About Srinivas Kakkilaya

Consultant Physician at Mangalooru, Karnataka, South India

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ‘ಆರೋಗ್ಯ ಆಶಯ’ – 2

ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 11, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇನ್ನಿಲ್ಲ

ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರ ಮಹಾಗುಮ್ಮ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್. ಅದು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಹೃದಯಾಘಾತ ಖಂಡಿತವೆಂದು ಹೆದರಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2-3 ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಅನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೂ ಸಾಕು, ಅದನ್ನು ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಕಿವಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಾಳಿನ ದಾರಿಯೇ ಬದಲಾಗಿ, ಆ ದಪ್ಪಕ್ಷರದ ಗುಮ್ಮನನ್ನು ತೆಳುವಾಗಿಸುವ ಹೋರಾಟ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಸುಮಾರು 30 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ, ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ 45 ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲೊಬ್ಬರು, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಔಷಧಗಳ ಜಾಗತಿಕ ವಹಿವಾಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 155000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು; ಎರಡೇ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಎರಡೇ ಮಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪಾಲು. ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅವುಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು ರೂ. 350 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು. ಅಂತಿರುವಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಒಂದೇ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇನ್ನಿಲ್ಲವೆಂದು ಇದೇ ನವೆಂಬರ್ 15ರಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷವಾದ ಲಾಭವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಹಾ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆಂದು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದಲೂ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದವರೇ ಈಗ ಬೇಡವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!

ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟಿರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುವವರು ಯಾರು? ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೃದಯ,ಶ್ವಾಸಾಂಗ ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬುದಿದೆ. ಹೃದ್ರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೊಡುಗೆ ಪಾರವಿಲ್ಲದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಸಲಹೆ-ಸೂಚನೆಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಮಾನ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಂಗವಾಗಿ 80ರ ದಶಕದಿಂದ ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ತಜ್ಞರ ನಾಲ್ಕು ಸಮಿತಿಗಳು (ಎಟಿಪಿ 1-4) ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದು, ಮೊನ್ನೆಯ ವರದಿಯು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು.

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಿತಿಗಳು ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (1988) ಹೃದ್ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 130ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗಿಂತ ಕೆಳಗಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಹಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಎರಡನೇ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (1993),ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 100 ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೂ, ಇನ್ನುಳಿದವರು 130ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೂ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಮೂರನೇ ಎಟಿಪಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (2002),ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಜೊತೆಗೆ, ಧೂಮಪಾನ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಹೃದ್ರೋಗದ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು ಕೂಡಾ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಾಯಿತು. ಅದನ್ನು 2004ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿ, ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 70 ಮಿಗ್ರಾಂ%ಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಈಗ ನವಂಬರ್ 15ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಎಟಿಪಿ ನಾಲ್ಕನೇ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಮಿಗ್ರಾಂಗಳಿಗೆ ಇಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಗಿದೆ!

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಈ ಹೊಸ ಸಮಿತಿಯು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ 25 ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 100 ಅಥವಾ 70ಮಿಗ್ರಾಂ% ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, 1988ರಿಂದ 2013ರವರೆಗಿನ ಮೂರು ಎಟಿಪಿ ವರದಿಗಳ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನವೂ ಎಟಿಪಿ 4ನೇ ಸಮಿತಿಗೆ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ! ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಮಾಣವು ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿ ಹೆದರಿಸಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರಿಗೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಈ ಸಮಿತಿಗೆ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಉತ್ತರಗಳಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ನಮ್ಮ ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲೂ ಅಡಕವಾಗಿದ್ದು, ಅದಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಬದುಕಲಾರೆವು. ಜೀವಕಣಗಳ ಉಳಿಯುವಿಕೆಗೆ, ಅವುಗಳೊಳಗಿನ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ, ನರಮಂಡಲದ ಸುಸೂತ್ರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ, ರೋಗರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಪಿತ್ತರಸಸ್ರಾವಕ್ಕೆ,  ಎ, ಡಿ, ಇ, ಕೆ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳಿಗೆ, ಹಲಬಗೆಯ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಮೂವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪೆಡಸಾದ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಮಾನಹರಣದ ಪಿಡುಗು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲಿಗೂ, ಪೆಡಸಾದ ನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಶೇಖರಣೆಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಈ ತೆಗಳುವಿಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಸಂಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಎಟಿಪಿ ವರದಿಗಳು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು.

ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗೆಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ. ಅವನ್ನು ಬಳಸತೊಡಗಿದವರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾಯುವೇದನೆ ಹಾಗೂ ಸ್ನಾಯುಗಳ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಮಧುಮೇಹ, ಯಕೃತ್ತಿನ ತೊಂದರೆಗಳು, ಕಣ್ಣಿನ ಪೊರೆ, ಲೈಂಗಿಕ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ, ಮರೆಗುಳಿತನ ಮತ್ತಿತರ ನರಮಂಡಲದ ತೊಂದರೆಗಳು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ವೈಫಲ್ಯ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕ್ಯಾಲ್ಸೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಮುಚ್ಚವಿಕೆ, ಕೆಲವು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು, ಸೋಂಕುಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೃದಯದ ವೈಫಲ್ಯವುಳ್ಳವರಲ್ಲೂ, ಹಿರಿವಯಸ್ಕರಲ್ಲೂ ಈ ಔಷಧಗಳು ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದಾದರೂ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯಿಲ್ಲದವರಲ್ಲಿ ಅವು ಉಪಯುಕ್ತವೆನ್ನಲು ಬಲವಾದ ಆಧಾರಗಳೇ ಇಲ್ಲ. (ಒಜೆಇಎಂಡಿ 2013;3:179)

ಆದರೆ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೃದಯದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೊಸ ಎಟಿಪಿ ಸೂತ್ರಗಳು ಸಲಹೆ ನೀಡಿವೆ! ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾದವರು, ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು (ಎಲ್ ಡಿ ಎಲ್ >190ಮಿಗ್ರಾಂ%), 40-75 ವಯಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಇವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ತೊಂದರೆಯುಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಶೇ. 7.5ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವರು ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಈ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಲಿಂಗ, ವಯಸ್ಸು, ಜನಾಂಗ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟ, ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಧೂಮಪಾನಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಪಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಣಕವನ್ನು ಸಮಿತಿಯೇ ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಒದಗಿಸಿದೆ! ರಕ್ತದೊತ್ತಡ >110, ಒಟ್ಟು ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ >170, ಎಚ್ ಡಿ ಎಲ್ <50 ಇದ್ದರೆ ಈ ಗಣಕದ ಲೆಕ್ಕ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ನಲುವತ್ತರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮೀರಿದ ಹಲವರನ್ನೂ, 63 ಮೀರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ 71 ಮೀರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ಇದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ.

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಸಲೆಳಸುವ ಇಂತಹಾ ವರದಿಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಬಾರದೇಕೆ? ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಜೀವನಶೈಲಿ, ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮವಿಲ್ಲದ ಆಲಸ್ಯ, ಧೂಮಪಾನ, ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮಧುಮೇಹಗಳು ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಪೆಡಸಾಗುವಿಕೆಗೂ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಾಲು, ಸಕ್ಕರೆ, ಇತರ ಸಿಹಿಪದಾರ್ಥಗಳು, ಸಂಸ್ಕರಿತ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸುವುದು, ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು, ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮಧುಮೇಹಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಮೀನು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆಹಾರದಲ್ಲಿರುವ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ರಕ್ತದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ 0-4%ದಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದರಿಂದ ಮೊಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಹಿತಮಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸಬಹುದು. ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದಷ್ಟು ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಜೊತೆಗೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡುವುದರಿಂದಲೂ ರಕ್ತನಾಳಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಡಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತೂ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆರೆ ಹಾಕಿದ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ವರದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹೌಹಾರುವ ದಿನಗಳು ಮುಗಿದವೆನ್ನಲು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತವಾದವರು ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಕಾಲ ಸ್ಟಾಟಿನ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬಹುದು; ಇನ್ನುಳಿದವರಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೆನ್ನಲು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ.

ಮೂವತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಸಾವಿನ ಸನಿಹದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವರಕ್ಷಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು [ನವಂಬರ್ 27, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನ, ಉದಾಸೀನದಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವ ಭೀತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ

ಕಳೆದ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜೀವಗಳನ್ನುಳಿಸಿರುವ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ ಔಷಧಗಳ ಕಡೆಗಾಲವು ಸನ್ನಿಹಿತವಾದಂತಿದ್ದು, ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯ ರಾಜಕೀಯ-ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಲಾನ್ಸೆಟ್ ಇನ್ಫೆಕ್ಷಿಯಸ್ ಡಿಸೀಸಸ್ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ನವೆಂಬರ್ 17ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ವರದಿಗಳು [ಲಾ. ಇನ್. ಡಿಸೀ. 2013;13(12):1057-1098] ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು 17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಲೂಯಿ ಪಾಸ್ಚರ್, ರಾಬರ್ಟ್ ಕೋ ಮುಂತಾದವರ ಅವಿರತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಅವು ನಮ್ಮ ಕೆಲ ರೋಗಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದು ದೃಢಗೊಂಡಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುನಾಶಕ ಔಷಧಗಳ ಹುಡುಕಾಟವು ಬಿರುಸಾಗಿ, 1938ರಲ್ಲಿ ಸಲ್ಫಾ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳ ಸುವರ್ಣಯುಗವು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಪೆನಿಸಿಲಿಯಂ ಎಂಬ ಶಿಲೀಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್ ಗುರುತಿಸಿದ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕವು 1945ರಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುವುದರೊಂದಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲೂ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೂ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಯಿತೆನ್ನಬಹುದು.

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್ ಗಳೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳೂ ಲಭ್ಯವಾದವು. ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಾವು-ನೋವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ಲೇಗ್, ಮಲೇರಿಯಾ,  ಕ್ಷಯ,  ಕೊಲೆರಾ,  ಟೈಫಾಯ್ಡ್,  ಆಮಶಂಕೆ,  ಧನುರ್ವಾತ, ಡಿಫ್ತೀರಿಯಾ, ಕುಷ್ಠ, ಗುಹ್ಯ ರೋಗಗಳು ಮುಂತಾದವು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೂ, ಹೆರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳ ಆರೈಕೆಗಳೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಜೀವಗಳು ಬದುಕುಳಿದವು. ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯರ ಆಯುಸ್ಸನ್ನು ಕೆಲ ದಶಕಗಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದುದು ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮಹತ್ಸಾಧನೆಯಾಯಿತು.

ಆದರೀಗ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವ ಭೀತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ; ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸೋಂಕುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ತಾಂಡವವಾಡಿ, ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಲು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಮೊದಲ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಯಿತಾದರೂ, ನಂತರ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು. ಇದ್ದವುಗಳನ್ನೇ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬದಲಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ತೀರಾ ಹೊಸತಾದ ಔಷಧಗಳು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಅತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾಗ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯರು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಂದಿದ್ದರೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಇನ್ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳಿಂದಿವೆ. ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಸ್ರವಿಸುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳೂ, ಅವನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಪ್ರತಿತಂತ್ರಗಳೂ  ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ಇವೆ. ಅಂತಲ್ಲಿ, ನಾವು ಬಳಸತೊಡಗಿದ ಶಿಲೀಂಧ್ರಜನ್ಯ ಯಾ ಕೃತಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಔಷಧವನ್ನು ಬಳಸತೊಡಗಿದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವು. ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸತಾದ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿರೋಧವೊಡ್ಡಬಲ್ಲ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಈಗ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಈಗಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ ಔಷಧಗಳು ಸದ್ಯೋಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರರ್ಥಕವೆನಿಸಬಹುದು.

ಬಹು ಪ್ರಯಾಸದಿಂದ, ಅಪಾರವಾದ ವೆಚ್ಚಗಳಿಂದ ಪಡೆದಿದ್ದ ಈ ಆಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಆದರೆ ನಾವು ಅಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಲಾಭದಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವು. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಒಂದರಿಂದ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಭಾಗವು ಕೃಷಿ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ ಸಾಕಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ರೋಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೂ ಅನಗತ್ಯ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು; ಹೊಸತಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು; ಎರಡು-ಮೂರು ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಮಾರುವುದು ಅತಿಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣಗಳಾದವು. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಮಂತ್ರದಂಡಗಳೆಂಬಂತೆ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ವೈರಸ್ ಯಾ  ಪರೋಪಜೀವಿಜನ್ಯ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೂ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸೋಂಕನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುಣಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ರೋಗಿಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸದಿರುವುದು, ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು, ಯಾವುದೋ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಕ್ಕೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾನಾಶಕವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ರೋಧವು ಬೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ.

ರೋಗಿಗಳೂ ಕೂಡ ಮನಬಂದಂತೆ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು, ದಿನಕ್ಕೊಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಂಡು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಮದ್ದಿನಂಗಡಿಗಳಿಂದ ತಾವೇ ನೇರವಾಗಿ ಖರೀದಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ದುರ್ಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಜನ್ಯ ರೋಗಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ನ್ಯಾಯಬಾಹಿರವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಪಚಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಶಾಸ್ತ್ರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನರಿಯದ ಆಡಳಿತಗಳು ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.

ಲಭ್ಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಬಗ್ಗದಂತಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸೋಂಕುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಕಷ್ಟಕರವೂ, ಅತಿ ದುಬಾರಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಸಾವುಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯರು, ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳು,  ವಯೋವೃದ್ಧರು,  ಮೊದಲೇ ಗಂಭೀರ ರೋಗಗಳುಳ್ಳವರು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವವರಲ್ಲಿ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಂತಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಅತಿವೆಚ್ಚವು ಬಡಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಈ ವಿಪತ್ತನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಲಾನ್ಸೆಟ್ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಈ ಔಷಧಗಳ ತಯಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾರಾಟವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಅವುಗಳ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಅನಗತ್ಯ ಉತ್ತೇಜನವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪಶು-ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲೂ, ಕೃಷಿಯಲ್ಲೂ ಬಳಸದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯರುಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾಹಿತಿಯೊದಗಣೆಯು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಸೋಂಕುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿತ್ತು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧೋರಣೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹೊಸ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ರೋಧನಿರೋಧಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಯು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಪುನಃಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ 20-60 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ 20 ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯು ತೀರಾ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದ್ದು,  ಯಾರಾದರೂ,  ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ,  ಯಾವಾಗ-ಹೇಗಾದರೂ ಬಳಸಬಹುದೆನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನಮ್ಮ ಹಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದೆಹಲಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಬಾಪೆನೆಮ್ ಎಂಬ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಕ್ಕೂ ಬಗ್ಗದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿಣ್ವಕ್ಕೆ ನ್ಯೂ ಡೆಲ್ಲಿ ಮೆಟಲೋ ಬೀಟಾ ಲಾಕ್ಟಮೇಸ್ 1 ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಾಗ ಭಾರೀ ಕೋಲಾಹಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಸರಕಾರವು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ರಾಜಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆಗಸ್ಟ್ 30ರಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿರುವ ನೀತಿಯಂತೆ, ಮುಂದಿನ ಎಪ್ರಿಲ್ ಬಳಿಕ 24 ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಹಾಗೂ 11 ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದೆ ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಸದ್ಬಳಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಇಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗವು. ಈ ಔಷಧಗಳು ವೈದ್ಯರ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ತ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೆ ಸಮಸ್ತ ಮನುಕುಲದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ಆಸ್ತಿಯೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸದಿರುವುದು, ಅವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಖರೀದಿಸದಿರುವುದು, ವೈದ್ಯರು ಅವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರೆ ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಗತ್ಯವೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ಬದಲಿ ಯಾ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯದಿರುವುದು, ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಜೋಡಿಸಬಹುದು.

ಮೂವತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಮೂಲಾಹಾರದಿಂದ ಮಧುಮೇಹ ವಿಮೋಚನೆ [ನವಂಬರ್ 13, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕು

ಈಗ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಮಧುಮೇಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 37 ಕೋಟಿ, ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಖರ್ಚು ಸುಮಾರು 46500 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳು, ಇದರಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ವಹಿವಾಟು ಸುಮಾರು 3500 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳು. ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 45 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾಗಿ, ಔಷಧಗಳ ವಹಿವಾಟು 5800 ಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ಮೀರಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಕಂಪೆನಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಎಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೊಂದು ಮನ್ವಂತರವಾಗಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಶರೀರವು ಆಹಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹೇಗೆ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮಧುಮೇಹವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅನಾವರಣಗೊಂಡವು. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಜೀವಕ್ಕೇ ಅಪಾಯವುಂಟಾಗುವುದನ್ನು ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೆಂದೂ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಅದರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯವುಂಟಾದಾಗ ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಏರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗುವುದನ್ನು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೆಂದೂ ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರು ಜೀವವುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆಂದಾಯಿತು; ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು, ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಅನ್ನು ನೀಡುವ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮವು ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು.

ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪೈಪೋಟಿಯುಂಟಾಯಿತು. ದುಬಾರಿಯಾದ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು, ಅವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಯಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳು, ಹಲಬಗೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಲಭ್ಯವಾದಂತೆ ಮಧುಮೇಹದ ವಹಿವಾಟು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಹಳೆಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳನ್ನು ಯಾ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಮೀರಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನಲಾಗದು, ತೆರುವ ಹೆಚ್ಚು ಹಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು.

ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ಆರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅನ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ತಳಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೃತಕವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಕೇವಲ 20 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಆರು ಪಟ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರೂ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಅನ್ನೇ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಜೊತೆ ಬೇರೊಂದು ಪ್ರೊಟೀನನ್ನೋ, ಸತುವಿನ ಕಣಗಳನ್ನೋ ಬೆರೆಸಿ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ತಳಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಅಥವಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬಲ್ಲ ಸದೃಶ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಕೆಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ಇವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಿಂತ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಎಂಟು ಪಟ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕೊಕ್ರೇನ್ ವಿಮರ್ಶೆಯನುಸಾರ, ಈ ಕೃತಕ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು ಅಥವಾ ಸದೃಶ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳು ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜಕ ಅಥವಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ [ಕೊಕ್ರೇನ್ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು 2005(1):ಸಿಡಿ003816; 2007(2):ಸಿಡಿ005613; 2006(2):ಸಿಡಿ003287].

ನಾವು ತಿನ್ನುವ ವಿವಿಧ ಶರ್ಕರಗಳು ಕರುಳಲ್ಲಿ ಹೀರಲ್ಪಡುವಲ್ಲಿಂದ ತೊಡಗಿ, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬೀಟಾಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ, ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವಿಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ,ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಅನೇಕ ಔಷಧಗಳು ಇಂದು ಲಭ್ಯವಿವೆ: ಆಹಾರದ ಶರ್ಕರಗಳು ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಹೀರಲ್ಪಡದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು, ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಗ್ರಾಹಿಗಳಿಂದ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ನೇರವಾಗಿ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಸ್ರಾವವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇನ್ಸುಲಿನಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವು ವಿಫಲವಾದಾಗ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಚುಚ್ಚಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾಗೂ ಇತರ ಔಷಧಗಳ ನಿರಂತರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಮಧುಮೇಹದ ತೀವ್ರತರನಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿ ಜೀವವುಳಿಸಬಹುದು ಹಾಗೂ ದೂರಗಾಮಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ, ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಬಾರದಂತೆ ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಬೊಜ್ಜು, ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಈ ಔಷಧಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅಧಿಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ತಿಂದ ಆಹಾರವು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ರಕ್ತದ ಸಕ್ಕರೆಯು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ,ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಅತ್ತ ದರಿ, ಇತ್ತ ಪುಲಿ ಎನ್ನುವ ದುಸ್ಥಿತಿ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಇತಿಮಿತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಜಾಹೀರಾತುಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಯೇ ಅಲ್ಲದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೂ ಮಧುಮೇಹ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ವ್ಯವಹಾರವೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳಿಂದ ಯಾ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆಯೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದೃಢವಾದ ಆಧಾರಗಳು ಇದುವರೆಗೆ ದೊರೆತಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಂದು ಮಧುಮೇಹಿಗಳು ಹತಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದಿರುವುದು ಒಂದಷ್ಟು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ, ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶರೀರದ ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಅವುಗಳ ಮೇಲುಂಟು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು, ನಮ್ಮ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ, ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಪಾತ್ರ, ವಿಭಿನ್ನ ಜನಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನಶೈಲಿಗಳಿಗೂ, ರೋಗಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಮಧುಮೇಹವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿವೆ.

ವಾನರರಿಂದ ಮಾನವರು ವಿಕಾಸಗೊಂಡ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೀನು, ಇತರ ಜಲಚರಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾಂಸ, ಹಲಬಗೆಯ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದಿಗೂ ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಆಹಾರಕ್ರಮವನ್ನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ, ಆಫ್ರಿಕಾ, ಅಮೆರಿಕಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಪಪುಅ ನ್ಯೂಗಿನಿ ಮುಂತಾದೆಡೆ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಹಲವು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹ, ಬೊಜ್ಜು, ಮೂಳೆಸವೆತ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಂತಹಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಾವುವೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರಭರಿತವಾದ ಅಕ್ಕಿ,  ಗೋಧಿ,  ರಾಗಿ,  ಓಟ್ಸ್,  ಬಾರ್ಲಿ ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಚಮಚದ ಸಕ್ಕರೆ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಖಾದ್ಯ ತೈಲಗಳೇ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇವು ಸರಿಹೊಂದದಿರುವುದೇ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಲಿದೆ. ಈ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರದತ್ತ ಹೊರಳಿದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಅತಿ ಬೇಗನೆ ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಾಗುವುದನ್ನೂ, ಮೂಲಾಹಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಮಧುಮೇಹಿಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನೂ ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. (ಡಯಾ ಕೇರ್ 2006;29:1866, ಕಾರ್ಡಿವಾಸ್ಕ್ ಡಯಾಬಿಟೋ 2009;8:35, ಜ ಡಯಾ ಸಯ ಟೆಕ್ 2009;3:1229). ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಶರ್ಕರಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಲಾಭಗಳಿವೆಯೆನ್ನುವುದೀಗ ದಿಟವಾಗಿದೆ (ನ್ಯೂಟ್ರಿ ಮೆಟ 2005;2:16, ನ್ಯೂಟ್ರಿ ಮೆಟ 2008;5:9, ಅಮೆ ಜ ಕ್ಲಿನಿ ನುಟ್ರಿ 2007;86:276).

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಶರ್ಕರಭರಿತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಏರುವ ಗ್ಲೂಕೋಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತುಂಬ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ನರಳಿ ಒದ್ದಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಹಾರವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡು ಮಧುಮೇಹ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇತರೆಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದೇ ಒಳಿತಲ್ಲವೇ?

ಮೂವತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಲುಗುವ ನಂಬಿಕೆ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 30, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸುಳ್ಳುಗಳಷ್ಟೇ ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ

ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೃಶ್ಯವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಘಾಸಿಯಾಗಿ ಹುಯಿಲಿಡುವವರ ಮೇಲಾಟ; ನೋಯಿಸಿದವರು ಮತ್ತು ನೋವುಂಡವರ ಮಧ್ಯೆ ಎಡೆಬಿಡದ ವಾಗ್ವಾದ, ಅರಚಾಟ. ಏನಾದರೂ ಹೇಳುವ, ಬರೆಯುವ, ಚಿತ್ರಿಸುವ ಮೊದಲು ಭೂಲೋಕದ ಏಳ್ನೂರು ಕೋಟಿ ಮನಸ್ಸುಗಳೊಳಗೇನಿದೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಇಕ್ಕಟ್ಟು.

ನೋಡಿದ-ಕೇಳಿದ ಸಂಗತಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇಸರ, ಮುಜುಗರ, ಸಿಟ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ತಾಕಲಾಟಗಳೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಲಿಯಾನ್ ಫೆಸ್ಟಿಂಗರ್ 1956-57ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದ ನಾವು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಓದಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳೊಳಗೆ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನೂ, ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆ, ಆದರ್ಶಗಳು ಹಾಗೂ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಈ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಯೋಚನೆಗಳೂ, ಯೋಜನೆಗಳೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ನಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯಕ್ಕೂ ಸಿಲುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿ ಸೋತರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ, ನಂಬಿರುವುದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ರುಜುವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇಳುತ್ತವೆ, ಏನೋ ಮಾಡಬಾರದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಂಡು-ಕೇಳಿದಾಗ ಅಥವಾ ಮಾಡಿದಾಗ ತಾಕಲಾಟಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಗೊಂದಲವನ್ನೂ, ನೋವನ್ನೂ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಮನದೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಂದಾಗುವ ಸಂಕಟವನ್ನು ಮನದೊಳಗೇ ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸದಾ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಗ್ರಹಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಯಾ ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು ಯಾ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ಹೊರಗಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದು, ಒಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಮನವೊಪ್ಪದು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನವರು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನೇ ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ: ತಾವು ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ಸರಿ, ಮಾಡಿರುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸರಿಹೊಂದದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳತ್ತ ಕುರುಡಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕಿವುಡಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮರೆಗುಳಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಒಳಗಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ತಾನೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ದಿಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಸುಳ್ಳುಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯ ದೂರವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರು-ಧರ್ಮಗಳ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.

ಫೆಸ್ಟಿಂಗರ್ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮೂಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಡಿಸೆಂಬರ್ 21ರ ಮುಂಜಾನೆ ಮಹಾಪ್ರಳಯವಾಗಿ ಭೂಮಿಯೇ ಮುಳುಗಲಿದೆಯೆಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ಅಮೆರಿಕಾದ ಡೊರೊಥಿ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಎಂಬ ಗೃಹಿಣಿಯ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಅದರಿಂದ ಉಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕ್ಲಾರಿಯನ್ ಎಂಬ ಗ್ರಹದಿಂದ ಆಕಾಶ ನೌಕೆಯೊಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿದೆ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಕೆಲವರು ಅವಳನ್ನು ನಂಬಿದರು, ಹೆದರಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ, ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿಬಿಟ್ಟರು, ಡಿ. 20ರ ರಾತ್ರಿ ಅವಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನೌಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದರು. ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಏನೂ ಘಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗ್ರಹಿಕೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳಾದವೆಂದು ಅವರು ಒಪ್ಪಿದರೆ? ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತ್ಯಾಗ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ದೇವರೇ ಪ್ರಳಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದನೆಂದು ಡೊರೊಥಿ ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು! ಇಡೀ ಭೂಲೋಕವನ್ನೇ ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿದೆವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬೀಗಿದರು! ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಸುಳ್ಳು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರು!

ಕೈಗೆಟಕದ ಸಿಹಿಹಣ್ಣು ಹುಳಿಯೆಂದೆನಿಸುವುದು, ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ವಿಷವೂ ಪಂಚಾಮೃತವೆನಿಸುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಹೊಸದಾಗಿ ಖರೀದಿಸಿದ ದುಬಾರಿ ಮೊಬೈಲು ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಅದರ ಬಣ್ಣಗಳ ವರ್ಣನೆಗೆ ತೊಡಗುವುದು; ಸಿಗರೇಟು ಸೇವನೆಯ ಹಾನಿಗಳ ಅರಿವಿದ್ದರೂ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಸಬೂಬುಗಳಿಂದ ಧೂಮಪಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ವೈದ್ಯರು ಗುರುತಿಸಿದ ರೋಗವನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗದೆ, ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ಹಳಿದು ಬೇರೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವುದು; ಬಡಪಾಯಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಹೊಡೆದದ್ದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಅವನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುವುದು; ಮಹಾ ಚತುರನೆಂದು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದ ನಾಯಕನ ನಿಜ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಅವರನ್ನೇ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ನಿಂದಿಸಿ, ಭಾರತ ರತ್ನವನ್ನೂ ಮರಳಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು; ದೇವಾಂಶ ಸಂಭೂತನೆಂದು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುರುವು ಲಂಪಟನೆಂದು ದೂಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಪೀಡಿತರನ್ನೇ ಹಳಿಯುವುದು; ಸಸ್ಯಾಹಾರವೇ ಉತ್ಕೃಷ್ಠವೆಂದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವವರು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯ ಪಠ್ಯದಿಂದ ವೇದಗಳವರೆಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರನ್ನೇ ಅಜ್ಞಾನಿಯೆನ್ನುವುದು; ಲೇಖನ, ಪುಸ್ತಕ, ಚಿತ್ರ, ಸಿನಿಮಾ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ಅವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆಂದು ದಾಂಧಲೆ ಮಾಡುವುದು –  ಗ್ರಹಿಕೆಯ ತಾಕಲಾಟವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಗಳಿವು.

ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದ್ದಷ್ಟು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಅವುಗಳ ಸಮರ್ಥನೆಯೂ ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಘಟಿಸಿಹೋದ ಮಹಾಪ್ರಮಾದವನ್ನು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥನ ಒಳಸಂಕಟವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಶಮನಗೊಂಡರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಾದ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲಾದೀತೇ? ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವುದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಾಗಬಹುದು, ರೋಗವು ಬಿಗಡಾಯಿಸಬಹುದು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಶಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು, ಸುರಕ್ಷತಾಕರ್ಮಿಗಳು, ನ್ಯಾಯಧೀಶರುಗಳು ಇಂತಹಾ ಸ್ವಸಮರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ದಾಸರಾದರೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅವಾಂತರಗಳೇ ಘಟಿಸಬಹುದು. ಯುವಜನರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ನೆಪ, ಸಾವಿರಾರು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳ ನರಮೇಧಗಳಿಗೆ “ದೊಡ್ಡ ಮರ ಉರುಳಿದಾಗ ಭೂಮಿ ನಡುಗುತ್ತದೆ” ಅಥವಾ “ಕ್ರಿಯೆಗೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ” ಎಂಬ ವಾದಗಳು, ಸಮೂಹ ನಾಶದ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ, ಏನೂ ಸಿಕ್ಕದಾಗ “ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ಅಂತಹಾ ಅಪಾಯಗಳ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು. ದೊಡ್ಡವರ ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಹಿಟ್ಲರ್ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, “ಮಹಾ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿದ್ದರೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಮಹಾಸುಳ್ಳುಗಾರರಿಗೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.”

ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಬದಲು, ಸತ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೇ? ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ: “ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರೆಂದು ಯಾ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದಿರೆಂದು ನಂಬಬೇಡಿ, ನನ್ನನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡಿ. ಹಳೆಯ ಲಿಖಿತವೆಂದು, ಲೋಕದ ನಂಬಿಕೆಯೆಂದು, ಎಳವೆಯಿಂದಲೇ ನಂಬಿದ್ದೆಂದು ನಂಬಬೇಡಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗುವ, ಅನುಕಂಪದ, ಕಲ್ಯಾಣಕರವಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ, ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಅನುಸರಿಸಿ.”

ಹೀಗೆ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆ ಮಾಡಿದವರಿಂದಲೇ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯಿತು, ವಿಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳೂ ಬೆಳೆದವು. ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಸ್ಫುಟಗೊಂಡಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಘಾಸಿಗೊಂಡವು; ಕೆಲವರು ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ವಿಚಾರಶೀಲರನ್ನೇ ಕೊಂದರು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದ ಚಾರ್ವಾಕರು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಕ್ರಟಿಸ್, ಭೂಮಿ ಗೋಳವೆಂದ ಬ್ರುನೋ, ಕೋಮುವೈಷಮ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಬಾಪು, ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಡಾ. ದಾಭೋಲ್ಕರ್ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟಿದ್ದವರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಆದರೆ ಇಂತಹಾ ದಾಳಿಗಳಿಂದ ವೈಚಾರಿಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗದು, ಸತ್ಯವನ್ನು ದಮನಿಸಲಾಗದು.

ಸತ್ಯವನ್ನರಿಯುವುದು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವೇನಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಗ್ರಹಿಕೆಯು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿವೇಕದತ್ತ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ; ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ ದೊರೆತರೂ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕಟಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೂವತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಾಣ ನರ್ತನ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆ ಉದ್ಯಮವಾದಂತೆಲ್ಲ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುವ ಗುರಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ಲಾಭ-ನಷ್ಟದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಷ್ಟೆ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿದವು

‘ಆಹಾರದ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪೋಷಣೆಗಾಗಿ ಸುಸ್ಥಿರ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಉದ್ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16ರ ವಿಶ್ವ ಆಹಾರ ದಿನಾಚರಣೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ. ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ದಶಕಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಆಹಾರದ ಪೂರೈಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ, ಹಸಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಜನ ಸರಿಯಾದ ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರರಲ್ಲೊಂದು ಮಗು ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದೆ.

ವಿಶ್ವದ ಜನರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಆಹಾರವು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಇದೆ. ಏಳ್ನೂರು ಕೋಟಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತರಕಾರಿಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಮೀನು-ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಇವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಇವು ದಕ್ಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ 70 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಗೋಧಿಯನ್ನೂ, 85 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನೂ ರಫ್ತು ಮಾಡಿದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ 30 ಕೋಟಿ ಜನ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾರೆ, 3000 ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರವು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾಯಿತು.

ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಮಾನವ ಸಂತತಿ ವಿಕಾಸ ಹೊಂದಿದಾಗ ಎಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೀಜದವರೆಗೆ, ಇರುವೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆನೆಯವರೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಅವನಿಗೆ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾಡುಮೇಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸಸ್ಯ-ಮಾಂಸಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಶರಾಬಿನ ಆಸೆಗಾಗಿ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿ, ಅದೇ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ಕ್ರಮವೂ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು  ನಾಗರಿಕತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆಹಾರದ ಸಂಕಟವೂ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಸಾಕಿ-ಬೆಳೆಸಿದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ತಿನ್ನುವುದಾಯಿತು.

ಬೇಸಾಯದೊಂದಿಗೆ ಆಸ್ತಿ-ರಾಜ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು, ದುಡಿಯುವವರು ಮತ್ತು ದುಡಿಸುವವರು ಬೇರೆಯಾದರು. ದುಡಿದವನು ಬೆಳೆಸಿದ ಆಹಾರವು ದುಡಿಸಿದವನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಸೇರಿತು; ದುಡಿಸಿದವನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸದಾ ತುಂಬಿದ್ದರೆ, ದುಡಿದವನು ತಾನೇ ಬೆಳೆದ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಬೇಕಾದ ಅವಸ್ಥೆಯುಂಟಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗಳೂ, ಧಾನ್ಯಗಳ ಉಗ್ರಾಣಗಳೂ ಜಮೀನ್ದಾರರು ಹಾಗೂ ರಾಜರುಗಳ ಪಾಲಾದವು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಹಸಿದವರ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಹಾರದ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮೋಸ ಮಾಡುವುದಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯವು ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದ ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದುದ್ದಕ್ಕೂ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿಯೂ, ಇತರೆಡೆ ಮಾರುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತ ವಸಾಹತುಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಲು ಬ್ರಿಟಿಷರೆದುರು ಕೈಯೊಡ್ಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಭೀಕರ ಕ್ಷಾಮಗಳಾಗಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಭಾರತೀಯರು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತರು, ಆದರೆ ಆಹಾರದ ರಫ್ತು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ: 1875-1900ರ ನಡುವೆ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸತ್ತರೆ, ಆಹಾರದ ರಫ್ತಿನ ಪ್ರಮಾಣವು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಟನ್ ನಿಂದ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಟನ್ನಿಗೇರಿತು.

ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು, ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ-ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ನೆಲೆಗೊಂಡಂತೆ ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ವಿತರಣೆಗಳು ದುಡಿಯುವವರ ಕೈಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರವಾದವು. ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಬೃಹತ್ ಉದ್ಯಮಗಳ ಪಾಲಾಯಿತು, ಆಹಾರವು ಜನರ ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಗೋದಾಮುಗಳನ್ನು ಸೇರಿತು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು ತುಂಬುವ ಬದಲು ಆರೇಳು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ತಿಜೋರಿಗಳು ತುಂಬತೊಡಗಿದವು. ಆಹಾರವು ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಿಂತಲೂ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಲಾಭದ ಸರಕಾಯಿತು. ಈ ಲಾಭವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಣೆಗಳ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡವು. ಹಿಂದೆ ನೆಲದ ಸಾರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಗಳ ಆವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃತಕ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳು ಬಂದ ಬಳಿಕ ಬೆಳೆದದ್ದನ್ನೇ ಬೆಳೆಯುವುದಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ಕೃಷಿಯು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನಿಲ ಹಾಗೂ ತೈಲಗಳ ವ್ಯವಹಾರದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿ ತೈಲದ ಬೆಲೆಯು ಆಹಾರದ ಬೆಲೆಗೂ ತಟ್ಟಿತು. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಸಾರಜನಕ ತುಂಬಿದಂತೆ ಪೈರಿನ ಶಕ್ತಿಗುಂದಿ ಕೀಟಗಳ ಕಾಟ ಹೆಚ್ಚಿತು; ಹೀಗೆ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು ನಮ್ಮ ಆಹಾರದೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕವು. ರೈತರು ರಸಗೊಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಕೀಟನಾಶಕ ತಯಾರಕರ ದಾಸರಾದರು. ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿತು, ಊಟ ಕೆಟ್ಟಿತು.

ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ದಾಹ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೀರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿಯ ತಳಿಗಳು ಬಂದವು. ಕಳೆನಾಶಕಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕೀಟಗಳನ್ನು ನಿರೋಧಿಸುವ, ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯದ ಅಂತಕ ಬೀಜಗಳ ಕುಲಾಂತರಿ ಸಸ್ಯಗಳು ಬಂದವು. ರೈತರ ದಾಸ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಪರಾಧವಾಯಿತು. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಮನುಕುಲದ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಬೀಜ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ನಶಿಸತೊಡಗಿ ಮೊನ್ಸಾಂಟೋ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಮುಂತಾದ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯತೆ ಮೆರೆಯತೊಡಗಿತು. ಒಂದೊಂದೂರಿನ ಒಂದೊಂದು ಆಹಾರದ ಬದಲು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇ ಆಹಾರವೆಂಬ ದುರ್ಗತಿ ಮೂಡಿತು.

ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ವ್ಯಾಪಾರವೂ ಹೆಚ್ಚಬೇಕಲ್ಲ? ಆದರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಲೀ, ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಲೀ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚವು. ಇನ್ನು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರೆ ಲಾಭವಾಗದು. ಹಾಗಾಗಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಜೋಳವನ್ನು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಅಡ್ಡಾಡಿ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುವ ಪಶುಗಳು ಬಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗುವಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿ ಜೋಳ ಮುಕ್ಕಿಸಿದವುಗಳು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಬಲಿಯುವುದರಿಂದ ಮಾಂಸದ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೂ ಒಳಿತಾಯಿತು! ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಂದ ಪಶುಗಳಿಗೆ ಸೋಂಕು ಹೆಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳ ಬಳಕೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು, ಅದರಲ್ಲೂ ಲಾಭ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆಕಳು, ಹಂದಿಗಳು, ಕೋಳಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲಬಗೆಯ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಜೋಳ, ಸೋಯಾ ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರೆಜಿಲಿನ ಅಮೆಜಾನ್ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಸೋಯಾವನ್ನು ಚೀನಾ ಹಾಗೂ ಜಪಾನಿನ ಕೋಳಿಗಳಿಗಾಗಿ ರಫ್ತು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವಾಹನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿ ತೈಲ ದುಬಾರಿಯಾದಂತೆ ಬದಲಿ ಇಂಧನವಾಗಿ ಜೋಳದಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಎಥನಾಲ್ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂತು. ಹೀಗೆ ಆಹಾರದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ, ಜೀವವಿಲ್ಲದ ವಾಹನಗಳಿಗೂ ಹಂಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶ್ರೀಮಂತನೊಬ್ಬನ ಕಾರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತುಂಬುವ ಇಥನಾಲ್ ಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಜೋಳವು ಒಬ್ಬ ಬಡವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇಡೀ ವರ್ಷದ ಆಹಾರವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಆಹಾರವೇನೆನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಮರೆತೇ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಗೋಧಿ, ಜೋಳ ಹಾಗೂ ಸೋಯಾಗಳ ಸಿಪ್ಪೆಯಿಂದ ತಿರುಳಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ ಸಕ್ಕರೆ, ಪಿಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಎಣ್ಣೆಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಅತ್ತಿತ್ತ ಬೆರೆಸಿ, ಆಕರ್ಷಕ ಪೊಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿರಿಸಿ ಅದನ್ನೇ ಆಹಾರವೆಂದು ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿದೆ; ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಯ ಜೋಳದಿಂದ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವರನ್ನೂ ಇದೇ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆಹಾರದ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಶೇಖರಣೆ, ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಹಾಗೂ ಮಾರಾಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆರೇಳು ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಅಧೀನವಾಗಿ, ಸಣ್ಣ ಕೃಷಿಕರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ನಗರಗಳ ಕೊಳೆಗೇರಿಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಗುಳೆ ಹೋದ ರೈತರು ಅಗ್ಗವಾಗಿ ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿಯುತ್ತಾ, ಊಟಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಬ್ರೆಡ್ಡು-ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ಹೃದ್ರೋಗ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮುಂತಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ವಿಪರೀತವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಲಾಭವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆಹಾರದ ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ವಿಮೋಚಿತರಾಗಲು ಪರಂಪರಾಗತ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯತ್ತ ಹೊರಳುವುದೊಂದೇ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ಪರಂಪರಾಗತ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಈ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಂದು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರೈತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಆಹಾರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಆಹಾರದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯಿಸತೊಡಗಿವೆ. ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆಂದು ಏನನ್ನೋ ಒದಗಿಸಿದರಾಗದು, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವೇನೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಮಗೇ ಇರಬೇಕು. ಭೂ ಒಡೆತನ, ಕೃಷಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ನೀರು ಮತ್ತಿತರ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಒದಗಣೆ,  ಕೃಷಿಸಂಬಂಧಿ ನೀತಿನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗೀದಾರಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯಮಶಾಹಿಯಿಂದ ಪರಿಸರ ವಿನಾಶವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ವಿವೇಕಹೀನವಾದ, ಮಾನವ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಪ್ರಸಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೊನೆಗೊಂಡು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೀಜಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನೂ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೀನು-ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಾಕಿ-ಬೆಳೆಸಿ ನಮ್ಮ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಹಕ್ಕು ನಮಗೆ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಮೂವತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಬೇಗ ಈಡೇರಲಿ ಬಾಪುವಿನ ಬಯಕೆ [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯ ಆಂದೋಲನ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಹಾತ್ಮನೇ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆ

ಈ ನೆಲದ ಜನರ ಯಾವುದೇ ನೋವು ಬಾಪುವನ್ನು ತಟ್ಟದೇ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರತಂತ್ರದ ಬೇಗೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕಾಡಿತ್ತೋ ಜನರನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಕೋಮು ವಿದ್ವೇಷ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಬಡತನ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಬವಣೆಗಳು ಮುಂತಾದ ಸಂಕೋಲೆಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಾಡಿದ್ದವು, ಕಲಕಿದ್ದವು. ಬಾಪು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವೂ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬೀಭತ್ಸವೆನಿಸಿದ್ದ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಮಹಾತ್ಮನ ಕನಸು ನನಸಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ವರ್ಷ ಕಾಯಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಗಾಂಧೀಜಿ ಎಳೆಯರಿದ್ದಾಗಲೇ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳ ಬವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ 1932ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಎರವಾಡ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಪರ್ಚುರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಕುಷ್ಠ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ, ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡದಂತೆ ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜೈಲಿನೊಳಗೆ ಪತ್ರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ನಿಗಾ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಬಳಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ರೋಗವು ಇನ್ನಷ್ಟು  ಬಿಗಡಾಯಿಸಿತ್ತು. ಇನ್ನು ತನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯೇ ಬೇಡವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು 1939ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ದೂರ ತೆರಳುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ತೆರಳುವ ಮೊದಲು ಬಾಪುವಿನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಸೇವಾಗ್ರಾಮದ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರುಗಿದ ಬಾಪುವಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಂದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಆತಂಕವೂ ಬಾಪುವಿಗಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರಿಸದ ಬಾಪು ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ದುಗುಡವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿದರು. ಸ್ವತಃ ಬಾಪು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕೈಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರನ್ನು ಜತನದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಬಳಿಕ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿವಾಹದ ಪೌರೋಹಿತ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಾದರು! ಬಾಪುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸೇವಾಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ 1952ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಗಾಂಧಿ ಸ್ಮಾರಕ ಕುಷ್ಠ ರೋಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಆರಂಭಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಂದೆ ಈ ರೋಗದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಭದ್ರವಾದ ಬುನಾದಿಯನ್ನೊದಗಿಸಿದವು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಾಪು ಹುತಾತ್ಮರಾದ ದಿನವನ್ನು ವಿಶ್ವ ಕುಷ್ಟ ರೋಗ ದಿನವೆಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು, ಸುಮಾರು 3500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಚೀನಾ, ಪರ್ಷಿಯಾ ಹಾಗೂ ಯೂರೋಪುಗಳಿಗೆ ಅದು ಹರಡಿರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ರೋಗವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಮುಖ ಹಾಗೂ ಕೈಕಾಲುಗಳು ವಿರೂಪಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದಾಗಿ ಚರಕ ಹಾಗೂ ಸುಶ್ರುತ ಸಂಹಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕುಷ್ಠ (=ಅಂಗಗಳು ತಿನ್ನಲ್ಪಡುವ) ರೋಗವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಭಯವೆಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನೂ, ಅವರ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ  ಊರ ಹೊರಗೆ ಅಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ದೈವ-ದೇವರುಗಳ ಕೋಪದಿಂದಾಗಿ, ಪಾಪ-ಶಾಪಗಳಿಂದಾಗಿ, ನಾಗ ದೋಷದಿಂದಾಗಿ, ಅಥವಾ ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಪೂಜೆಗಳು, ಮಡೆ ಮಡಸ್ತಾನಗಳಂತಹ ಸೇವೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ನಾರ್ವೆಯ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಗೆಹಾರ್ಡ್ ಹಾನ್ಸನ್ ಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲೂ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿತ್ತು. ನಾರ್ವೆಯ ಬರ್ಗೆನ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ 1840ರಿಂದ ಡಾನಿಯಲ್ ಡಾನಿಲ್ಸನ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹರಡುವ ಸೋಂಕೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಡಾನಿಲ್ಸನ್ ಅವರ ಅಳಿಯನಾಗಿದ್ದ ಹಾನ್ಸನ್ 1868ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳ ಚರ್ಮದ ಗಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಹಾನ್ಸನ್, 1872ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 28ರಂದು ಆ ವಿವರಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಮನುಷ್ಯನಿಗುಂಟಾಗುವ ರೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲಾಗಿತ್ತು!

