವು ತಾಮಸಿಕವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳೆಲ್ಲಿ? ಆಯುರ್ವೇದದ ಮೇರುಕೃತಿಗಳಾದ ಚರಕ ಸಂಹಿತೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 27) ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಹೃದಯ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 6) ಗಳಲ್ಲಿ 350ರಷ್ಟು ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳ ವಿವರಗಳಿದ್ದರೂ, ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸಿಕ ಯಾ ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರಗಳೆಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ 160ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ಗುಣಾವಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಮಾಂಸಾಹಾರದಷ್ಟು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಪೋಷಣೆ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 27:87). ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ತಾಮಸ ಗುಣವುಳ್ಳವನನ್ನು ಮೂಢ, ಪುಕ್ಕಲು, ಸೋಮಾರಿ, ಹೇಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರೂರಿಯೆಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ (ಶರೀರಸ್ಥಾನ, 4:36-40); ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈ ಮೂರು ಮನೋಗುಣಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತವೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆಂದಿಲ್ಲ.(ಶರೀರಸ್ಥಾನ, 8:16) ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ (17:8-10) ಈ ಮನೋಗುಣಗಳುಳ್ಳವರು ಬಯಸುವ ಆಹಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಹಾರದಿಂದ ಅಂತಹಾ ಗುಣಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೆಂದಾಗಲೀ, ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವುಳ್ಳವರು ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಾಗಲೀ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಿಜವೆಂದರೆ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ, ಆತಂಕ, ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಕೊರತೆ, ಕಲಿಕೆಯ ತೊಂದರೆಗಳು, ಮರೆಗುಳಿತನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೆಂದೂ, ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಗುವಿನ ಸ್ತನಪಾನದ ವೇಳೆ ಮೀನಿನ ಸೇವನೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆಂದೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿವೆ. ಇದಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ, ಸಕ್ಕರೆಯ ಅತಿಸೇವನೆಯಿಂದ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯ, ಮಂಕುತನ ಹಾಗೂ ಹಲವಿಧದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದೂ ಈಗ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಸಾತ್ವಿಕ ಯಾವುದು, ತಾಮಸಿಕ ಯಾವುದು?

ಮಾಂಸಾಹಾರ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೇ? ನಮಗೆ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ 45-60ಗ್ರಾಂ ಪ್ರೊಟೀನು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ. ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ, ಮಾಂಸಗಳಂತಹ ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣಗೊಂಡು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೀರಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಮಾಂಸಾಹಾರವು ನಮಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಅಮೈನೋ ಆಮ್ಲಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಕಬ್ಬಿಣ, ಸತು, ಬಿ-12 ಅನ್ನಾಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡರೆ, ಸಸ್ಯಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ (ಅಲರ್ಜಿ) ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ಕೆಲಸಗಳು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೂ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಯ ಮೇದೋ ಆಮ್ಲಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಯಾವುದೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರದಲ್ಲೂ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಮೇದಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಗನೇ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.

ಮಾಂಸಾಹಾರದಿಂದ ರೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೂ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಹೃದಯಾಘಾತ ಮುಂತಾದ ಕಾಹಿಲೆಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳನ್ನೂ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಬಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನುವ ಸಕ್ಕರೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಹ ‘ಸಸ್ಯಾಹಾರದ’ ಬದಲಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನೂ, ಹಿತಮಿತವಾಗಿ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನೂ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಈಗಲೂ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಪ್ಪು-ಕಾಯಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಆದಿವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಶರೀರಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ, ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವನೆಗೆ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮಗಳ ಹಂಗು ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಿರಲಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಪೌಷ್ಠಿಕತೆಯ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಾಕ್ಲೇಟು-ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಮೀನು-ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ. ’ಕೊಲ್ಲೆನಯ್ಯಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ, ಮೆಲ್ಲೆನಯ್ಯಾ ಬಾಯಿಚ್ಛೆಗೆ’ ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ನಾಯಿಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ವಪಚರನ್ನೂ, ‘ಎಡದ ಕೈಯಲಿ ಕತ್ತಿ, ಬಲದ ಕೈಯಲಿ ಮಾಂಸ, ಬಾಯಲಿ ಸುರೆಯ ಗಡಿಗೆ’ ಹೊತ್ತಿದ್ದವರನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ, ‘ಕೊರಳಲಿ ದೇವರಿರಲು’ ಅವರಲ್ಲೂ ಶಿವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾರ್ಶನಿಕ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಉದಾರತೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವೀಯ ಕಳಕಳಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಲಿ, ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