ಹೀಗೆ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವು ಮೈಕೋಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಂ ಲೆಪ್ರೇ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದ ಹರಡುವ ಸೋಂಕೆನ್ನುವುದು ದೃಢಗೊಂಡರೂ ರೋಗಿಗಳ ಕಷ್ಟವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಅದು ಸೋಂಕೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕುಷ್ಠದ ಅಂಗವಿರೂಪತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ  ಕಳಂಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸೋಂಕು ಹರಡಬಹುದೆನ್ನುವ ಭಯವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಪೀಡಿತರು ಮತ್ತವರ ಕುಟುಂಬದವರ ಯಾತನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದವು. ರೋಗದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಕುಪೋಷಣೆಗಳ ವಿಷವರ್ತುಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನರಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ, ರೋಗವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಯಿತು.

ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1941ರಲ್ಲಿ, ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದ ಡಾಪ್ಸೋನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧವು ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಕೆಯನ್ನೇ ತೆರೆಯಿತು. (ಅದುವರೆಗೆ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ,  ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದ, ಚಾಲ್ಮೊಗರ (ಗರುಡ ಫಲ) ಎಣ್ಣೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.) ನಂತರ (1981) ರಿಫಾಂಪಿಸಿನ್, ಕ್ಲೊಫಾಜಿಮಿನ್ ಮುಂತಾದ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಿತಗೊಂಡು, ಬಹುತೇಕ ರೋಗಪೀಡಿತರನ್ನು 6-24 ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಕುಷ್ಠ ನಿರೋಧಕ ಗುಣವಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಕುಷ್ಠದ ವಿರುದ್ಧ ಜಯವು ನಿಶ್ಚಿತವೆನ್ನುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಿವೆ. ಹಲವು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಕೈಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಬಲ್ಲ ವಿನೂತನ ಸಲಕರಣೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ವಿರೂಪಗೊಂಡಿರುವ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬಾಪುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಹಲವು ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸಿದ ಅವಿರತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ರೋಗಕ್ಕೆ ಅಂಟಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ತೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಇತರೆಲ್ಲರಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜೀವನದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿವೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಷ್ಠರೋಗ ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ 1980ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 40 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಿದ್ದ ರೋಗಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು 2013ರ ವೇಳೆಗೆ 92 ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಕುಷ್ಠವು ನಿರ್ಮೂಲಗೊಂಡಿದೆಯೆಂದು ನಾವು ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೋಗವು ಪತ್ತೆಯಾಗದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾದವರು ಈಗಲೂ ಇತರರಿಗೆ ರೋಗವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದು, ಕಳೆದ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ 1.35 ಲಕ್ಷ ಹೊಸ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ (ಈ ಪೈಕಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಆರು ತಿಂಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಗುಣಮುಖರಾಗುವುದರಿಂದ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ). ಕುಷ್ಠದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವು ಪೀಡಿತರ ಮೂಗು ಹಾಗೂ ಚರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಬಹು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೈಕಾಲುಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಖದ ನರಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಬಳಿಕ ಚರ್ಮದಲ್ಲೂ, ಮುಖ ಹಾಗೂ ಕಿವಿಗಳ ಮೇಲೂ ಸಂವೇದನಾರಹಿತವಾದ ನಸು ಬಣ್ಣದ ಮಚ್ಚೆಗಳೂ, ಗಂಟುಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಹಾಗೂ ಹುಬ್ಬುಗಳು ನಷ್ಟವಾಗುವುದು, ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪೇರುವುದು ಹಾಗೂ ಹುಣ್ಣಾಗುವುದು, ಮೂಗು ಸೋರುವುದು ಯಾ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುವುದು ಕುಷ್ಠದ ಚಿಹ್ನೆಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕೈ ಯಾ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ದೌರ್ಬಲ್ಯವುಂಟಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಆಳವಾದ ಹುಣ್ಣುಗಳಾಗಬಹುದು. ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗವನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಗುಣಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ರೋಗವು ಹರಡದಂತೆ ತಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ.

ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನಿನ್ನೂ ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಮರೆಸಲಾಗದು. “ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವ ಸುಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬ ಬಾಪುವಿನ ಬಯಕೆಯು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಈಡೇರಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪಣ ತೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮೂವತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ :ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪರಸಂಗ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 18, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಕ ಸೋಗಲಾಡಿತನಗಳೇ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳ ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮುಖವಾಡಗಳು ಕಳಚಿಬಿದ್ದವು, ಹಲವು ಸತ್ಯಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಮಹಾನಗರಗಳ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯುವತಿಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯರವರೆಗೆ ಯಾವೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೂ ಕೂಡ ಬೀದಿಬದಿಯ ಪುಂಡರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಶ್ರಮವಾಸಿ ಮುದಿ ಗುರುಗಳವರೆಗೆ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಸುರಕ್ಷಿತರಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಕಾನೂನು ಪಾಲಕರು, ಮಾಧ್ಯಮದ ಕೆಲ ವಿಭಾಗಗಳವರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರುಗಳು ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲರ ಸೋಗಲಾಡಿತನವು ಕೂಡಾ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ಬೆತ್ತಲಾಯಿತು.

ತಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಗುರುವೊಬ್ಬ ಮೋಸದಿಂದ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆಳಸಿದನೆಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕಿಯೊಬ್ಬಳು ದೂರಿತ್ತ ಮರುದಿನವೇ ಮಹಾನಗರದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಕೊಳೆಗೇರಿಯ ಕೆಲ ಪುಂಡರು ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದ ಘಟನೆಯೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ಪುಂಡು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕಿಯ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನೇ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥಳೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಿ ಗುರುವನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರಿಸಿದರು. ಹುಡುಗರನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸಿದವರು ಗುರುವನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ವಾರ ಕಾದರು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಮುಕರ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪೀಡಕ ಗುರುವಿನ ‘ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳ’ ಬಗ್ಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಬಣ್ಣಿಸಿದವು. ಎರಡು ಮುಖ, ಎರಡು ನಾಲಗೆ, ಎರಡು ಜೀವನವುಳ್ಳ ಸೋಗಲಾಡಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಲೈಂಗಿಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕ್ರೌರ್ಯದ, ಬಲಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಾಗೂ ನಿಯಂತ್ರಣದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ. ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗುವ ಕ್ರೂರಿಗೆ ಒಂದು ಬಲಿಪಶುವಷ್ಟೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ – ಹಾಲು ಹಸುಳೆಗಳಿಂದ ವಯೋವೃದ್ಧರವರೆಗೆ, ದೇಹವನ್ನಿಡೀ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ದಿರಿಸುಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟವರವರೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಐಲೀನ್ ಝುರ್ ಬ್ರಿಗೆನ್ ಹೇಳುವಂತೆ (ಸೈಕಾಲಜಿ ಆಫ್ ವಿಮೆನ್ ಕ್ವಾ. 2010;34:538) ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದದ, ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಹಿಂಸೆಯೇ ಇಂತಹಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಷಃ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವವರು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ – ತೊಡುವ ಬಟ್ಟೆ, ತಿರುಗುವ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತು ರೀತಿ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರನ್ನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮನದಾಳದ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಗೇರಿವಾಸಿಗಳಿಂದ ಬಂಗಲೆವಾಸಿಗಳವರೆಗೆ, ಅಶಿಕ್ಷಿತರಿಂದ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರವರೆಗೆ, ಪುಂಡರಿಂದ ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸುವ ಗುರುಗಳವರೆಗೆ ಹಲಬಗೆಯವರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರ ಕುಟುಂಬದವರು, ಅತಿ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೇ ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗುವವರಿಗೆ ಎಂತಹಾ ಮುಖವಾಡಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರಾವ ವಿವರಣೆಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರಿಂದ ಪೀಡನೆಗೊಳಗಾದವರ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳೆಷ್ಟಿರಬಹುದು? ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ಪೀಡಿತರು ಧೈರ್ಯ ತಳೆದು ದೂರಿದರೂ ನಂಬುವವರಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನವಾದ, ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ,ಲೈಂಗಿಕ ಪೀಡಕರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಕರು, ದೇಶಭಕ್ತರು, ಸ್ತ್ರೀಪೂಜಕರು,ವಾಗ್ಮಿಗಳು ಮುಂತಾದವರು ಮತ್ತು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ, ಪೀಡಿತರ ನರಳಾಟವು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಗುರುಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ನಡೆಸುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು, ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳು, ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ದೇವಮಾನವರು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಗುರುಗಳು, ಯೋಗಗುರುಗಳು, ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳು, ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಇವೇ ಮುಂತಾದವರು ತಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿ, ಭಕ್ತಿ-ಗೌರವಗಳಿಂದ ಬಳಿ ಬಂದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೂ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೂ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಆಗಾಗ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತು, ವರ್ಚಸ್ಸು, ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕ್ರೌರ್ಯದ ತೀಟೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುರುಗಳು ಇತರ ಪೀಡಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಯೋಮಾನದ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಪೀಡಿಸುವ ದುಷ್ಟರೆನ್ನುವುದು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಗುರುಗಳಿಂದಾಗುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ವಿರಾಟರೂಪವೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಉದ್ದುದ್ದ ಕೂದಲು-ಗಡ್ಡಗಳನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟು, ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನರಳಿಸಿ, ನೀಳವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನುಟ್ಟು (ಅಥವಾ ಕೆಲವು ಯೋಗಗುರುಗಳಂತೆ ಕನಿಷ್ಠ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು), ಕೈಕಾಲು-ಕುತ್ತಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದುದ್ದ ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ, ತಲೆಯ ಸುತ್ತಲೊಂದು ಹೂಗುಚ್ಛವನ್ನೋ, ಕಿರೀಟವನ್ನೋ ಇಟ್ಟು, ತುಟಿಗಳೆಡೆಯಿಂದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಗುವ ಮೂಲಕ ಗುರುಗಳಿಗೆ ವರ್ಚಸ್ಸು ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನೈತಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಧರ್ಮ-ಕರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ನಡೆಸುವ ಪ್ರವಚನಗಳಿಂದ, ಸತ್ಸಂಗಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಅವಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪ್ರಚಾರದಿಂದ ಈ ಗುರುಗಳೆಲ್ಲ ಸಜ್ಜನರೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯು ಬೆಳೆದು ಭಕ್ತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಅವರ ಪ್ರಭಾವವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಆಡಳಿತವೂ, ಕಾನೂನುಪಾಲನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅವರ ಅಡಿಯಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ನಂಬಿದವರ ಹಣದಲ್ಲೇ ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ’ಆಶ್ರಮ’ಗಳೇಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಹಾ ಗುರುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪುಗಳಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಭಕ್ತರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮಿಂದ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ಸೇವೆಯೆಂಬ ಮಂಕು ಭಕ್ತರನ್ನು ಹೊಕ್ಕುತ್ತದೆ. ರೋಗ ಪರಿಹಾರ, ಭೂತೋಚ್ಛಾಟನೆ, ದೇವರ ಆವಾಹನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ನೆಪಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮರಾಗಲು ಜನ ಸಾಲುಗಟ್ಟುತ್ತಾರೆ, ಅಂಥವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತರುವ ದಲ್ಲಾಲಿಗಳೂ ತಿರುಗತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಂತಹಾ ಗುರುವಿನಿಂದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಾದರೆ ಪೀಡಿತರೂ, ಅವರ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಗಳೂ,ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವೂ, ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅದನ್ನು ನಂಬದಂತಹ ಮಹಾಮಂಕು ಕವಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೂ, ಲೈಂಗಿಕ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಬೋಧಿಸುವ ಗುರುವು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಗೋಪ್ಯವಾಗಿ, ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟರೆ, ದೇವರೇ ತನ್ನ ಮೂಲಕ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸತೊಡಗಿದರೆ, ಭಕ್ತರ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನೊಪ್ಪದೆ ಪೀಡಿಸತೊಡಗಿದರೆ, ಭಕ್ತರಾದವರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಜಾಗೃತವಾಗಲೇಬೇಕು. ಗುರುವು ಬಯಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯು ಅಶ್ಲೀಲವೆಂದೂ, ಮುಜುಗರವೆಂದೂ, ತಪ್ಪೆಂದೂ ಅನಿಸಿದರೆ ಉಪಾಯದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಬೇಕು. ಗುರುಗಳ ಸರಹದ್ದಿನೊಳಗಿರಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು.

ಇಂತಹಾ ಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ದೂರುಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ. ತಮಗಿರುವ ಪ್ರಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ,ಶಿಷ್ಯಗಡಣದ ಬಗ್ಗೆ, ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಗುರುಗಳು ಮೊದಲೇ ಭಯವುಂಟು ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೀಡಿತರು ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ನೆಲದ ಕಾನೂನು ಗುರುಗಳ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಪೀಡಿತರ ಪರವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಾಗುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಂತೂ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2012ರ ಮಕ್ಕಳ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ (ಪೊಕ್ಸೊ) ಲಿಂಗಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ 18 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೆಳಗಿನ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ (ಸೆ. 5,9-ಎಫ್,ಎನ್,ಒ,ಪಿ) ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆ ಯಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗ ಯಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು,ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಪಾಲಕರು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೇವೆಯೊದಗಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸದಸ್ಯರು, ಮಕ್ಕಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಯಾ ಅಧಿಕಾರದ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಸಗುವ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾದ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಮಾಣದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು(ಸೆ. 6,10) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜಾಮೀನು ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಹವಲ್ಲವೆಂದೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾನೂನಿನಂತೆ ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಗುಪ್ತಾಂಗಗಳು, ಎದೆ, ಅಥವಾ ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಭಾಗವನ್ನು ಕಾಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಷಿಸುವುದನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ (ಸೆ 7). ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಪರಾಧವಲ್ಲವೆಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡುವ ಸೋಗಲಾಡಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಕರು ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಇಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ, ಸೋಗಲಾಡಿತನವೂ ಬದಲಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪೀಡಕರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ಅವರನ್ನು ಕಠಿಣವಾದ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಿ ಪೀಡಿತರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಟಿಬದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮೂವತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅವೈಚಾರಿಕತೆ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 4, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡುವ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಂತನೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ರಾಜ್ಯದ ಹೊಸ ಸರಕಾರದ ನೂರು ದಿನಗಳ ನೂರಾರು ನಿರ್ಣಯಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹೊರಬಂದಿದೆ. ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಂಡಿವೆಯೆನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಆಳುವವರು ಕೊಡುವಾಗ ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದಕ್ಕಿವೆಯೆನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕುಪೋಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯೂಟದ ಜೊತೆಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು, ಜನರಿಗೆ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿಸಬೇಕು, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯ ಯೋಗಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು, ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕು ಮುಂತಾದ ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಭಾಗಷಃವಾದರೂ ಈಡೇರಿವೆ. ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಮಾಟಮಂತ್ರಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಜನತೆಯ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹಗೊಳಿಸುವ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ತರುವುದಾಗಿ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಹುರುಪನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಈ ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾದ ಕೆಲವೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಅವೈಚಾರಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಹಲವು ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸರಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಡಳಿತದ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಅವುಗಳ ಸಫಲತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಅವು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವೆಡೆ, ಸ್ಥಳೀಯಾಡಳಿತಗಳಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಕಾರಗಳವರೆಗೆ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜನರ ನೈಜ ಅಗತ್ಯಗಳೇನು,ಆದ್ಯತೆಗಳೇನು, ಜನಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕ್ರೋಢೀಕರಣ ಮತ್ತು ಸದ್ಬಳಕೆ ಹೇಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವೆಷ್ಟು, ಸೋತವೆಷ್ಟು,ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಸರಕಾರಿ ಮಾಹಿತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಗಣಕೀಕರಣಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಗಣಕೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡುವುದು ಅತಿ ಸುಲಭವಿದ್ದು, ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೆ.

ಆದರೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ, ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಕೆಲವರ ನಂಬಿಕೆ-ಸಂವೇದನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು  ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಅವಸರದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ ವೈಫಲ್ಯವೂ, ತೊಂದರೆಗಳೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಈ ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರಭಾಗ್ಯದ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆಯುಷ್ ಉತ್ತೇಜನಕ್ಕೆ ಆಯುಷ್ಯವಿಲ್ಲ, ಶಾಸಕರ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಯೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷೀರಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಭಾಗ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವುದು ಹಾಲಿನ ಮಂಡಳಿಗಳಿಗೇ ಹೊರತು ರಾಜ್ಯದ ಮಕ್ಕಳಿಗಲ್ಲ. ಪಶುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾಜಾ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕಾರ್ಯಸಾಧುವಲ್ಲ ಎಂದು ಈ ಮೊದಲೇ ಹಿಂಜರಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಗೆ ನೀರು ಬೆರೆಸಿ ಕೊಡುವ ಈ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಯೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೆಡೆ ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಪುಡಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲ, ನೀರಿದ್ದರೆ ಅದು ಬಿಸಿಯಿಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಬೆರೆಸುವವರಿಲ್ಲ, ಬೆರೆಸಿದರೆ ಹಂಚುವುದಕ್ಕೆ ಲೋಟಗಳಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಅವು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ?

ದೇಶದಲ್ಲಿ 1.12 ಲಕ್ಷ ಟನ್, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ 18000 ಟನ್, ಹಾಲಿನ ಪುಡಿ ಖರೀದಿಯಾಗದೆ ಉಳಿದಿದೆ. ಹಾಲಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಲಿನ ನಿಗಮಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಹಾಲಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ ಹಾಲಿನ ಮಾರಾಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಾಲು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಹಾಗೆ ಉಳಿದ ಹಾಲನ್ನು ಪುಡಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಗಿ ಅದರ ರಾಶಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹಾಲು ಪುಡಿಯ ರಫ್ತನ್ನು ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಹೊರ ದೇಶಗಳಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಪುಡಿಯ ದರ ಕಿಲೋಗೆ ರೂ. 135-150 ಇದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದು ರೂ. 185 ಆಗಿರುವುದು ಕೂಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಾಲುಪುಡಿ ಈಗ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಗಂಟಲೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಹಾಲು ಖರೀದಿ, ಮಾರಾಟ ಹಾಗೂ ಅದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ರಫ್ತಿನ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಂಡ ಹಲವು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಭಾರವೀಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೂರೈವತ್ತು ಮಿಲೀ ನೀರಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುವ 18 ಗ್ರಾಂ ಹಾಲು ಪುಡಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ರೂ. 4.05 ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಕಿಲೋ ಹಾಲುಪುಡಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತು?

ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟ ಹಾಲಿನ ಪುಡಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಕರ್ಷಿತ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಪುಡಿ ಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸತ್ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಡಿ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊಟ್ಟೆ ತಿನ್ನಬಯಸುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪೌಷ್ಠಿಕವಾದ ತಾಜಾ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಕೊಡುವ ದಿಟ್ಟತನ ಸರಕಾರಕ್ಕಿರಬೇಕು.

ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಕೂಡಾ ತೀರಾ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ರಹದಾರಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ಹಲವೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಹಾಗೂ ಯುನಾನಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಔಷಧವನ್ನು ನೀಡಲು ಈ ಸರಕಾರವು ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ಇಲಾಖೆಯ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೀಟಜನ್ಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ವತಿಯಿಂದ ಸವಿವರವಾದ ಹಾಗೂ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಕ್ಷರವೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಡೆಂಗಿ ಜ್ವರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಕೊರತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ನಿರಾಧಾರವಾದ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಮೂಲಕ ಡೆಂಗಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿ, ಅಪಾಯದ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲೇ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆಯಿದ್ದು, ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಮರುಪೂರಣದಂತಹ ಅನಗತ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಆಯುಷ್ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತುರ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಪರವಾನಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ನಿರ್ಧಾರವು ಅವಿವೇಚನೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ಈಗಾಗಲೇ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದೆ. ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ವೈದ್ಯರು ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆಳಸುವುದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೆಂದೂ,ಮೋಸವೆಂದೂ, ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹವೆಂದೂ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಹಲವು ತೀರ್ಪುಗಳಿವೆ (ಪೂನಂ ವರ್ಮಾ – ಅಶ್ವಿನ್ ಪಟೇಲ್ 1996/2111; ಮುಖ್ತಿಯಾರ್ ಚಂದ್ – ಪಂಜಾಬ್ ಸರಕಾರ 1998 (7)/78; ಮಾರ್ಟಿನ್ ಡಿ ಸೋಜಾ – ಮೊಹಮದ್ ಇಶ್ಫಾಕ್ 3541/2002). ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಬಳಸಗೊಡುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಬಡ ಜನತೆಗೆ, ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಳಿಯುತ್ತಾ  ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಯೋಚಿತಗೊಳಿಸುವ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಸರಕಾರವು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕೈಬಿಡಬೇಕು. ಬದಲಿಗೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಸುಸಜ್ಜಿತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸೇವೆಯತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೂ ತಕ್ಕ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಾಸಕರ ಭವನದಲ್ಲಿ ಪಂಚಕರ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ವ್ಯಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ 25 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಬಳಸಬಹುದು.

ಆಡಳಿತವನ್ನು ಸಾಧಾರಗೊಳಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಶಾಸಕರು ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೂ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅವರಿಗೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ತಮ್ಮ ಮನೋದೈಹಿಕ ಒತ್ತಡಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ತಕ್ಕ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕ್ಷೇಮಕರ. ಒಂದಷ್ಟು ಸಲ ಮೇಲೆ-ಕೆಳಗೆ ಉಸಿರಾಡುವುದು, ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹೊರಳಿಸುವುದು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಶಾಸಕರು ಅರಿಯಬೇಕು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಶಾಸಕರು ವಿಚಾರವಂತರಾಗಿರಬೇಕು, ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮರುಳಾಗಬಾರದು.

ಮೂವತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮಕ್ಕಳ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ವೈರಿ [ಆಗಸ್ಟ್ 21, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಂತಹ ಶುಭ್ರ ಪರಿಸರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವುದೊಂದೇ ಎಳೆಯರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಉಸಿರಾಟದ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ರಾಮಬಾಣ

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಮುಖ ಕವಚದ ಮೂಲಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇದುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬರುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ.30ರಷ್ಟು ಹಾಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ.10-30ರಷ್ಟು ಉಬ್ಬಸದಿಂದ (ಅಸ್ತಮಾ) ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಜರಾಗದಿರಲು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವೂ ಒಂದು. ಇಂದು ವಿಶ್ವದ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ ಉಬ್ಬಸದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅದರಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅರುವತ್ತರ ದಶಕದಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸದ ತೊಂದರೆಯು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ಐದರಲ್ಲೊಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಉಸಿರಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಉಬ್ಬಸವುಳ್ಳವರ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಾಶೀಲವಾಗಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳು ಬಾಹ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡಾಗ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಲೋಳೆಯನ್ನು ಸ್ರವಿಸಿ ಸಂಕೋಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದ ನಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ ಕೆಮ್ಮು, ದಮ್ಮು ಹಾಗೂ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗಳು ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳು ಹೀಗೆ ಊದಿಕೊಂಡು ಮುಂಗೋಪಿಗಳಾಗುವುದಕ್ಕೆ, ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ದೈಹಿಕ ಪ್ರಕತಿ, ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯ, ಸಿಗರೇಟ್ ಹೊಗೆ, ಕೀಟನಾಶಕಗಳು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮುಂತಾಗಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಸೋಂಕುಗಳು, ವ್ಯಾಯಾಮ, ಧೂಳು ಹಾಗೂ ಹೊಗೆ, ಧೂಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಕೀಟಗಳು, ಜಿರಳೆ ಹಾಗೂ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರೋಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಉಬ್ಬಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇವಿಷ್ಟೇ ಕಾರಣಗಳೇ? ಅದು ಅನುವಂಶೀಯವೆಂದಾದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯವು ಅಷ್ಟೊಂದಿಲ್ಲದ ಶ್ರೀಮಂತ ದೇಶಗಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾ ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿರುವುದೇಕೆ? ಧೂಳು, ಹೊಗೆ, ಜಿರಳೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಷ್ಟೆ ಉಬ್ಬಸವು ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಶುಚಿಯಾಗಿರುವವರಲ್ಲೂ ಅದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ, ಭಾರತದಂತಹ ಅಭಿವದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಅಸ್ತಮಾ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕಾರಣಗಳೇನಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ.

ಕಳೆದ ಕೆಲ ದಶಕಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಆಹಾರ ಸೇವನೆಯಲ್ಲೂ, ಜೀವನಶೈಲಿಗಳಲ್ಲೂ ಆಗಿರುವ ಗಣನೀಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾ ಹಾಗೂ ಅಲರ್ಜಿಗಳ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನ (ಐಸಾಕ್) ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಯ ವರದಿಯು ಜನವರಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಥೊರಾಕ್ಸ್ ಎಂಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ವತ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉಬ್ಬಸಕ್ಕೂ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ನಂಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಆ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನೂರು ದೇಶಗಳ ಇಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳನ್ನು 1994ರಿಂದಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಸ್ತಮಾ ಹಾಗೂ ಅಲರ್ಜಿ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗೆಗೂ, ಆಹಾರಗಳ ಬಗೆಗೂ ಅವರನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪೈಕಿ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು 13-14 ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರೆ, 1,81,000 ಮಕ್ಕಳು 6-7 ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಸಲ ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಉಬ್ಬಸವುಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವು ಶೇ.39ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, 6-7 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ.27ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ತರಕಾರಿಗಳಂತಹ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಾದ ತೀವ್ರತೆಯು ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಬೊಜ್ಜುಳ್ಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸವು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವೂ, ತೀವ್ರವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ತಿಳಿದಿತ್ತಾದರೂ, ಬೊಜ್ಜು ಹಾಗೂ ಉಬ್ಬಸಗಳೆರಡಕ್ಕೂ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರವೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಐಸಾಕ್ ಅಧ್ಯಯನವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

ಉರಿಯೂತವನ್ನು ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಇದ್ದು, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವು ಅದರ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ. ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವು ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದು, ಸಮತೋಲಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹಸನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಉರಿಯೂತವು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಸಕ್ಕರೆ ಭರಿತವಾದ ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ಉರಿಯೂತವನ್ನು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅಸ್ತಮಾ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೂ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಶರೀರವು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದು ತೂಕವೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದರಿಂದ, ವಯಸ್ಕರು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನು, ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಅವರ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶ್ವಾಸಾಂಗವು ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಉರಿಯೂತದ ಹೊಡೆತವೂ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಸೇವಿಸುವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೂ, ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದಾದ ಹಾನಿಕಾರಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಕ್ಷಮತೆಯು ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಾಯಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಮ್ಮ ಉರಿಯೂತ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಪಚನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬುವ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರಾದರೆ ಉರಿಯೂತವೂ, ಅಲರ್ಜಿಯಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಸ್ತನಪಾನ ಮಾಡುವ ಮಕ್ಕಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ-ಬಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಕತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಡಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಅವರನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಡೆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದೆ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದರೂ ಅಸ್ತಮಾದಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಶುಚಿಯಾಗಿರಲೆತ್ನಿಸುವ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ತನಪಾನದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ಮಕ್ಕಳು, ಎಳವೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಲ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುನಾಶಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು ಉಬ್ಬಸದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯೂ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಸಕ್ಕೂ, ಅಲರ್ಜಿಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಪಶುಹಾಲಿನ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದಾಗಿ ಶ್ವಾಸಾಂಗದಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವು ಹೆಚ್ಚುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಜಠರವನ್ನು ಸೇರಿದ ಆಹಾರವು ಮತ್ತೆ ಅನ್ನನಾಳದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯುಂಟಾಗಿ, ಉಬ್ಬಸ ಹಾಗೂ ಕೆಮ್ಮಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಶೇ.30ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿದಾಗ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಶುವಿನ ಶ್ವಾಸಾಂಗದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲವನ್ನು ಒಳಾಂಗಣಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧ ಆಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ದೊರೆಯದಿರುವುದು ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ರೋಗಗಳು ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಳಿರುವ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉಬ್ಬಸವು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮರಗಳು ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ, ಪರಿಸರದ ಜೀವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ಹೊರಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವುದರಿಂದ ಸುತ್ತಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿ, ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಗರಗಳನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿಸಿ, ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಗರಾಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿರಬೇಕೆಂದು ಕಳೆದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಪರಿಸರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಶೃಂಗಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಸ್ತಮಾದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಅವರ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಸಾಂಗಗೊಳಿಸಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಗುಹೆಗಳಿಂದ ಬಂಧಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ದೂಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಕೃತಕ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಪೇಯಗಳ ಬದಲಿಗೆ ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವಾದ ತರಕಾರಿ, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು ಮುಂತಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನಷ್ಟೆ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದು. ಜತೆಗೆ, ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಕಾಡನ್ನೇ ನಾಡಿಗೆ ತರುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಮಣ್ಣು-ಹುಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು-ಓಡಾಡಿ ಪರಿಸರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನೂ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಮೂವತ್ತನೇ ಬರಹ : ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯ ಹಾವುಗಳು [ಆಗಸ್ಟ್ 7, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗ್ರೀಸ್ ನ ಬರ್ಗಮದಿಂದ ಶುರುವಾದ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಯಣ ನಂತರ ಕ್ರಮಿಸಿದ ಹಾದಿ ರೋಚಕ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲಕಾರಕ

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಗಿ ಬಂದ ದಾರಿಯು ಕೌತುಕಮಯವಾದುದು. ಭಾರತ, ಚೀನಾ, ಗ್ರೀಸ್, ರೋಂ, ಪರ್ಷಿಯಾ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ ವಿನಿಮಯವಿತ್ತು, ಸ್ಥಿತಿವಂತರಿಗೆ ಗಂಭೀರ ರೋಗಗಳಿದ್ದಾಗ ಪರದೇಶಗಳ ಖ್ಯಾತ ಚಿಕಿತ್ಸಕರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇತ್ತು. ಸಮಯ ಸಂದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಫಲಪ್ರದವೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದವು, ಇನ್ನುಳಿದವಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬಿದ್ದು ಹೋದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡವು. ಗ್ರೀಸ್ ಹಾಗೂ ರೋಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳು ಯೂರೋಪಿನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಗೊಂಡು, ಇಂದು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಹಾಗೂ ಅತಿ ನೂತನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಆಧುನಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡವು.

ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪ್ ಖಂಡಗಳ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆಯಾಗಿರುವ ತುರ್ಕಿಯು ಹಲವು ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ಸಂಗಮವೆನ್ನಬಹುದು. ಗ್ರೀಕ್ ಹಾಗೂ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳೆರಡರಿಂದಲೂ ಆಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ತುರ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ಬಹಳಷ್ಟು ಅವಶೇಷಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ತುರ್ಕಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರ್ಗಮ (ಹಳೆಯ ಹೆಸರು ಪರ್ಗಮನ್) ಎಂಬ ನಗರವಿದೆ. ಅದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. ನಾಲ್ಕನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಗ್ರೀಕ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಬರ್ಗಮವು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಬರ್ಗಮದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯವೊಂದರ ಭಗ್ನಾವಶೇಷಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಗ್ರೀಕರ ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯಾದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ಗೌರವಾರ್ಥ ಇದನ್ನು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಅಥವಾ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಮಂದಿರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬರ್ಗಮದ ಈ ಮಂದಿರವು ಏಷ್ಯಾದ ಏಕೈಕ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಆಗಿದ್ದು, ಇನ್ನುಳಿದವು ಗ್ರೀಸ್ ನ ಎಪಿಡಾರಸ್, ಕೊಸ್ ಹಾಗೂ ತ್ರಿಕಲ ಎಂಬಲ್ಲಿವೆ. ಬರ್ಗಮದ ಶುಶ್ರೂಶಾಲಯದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಶಯ್ಯಾಗಾರಗಳು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಕೊಳ, ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗಳು, ಜಲ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳು, ದೊಡ್ಡದಾದ ರಂಗಮಂದಿರ, ವಾಚನಾಲಯ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶೇಷವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಹಲವು ರಾಜರುಗಳು ಹಾಗೂ ಖ್ಯಾತನಾಮರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರವರೆಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ರೋಗಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಮನೋರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದೂ ಇದೆ.

ಈ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ “ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸಿ ಮರುಜೀವ ನೀಡಬಹುದೆಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವು ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಇದ್ದಿರಬೇಕು (ಸಾಯುವಂಥವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಬಾರದಂತೆ ಕಾಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೂ ಇದೆ!). ಗ್ರೀಕ್ ಐತಿಹ್ಯದನುಸಾರ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಅತಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾದ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದನಂತೆ. ಅವನು ಸಾವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಲವು ಗ್ರೀಕ್ ದೇವತೆಗಳ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತಂತೆ. ಮಾಟ-ತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಪಿಶಾಚಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆಂದು ಈ ದೇವತೆಗಳು ಗ್ರೀಕರ ಬ್ರಹ್ಮ ಝಿಯುಸ್ ನಿಗೆ ದೂರಿತ್ತರಂತೆ. ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದ ಝಿಯುಸ್ ವಜ್ರಾಯುಧದಿಂದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿದನಾದರೂ ನಂತರ ಪರಿತಪಿಸಿ ಅವನನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರಿಸಿದನಂತೆ.

ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವೊಂದು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ದಂಡವಿದೆ. ಅದು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ದಂಡ. ಆ ಚಿಹ್ನೆಯ ಮೂಲ ರೂಪವನ್ನು ಬರ್ಗಮದ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ದಂಡಕ್ಕೂ ಒಂದು ಐತಿಹ್ಯವಿದೆ. ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ತರುಣನಾಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಹಾವನ್ನು ತನ್ನ ದಂಡದಿಂದ ಹೊಡೆದನಂತೆ. ಸಾಯಹೊರಟಿದ್ದ ಆ ಹಾವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾವು ಮರುಜೀವ ನೀಡಿತಂತೆ. ಇದೇ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಜಯಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತಂತೆ ಹಾಗೂ ದಂಡಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದ ಹಾವೇ ಆತನ ಗುರುತಾಯಿತಂತೆ. ದಂಡವು ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಅಧಿಕಾರಗಳ ದ್ಯೋತಕವಾದರೆ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಹೊಸ ಚರ್ಮ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾವು ನವಜೀವನ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಂಕೇತ.

ದಂಡದ ಸುತ್ತಲೂ ಎರಡು ಹಾವುಗಳಿದ್ದು, ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೂ ಹಲವಾರು ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಇನ್ನೋರ್ವ ಗ್ರೀಕ್ ದೇವತೆಯಾದ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ (ರೋಮನರ ಮರ್ಕುರಿ) ದಂಡವಾದ ಕಡುಷ್ಯಸ್ ನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದೆ. ಈ ಹರ್ಮಿಸ್ ದೇವತೆಗಳ ದೂತನಾಗಿದ್ದು ಮೃತರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ನರಕಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುಳ್ಳವನು. ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರು, ವಂಚಕರು ಹಾಗೂ ಕಳ್ಳರ ಅಧಿದೇವತೆಯೂ ಅವನೇ. ಇಂತಹಾ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ಸಂಕೇತವು ವೈದ್ಯಲೋಕದ ಗುರುತಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಲಂಡನಿನ ಜಾನ್ ಚರ್ಚಿಲ್ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯು 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ದಂಡವನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಈ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ 1902ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್ ಎಂಬವನು ಇದೇ ದಂಡವನ್ನು ಆ ಸೇನೆಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಭಾಗದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದನು. ಹೀಗೆ ವೈದ್ಯೋತ್ತಮ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ನ ಒಂದು ಹಾವಿರುವ ದಂಡದ ಜೊತೆಗೆ ವಂಚಕರ ದೇವತೆ ಹರ್ಮಿಸ್ ನ ಎರಡು ಹಾವುಗಳ ಜೊತೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ದಂಡವು ಕೂಡಾ ವೈದ್ಯರ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು. ವೈದ್ಯವೃತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಗಾಢವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಅನ್ವರ್ಥಕವೆನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲವೆನ್ನೋಣವೇ?

ಬರ್ಗಮದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳಿಗೂ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು. ಒಳಬಂದ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಿಸುವ ಪಾನಕವನ್ನು ಕುಡಿಸಿ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಢವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದವರ ಮೈಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ವಿಷವಿಲ್ಲದ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಹರಿಯಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವೈದ್ಯಾಧಿದೇವತೆಯಾದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸ್ ಈ ಹಾವುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರೋಗಿಯು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮರುದಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪವಿತ್ರ ಕೊಳದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಂಜನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ-ನೃತ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ಹಲವರು ಈ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ಗಳಲ್ಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗಿದ್ದವರು. ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಪಿತಾಮಹನೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 400ರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಸ್ ನ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದವನು. ಇಂದಿಗೂ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೋಧಿಸಲಾಗುವ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯು ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯಸನ ವಂದನೆಯಿಂದಲೇ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕೆಯ ಎರಡನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬರ್ಗಮದ ಎಸ್ಕಲೀಪಿಯನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಮಾನವ ಶರೀರಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತನಾಗಿದ್ದನು. ಬರ್ಗಮದಲ್ಲೇ ಜನಿಸಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಅದೇ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯದಲ್ಲೂ, ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದಲ್ಲೂ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಾನರ, ಎತ್ತು, ಕರಡಿ, ನಾಯಿ, ಕುರಿ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಿಗಿದು ಅವುಗಳ ಶರೀರದ ರಚನೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದ ಗಾಲೆನ್ ಅವುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರದ ರಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಹೇಳುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಮೆದುಳು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರಡುವ ನರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದು, ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ನಂತಹ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನೂ ಆತ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಮುಂದೆ 16-17ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಶರೀರ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುವವರೆಗೂ ಗಾಲೆನ್ ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಹುಟ್ಟೂರು ಬರ್ಗಮದ ಮುಖ್ಯ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಗಾಲೆನ್ ನ ಮೂರ್ತಿಯೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬರ್ಗಮದ ನರ-ಮನೋರೋಗ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳಂತಹಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಇಂದು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾವಿಧಾನಗಳನ್ನೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ನರ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಯಂತಹಾ ಮಹಾನ್ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗದಿರದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಬರಹ : ವಿರೂಪಗೊಂಡಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು [ಜುಲೈ 24, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸೊತ್ತಾಗಿದೆ

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಬಯಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಾದಾದ್ಯಂತ ಏಕರೂಪದ, ಕೇಂದ್ರೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಯೋಜನೆಗೆ ಕೊಡಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಿದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿಯೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗಾಗಿಯೂ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಗಳ ಆಶಯಗಳೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿವೆ.

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ನಾನು ಫ್ರೌಢ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಶಿಕ್ಷಣ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆಗ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವಷ್ಟು ವೃತ್ತಿಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಆರೇಳು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಆಯಾ ಊರಿನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೊಳಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರವೂ ಈ ಇಲಾಖೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರಲ್ಲೇ ಇದ್ದು, ಪದವಿಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಲವಾದ ಸಂಶಯಗಳು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಂಕಗಳೇ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಗಿನ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಮೋಸಗಳು ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿದ್ದವು. ಸಾಮೂಹಿಕ ನಕಲು, ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ವಶೀಲಿ, ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯೊಳಗೂ ಪಿತೂರಿ – ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾದ,  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು. ಕೆರಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ರಾಜ್ಯಾದಾದ್ಯಂತ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಡಿದ ಫಲವಾಗಿ 1984ರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು.

ಆಗ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶವು ಕೂಡಾ ಅಂತಿಮ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ನಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚು ಶಿಸ್ತಿನ ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಆರಂಭಗೊಂಡವು.

ಕಿಟಿಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಕಳಿಸಿದ ಪಿಶಾಚಿಯು ಗವಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತಗಲಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಬಲದಿಂದಲೋ, ವಶೀಲಿಯಿಂದಲೋ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಧಿಸುವ ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವನ್ನು ಗಣಕೀಕರಿಸುವವರು, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವರುಗಳವರೆಗೆ ಹಣದ ಕೈಗಳು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಬಿಕರಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ಗೌಪ್ಯವಾದ ಉತ್ತರಪಟ್ಟಿಗಳೂ ಸೋರತೊಡಗಿದವು. ಹೀಗೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಯಿಂದ ಬೇಧಿಸಿದವರೇ ಸೀಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಾಗ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮತ್ತೆ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾರದರ್ಶಕಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸರಿಯುತ್ತರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಗೊಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಣಿಗಳವರ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹಬೇಕು ಮುಂತಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಅಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೋರಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇಂದಿನ ಈ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಹಣದ ಚೀಲಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆದಿಡುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಕ್ರಮವು ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಡೆದೇ ಇದೆ. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಸೀಟುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಆ ಸೀಟುಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಶುಲ್ಕದ ಬಗ್ಗೆ ಜಗ್ಗಾಟವೂ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಂಬತ್ತು-ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಏಕರೂಪದ ಶುಲ್ಕ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಜಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಬದಲಾಗಿ, ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಶುಲ್ಕವು ಏರತೊಡಗಿತು. ಈಗ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಸೀಟುಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಿರಿದಾಗುತ್ತಿದೆ, ಶುಲ್ಕವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಏರುತ್ತಿದೆ. ಸರಕಾರಿ ಲೆಕ್ಕದ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆಯವರೆಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ನಂತರ ಹಣವಿದ್ದವರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವ ಮೋಸಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಲಿವೆ. ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವ್ಯಾಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಮೌಲ್ಯದ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ವಿಭಾಗಗಳ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಲೆಕ್ಕ ತುಂಬಿಸುವ ನಾಟಕವು ಕೂಡ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷವು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಃ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರೇ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಯಮವೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅವುಗಳೊಳಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಕಾಲೇಜು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಎಂಥವರನ್ನಾದರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಆಸಕ್ತಿ-ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆತ್ತವರ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೊಂದೇ ಅರ್ಹತೆಯಾಯಿತು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಎಂಥವರಿಗೂ ಪ್ರವೇಶವೊದಗಿಸುವ ದಲ್ಲಾಳಿ ದಂಧೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು, ಇದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲವಾಗಿ, ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವು ಬಲಗೊಂಡಾಗ ಸರಕಾರಗಳೂ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಭೆಯೊಂದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಯಮಗಳು ಬಂದವು.

ಆದರೆ ಹಣದ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ನಿಯಮಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೇ? ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಹೊರಟವು. ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸುವ ಪಾರದರ್ಶಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಮೊದಲು ಅಂತಹಾ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೆ ಈಗ ಪ್ರತೀ ಕಾಲೇಜಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂಬ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಉಪಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಈಗ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯವೇ ಕೊಡಲಿಯೇಟು ನೀಡಿರುವುದರಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಹಾದಿಯು ನಿರಾಳವಾಗಿದೆ. ವಿವಿಧ ಮೈತ್ರಿ ಕೂಟಗಳು,ಜಾತಿ-ಧರ್ಮ-ಭಾಷೆಗಳ ಕೂಟಗಳು, ಪರಿಗಣಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು,ಮುಂದೆ ಪ್ರತೀ ಕಾಲೇಜು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದು. ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಈ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬನಿಗೆ 1000 ರೂಪಾಯಿಯಂತೆ 5000 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದರೂ 50 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಗಿಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ದರದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದರೆ ಸಂಪಾದನೆಯೆಷ್ಟೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬಹುದು. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯಾ ಕಾಲೇಜುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಮೋಸವಾಗದೆನ್ನುವ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ, ಮೊದಲೇ ಹಣ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿ ದೊರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಪದವಿಗೆ 50-70 ಲಕ್ಷದಿಂದ ಹಿಡಿದು  ನಂತರ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಹಾಗೂ ಅತಿ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ 1-5 ಕೋಟಿ ದರವಿದೆ (ವಾರ್ಷಿಕ ಶುಲ್ಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ) ಎಂದು ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರವೇಶಾತಿಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನಾಗಲೀ, ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಾಚಾತನವನ್ನಾಗಲೀ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯಾವ ಯೋಚನೆಯೂ ಸರಕಾರಗಳ ಬಳಿ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಪೋಷಕರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬೇಗನೇ ಪಡೆಯುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಏಕರೂಪದ ಶುಲ್ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದಿನ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದವರ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದ್ದು, ಹೆತ್ತವರಲ್ಲೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೂ ಅಂದಿನ ಕೆಚ್ಚು ಮಾಯವಾಗಿದೆ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸಾಕೆಂದು ಕೈಮುಗಿದು ನಿಲ್ಲುವ ದೈನ್ಯತೆಗೆ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಶರಣಾದಂತಿದೆ. ವೃತ್ತಿಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪಗಡೆಯಾಟದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ಘನತೆಯೇ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಹಳಿ ತಪ್ಪಿರುವ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ [ಜುಲೈ 10, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವು ಪೆಡಂಭೂತವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ

ಕವಿ ಮುದ್ದಣನ ಸಲ್ಲಾಪವನ್ನು ಮೂವತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಕ್ಷಯ ರೋಗ. ಜಿನ್ನಾ, ಚೆಕೋವ್, ಕೀಟ್ಸ್, ಓರ್ವೆಲ್ ಮುಂತಾದವರು ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸತ್ತಿದ್ದು ಅದರಿಂದಲೇ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಲಭ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕ್ಷಯರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಹಲವು ಔಷಧಗಳಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳಿಗೊಬ್ಬರು ಅದರಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಲಭ್ಯ ಔಷಧಗಳೂ ನಿರುಪಯುಕ್ತವಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿದ್ದ ದುಸ್ಥಿತಿಯು ಮರುಕಳಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 30 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು (ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ 85 ಲಕ್ಷ) ಜನ ಕ್ಷಯ ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 20 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, 3 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವರ ಪ್ರಮಾಣವು ಶೇ. 1 ಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತುತ್ತಾಗಬಲ್ಲ ಹೆಚ್ಐವಿ ಪೀಡಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸುಮಾರು 23 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಿದೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ 130 ವರ್ಷಗಳಾದವು; ಅದನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಔಷಧಗಳು ಬಂದು 70 ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ಕ್ಷಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾವು ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ರೋಗವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲೂ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ತಗಲುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅದು ಹರಡುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ 1940-60ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೂ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಊರ ಹೊರಗಿನ ಶುಶ್ರೂಷಾಲಯಗಳಲ್ಲಿರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ರಿಫಾಂಪಿಸಿನ್, ಪೈರಜಿನಮೈಡ್ ಮುಂತಾದ ಉತ್ತಮ ಔಷಧಗಳು ಲಭ್ಯವಾದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು, ಸರಿಯಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದ ಶೇ. 95ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣ ಹೊಂದುವಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷಯರೋಗಿಗಳು ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣ. ಬಡತನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಹಲವರಲ್ಲಿ ರೋಗವೇ ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವವರಲ್ಲೂ ಹಲವರು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೈದ್ಯರ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರ ನಿಗಾವಣೆಯಿಲ್ಲದವರು, ಊರಿಂದೂರು ಸುತ್ತುವವರು, ಪದೇ ಪದೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವವರು, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಯಾ ಅದನ್ನು ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದುಹಾಕಬೇಕಾದರೆ 2-4 ಔಷಧಗಳನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ 6 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಸೇವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ವಾಸಿಯಾದೊಡನೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ರೋಗವು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ರೋಗವು ವಾಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರೋಗಾಣುವು ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ನಾಟದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹವರಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕ್ಷಯವು ಸೋಂಕಿದರೆ ಅವರಲ್ಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಾಟದಂತಹ ರೋಗವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷಯ ರೋಗಿಗಳು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗದ ಪತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಹಲವು ಪ್ರಮಾದಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಷಯ ರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ಬದಲಿ-ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರೂ ಅದರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯರೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗುವ ವಿಶೇಷ ಔಷಧಗಳು ದುರುಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳು ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರ ನಡುವೆ ಯಾವೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಂವಹನವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯು ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ತ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸರಕಾರವು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಯರೋಗಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲಾಗದವರನ್ನು ತಲುಪುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1962ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣವಿಲ್ಲದೆ,ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಔಷಧಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ (ಶೇ. 70ರಷ್ಟು) ರೋಗಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲಾಗದೆ, ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗದೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಸೋತು ಹೋಯಿತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1993ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಲ ನೇರ ನಿಗಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಗುಣ ಹೊಂದುವವರ ಪ್ರಮಾಣವು ಶೇ. 85ರಷ್ಟಾದರೂ (ನಿತ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು), ರೋಗದ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅದು ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಲಾಯಿತು. ರೋಗಿಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಬೈಕು, ಪೆಟ್ರೋಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒದಗಿಸಲಾಯಿತು. ಹಲವು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮಹಾದಾನಿಗಳು ಮುಂತಾದವರ ಸಹಯೋಗವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 1997ರಿಂದ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಂಡ ಈ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು 2006ರ ವೇಳೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದವಾಯಿತೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಲೋಪದೋಷಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಏನೋ ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ನಿಗಾವಣೆಯು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಂತಿಲ್ಲ. ಔಷಧಗಳ ನಿರಂತರ ಪೂರೈಕೆಗೂ ಸಂಚಕಾರವೊದಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಔಷಧಗಳೀಗ ದೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಆ ರೋಗಿಗಳೂ ಹೊರಗುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಗೊಂದಲಗಳೂ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ.

ಈ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಜಾರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯ ರೋಗವುಳ್ಳವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನೆಂದು ಆಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಬದಲು ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವ (ಪ್ಲಸ್!) ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿದ್ದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟಾಗುವ ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 3600ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಷ್ಟೇ ಈ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನುಳಿದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮದೇ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ನಿರೋಧಕ ಕ್ಷಯವುಳ್ಳ ರೋಗಿಗಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ನಿರೋಧಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಇತರರಿಗೂ ಹರಡುವ ಅಪಾಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲಿದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದೆ. ಯಾವ ಔಷಧಗಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದ ಕ್ಷಯರೋಗವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ 1993ರಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2010ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಉತ್ತಮವೆನ್ನುವ ನಿಲುವಿಗೆ ಮರಳುವ ಮೂಲಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಈಗಿನ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ತಳಹದಿಯೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ಷಯರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಗಳೂ,ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿಪತ್ತು ಖಂಡಿತ. ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಚೆಲ್ಲುವ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಗಳು ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಜನರನ್ನು ಕೊಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಯದ ಹೆಮ್ಮಾರಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹಣವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಬರಹ : ಅಪಾಯಕಾರಿ ಚೌಚೌ ಮಾತ್ರೆಗಳು [ಜೂನ್ 26, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ, ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕಲಸು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದೇ ಇದೆ 

ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆಲ್ಲ ಚೌಚೌ ಭಾತ್ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ತಿಂಡಿಗಳು, ಉಪ್ಪು-ಸಕ್ಕರೆಗಳ ಜೋಡಿ. ವೈದ್ಯಲೋಕಕ್ಕೂ ಇದು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆಯೇನೋ!? ಒಂದೇ ಗುಳಿಗೆಯೊಳಗೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೆರಸುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಂತಹಾ ಚೌಚೌ ಮಾತ್ರೆಗಳ ವಹಿವಾಟು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯರು, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು, ಔಷಧ ನಿಯಂತ್ರಕರು ಹಾಗೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಗಾವಲಿಡಬೇಕಾದ ಸರಕಾರ – ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಅನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ವೈದ್ಯನಾದವನು ಅತ್ಯಂತ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಔಷಧಗಳನ್ನು, ಸೂಕ್ತವಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ,ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ, ರೋಗಿಗೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಹೊರೆಯಾಗದಂತೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಹೇಳಿದೆ. ಈ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಅವಿವೇಚನೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೋಂಕಿನ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ: ಮಲೇರಿಯಾ, ಡೆಂಗೀ, ಮೂತ್ರದ ಸೋಂಕು – ಹೀಗೆ ಪರೋಪಜೀವಿ, ವೈರಾಣು ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾದಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಯಿಂದ ಸೋಂಕುಂಟಾದರೂ ಜ್ವರ, ತಲೆ ನೋವು, ಮೈಕೈ ನೋವು, ವಾಕರಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯನಾದವನು ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸೋಂಕಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸುವ ಔಷಧಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ; ಹೆಚ್ಚಿನ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ವರ ಮತ್ತಿತರ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಔಷಧಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಡೆಂಗೀ ಮುಂತಾದ ವೈರಸ್ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೆ ಜ್ವರನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯೇ ಆಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಈಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಎಲ್ಲಾ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೂ – ವೈರಾಣುಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಮಲೇರಿಯಾದಂತಹ ಪರೋಪಜೀವಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದವುಗಳಿಗೂ ಕೂಡ – ಒಂದು ಯಾ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಜ್ವರಕ್ಕೊಂದು ಮದ್ದು, ತಲೆ-ಮೈಕೈ ನೋವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು, ವಾಕರಿಕೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು, ಜಠರದ ಆಮ್ಲೀಯತೆಯನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಗದೊಂದು – ಹೀಗೆ ಜ್ವರವಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ನಾಲ್ಕೈದು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹಾ ಅವಿವೇಚನೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿವೆ; ಒಂದೇ ಮಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೆರಸಿ ಮಾರತೊಡಗಿವೆ. ಹೀಗೆ  ಬೆರಸುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸವೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನುಂಗುವ ಕಷ್ಟವೂ ನೀಗುವುದಂತೆ!

ಇಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 80000 ಹೆಸರಿನ (ಬ್ರಾಂಡ್) ಮಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಒಂದರಷ್ಟು ಇಂತಹಾ ಬೆರಕೆಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ತೀರಾ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬದಲಿ-ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಔಷಧದ ಅಂಗಡಿಗಳವರು ನೇರವಾಗಿಯೂ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎರಡು-ಮೂರು ಜ್ವರನಿವಾರಕ (ಉದಾ: ಪಾರಸಿಟಮಾಲ್) ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು (ಉದಾ: ಇಬುಪ್ರೊಫೆನ್, ಡೈಕ್ಲೊಫೆನಾಕ್, ನಿಮೆಸುಲೈಡ್) ವಿವಿಧ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಲಾಗಿರುವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಸುಮಾರು 800 ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯರು ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಾರೆಂದು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಜ್ವರ ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸುವುದರಿಂದ ಪರಿಣಾಮವೇನೂ ತ್ವರಿತಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಜಠರದ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಂತಹ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ವೆಚ್ಚವೂ ಬಹುಪಾಲು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ: ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉರಿಯೂತ ನಿವಾರಕಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಹಾಗೂ ಜ್ವರ ನಿವಾರಕಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ಪೈಸೆಯಿದ್ದರೆ, ಅವೆರಡೂ ಬೆರೆತಿರುವ ಮಾತ್ರೆಗೆ 2-3 ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ! ಅಂದರೆ ಯಾವ ಔಷಧವೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ನುಂಗಿಸಿ, ಎರಡರ ಒಟ್ಟು ಕ್ರಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಪೀಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ! ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕಷ್ಟದ ಜೊತೆಗೆ ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚದ ನಷ್ಟ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಘೋರವಾದ ಅನ್ಯಾಯ ಬೇರೊಂದಿದೆಯೇ?

ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕಗಳನ್ನು ಬೆರಸುವ ಕ್ರಮವು ವಿಶ್ವದ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದು (ಕೆಲವು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಇದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ, ‘ಇದು ವಿಶ್ವದ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್ ಕೂಡು ಮಾತ್ರೆ’ ಎಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಉಂಟು!). ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಜಾತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೋಂಕನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅತಿ ವಿರಳವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೆಂದು ಎರಡು-ಮೂರು ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಂತಹ ಸುಮಾರು 1250ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಗೆಯ ಬೆರಕೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಂದು ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಇವು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೂ, ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಔಷಧಗಳ ವಿರುದ್ಧ ರೋಧ ಶಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವವುಳಿಸುವ ಹಲವು ಪ್ರತಿಜೈವಿಕಗಳು ಇಂದು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಯೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಬೆರಕೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯನ ವಿವೇಚನೆಗೂ ಮಂಕು ಬಡಿಯುತ್ತದೆ; ಸೋಂಕನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತೆನ್ನುವ ಔದಾಸೀನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು. ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಹಲವು ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರಸಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಬಗೆಯ ಮಾತ್ರೆಗಳಿವೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಹಾಗೂ ನಂತರ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಔಷಧಗಳು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ  ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಯಾ ಪೂರಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸದ ಔಷಧಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಬೆರಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಹಲವು ಮಾತ್ರೆಗಳು ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ವಿಟಮಿನ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರಸಿರುವಂಥ ಅಸಂಬದ್ಧಗಳೂ ಇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ 2-3 ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ನಿರೋಧಕಗಳ ಬೆರಕೆ, ಆಮ್ಲ ನಿರೋಧಕದ ಜೊತೆ ವಾಕರಿಕೆ ನಿರೋಧಕದ ಬೆರಕೆ, ನೋವು ನಿವಾರಕದ ಜೊತೆ ಆಮ್ಲ ನಿರೋಧಕದ ಬೆರಕೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತೀರಾ ಅಸಂಗತವಾದ, ಅನಗತ್ಯವಾದ ಮಿಶ್ರಣಗಳೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅಪಾಯ ಹಾಗೂ ವೆಚ್ಚಗಳಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚುವುದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಯೋಜನವಂತೂ  ಸೊನ್ನೆಯೇ.

ಇಂತಹಾ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ಬೆರಕೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಆಧಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2011ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಔಷಧಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 367 ಔಷಧಗಳ ಪೈಕಿ 22 ಮಿಶ್ರಣಗಳಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ವರ್ಷ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಔಷಧಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 348 ಔಷಧಗಳಲ್ಲಿ 12 ರಷ್ಟು  ಮಿಶ್ರಣಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಹೆಚ್ಐವಿ, ಕ್ಷಯ ಹಾಗೂ ಮಲೇರಿಯಾ ಔಷಧಗಳು, ಗರ್ಭನಿರೋಧಕಗಳು ಹಾಗೂ ಪುನರ್ಜಲೀಕರಣದ ಲವಣಗಳಾಗಿದ್ದು, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ಯಾವೊಂದು ಬೆರಕೆಯೂ ಈ ಪಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಜನರನ್ನು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಬಲ್ಲ ಈ ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ ಆಶಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹಾ ದುರ್ಬಳಕೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಇದುವರೆಗೆ ಅವು ಸಫಲವಾಗಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ 294 ಬೆರಕೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ಪರವಾನಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಕು ಹಾಗೂ 150 ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮುಖ್ಯ ಔಷಧ ನಿಯಂತ್ರಕರು ಸಲಹೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಔಷಧ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಸಂಘವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಂದಿದೆ. ಸಂಸತ್ತಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಾಯಿ ಸಮಿತಿಯು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಸುಮಾರು 200 ಬೆರಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ನಡೆದಿದೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾಗಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಖರ್ಚುಗಳೆರಡರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಂತಹಾ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ ಬೆರಕೆ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಾವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಔಷಧಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ,ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಅವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ಬರಹ : ಲಿಕ್ಕರ್ ಕುಡಿಯದೆ ಲಿವರ್ ಕೆಡುವುದೇ? [ಜೂನ್ 12, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯಾಹಾರವೇ ಶರಾಬಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು

ಯಕೃತ್ತು ಕಮರಿ ಹೋಗಿ, ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರೊಬ್ಬರು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ‘ನೀವು ಶರಾಬು ಕುಡೀತಿದ್ರಾ?’ ಎನ್ನುವುದು ವೈದ್ಯರ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲ”. “ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಲಿವರ್ ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು?” “ನನಗೇನು ಗೊತ್ತು ಡಾಕ್ಟ್ರೇ? ನೀವೇ ಹೇಳ್ಬೇಕು”. “ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀರಿ, ಕುಡಿಯದೇ ಈ ರೋಗ ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಕುಡಿದಿರಲೇ ಬೇಕು”. ಶರಾಬು ಕುಡಿಯದೆಯೂ ರೋಗಿಯ ಯಕೃತ್ತು ಕೆಟ್ಟಿತ್ತಾದರೂ, ಹೇಗೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಯಕೃತ್ತಿನ ಹಲವು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮದ್ಯಪಾನ ಹಾಗೂ ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಬಿ ಅಥವಾ ಸಿ ಎಂಬ  ಸೋಂಕುಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣಗಳೆನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ  ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಮದ್ಯಪಾನಿಗಳ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ಉರಿಯೂತದಿಂದ ಯಕೃತ್ತು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಕ್ಷಯಿಸಿ ಸಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕೂಡಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಯಕೃತ್ತಿನ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡದಿರುವವರಲ್ಲೂ, ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದವರಲ್ಲೂ ಯಕೃತ್ತಿನ ಈ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲೂ ಈ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸದೆಯೂ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬುವ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ 20-30% ಜನರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂಥವರಲ್ಲಿ  ಶೇ. 20-30 ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಉರಿಯೂತಕ್ಕೀಡಾದರೆ, 1-2% ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕ್ಷಯಿಸುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯುಳ್ಳ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸದೆಯೂ ಯಕೃತ್ತಿನ ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ನೀವೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬೊಜ್ಜು ದೇಹವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮೇದಸ್ಸಿನಂಶ (ಟ್ರೈಗ್ಲಿಸರೈಡ್) ಹೆಚ್ಚಿರುವವರಲ್ಲಿ, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೃದಯದ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ 50-90% ಮಂದಿ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 3-10ರಷ್ಟು ಹಾಗೂ ಬೊಜ್ಜಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 40-70ರಷ್ಟು ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಶರಾಬು ಸೇವಿಸದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಯಕೃತ್ತು ಕೆಡುವುದೇಕೆ? ಶರಾಬಿನ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ:ಹಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಅಥವಾ ಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಜೊತೆ ಯೀಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಹುದುಗೆಬ್ಬಿಸಿದಾಗ ಇಥೈಲ್ ಆಲ್ಕಹಾಲ್ ಅಥವಾ ಮದ್ಯಸಾರವು ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ – ಕಬ್ಬಿನ ರಸ ಅಥವಾ ಕಾಕಂಬಿಯಿಂದ ಸಾರಾಯಿ, ರಂ; ದ್ರಾಕ್ಷಿಯಿಂದ ವೈನ್, ಬ್ರಾಂದಿ; ಗೇರುಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಫೆನ್ನಿ; ತಾಳೆಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಳ್ಳು; ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ರೈ, ಬಾರ್ಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಬಿಯರ್, ವಿಸ್ಕಿ, ಜಿನ್; ಬಟಾಟೆಯಿಂದ ವೋಡ್ಕಾ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕೆದಕಿದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲೇ ಶರಾಬಿನ ಘಾಟು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ! ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಾದ ವಾನರರೂ ಸುರೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವವರೇ! ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಯೀಸ್ಟ್ ಗಳು ಸೇರಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಶರಾಬನ್ನು ನೆಕ್ಕಿದ ವಾನರರಿಗೂ, ಆದಿಮಾನವರಿಗೂ ಅದರ ನಶೆಯ ಅನುಭವವಿತ್ತು. ಅಂತಲ್ಲಿ, ಕೆಲ ಧಾನ್ಯಗಳು ಬಿದ್ದು ಕೊಳೆತಲ್ಲೂ ಮದ್ಯ ಹುಟ್ಟುವುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸುಮಾರು 13000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೂರ್ವ ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನತೂಫ್ ಪಂಗಡದ ಜನರು ಅಂತಹಾ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ತಾವೇ ಮದ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರಂತೆ. ಅಲ್ಲೂ, ಚೀನಾ, ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆ ಮುಂತಾದೆಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಧಾನ್ಯಗಳ ಬೇಸಾಯದೊಂದಿಗೆ ನಾಗರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯಿತು, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಆ ಧಾನ್ಯಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು, ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ಅವನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಧಾನ್ಯಗಳ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ನಮ್ಮ ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರವಾದುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯೂ ವಿಪರೀತ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಸುಮಾರು 4000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಬ್ಬಿನ ಸಕ್ಕರೆಯು ಬಳಕೆಗೆ ಬಂತು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಒಬ್ಬಾತ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ಕೆಜಿಯಷ್ಟು ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈಗ ಅದು 82 ಕೆಜಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದಿಮಾನವರು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಜೇನನ್ನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಅವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಹಾಗೂ ಜೋಳದ ಪಾನಕದಂತಹ ಸಿಹಿಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸಕ್ಕರೆ ಅಥವಾ ಸುಕ್ರೋಸಿನಲ್ಲಿ ಗ್ಲುಕೋಸ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಎರಡೂ ಸೇರಿದ್ದರೆ, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಜೇನು ಹಾಗೂ ಜೋಳದ ಪಾನಕಗಳಲ್ಲಿ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಬಹಳಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ ದಿನವೊಂದರ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯ ತಲಾ ಪ್ರಮಾಣವು ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು 10 ಗ್ರಾಂಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ, ಈಗ 180 ಗ್ರಾಂಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ.

ಹೀಗೆ ನಾವು ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಸಾರದಂತೆಯೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರಗಳೆರಡೂ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳ ತಯಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಕೊಬ್ಬು ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಣಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಉರಿಯೂತವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರಗಳೆರಡೂ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಹಿತಕರವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೇವಿಸುವ ಬಯಕೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳು, ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ಲಘು ಪೇಯಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅದು ಬಿಡಲಾಗದ ಚಟವಾಗಿ, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸೇವನೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ, ನಿರಂತರವಾದ ಹಾನಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಭರಿತವಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಮೇದೋಆಮ್ಲಗಳ ತಯಾರಿಯು ಹೆಚ್ಚಿ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ತುಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ನಾವಿಂದು ಆಸೆಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳೇ ಯಕೃತ್ತಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ತಡೆಯುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಸರಳವಾದ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿನ ಶೇಖರಣೆ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದಾಗಿರುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಎಎಲ್ ಟಿ ಎಂಬ ಕಿಣ್ವದ ಮಟ್ಟವು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಏರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಉರಿಯೂತದಿಂದಾಗಿ ಯಕೃತ್ತಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬೊಜ್ಜು,ಮಧುಮೇಹ, ಮೇದಸ್ಸಿನ ತೊಂದರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಹೃದ್ರೋಗವುಳ್ಳವರು ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಯಕೃತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬುಳ್ಳವರು ಮಧುಮೇಹ ಹಾಗೂ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಆಹಾರದಲ್ಲಿರುವ ಶರ್ಕರಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಸಾರದಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲುಂಟಾಗುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಕೃತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬು ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹಾಗೂ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿನ (ಟ್ರೈಗ್ಲಿಸರೈಡ್) ಪ್ರಮಾಣವು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಕೂಡಲೇ ಅವನ್ನು ತಡೆಯಲುದ್ಯುಕ್ತರಾಗಬೇಕು. ಮದ್ಯಪಾನ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಿ, ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಸೇವನೆಯನ್ನೂ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಖರ್ಜೂರ, ಒಣ ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಒಣ ಅಂಜೂರ, ಜೇನು, ಲಘು ಪೇಯಗಳು, ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಸಿಹಿ ತಿನಿಸುಗಳು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಇವೇ ಮುಂತಾದವನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಮಾವು, ಹಲಸು, ದ್ರಾಕ್ಷೆ, ಸೇಬು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಅತಿ ಸೇವನೆಯೂ ಸಲ್ಲದು. ಬ್ರೆಡ್ಡು, ನೂಡಲ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳು ಅತ್ಯಧಿಕ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕರುಳಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತಜನಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರುವುದೇ ಕ್ಷೇಮಕರ. ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ವಿರಳವಾಗಿರುವ ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೊಟ್ಟೆ,ಮೀನು, ಮಾಂಸ ಹಾಗೂ ಬೀಜಗಳು ನಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಹುಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಕೃತ್ತನ್ನು ಕೊಬ್ಬಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬಹುದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳನ್ನೂ ದೂರವಿಡಬಹುದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಬರಹ : ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳ ಪರಿಣತರಾಗಿ [ಮೇ 29, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯಾದ ವೃತ್ತಿಯು ನಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಿರಬೇಕು

ಹದಿನೆಂಟರ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗಿದು ಸಂಧಿಕಾಲ. ಪದವಿಪೂರ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೆ ಕೆಲವರು  ನಿರಾಶರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಹರ್ನಿಶಿ ದುಡಿದು ಸಫಲರಾದವರಿರುತ್ತಾರೆ; ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆ ಬಳಿಕವೂ  ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರಿರುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಯಾ ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ಸಲಹೆಗಳನ್ನೇ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ದಾರಿಗಳು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಕನಸಿದ್ದರೆ, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವಿದ್ದರೆ, ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಎಣೆಯಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ವೃತ್ತಿಯೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಸಂಗಾತಿ,ನಮ್ಮ ಜೀವನಾಧಾರವೂ ಹೌದು. ನಾವು ಅದನ್ನು ಅದಮ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದು ನಮಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ, ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದು ನಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಿರಬೇಕು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ತಂತಾನೇ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟು ಸಂತಸವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುವುದೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕು. ಹೆತ್ತವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ, ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಆಯ್ದುಕೊಂಡರೆಂಬುದಕ್ಕೆ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮೆರೆಸುವುದಕ್ಕೆ,ಅಥವಾ ಮದುವೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅನ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತರಾಗಿ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಗೊಣಗುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಇದು ಜ್ಞಾನಸ್ಫೋಟದ ಕಾಲ; ಈಗ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವು ಎರಡೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, 2020 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಲಿದೆಯಂತೆ. ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡರಿಯದಿದ್ದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿವೆ, ಇಂದು ತಿಳಿಯದ ಅದೆಷ್ಟೋ ರಹಸ್ಯಗಳು ಮುಂದಿನ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲಿವೆ. ಅಂದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಅಥವಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ ಇಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡವರು ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪದವೀಧರರಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವರು ಕಲಿತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಹಳತಾಗಿರುತ್ತದೆ! ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕಿದ್ದರೆ ನಿರಂತರವಾದ ಕಲಿಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಿರಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಜ್ಞಾನಸ್ಫೋಟದಿಂದಾಗಿ ಅನೇಕ ಹೊಸ ದಾರಿಗಳೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇಂದು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಶೇ. 65ರಷ್ಟು ಚಿಣ್ಣರು ವಯಸ್ಕರಾದಾಗ ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರಂತೆ!