ಆರನೇ ಬರಹ: ಎಂಡಿ, ಎಮ್ಮೆಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಎಂಬಿಎ, ಎಮ್ಮೆಚ್ಯೆಗಳ ಮೂಗುದಾರ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ]

ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಹಾರತಜ್ಞ್ರರ ಪಾರುಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನಷ್ಟ, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸಂಕಟ

ಅನ್ನ, ನೀರುಗಳಂತೆ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೆ ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೂ ಲಾಭಕೋರನಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕೈ ಬಿಡುತ್ತಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳು ಖಾಸಗೀಕರಣಗೊಂಡಂತೆ ವ್ಯವಹಾರದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದೆ; ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಪಲ್ಲಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೇಜಿನ ಹಿಂದೆ ಎಂಬಿಎ, ಮುಂದೆ ಎಂಡಿ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಶೇ. 75 ರಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ಖಾಸಗಿ ವಲಯದಲ್ಲಿದೆ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹೂಡಿಕೆಯು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿ ಸುಮಾರು 60 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದ್ದರೆ, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವ್ಯವಹಾರವೂ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಕಾರ, ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗ ದೊಡ್ಡ ವಹಿವಾಟಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆಯಿಡುತ್ತಿವೆ. ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ನಂತಹ ಅತಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಹೂಡಿಕೆದಾರರೂ ಇತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪೈಪೋಟಿಯಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಬೀಜಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ಆರೋಗ್ಯ ಉದ್ದಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಹಾಕಿದ ದುಡ್ಡಿನ ಗತಿಯೇನಾದೀತು? ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ತರಬೇತಾದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕೋಟಿ ಲೆಕ್ಕದ ಈ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಬಲದಿಂದಲೇ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಹುತೇಕರು ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ, ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸವಾಲುಗಳು, ಉನ್ನತ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಗೌರವಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಪರಿಗಣಿಸಿರುತ್ತಾರಲ್ಲದೆ, ಅದರ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಲಾಭಗಳನ್ನಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ವೇಳೆಯೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ತರಬೇತಿಯು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅನೇಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ-ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಲೀ, ಕೌಶಲ್ಯಗಳಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯೂ, ವಿವಿಧ ನಿರ್ಬಂಧಗಳೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಲಾಭದಾಯಕ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ತೊಡಕಾಗಬಹುದು. ವೈದ್ಯರಾದವರು ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಅನುಭವಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವುದು, ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವುದು, ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗದಿರುವುದು, ಅನುಕಂಪ, ನೇರ ನಡೆನುಡಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಗುಣವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಬಹುದು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಔಷಧಗಳು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಂತಹಾ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ರೋಗಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನೂ, ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳನ್ನೂ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ, ರೋಗಿಯ ಹಿತದಷ್ಠಿಯಿಂದ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸುವ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವೈದ್ಯರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಎರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಲಾಭ ಗಳಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಲಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವೈದ್ಯರಿಲ್ಲದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಮಹಾಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಸುಲಭೋಪಾಯವೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟು, ದಿನನಿತ್ಯದ ಆಡಳಿತವನ್ನೂ, ಹಣಕಾಸಿನ ವಹಿವಾಟನ್ನೂ ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಇಂದು ಮುಖ್ಯ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿ, ಮುಖ್ಯ ವಿತ್ತಾಧಿಕಾರಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿರುವವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತರಾಗುವ ಈ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ವೈದ್ಯರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ನೇಮಕಾತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಉಪಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಇಂದು ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಗೆ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಉದ್ದಿಮೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಶ್ರಮ ವಿಭಜನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯು ದೊಡ್ಡದಾದಷ್ಟು ವೈದ್ಯರ ಪಾತ್ರವು ಕಿರಿದಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಈ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿರದೆ, ವ್ಯವಹಾರ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ತರಬೇತಾದವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳಾಗಲೀ, ಆದರ್ಶಗಳಾಗಲೀ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಜಗತ್ತಿನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಜನರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಹೊಸ ಹೊಸ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣಬಹುದು. ಒಂದೊಂದು ರೋಗದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಯೋಜನೆಗಳು, ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಬೀದಿ ಬದಿಯ ಮಹಾಫಲಕಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮ ವರದಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೇ ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೂ ಆಯ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವತ್ತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಆರೋಗ್ಯವಿಮೆಯೂ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದರಿಂದ, ವಿಮಾದಾರರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೂ ಈ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ವಿಮಾ ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲೂ, ವಿಮಾ ಕಂಪೆನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನ ನಡೆಸುವುದರಲ್ಲೂ ನಿಷ್ಣಾತರಾದ ವಿಶೇಷಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಸರಕಾರವು ಕೈಬಿಟ್ಟ ರಾಜ್ಯ ವಿಮಾ ಸೌಲಭ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಹಾಗೂ ನಿವೃತ್ತರು, ಯಶಸ್ವಿನಿ ಮುಂತಾದ ಯೋಜನೆಗಳ ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಈ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಒಳಹರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಚೌಕಾಸಿಗೆ ಎಡೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ದರಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ, ಯಾವ ಯಾವ ವೈದ್ಯರಿಂದ, ಯಾವ ಯಾವ ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಆದಾಯವು ಬರುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಖರವಾಗಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಈ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ, ಖರ್ಚನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುವುದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಯಾ ಕೆಲವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ವಹಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಇಂದಿನ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ತಮ್ಮ ಮಹಾಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವಂತಾಗಿದೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ರೋಗಿಗಳು ಬರುವುದು ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಲ್ಲ, ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರ ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಾಭವು ಹೆಚ್ಚಬಹುದಾದರೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ರೋಗಿಗಳಿಗಾಗಲೀ, ನೀಡುವ ವೈದ್ಯರಿಗಾಗಲೀ ಏನಾದರೂ ಲಾಭವಿದೆಯೇ? ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸುಗಮವಾದ ಆಡಳಿತದ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಆಯವ್ಯಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಣಯಗಳಲ್ಲೂ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರತೊಡಗಿದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಣಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತದವರು ನೇರವಾಗಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ನಿರ್ಣಯಗಳೂ, ವರ್ತನೆಗಳೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನೂ ಗಣಕೀಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತೀ ವೈದ್ಯರು ಮಾಡಿಸಿರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಬರೆದಿರುವ ಔಷಧಗಳು, ಒಳರೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಆದಾಯವನ್ನು ಅತಿ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯು ವೈದ್ಯನನ್ನು ಕರೆದು, ತನ್ನೆದುರಿನ ಗಣಕಯಂತ್ರದ ಕೀಲಿಯೊಂದನ್ನೊತ್ತಿ, ಡಾಕ್ಟರ್, ನಾವು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಆದಾಯ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದರಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಸ್ಥೈರ್ಯವುಳ್ಳವರು, ಆದರ್ಶಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದವರು, ವತ್ತಿಸಂಹಿತೆಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗುಳ್ಳವರು ಅಂತಹಾ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊರನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಅದನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಲಿತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು, ಹೊಸ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಉದ್ದುದ್ದ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಳಗೆ ದಾಖಲಿಸುವುದು, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತಿಜೋರಿಯನ್ನೂ, ತಮ್ಮ ಚೀಲವನ್ನೂ ತುಂಬಿಸುವುದು ಅವರ ದೈನಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಮೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