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅತಿ ಸೀಮಿತವಾದ ವಸ್ತು-ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಿತು ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಈಗಲೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದವರು ಹೆರಿಗೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಈಗ ದೇಹದ ಒಂದೊಂದು ಅಂಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ವಿಶೇಷಜ್ಞರಿದ್ದಾರೆ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ತೊಂದರೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ನೇರ್ಪಡಿಸುವ ಪರಿಣತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹಲವು ರೋಗಗಳನ್ನು ಈಗ ಔಷಧಗಳಿಂದಲೋ, ತೂರುನಳಿಕೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದಲೋ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ರಕ್ತನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಳಿಕೆಗಳನ್ನು ತೂರಿಸಿ ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಿಶುವಿಗೂ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ದೇಹದೊಳಗಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಕಿರಣ ಮಾತ್ರವಿದ್ದರೆ ಈಗ ಶ್ರವಣಾತೀತ ತರಂಗಗಳು, ಅಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ಪ್ರತಿಕಂಪನ, ಪಾಸಿಟ್ರಾನ್ ಉತ್ಸರ್ಜನೆ ಮುಂತಾದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಬಂದಿವೆ. ದೇಹದ ಕಣಗಳೊಳಗಿರುವ ಹಲಬಗೆಯ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಾಗಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡಬಲ್ಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳೂ, ಹೊಚ್ಚ ಹೂಸ ಔಷಧಗಳೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳೂ ಬರಲಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಮಹಾನಗರಗಳವರೆಗೆ, ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳವರೆಗೆ, ಕುಟುಂಬ ವೈದ್ಯರಾಗುವಲ್ಲಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಣತಿಯ ತಜ್ಞರಾಗಿ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಶೋಧಕರಾಗಿ ದುಡಿಯುವವರೆಗೆ ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ಹಸಿವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣವು ಅವರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಿಂದಲೇ ಕುಸಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಗುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯು ನಿರ್ಮಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣವಂತೂ ಕೇವಲ ಪದವಿಪತ್ರವನ್ನು ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ವಿತರಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂತಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವತ್ತ ಸ್ವಯಂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಉತ್ಸುಕರಾಗಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ರೋಗಗಳುಳ್ಳವರನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ನಿಭಾವಣೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗಿಂತ ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗಿಂತ ಹಳೆಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆ, ಕಲಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು; ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ವಿಪರೀತ, ಕಲಿಕೆ ಅಲ್ಪ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಭೌತ ವಿಜ್ಞಾನ, ಸೂಕ್ಷಜೀವಿ ವಿಜ್ಞಾನ,ಜೀವರಸಾಯನ ವಿಜ್ಞಾನ, ಔಷಧ ವಿಜ್ಞಾನ, ತಳಿ ವಿಜ್ಞಾನ, ನರ ವಿಜ್ಞಾನ, ಮನೋ ವಿಜ್ಞಾನ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆ, ಶುಶ್ರೂಷೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ವೃತ್ತಿಗೂ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವುದು, ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು ಕಾಯಿಲೆಯುಂಟು ಮಾಡುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಸಂಶೋಧಿಸುವುದು, ದೇಹದ ಜೀವಕಣಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬೇಧಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ, ಅತ್ಯಂತ ಸವಾಲಿನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಾಗಿವೆ.

ಶಾರೀರಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ (ಫಿಸಿಯೋಥೆರಪಿ) ಎಲುಬು ಹಾಗೂ ಸಂಧಿರೋಗಗಳು, ನರಮಂಡಲದ ರೋಗಗಳು, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವಿದೆ. ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದಿಡುವುದು ಶಾರೀರಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಾಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಇದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಹಲವು ಕಾಲೇಜುಗಳಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ದೊರೆಯದ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅದರತ್ತ ವಾಲುವುದಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅತ್ತ ಹೋಗುವುದಿದೆ. ಆಯುರ್ವೇದ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಸಿದ್ಧ, ಯುನಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು 300-3000 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯವಾಗಿದ್ದು, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ, ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗದ ಅವಕಾಶಗಳೂ ನಗಣ್ಯವಾಗಿವೆ.

ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರ (ಆಂಥ್ರಪಾಲಜಿ), ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನ, ಇತಿಹಾಸ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕೂಡಾ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿದ್ದು, ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳಿಗೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮುಂತಾದ ಲಲಿತಕಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಳವಡಿಸುವ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಮೂಲ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಂತೂ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಆಸಕ್ತರನ್ನು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಆಸಕ್ತಿಯುತವಾದ, ಆನಂದಕರವಾದ, ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು ಜಾಣತನ. ಪದವಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯೇ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು.

ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಹೊಸ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನಿವೇದನೆಗಳು [ಮೇ 15, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಜನರ ಆಹಾರ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿ

ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯನವರೇ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತದಾರರು ಹಲವು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ತಾವು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಾಡಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಭ್ರಮವಿದೆ. ತಮಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾದ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಾಡಿನ ಜನತೆಯ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ, ಪರವಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ನಿವೇದನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಯಾವುದೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಂದಾಗಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದರು. ತಾವು ಇವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಬಹುದೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಫೆಬ್ರವರಿ 3, 2006ರಂದು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರಕಾರವು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದಂದಿನಿಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದ, ಅವೈಚಾರಿಕತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮಕ್ಕಳ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೇಳೈಸಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುಮಾರು 58 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ಏನನ್ನು ತಿನ್ನಬಯಸುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರಲ್ಲಿ 50 ಲಕ್ಷ ಮಕ್ಕಳು ತಮಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನುಳಿದವರು ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನತ್ತ ಒಲವು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಬಯಕೆಯು ಕೆಲವು ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೂ, ಅವರ ಬಾಲಂಗೋಚಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೂ ಪಥ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊಟ್ಟೆಯು ತಾಮಸ ಆಹಾರವೆಂದೂ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ  ರಾಕ್ಷಸೀ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಾವಾಗುತ್ತದೆಂದೂ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ಜನವರಿ 20, 2007 ರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸಭೆಯು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ನೀಡಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು, ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ಅತ್ತ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಕಷ್ಟಕರವೆಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಸಾಂಬಾರು, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಅಷ್ಟೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು. ಈ ಅನ್ನ-ಸಾರಿನ ಊಟವೂ ಮಠಗಳು ಹಾಗೂ ಇಸ್ಕಾನ್ ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕೃಪೆಗೆ ಸೇರಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೇವಲ ಕನಸಾಯಿತು.

ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಧ ಕೋಟಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾದ ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗೆದ್ದರೂ ಅದು ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಯಿತು, ಧಾರ್ಮಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಡ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯ ಸೊರಗಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಸಮಗ್ರ ಶಿಶು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಳಪೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ನುಂಗಿ ಲೋಕಾಯುಕ್ತರ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಅನಿಲಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದಾಯಿತು. ಇಂದು ರಾಜ್ಯದ 38% ಮಕ್ಕಳು ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ,ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಂತಹಾ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಮಕ್ಕಳು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡ ಸರಕಾರವು ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಭರವಸೆಯಿತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ವಸ್ತು ಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾದಂತಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಬಡ ಹಾಗೂ ಹಿಂದುಳಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಅವರ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಕ್ರಮವಾಗಬೇಕು. ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲೂ, ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಲ ನೀಡಲಾಗುವ ಕೇರಳದಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯು ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದು, ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗಿಂತ ಮೂರು ಪಾಲು ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಬಿಸಿಯೂಟದ ಜೊತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬಯಸದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಬಿಸಿಯೂಟ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಠಗಳು ಹಾಗೂ ಇಸ್ಕಾನ್ ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತನಿಖೆಗೊಳಪಡಿಸಿ, ಲೋಪಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ, ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅಂತಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವ ಜಾತಿಬೇಧದ ಪಿಡುಗನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ತಡೆಯಬೇಕು.

ಜೊತೆಗೆ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜು ಬೆಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳು, ಶೀಘ್ರ ತಿನಿಸುಗಳು, ಲಘು ಪೇಯಗಳು ಮುಂತಾದವನ್ನು ಶಾಲೆಗಳ ಬಳಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಇವುಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಪಕ ಜನಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು.

ಒಂದರಿಂದ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಯೋಗ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಯೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ತಜ್ಞರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆತ್ತವರು ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದರೂ ಸರಕಾರವು ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 65000ಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಯೋಗ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಆಟೋಟಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸಮಯವನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪಯುಕ್ತ ಅಥವಾ ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇನ್ನಿತರ ಆಟೋಟಗಳಿಗೆ ಸಮನಾದ ವ್ಯಾಯಾಮವನ್ನೂ ಅದು ಒದಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಗದೆ ತೀವ್ರವಾದ ಮುಜುಗರಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಡ್ಡಾಯ ಯೋಗಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಈ ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮನೋದೈಹಿಕ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಸರಕಾರವು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರವು ಜನರ ಊಟವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲೆತ್ನಿಸಿತು. ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಿ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ರೂರಿಗಳೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಲಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಪಶುಗಳ ಮಾಂಸದ ಮಾರಾಟವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರಾಗಿ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಜನರ ಊಟದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಪಶು ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮನುಸ್ಮೃತಿ, ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳು, ಎತ್ತಿನ ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಯ ಲಾಭಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಟಿಪ್ಪಣಿ, (ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಭಾಷ್ಯ, 6:4:18), ಹಿಂದುಗಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಗೋಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ನಿಲುವುಗಳು (ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೃತಿಗಳು, 3:174, 536), ರಾಮಾಯಣ, ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಗೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅಡ್ಡಾಡಿ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಸುವುಳ್ಳ ಪಶುಗಳ ಮಾಂಸವು ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯಕರವೆನ್ನುವುದೂ ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರವು ಜಾತಿ-ಜಾತಿಯ ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವನ್ನು ಹಂಚಿತು. ಸರಕಾರಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ನೀರು, ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಲಡ್ಡು ಹಂಚಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಪಂಚತೈಲದ ದೀಪಾರಾಧನೆಯನ್ನೂ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಮಂತ್ರಿಗಳ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲೂ, ಸರಕಾರಿ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲೂ ವಾಸ್ತು ದೋಷ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೋಟಿಗಳಾದವು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಸಚಿವ ಗಡಣವೆಲ್ಲ ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ-ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಯಿತು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಸೋತು ಅಧಿಕಾರ ನಷ್ಟವಾಯಿತು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಜೈಲೇ ಗತಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರಖರ ಚಿಂತನೆಗೂ, ವೈಚಾರಿಕತೆಗೂ ಹೆಸರುಳ್ಳವರಾದ ತಾವು ಇನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತದಲ್ಲೂ ಅದೇ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ-ವಾಸ್ತು-ಹೋಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರವಿರಿಸುತ್ತೀರೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಯಾ ಮಠಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿದರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಜನರನ್ನು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

ರಾಜ್ಯದ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಯುವಜನರ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ದಾಳಿಗಳಾಗಿವೆ ಹಾಗೂ ಪೋಲೀಸರು ದಾಳಿಗೊಳಗಾದವರನ್ನೇ ಪೀಡಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಇಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಯುವಜನರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯುಂಟು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಿ, ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಯುವಜನರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಆಸೆಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯದ ಸುಖ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಯುವ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಏಳು ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬೆಂಬಲ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ಮೂರನೇ ಬರಹ : ಹೊಸ ಕಾಯಕಗಳ ಹೊಸ ಕಾಯಿಲೆಗಳು [ಮೇ 1, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಮೇ ದಿನದ ಬಲಿದಾನವನ್ನು ಮರೆತಿರುವುದು ಇಂದಿನವರಿಗೆ ಕುತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ

ಇಂದು ಕಾರ್ಮಿಕರ ದಿನ. ಎಂಟು ಗಂಟೆ ದುಡಿಮೆ, ಎಂಟು ಗಂಟೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ-ವಿನೋದ ಹಾಗೂ ಎಂಟು ಗಂಟೆ ನಿದ್ದೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರು ನಡೆಸಿದ್ದ ಧೀರೋದಾತ್ತ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ದಿನ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಹೊಸ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವೆಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತವೆಂದು ಮಥಿಸಬೇಕಾದ ದಿನ.

ಹದಿನೆಂಟು-ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನವು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು, ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದ್ದ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ದಿನಕ್ಕೆ 12-20 ಗಂಟೆ ದುಡಿದು ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಳ ಹೋದವರು ಹೊರಬರುವ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಗಣಿಗಳು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟು ಮಲಿನವಾಗಿದ್ದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು, ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಿದರೆ ಚಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಯಂತ್ರಗಳು ದುಡಿಯುವವರ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ, ಆಯುಸ್ಸಿಗೂ ಕಂಟಕವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂತಹಾ ಅಮಾನವೀಯವಾದ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ, ಅನಾರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಾದವರೆಗೆ ಈ ಹೋರಾಟಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಬಲಗೊಂಡಂತೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. ದಿನಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದುಡಿಸಬಾರದೆನ್ನುವ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೋರಾಯಿತು. ‘ಮೇ 1, 1886 ರಿಂದ ಎಂಟೇ ಗಂಟೆಗಳ ಕೆಲಸ’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘದ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಕರಗಳು ನಡೆದವು. ಷಿಕಾಗೋ ನಗರದಲ್ಲಿ 40000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾಲಕರು ಹಾಗೂ ಪೋಲೀಸರ ಅಮಾನುಷ ದಾಳಿಗಳಾದವು; ಹಲವರು ಸತ್ತರು, ಬಂಧಿತ ನಾಯಕರು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಈ ಬಲಿದಾನಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿಯು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಗೊಂಡಿತು. ಇಂತಹ ಸಂಘಟಿತ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ, ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ದುಡಿಮೆಯ ಸ್ವರೂಪವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಗಣಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಯಂತ್ರಗಳೊಳಗೆ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳು ಹೊಕ್ಕಿ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿಗಳ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾದವು. ಮಾಹಿತಿ ಜಾಲವು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಲುಪಿ ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದು, ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಲವು ಹೊಸ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೂ, ಅದನ್ನಾಡಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞರನ್ನೂ ತಂಪಾಗಿರಿಸುವ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಗಿರಾಕಿಗಳು, ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ – ಹೊಸ ಕೆಲಸದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅನೇಕ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ವರ್ಷವೂ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಗಣಕತಜ್ಞರು ಹೊರಬರತೊಡಗಿದರು. ಈ ಹೊಸ ವ್ಯವಹಾರದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಳ ಹಾಕಿದವು.

ಆದರೀಗ ಗುಂಗು ಕರಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಂತಿದೆ. ಮಾಹಿತಿ ಉದ್ಯಮವು ನಿಧಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಕಠಿಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಡೆಬಿಡದ ದೀರ್ಘ ದುಡಿಮೆ, ಕೆಲಸದ ಅತೀವ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಅಭದ್ರತೆ, ಮಹಾನಗರಗಳ ಧಾವಂತ, ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಆಹಾರ, ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಕೊರತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮಾಹಿತಿಕರ್ಮಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಶಾಪವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಿವೆ. ಗಣಕ ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು, ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳೆಂಬ ತ್ರಿಶೂಲಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವರು ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಜೋಳಿಗೆ ತುಂಬುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಸ್ವಂತ ಬದುಕನ್ನೇ ಒತ್ತೆಯಿಡುವಂತಾಗಿದೆ. ದಿನಕ್ಕೆ 10-12 ಗಂಟೆಗಳ ದುಡಿಮೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿದೆ; ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೂ ನುಗ್ಗಿ ವಿಧ್ವಂಸಕವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಗಣಕಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಕೀಲಿಹೊಡೆತವೂ ದಾಖಲಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಲ್ಲಿ ಚಲನವಲನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲ್ಪಡುವುದು ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲೂ ಚರವಾಣಿ, ಅಂತರ್ಜಾಲ, ನಿಸ್ತಂತುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಎದುರಿಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಹನ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಹಗಲುಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುತ್ತಿಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಯುವ ಜನಾಂಗ ನಿದ್ದೆಗೆಡುತ್ತಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕನು ಸಣ್ಣ ತುಂಡನ್ನಷ್ಟೇ ತಯಾರಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿ, ತನ್ನ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯ ಅಂತಿಮ ಫಲವನ್ನು ನೋಡುವ ಆನಂದವೂ ಅವನಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಶೋಷಿಸಿ ದುಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವ ಆಡಳಿತ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಕಂಪೆನಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಸಂಬಳಗಳನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಭಾಷೆ, ಲಿಂಗ, ಕೌಶಲ್ಯ, ವಯಸ್ಸು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಒಡೆದಿಡುವುದು, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ಸಂಶಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲೂ, ಕುಟುಂಬದವರಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ನಿಕೃಷ್ಟತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿ ಆಸರೆಯಾಗಬಲ್ಲ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತಂತ್ರಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಒಬ್ಬಂಟಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಒತ್ತಡಗಳ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಶೇ. 90ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಣಕ ಯಂತ್ರಗಳ ನಿರಂತರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆ, ಭುಜ, ಮಣಿಗಂಟು, ಬೆರಳುಗಳು ಹಾಗೂ ಬೆನ್ನಿನ ಸಂಧಿಗಳ ನೋವು, ಕೈಯ ನರಶೂಲೆ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣಿನ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮತ್ತಿತರ ಮೇದಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಹೃದಯ ಹಾಗೂ ಮೆದುಳಿನ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಮೂಳೆಸವೆತ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಂತಹ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಶೇ. 65ರಷ್ಟು ಗಣಕ ತಂತ್ರಜ್ಞರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದು, 25-35ರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಅವರು ಮುಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಶೇ. 80ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅದರಿಂದ ಖಿನ್ನತೆಗೂ, ಆತಂಕಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಗಣಕಕರ್ಮಿಗಳು ನಿದ್ರಾಹೀನರಾಗಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಧೂಮಪಾನ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಪಾನದ ಚಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಗಳಂತಹ ವಿಪರೀತ ಘಟನೆಗಳೂ ಕೆಲವೆಡೆ ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡಿರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿವಾಹ ವಿಚ್ಛೇದನವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ನಗರಗಳ ಮನೋರೋಗ ತಜ್ಞರು ಮಾಹಿತಿಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಭಂಜನಕ್ಕೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬಾಬಾಗಳೂ, ಬದುಕುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಶ್ರೀಶ್ರೀಗಳೂ ಅಂತಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಅಫೀಮು ನುಂಗಿಸಿ ಕೋಟ್ಯಾಧೀಶರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನಾಗಲೀ, ಆತಂಕ ಯಾ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನಾಗಲೀ, ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹಲವು ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿವೆ (ಒಸ್ಪಿನಾ, 2007; ಕೊಕ್ರೇನ್, 2009). ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ಈ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ತೊಡಕಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಪರಿಮಿತ ದುಡಿಮೆಗಾಗಿ 1886ರ ಮೇ 1 ರಂದು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಎದ್ದಿದ್ದ ಕೂಗು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೊಳಗಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಬಾಯಿ ಬಾರದ, ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಯಂತ್ರಗಳ ಮುಂದೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಒರೆ ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನೀಯುವ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿಸುವ ಯೋಗ-ಧ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುವ ಬದಲು ತನಗಿಷ್ಟವಾದವರ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು, ತನಗಿಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೆಲಹೊತ್ತು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು, ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಿಂದು-ಕುಡಿದು ರೋಗಿಗಳಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ರಂಗದ ಶೇ. 85ರಷ್ಟು ನೌಕರರು ವಿವಿಧ ಮನೋದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರು ಸುಭದ್ರ, ಪರಿಮಿತ ದುಡಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬ ಅಸೋಚೆಮ್ ವರದಿಯು (ಎ 7, 2013) ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತೆರೆಸಬೇಕಿದೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಬರಹ : ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜೀವಿಗಳು [ಎಪ್ರಿಲ್ 17, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗದೊಳಗಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹಿತವಾದುದನ್ನೇ ನಾವು ತಿನ್ನಬೇಕು

ನಮೆಲ್ಲರಿಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಸರು – ರಂಗ, ರಾಬರ್ಟ್, ರಹೀಮ್ ಇತ್ಯಾದಿ. ಒಂದು ದೇಹ, ಒಂದು ಜೀವ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹೆಸರು. ಈ ಒಂಟಿ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಬಲು ಮೋಹ, ಬಲು ಹೆಮ್ಮೆ. ಒಂದು ಜೀವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ, ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಹೆಸರುಗಳಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಿಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ! ಅತಿಯಾದ ಹೆಮ್ಮೆಗೂ ಇಂಬಿಲ್ಲ; ಈ ಅನ್ಯ ಜೀವಿಗಳ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮೀ ದೊಡ್ಡ ಜೀವವು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿರಲಾರದು!

ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವ ಜೀವಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ. ಬರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಹೇನುಗಳು ಹಾಗೂ ಹುಳುಗಳಂತಹಾ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳು ಒಂದಷ್ಟು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿಸುವಂತೆ, ಬರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಸಾವಿರಾರು ಬಗೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿವೆ. ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಚರ್ಮ, ಬಾಯಿ, ಅನ್ನ ನಾಳ, ಕರುಳುಗಳು, ಮೂತ್ರಾಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು! ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವಕಣಗಳಿಗಿಂತ ನಾವಲ್ಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಗಿದೆ!

ಬಾಯಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನವರೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗದಲ್ಲಿ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೇ ತುಂಬಿವೆ. ನಮ್ಮ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಬೆರಳಿನಂತಹ ವಿಲ್ಲೈಗಳನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟರೆ ಸುಮಾರು 200 ಚದರ ಮೀಟರಿನಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ಒಂದು ಟೆನಿಸ್ ಅಂಗಣದಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ 1000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೂರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಕರುಳೊಳಗಿನ ಕೆಲ ಸ್ರಾವಗಳನ್ನೂ ಅವು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕು ಜೊತೆಗಿರುವಂತೆ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯವು-ಕೆಟ್ಟವು ಇರುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಹಲ ತೆರನಾಗಿ ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ, ತಮ್ಮ ಋಣ ತೀರಿಸುತ್ತವೆ. ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುವಂತಹ ಸಹಭುಂಜನದ ಸಹಜೀವನ ಅದು. ಇತ್ತ ಕೆಟ್ಟ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದು, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ತೊಂದರೆಯುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಉಂಡ ಮನೆಗೇ ಕೇಡು ಬಗೆಯುತ್ತವೆ!

ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯು ಹುಟ್ಟಿನ ಮರುಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹೆರಿಗೆಯಾಗಿ ಮಗು ಹೊರಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗರ್ಭನಾಳದಲ್ಲೂ, ಹೊರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೂ ಇರುವ ಹಲಬಗೆಯ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು, ವೈರಸ್ ಗಳು, ಆರ್ಕಿಯಾಗಳು, ಪರೋಪಜೀವಿಗಳು ಹಾಗೂ ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಮಗುವಿನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕುತ್ತವೆ. ತಾಯಿ ಹಾಲೂಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಇವು ಬಾಯಿ, ಗಂಟಲುಗಳ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಶ್ವಾಸಾಂಗವನ್ನೂ, ಅನ್ನನಾಳ, ಜಠರ, ಕರುಳುಗಳನ್ನೂ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರುತ್ತವೆ. ಆ ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅವು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದು; ಮೆದುಳು ಹಾಗೂ ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನವನ್ನು ಸುಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದು; ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ರೋಗಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಲಿಷ್ಠಗೊಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ರೋಗಾಣುಗಳು ಬೆಳೆಯದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು,ಬಗೆಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನೂ ಒಡೆದು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಹಾನಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳು ಅವುಗಳಿಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ನಾವಾಗುವುದು ನಾವಲ್ಲದ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಂದಲೇ!

ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದರೊಳಗೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೆಲ್ಲ ಭದ್ರವಾಗಿ ತಳವೂರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಮಗುವು ಮೊದಲ ಆರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಎದೆ ಹಾಲನ್ನಷ್ಟೇ ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದ ಕರುಳಿನೊಳಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕರುಳಿನ ಸುಸ್ಥಿರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಪ್ರಚೋದಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಇಡೀ ದೇಹದ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಡವಟ್ಟಾದರೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಮಾ, ಅಲರ್ಜಿ, ಮಧುಮೇಹದಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಕೃತಕ ಶಿಶು ಆಹಾರ, ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಹಾಲು ಮುಂತಾದ ಅಸಹಜ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಜೈವಿಕ (ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್) ಔಷಧಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪದೇ ಪದೇ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ಅದರಿಂದ ಹಲವು ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.ಮಿಶ್ರಾಹಾರಿಯಾಗಿರುವ ಮಾನವನ ಸಣ್ಣ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರದ ಶರ್ಕರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀರ್ಣವಾಗದೇ ಉಳಿದ ಈ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಹುದುಗೆಬ್ಬಿಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಮೇದೋ ಆಮ್ಲಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಹೀರಲ್ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ವಿಟಮಿನ್ ಕೆ,ಬಯೋಟಿನ್, ವಿಟಮಿನ್ ಬಿ12, ಫೋಲಿಕ್ ಆಮ್ಲ, ಪಿರಿಡಾಕ್ಸಿನ್, ಪಾಂಟೊಥೆನಿಕ್ ಆಮ್ಲ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಕಬ್ಬಿಣ, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ ಮುಂತಾದ ಖನಿಜಾಂಶಗಳ ಹೀರುವಿಕೆಗೂ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕರುಳಲ್ಲಿ ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಹೀರುವಿಕೆಗೆ ತೊಡಕಾಗಿ ಕುಪೋಷಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀರ್ಣಾಂಗ ಹಾಗೂ ಮೆದುಳಿನ ನಡುವೆ ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲವಿದೆ. ಕರುಳಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುವ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳೂ, ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ನರಮಂಡಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಾವು ತಿಂದ ಆಹಾರದ ಸ್ವರೂಪ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ  ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಕರುಳಿನೊಳಗಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಮತ್ತು ಅವು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಈ ಜಾಲವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹೃತ್ಕ್ರಿಯೆ, ರಕ್ತಸಂಚಾರ, ಸ್ನಾಯುಗಳ ಕಾರ್ಯ,ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಮುಂತಾದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೇರವಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವುದರಿಂದ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಇಡೀ ದೇಹದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯವು ನಮ್ಮ ಕರುಳೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ!

ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಡದಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆ ಖಂಡಿತ. ಮಕ್ಕಳ ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆ, ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ, ಅಸ್ತಮಾ, ಪಿತ್ತಕೋಶದ ಹರಳುಗಳು, ಯಕೃತ್ತಿನ ಕೆಲ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಉರಿಯೂತ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಕಾಯಿಲೆ, ಆಟಿಸಂ, ಮಲ್ಟಿಪ್ಲ್ ಸ್ಕ್ಲಿರೋಸಿಸ್ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಕಿನ್ಸನ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆಗಳಂತಹ ನರರೋಗಗಳು, ಸಂಧಿವಾತ, ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನ ಉರಿಯೂತ (ಕೊಲೈಟಿಸ್), ಜೀರ್ಣಾಂಗದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೂ, ಕರುಳಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಗೂ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವಿರುವುದನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸೂಚಿಸಿವೆ. ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ ಹಾಗೂ ಆತಂಕಗಳಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೂ ಅಂತಹದೇ ಸಂಬಂಧವಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವೇ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೂ ಆಹಾರವಾಗುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಉಪಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಅಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸಮತೋಲನವು ಕೆಟ್ಟು ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಕೆಲವು ಊಹೆಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೂ, ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೇ ಕೊಂಡಿಗಳಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಆಹಾರವು ನಾರುಭರಿತವಾದ, ಜೀವಂತವಾದ ಸಸ್ಯಗಳಿಂದಲೂ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಮೊಟ್ಟೆ, ಮೀನು ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಗಳಿಂದಲೂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನಾರೂ ಇಲ್ಲದ, ಜೀವವೂ ಇಲ್ಲದ ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾಗಿರುವ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರವನ್ನೇ ನಾವು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇಂತಹಾ ಸಕ್ಕರೆಯ ಮುದ್ದೆಯು ಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ, ಕರುಳಲ್ಲೂ ಇರುವ ಉಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗದೆ, ಅಪಕಾರಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಹಾನಿಕಾರಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಒಸಡಿನ ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ, ದಂತಕ್ಷಯವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಜಾಲದ ಮೇಲಿನ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಬೊಜ್ಜು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಉರಿಯೂತವೂ ಹೆಚ್ಚಿ ಕರುಳಿನಲ್ಲೂ, ಇತರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿರಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಉಪಕಾರಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವ ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಪದೇ ಪದೇ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್  ಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು. ಚರ್ಮವನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಕ್ರಿಮಿನಾಶಕ ಸೋಪುಗಳನ್ನು ಬಳಸದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮುಟ್ಟಿನ ಪೊಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಯ ಸುಟ್ಟು ಒಳನುಗ್ಗಿ [ಎಪ್ರಿಲ್ 3, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಪುರುಷ ಪ್ರೇರಿತ ಮತಧರ್ಮಗಳ ಭಯ ಹೆಣ್ಣಿಗೇಕೆ ಉರುಳಾಗಬೇಕು?

ಆಕೆಗೆ ಮುಟ್ಟು, ಆದರೆ ಮುಟ್ಟಬಾರದು. ಮುಟ್ಟು ಬೇಕು, ಆಕೆ ಬೇಡ. ಮುಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣಿನ ಪಾಲಿಗೆ ವೈರುದ್ಧ್ಯಗಳ ಗಂಟು. ಸ್ತ್ರೀಸಹಜವಾದ ಸರಳ ಜೈವಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ನೈತಿಕ ಪ್ರತಿಬಂಧಗಳು. ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಮುಟ್ಟನ್ನು ಗುಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟು ನಾಚಿಕೆ, ಭಯ, ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದಿಗ್ಧತೆ ಒಂದೆಡೆ; ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೆದುರಲ್ಲಿ ಪಿಸುಮಾತಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಈ ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದದ್ದು ಬೇಡವೆನಿಸುವಷ್ಟು ನೋವು; ಆರೋಗ್ಯದ ಲಕ್ಷಣವೇ ಆನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ, ಮಾನಸಿಕ ಆತಂಕಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಬಂಧನವಾಗುವ ದುರವಸ್ಥೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅವಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿರುವ ವಿಪರ್ಯಾಸವಿದು; ಭಯಗೊಂಡ ಗಂಡಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೂ, ಅದಕ್ಕೆ ತಗ್ಗಿ, ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆಯಿದು.

ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮೂಲೆಗಟ್ಟುವ ಪದ್ಧತಿಯು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಎಲ್ಲಾಮತಗಳು ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಳೆಂದು ದೂರವಿಟ್ಟಿವೆ. ದೇವರ ಬಳಿ ಸುಳಿಯಬಾರದು, ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಾರದು, ಸ್ನಾನ-ಮೈಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ತಿಂದುಳಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ನಾಯಿಗೂ ಎಸೆಯಬಾರದು, ಗಂಡಸರನ್ನು ನೋಡಬಾರದು, ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬಾರದು, ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ಹೂಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮುಟ್ಟಬಾರದು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬಾರದು, ಮಾಂಸದೂಟ ಮಾಡಬಾರದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕು, ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕು, ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ, ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿಂದ ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದ,ವೃತ್ತಿನಿರತರಾದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊರಗುಳಿಯುವಿಕೆಯಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ, ದೈವಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ತರುವ ಸಂಬಳ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಪೂಜೆಯ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬದ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಲ್ಲ!

ಮುಟ್ಟಾದಾಗ ಹೊರಗಟ್ಟುವುದರ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವೂ ಅದುವೇ: ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ದೂರವಿಡುವುದು. ಋಗ್ವೇದ, ತೈತ್ತಿರೀಯ ಸಂಹಿತೆ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣ, ವಸಿಷ್ಠ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ, ಮಹಾಭಾರತ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಂದ ಐತಿಹ್ಯವು ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ (ಅಂತಹದೇ ಐತಿಹ್ಯಗಳನ್ನು ಇತರ ದೇಶ-ಮತಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಬಹುದು). ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮಾತೃಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ದುಡಿದು, ಒಟ್ಟಿಗೇ ಅನುಭೋಗಿಸುವ ಕೂಡು ಒಡೆತನ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ವೃತ್ರನಂತಹವರು ಆ ನೆಲ-ಜಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಯುವವರಾಗಿದ್ದರು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದ ಇಂದ್ರನು ಸೋಮರಸಭರಿತನಾಗಿ, ಕುಟಿಲೋಪಾಯದಿಂದ ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರೊಂದಿಗೆ ಫಲವತ್ತಾಗಿದ್ದ ನೆಲ, ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅಧೀನರಾದರು. ಈ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲದಾಗ ಭೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮುಟ್ಟಾದಾಗ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾದರು. ಮಾತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮುಟ್ಟಿನ ರಕ್ತವು ಪವಿತ್ರವೆಂದೆನಿಸಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರನ ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಮೈಲಿಗೆಯಾಯಿತು. ನಿತ್ಯವೂ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದ ಉಷೆಯನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಚಚ್ಚಿದ ವೃತ್ತಾಂತವೂ ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದು ಸ್ತ್ರೀ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. (ನೋಡಿ: ದಿ ರಿಗ್ವೇದಿಕ್ ಸ್ಲೇಯಿಂಗ್ ಆಫ್ ವೃತ್ರ. ಮಾನುಷಿ. 1992;68:29-34.) ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮಣಿಯುವ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಮೈಲಿಗೆಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವೇದೋತ್ತರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಡಿನ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ದೌರ್ಜನ್ಯವೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಬಲಶಾಲಿಯೆನಿಸಿದ್ದ ಗಂಡು ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾದಾಗ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ರಕ್ತವನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದರೂ ಸಾಯದೇ ಉಳಿದು, ಸಂತಾನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆಂದೂ, ಮಾಯೆಯೆಂದೂ ಬಗೆದು, ಮುಟ್ಟಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೆದರಿ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ವಾಡಿಕೆಯಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಭಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 2400 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗ್ರೀಸಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಪಿತಾಮಹನೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್, ಹೆಂಗಸರು ಗಂಡಸರಂತೆ ಬೆವರು ಸುರಿಸದಿರುವುದರಿಂದ ಮುಟ್ಟಿನ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಅದೇ ದೇಶ-ಕಾಲದವನಾಗಿದ್ದ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್, ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರವು ಜಡವಾದುದೆಂದು ಬಗೆದು ಮುಟ್ಟಾಗುವಿಕೆಯು ಆಕೆಯ ಕೀಳುತನದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದ. ಆ ಕಾಲದ ಆಯುರ್ವೇದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೂ ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣು ಅಶುದ್ಧಳೆಂದೂ, ಎಲ್ಲದರಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕೆಂದೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಸರ್ಗತಜ್ಞನೆನಿಸಿದ್ದ ಪ್ಲೀನಿ (ಕ್ರಿ.ಶ.77) ಮುಟ್ಟಾದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮದ್ಯವು ಹುಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಬೀಜಗಳು ಜೊಳ್ಳಾಗುತ್ತವೆ, ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳು ಒಣಗುತ್ತವೆ, ಕನ್ನಡಿ ಮಂಕಾಗುತ್ತದೆ, ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದ. ಮುಟ್ಟಾದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸೋಂಕಿದರೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಾಂಸದವರೆಗೆ ಹಲಬಗೆಯ ತಿನಿಸುಗಳು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತವೆಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಜರ್ನಲ್ ನಲ್ಲಿ 1878ರಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಾರಗಳ ಚರ್ಚೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು!

ಹೀಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಗಂಡಸರ ಭಯದ ಉರುಳು ಹೆಂಗಸರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಿಗಿದು, ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಅವರನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೆ, ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ, ಮೇಲ್ಸ್ತರದ ವೃತ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ, ಅಧಿಕಾರದಿಂದಲೂ ದೂರವಿಟ್ಟಿತು. ಈಗ ಮುಟ್ಟಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಜೈವಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ಕೀಳರಿಮೆಗಳೂ, ಹೆದರಿಕೆಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿನ ಕಾರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಮಾಹಿತಿಯೂ, ಅಗತ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ದೊರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆಯ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಗುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸುವಂತಾಗಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಶುದ್ಧರೆಂದು ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ವಂಚಿಸಿ ನರಕಯಾತನೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನಿತ್ತು, ಅದರ ವಿಶೇಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಈಗಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಾಗುವ ಮೊದಲೇ ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಈ ಕೆಲಸವಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಂದು 8-10 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಮುಟ್ಟಾಗತೊಡಗುವುದರಿಂದ 3-4 ನೇ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವರನ್ನು ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಾಗುವ ಅನುಭವವು ಭಯಕ್ಕೂ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಂದ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದವಾಗಬಹುದು. ಋತುಸ್ರಾವವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಸಾನಿಟರಿ ನಾಪ್ಕಿನ್ ಗಳನ್ನೋ ಬಳಸಬೇಕು. ಇಂತಹಾ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಮುಟ್ಟು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ, ಕಲಿಕೆಗೂ, ಮನೋದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೂ ಅಡಚಣೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜದ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಇಂದ್ರ ಮತ್ತವನ ಪುರೋಹಿತರ ಆಡಳಿತವು ಯಾವತ್ತೋ ಕೊನೆಗೊಂಡು, ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು ಇಂದ್ರನ ಶಾಪದ ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಛಾತಿಯನ್ನು ತೋರಬೇಕು, ಗಂಡಸರೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಮುಟ್ಟಾದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಶಕ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಹೊರಗಿಡುವ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಒಳನಡೆಯಬೇಕು. ಮಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಮುಟ್ಟನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕು. ಸ್ಖಲನವಾದ ಗಂಡು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಹುದಾದರೆ ಮುಟ್ಟಾದ ಹೆಣ್ಣಿಗೇಕೆ ಅಡ್ಡಿಯೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಬಲೀಕರಣ ಹಾಗೂ ವಿಮೋಚನೆಯ ಹಾದಿಯು ಮುಟ್ಟಿನ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಮುರಿಯುವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ತೊಡಗಬೇಕು.

ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಬರಹ : ಆರಿದ ಬಾಯಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಸಾಂತ್ವನ? [ಮಾರ್ಚ್ 20, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಇರುವ ನೀರು ವ್ಯಾಪಾರದ ಸರಕಾಗಬಾರದು

ಅನಂತಾನಂತವಾದ ಈ ತಾರಾಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಂತಹ ಕೆಲ ಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ನೀರಿರುವುದು, ಅಲ್ಲಷ್ಟೇ ಜೀವರಾಶಿಯಿರುವುದು. ನಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಗೆ ನೀರಿನಂಶ ನೂರಕ್ಕೆ ಅರುವತ್ತರಷ್ಟು. ಯಾವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಜೀವಸಂಕುಲ ಬೆಳೆಯಿತೋ, ಅಲ್ಲೀಗ ಅದೇ ನೀರಿಗೆ ತತ್ವಾರ. ಅಂದಾಜಿನಂತೆ ಇನ್ನು ಹದಿನೈದೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ಹಾಹಾಕಾರ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಏರುತ್ತಿರುವ ಬೇಡಿಕೆ, ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಜೊತೆಗೆ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಜಲ ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ಶೇಖರಣೆ ಹಾಗೂ ವಿತರಣೆ. ಜೀವದ ಹಕ್ಕಾದ ನೀರಿಗೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕಾದು, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಬೇಡುವ ದುರವಸ್ಥೆ.

ಭೂಮಿಯ ಶೇ. 70 ಭಾಗ ಜಲಾವೃತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ನೀರು ಶೇ. 3 ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹಿಮದೊಳಗೂ, ಆಳ ನೆಲದೊಳಗೂ ಹುದುಗಿರುವ ನೀರು ದೊರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಹಾಗೂ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಗೆ ಶೇ. 70 ಹಾಗೂ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಿಗೆ ಶೇ. 10 ರಷ್ಟು ಬಳಕೆಯಾಗಿ ನಮಗುಳಿಯುವುದು ತೀರಾ ಅಲ್ಪ. ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ವಿರಳವಾದಂತೆ ತಲಾವಾರು ನೀರಿನ ಪೂರೈಕೆಯೂ ಇಳಿಯುತ್ತಲಿದೆ: ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 1955ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವನಿಗೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 5300 ಘನ ಅಡಿಯಷ್ಟು ನೀರು ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, 1996ಕ್ಕೆ ಅದು 2200 ಘನ ಅಡಿಯಷ್ಟಾಗಿದೆ; 2020ಕ್ಕೆ 1600 ಕ್ಕಿಳಿದು ನೀರಿನ ಸಂಕಟ ಉತ್ಕಟವಾಗಲಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶೇ. 80ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅಂತರ್ಜಲವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅದೀಗ ಬರಿದಾಗುತ್ತಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಲಿನವೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಜೀವಜಲ ಬಾಯಿಗೆಟಕುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕರೂ ಕುಡಿಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಹೊಲಸೆಲ್ಲವೂ ಕೆರೆ-ತೊರೆ-ನದಿಗಳಿಂದ ಸಾಗರಗಳವರೆಗೂ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಆಗಸ-ಭೂತಳಗಳಿಗೂ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ, ಜೀವಜಲ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡು ಮರಣಜಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಲಮೂತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಬಚ್ಚಲ ಕೊಳೆಗಳು, ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಡುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು, ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳು ಹಾಗೂ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು, ಭೂಮಿಯೊಳಕ್ಕೋ, ಸಾಗರದೊಳಕ್ಕೋ ಸುರಿಯುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾವು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹವಾಮಾನದ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳು ಕೆರೆ-ನದಿ-ಸಾಗರಗಳ ನೀರಿನ ಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನೀರಿನ ಉಷ್ಣತೆ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳ ಪ್ರಮಾಣಗಳ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಸ್ತರದಲ್ಲೂ ದುಡ್ಡನ್ನಷ್ಟೇ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನೊದಗಿಸುವ 122 ದೇಶಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು 120 ರಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹಾಗೂ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ 135000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವ್ಯಯಿಸಿದ್ದರೂ ಜಲಜನ್ಯ ರೋಗಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 36000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಶೌಚಾಲಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ 20000 ಟನ್ನುಗಳಷ್ಟು ಮಲವು ಬಯಲಲ್ಲೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನೂ, ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕಿಂತ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ, ಬಯಲ ಕಡೆ ವಿಸರ್ಜಿಸುವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಕಿವಿಗೊತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಯಲು ವಿಸರ್ಜನೆಯಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಳ್ಳುವ ನೀರಿನಿಂದ ವಾಂತಿ-ಬೇಧಿ, ಹೆಪಟೈಟಿಸ್ ಎ ಮತ್ತು ಇ (ಕಾಮಾಲೆ), ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ಜ್ವರ, ಎಂಟಮೀಬಾ ಹಾಗೂ ಜಿಯಾರ್ಡಿಯಾ ಆಮಶಂಕೆ, ಜಂತುಬಾಧೆ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳುಂಟಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರು ಬಳಲುತ್ತಾರೆ, ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ (ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 5000) ಮಕ್ಕಳು ಬೇಧಿಯಿಂದಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಇಂತಹಾ ರೋಗಗಳು ತಗಲುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕುಪೋಷಣೆಗೂ, ಕುಂಠಿತ ಬೌದ್ಧಿಕ-ದೈಹಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಲದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿರುವ ಫ್ಲೋರೈಡ್, ಆರ್ಸೆನಿಕ್, ಕಬ್ಬಿಣ ಇತ್ಯಾದಿ ಲೋಹಾಂಶಗಳೂ ಕಾಹಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರನ್ನೊದಗಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಸರ್ಜಿತ ಕಶ್ಮಲಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೌರಾಡಳಿತಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿರುವುದು ಖಾಸಗಿ ದಂಧೆಗೆ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನೇ ತೆರೆದಿದೆ. ನೀರಿನ ಬಾಟಲು-ಪೊಟ್ಟಣಗಳ ಭರ್ಜರಿ ಮಾರಾಟದ ಜೊತೆಗೆ, ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಾಧನಗಳ ವ್ಯಾಪಾರವೂ ಭರಾಟೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿದ್ದ ಬಾಟಲು ನೀರಿನ ಉದ್ದಿಮೆ ಇಂದು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ವಹಿವಾಟಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಈ ಬಾಟಲಿಯ ನೀರೊಳಗೆ ಇಂದಿನ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಿದೆ: ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲವಾದ ನೀರು, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತೈಲದಿಂದ ತೆಗೆದ ಪಾಲಿಎಥಿಲೀನ್ ಟೆರಿಫ್ಥಾಲೇಟ್ (ಪಿಇಟಿ) ಬಾಟಲು, ಅದನ್ನು ಮಾರುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ತಾರೆಯರ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಏಕರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೂಪ ತಳೆಯುತ್ತದೆ! ಎಕ್ಸ್ ಟ್ರಾ ಆಕ್ಸಿಜನ್, ಮಿನರಲ್, ವಿಟಮಿನ್ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತವೆ! ‘ಸಾರ್, ಬರೇ ನೀರಾ, ಮಿನರಲ್ ವಾಟರಾ’ ಎಂಬ ಮಾಣಿಯೆದುರು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ! ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ನೀರಿನ ಕೋಡು!

ಈ ಬಾಟಲು ನೀರು ಅತಿ ಶುದ್ಧವೇ? ಅದೂ ಖಂಡಿತವಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಬೇರೊಂದು ಲೋಕದಿಂದಲೋ, ಅತಿ ವಿಶೇಷ ಮೂಲದಿಂದಲೋ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಭೂಜಲವನ್ನೇ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ಈ ಬಾಟಲುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭೂಜಲವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದು ದುಬಾರಿಯೆನಿಸುವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಳ್ಳಿ ನೀರನ್ನೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬಾಟಲು ತುಂಬಲು ಮೂರು ಬಾಟಲಿನಷ್ಟು ನೀರು ಪೋಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುಟುಕು ನೀರಿಗೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡುವಲ್ಲಿ ಈ ಡೌಲು! ಈ ಬಾಟಲು ನೀರು ಕುದಿಸಿ ತಣಿಸಿದ ನೀರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಬಾಟಲನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಲೇಬೇಕು, ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನಕಲಿಗಳ ಕಾಟ ಬೇರೆ. ಬಾಟಲು ಚಂದವೆಂದು ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡುವುದೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಎಸೆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಪರಿಸರಕ್ಕೂ ಕೇಡು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಾಟಲು ನೀರನ್ನು ಮಾರುವವನನ್ನುಳಿದು ಇನ್ನೆಲ್ಲರಿಗೆ ನಷ್ಟವೇ.

ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸೋಸುಕಗಳು, ಅತಿನೇರಳೆ ಕಿರಣಗಳ ಸಾಧನಗಳು, ವಿಪರ್ಯಯ ಪರಾಸರಣ (ಆರ್ ಒ) ಸಾಧನಗಳು ಮುಂತಾದವು ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಬೆಲೆಗೆ ಭರದಿಂದ ಬಿಕರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯೇ. ಪುಣೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೈರಾಣು ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಂತೆ, ಟೊಳ್ಳು ತಂತುಗಳ ಪೊರೆ (ಹಾಲೊ ಫೈಬರ್ ಮೆಂಬ್ರೇನ್) ಅಥವಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತಂತುಗಳ ಸೋಸುಕಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಸಾಧನಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ವೈರಾಣುಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ರೋಗಕಾರಕಗಳನ್ನೂ ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅತಿ ನೇರಳೆ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಾಧನಗಳು ಕೆಲವು ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ತಡೆಯುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಇತರ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಯ ಪರಾಸರಣ (ಆರ್ ಒ) ಸಾಧನಗಳಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಾ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹಾ ದುಬಾರಿ ಸಾಧನಗಳ ಬದಲಿಗೆ, ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧವಾದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸೋಸುಕದಲ್ಲಿ ಸೋಸಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕುದಿಸಿ ತಣಿಸುವುದರಿಂದ ಅತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬಹುದು. ಚಾರಣ ಯಾ ಇನ್ನಿತರ ಹೊರ ಪ್ರಯಾಣಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೋಸಿದ ಲೀಟರ್ ನೀರಿಗೆ 5 ಬಿಂದು ಅಯೊಡಿನ್ ಟಿಂಕ್ಚರ್ ಬೆರೆಸಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಬಳಿಕ ಬಳಸಬಹುದು. ಆಡಳಿತದ ನೆರವಿನಿಂದ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಭೌತಿಕ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಹಾಗೂ ಜೈವಿಕ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು.

ಲೋಕಾಂತ್ಯವಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಜಲಪ್ರಳಯವು ಹುಸಿಗುಲ್ಲಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಬಿಗಡಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಲಕ್ಷಾಮವು ಕಟು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೊರಗಿರುವ ನೀರು ಬತ್ತಿ ಹೋದರೆ ದೇಹದೊಳಗಿರುವ ನೀರೂ ಉಳಿಯಲಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಪುನಶ್ಚೇತನಕ್ಕೂ, ಅವುಗಳ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರೂ ಕಂಕಣಬದ್ಧರಾಗಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತವಾದ, ಸಂವಿಧಾನದತ್ತವಾದ ಹಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ನಿರ್ಮಲ ಭಾರತ ಅಭಿಯಾನ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಾಗೂ ನಗರಾಡಳಿತಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಯೋಜನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವು ಸದ್ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಆಡಳಿತದ ಮೇಲೆ ಜನರ ಒತ್ತಡವು ಬಿಗಿಯಾಗಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ ಮಾರ್ಚ್ 22ರ ವಿಶ್ವ ಜಲ ದಿನಾಚರಣೆ ಸಾರ್ಥಕವಾದೀತು.

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ – ಅಂತರಾಳ: ಜೂನ್ 30, 2012

ಔಷಧಿಗೆ ಅಂಜುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯರು [ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧನೆಗಳು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿನ ಕರಾಳ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಆಗಾಗ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ವಿಶ್ವದ ಯಾವುದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಅತಿ ನವೀನವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ವೈದ್ಯರುಗಳೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮಾನವೀಯವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೆಸಗುವ ವೈದ್ಯರುಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸಯಾಮಿ ಅವಳಿಗಳನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಸುದ್ದಿಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಹೆಣ್ಣು ಭ್ರೂಣಗಳನ್ನು ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿದ ವೈದ್ಯ ದಂಪತಿಯ ಬಂಧನದ ಸುದ್ದಿಯೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಮಹದಾಸೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಲೋಲುಪತೆಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ದುಡಿಯುವ ವೈದ್ಯರ ಜೊತೆಗೇ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ವೃತ್ತಿನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲು ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡದವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರವು ಮುಂದಾಗಿರುವಾಗ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅದನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆೀವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸರಿ, ಯಾರು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಜನಸ್ನೇಹಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎನ್ನುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಲಬಗೆಯ ವೈದ್ಯರಿದ್ದು, ಅವರ ತರಬೇತಿ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಯ ಕಾಯಿದೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಅಧಿನಿಯಮ 1956ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ, ಪದವಿಗಳನ್ನೂ ನೋಂದಾಯಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಅವರ ವೃತ್ತಿಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದರಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವುದು, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ವೈದ್ಯರ ನೋಂದಣಿಯನ್ನು ರದ್ದು ಪಡಿಸಿ ಅವರು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಆಯುರ್ವೇದ, ಸಿದ್ಧ ಹಾಗೂ ಯುನಾನಿಗಳ ವೈದ್ಯರನ್ನು 1970ರ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದರೆ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು 1973ರ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ದಂತ ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು, ಔಷಧಿಕಾರರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಸಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಯವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಆಯಾ ಪರಿಷತ್ತುಗಳೂ ಇವೆ. ಈಗಿರುವ ಪರಿಷತ್‌ಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಯಾ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ಕಾಲೇಜುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಯೇ ಬಹುಪಾಲು ಮುಳುಗಿದ್ದು ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ವಿಚಾರಗಳತ್ತ ಅವು ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.

ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಉನ್ನತ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯವೆಂದು ಅದರ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪರಿಷತ್ತು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವಾದರೂ, ಬೇರಾವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಇದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ `ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಯೋಗ`(ಎನ್‌ಸಿಎಚ್‌ಆರ್‌ಎಚ್)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಸೂದೆಯನ್ನು 2011ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪರಿಷತ್ತುಗಳೂ ಇನ್ನು ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಆಯೋಗದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಲಿದ್ದು, ಈ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ವಿವಿಧ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ, ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಏಕರೂಪದ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಲು ಹೊಸದಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂಡಳಿಯನ್ನು ಈ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುವ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಮೌಲ್ಯೀಕರಣ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮೌಲ್ಯೀಕರಣ ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶಾ ಸಮಿತಿಯನ್ನೂ ಈ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಈ ವರೆಗೆ ವಿವಿಧ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೊಳಪಟ್ಟಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಈ ಹೊಸ ಆಯೋಗದಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೊಸ ಮಂಡಳಿಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಬರಲಿವೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಕೇವಲ ಆಯಾ ವೃತ್ತಿನಿರತರನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸಿ, ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಲೋಪಗಳನ್ನೆಸಗಿದವರನ್ನು ಶಿಸ್ತುಕ್ರಮಕ್ಕೊಳಪಡಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಅದು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಸಮಯವಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ `ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೇ` ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಡಾ. ಕೆ. ಕೆ. ತಲ್ವಾರ್ ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ವೈದ್ಯನ ಮೇಲೂ ಪರಿಷತ್ತಿನ ವತಿಯಿಂದ ಶಿಸ್ತುಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ನಿದರ್ಶನಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವನ್ನಾಗಲೀ, ನೆರವನ್ನಾಗಲೀ ಪಡೆಯದಿರುವುದು, ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರು ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ವೃತ್ತಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಡು ಹಗಲೇ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಗುಟ್ಟಾಗೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಐಎಂಎ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಎಲ್ಲ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳೂ, ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರಗೋಷ್ಠಿಗಳೂ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದ್ದು, ಹಲವು ವೈದ್ಯರು ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಪದೇ ಪದೇ ವಿದೇಶಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹಲವು ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ರೋಗಿಗಳು ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವುದು ಕೂಡಾ ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಐಎಂಎ ನಿಲುವು ರೋಗಿಗಳ ಪರವಾಗಿಯಾಗಲೀ, ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳ ಪರವಾಗಿಯಾಗಲೀ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ವೃತ್ತಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣವಷ್ಟನ್ನೇ ವಹಿಸಿ ಅದರ ಮೂಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಕೈಗೊಂಡರೆ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ನೈತಿಕತೆಯು ಐಎಂಎಗೆ ಇದೆಯೇ?

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಅದರ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಚುನಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತುಗಳಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದು ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲಿ ್ಲನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 51,500 ಸದಸ್ಯರ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 6600 ಸದಸ್ಯರು, ಅಂದರೆ ಶೇ. 13ರಷ್ಟು ಸದಸ್ಯರು, ಮಾತ್ರವೇ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದು, ಅದೀಗ ಕೋರ್ಟು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಗೇ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಐಎಂಎ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ವಿಫಲವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಮಸೂದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಆಯೋಗವಾಗಲೀ, ಸಮಿತಿ-ಮಂಡಲಿಗಳಾಗಲೀ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಅಪೇಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ಆಯೋಗ ಹಾಗೂ ಅದರಡಿಯ ಸಮಿತಿಗಳ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸರಕಾರದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿಯೇ ಆರಿಸಲಿರುವುದರಿಂದ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯು ಇನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದ ನೇರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಲಿದೆ. ಈಗಿನ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರಗಳು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಭರಾಟೆಯನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಯುವಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಸರ್ವವಿಧದ ಲೋಪಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಳಿತನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಾದೀತು. ಆದರೂ ಐಎಂಎ ಈ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಾರಾ ಸಗಟಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಬಲಪಡಿಸುವಂತೆ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ, ಪಾರದರ್ಶಿಯಾಗಿಯೂ ನಡೆಸುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದು ಉಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಪರರ ಕೆಲಸಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಉತ್ತಮಪಡಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಇರಾದೆಯು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಿಸಿ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆ, ಚಂಢೀಗಡದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಮುಂತಾದ ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದೊಂದೇ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೂ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಆ ಆರ್ಹತೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಷ್ಟೆ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವು ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿರುವವರೆಗೂ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟವು ಸುಧಾರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ದೆಹಲಿಯ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆ, ಚಂಢೀಗಡದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಲಕ್ನೋದ ಸಂಜಯ ಗಾಂಧಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಪುದುಚೇರಿಯ ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್, ಜಯದೇವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಕಿದ್ವಾಯಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಹಾಗೂ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಾರಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳಾಗಿವೆ.

ವಿಶ್ವದ ಮೂರನೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕತೆಯೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿರುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಖರ್ಚುಮಾಡುವುದೇನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಂತಹಾ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಕಾಯಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಆರಿಸಿ ತರಬೇಕು.

ಐಎಂಎ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? [ನೋಡಿ]

ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಯೋಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ವೈದ್ಯರು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರೂ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘದ (ಐಎಂಎ) ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದ ಮುಷ್ಕರವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ.

ಈ ಮಸೂದೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೇ ಕುತ್ತು ಬರಬಹುದೆಂದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ, ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಒಕ್ಕೊರಳಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿವೆ. ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಮಸೂದೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಮಸೂದೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಗಳಿಸುವುದು ಬದಲಿಗಳ ಹವಣಿಕೆಯಾದರೆ, ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿರಬಾರದೆನ್ನುವುದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಐಎಂಎ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ವೈದ್ಯರಷ್ಟೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಬಹುಪಾಲು ವೈದ್ಯರು ಸಂಘದ ನಿಲುವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯು ಕುಸಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ವೈದ್ಯಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಸೊರಗಿ ಕಳಪೆಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು ಹೊಸ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯಲ್ಲಷ್ಟೆ ಅತ್ಯಾಸಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಬೇರೆಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದಲೂ ವಿಮುಖವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಷ್ಟೇ ಐಎಂಎ ಕೂಡಾ ಹೊಣೆಯಾಗಿದೆ. ಊರು ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲೀ, ಐಎಂಎಯಾಗಲಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ದಿಡ್ಡಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲು ಸರಕಾರವು ಹೊರಟಿದ್ದು, ಐಎಂಎ ಅದನ್ನೂ ತಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕೀತು?

ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೇ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿದೆ: 1965ರ ವೇಳೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 86 ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಿದ್ದರೆ, 1980 ರ ವೇಳೆಗೆ 112 ಆಗಿ, 1990ರ ವೇಳೆಗೆ 143ಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ 336ಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದಿದೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 76 ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಿಸುವುದೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿದ್ದು, ಲಭ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ನಿವೃತ್ತಿಯ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಲವು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ, ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯೋ ಯಾ ಕೆಲವೆಡೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಮುಖ ತೋರಿಸುವ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಹಾಜರಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆ ರೀತಿ ದುಡಿದಿದ್ದರೂ ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೆಂದು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲೇಜನಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ಬಡ್ತಿಯನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಲವರು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಕಟಕಟೆಯೇರಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಓದಿದ್ದೆೀವೆ.

ಅನೇಕ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ದಿನಗಳಂದು ಬಸ್ಸು-ಲಾರಿಗಳಲ್ಲಿ `ರೋಗಿಗಳನ್ನು` ಹೇರಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವ ಹಾಗೂ ಹೊರರೋಗಿ ವಿಭಾಗಗಳೆದುರು ಸರದಿ ಕಾಯಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ ಬಗೆಗೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೇ? ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಇಂತಹ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಮಾನ್ಯತಾ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಆಗಮಿಸುವಾಗ ಆಸೆಗಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದು ನಿರ್ಗಮಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಇನ್ನು ಹಲವು ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹಾಗೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚಾರ್ಯರೂ, ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೂ ವೈದ್ಯರುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ, ಗೌರವಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಐಎಂಎ ಸದಸ್ಯರೂ, ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗತಿ ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಐಎಂಎ ಈ ವರೆಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಕೇತನ್ ದೇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಮಹಾಶಯನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದು, ಒಮ್ಮೆ ಪದಚ್ಯುತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪದಿಂದ ಸಿಬಿಐಯಿಂದ ಜೈಲು ಸೇರಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆತ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಐಎಂಎ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷನೂ ಆಗಿದ್ದ ಹಾಗೂ ಜಾಗತಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿಯೂ ನಿಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನವು ಬಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಲೋಕಸಭೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ(ನೋಂದಣಿ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ) ಮಸೂದೆಗೂ ಐಎಂಎ ವಿರೊಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹದೇ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಈ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳ ರಚನೆ ಹಾಗೂ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲೂ ಐಎಂಎ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಕ್ರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿರುವಾಗ ಅದೇ ರೂಪದ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಕಾಯಿದೆಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ? ಈ ಕಾಯಿದೆಯನುಸಾರ ಎಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯರ ವೃತ್ತಿನಿಲಯಗಳಿಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದಾವುದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಈ ಕಾಯಿದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನಾದವನು ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ತರಬೇತಿಯ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾಗುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಅವಕಾಶವು ದೊರೆಯಲಾರದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಐಎಂಎ ತನ್ನದೇ ಭಾಗೀದಾರಿಕೆಯಿದ್ದ ಈ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಬದಲು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರ ಪಿಡುಗನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಬದಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಬೇಕು [ನೋಡಿ]

ಪ್ರಸ್ತಾಪಿತ ಆಯೋಗದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಲಾಗಿರುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ 2 (ಯು) ದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿ ಅಂದರೆ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಪ್ರಸೂತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಎಲ್ಲ ವಿಭಾಗಗಳೆಂದೂ, ಪಶು ವೈದ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲದ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನೂ, ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯನ್ನೂ ಈ ಮಸೂದೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮನದಟ್ಟಾದಂತಿದೆ. ಆಯುಷ್ ಯೋಜನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನೂ, ರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜನರ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿರುವ ಬಡ ಹಳ್ಳಿಗರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಬಗ್ಗೆ, ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷವೂ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಾದರೂ ಸರಕಾರವು ಮರುಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಲಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಆಶಿಸಬಹುದೇನೋ?

ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ, ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಾದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತು ಹಾಗೂ ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಈ ವೈದ್ಯರು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಬಳಸದಂತೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರವು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಯಾವುದೇ ತರಬೇತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ವೈದ್ಯರೆಂಬ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕರ ಜೀವ ಹಿಂಡುತ್ತಿರುವ ನಕಲಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಬೇಕಿದೆ.

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ‘ಆರೋಗ್ಯ ಆಶಯ – 1’

ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ : ವಿಶ್ವಾಸದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಹಗೆತನವೇಕೆ? [ಮಾರ್ಚ್ 6, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಸ್ಟೆಥೊಸ್ಕೋಪ್ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದೂಕನ್ನೂ ಹಿಡಿದೊಯ್ಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಾರದಿರಲಿ 

“ವೈದ್ಯನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ಜಾಗರೂಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾವ ದಿನ, ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನರ್ಹವಾದ ದಾಳಿಗಳನ್ನೂ, ದುರುದ್ದೇಶಪೂರಿತವಾದ ಆರೋಪಗಳನ್ನೂ, ವಸೂಲಿಯ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಪರಿಹಾರದ ದಾವೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಲಾರನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು” – ಅಮೆರಿಕನ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಶನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ 1892ರ ಸಂಚಿಕೆಯೊಂದರ ಬರಹವಿದು. ಈ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದಾಗಿ ರೋಗಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ವೈದ್ಯನೆದುರಿನ ಅಪಾಯವು ಇಳಿದಂತಿಲ್ಲ. ರೋಗಿಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು, ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ.

ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು ಮತ್ತಿತರ ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೈಗುಳ, ಕಿರುಕುಳಗಳವರೆಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ದಾಳಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 70-85ರಷ್ಟು ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿನಿರತರು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಬಗೆಯ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದಾರೆ: ಶೇ. 40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದಾಳಿಗೀಡಾಗಿದ್ದರೆ, ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಬೈಗುಳಗಳನ್ನೂ, ಶೇ. 55ರಷ್ಟು ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಶೇ. 15ರಷ್ಟು ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನವ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಇಂತಹ 15-20 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ ಬರುವವರಿಂದ ಬಂದೂಕು, ಚಾಕು ಮುಂತಾದ ಮಾರಕಾಯುಧಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಇದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ್ಮಿಗಳು ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವರ ವೃತ್ತಿಸ್ಥೈರ್ಯದ ಮೇಲೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹಾಗೂ ವೆಚ್ಚದ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ರೋಗಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆಯೂ, ಅನಾನುಕೂಲತೆಗಳೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೂ,ತಿಕ್ಕಾಟಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ, ವಿಷವರ್ತುಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ದಾಳಿಗಳು ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಹೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನೋರೋಗ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತವರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯೂ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಹಲವು ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು; ಯಾರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೇ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಜೊತೆಗಿರುವವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ, ಆತಂಕಗಳೂ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮರ್ಜಿಯನುಸಾರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಮಂಕು ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾವೇರಿದರೆ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತುತ್ತದೆ.

ಜೀವವುಳಿಸುವ ವೃತ್ತಿಯವರಿಗೆ ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಅಡಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಡಿಕೆಯಂತೆ ಅವರ ಪಾಡು: ಒಂದೆಡೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿರುವ ರೋಗಿ,ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಆತಂಕದಿಂದ ಚಡಪಡಿಸುವ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ರೋಗಿಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರನ್ನು ಒಳಬಿಟ್ಟರೂ ಕಷ್ಟ, ಬಿಡದಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟ. ಒಳಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರೆದುರೇ ತುರ್ತುಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು, ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಿಸಿ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ, ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೀಡಾಗುವ ಅಪಾಯ. ಹೃತ್ಕ್ರಿಯೆ-ಉಸಿರಾಟಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬಂದ ಯುವತಿಯ ಎದೆಯೊತ್ತಿ ಹೃದಯ ಪ್ರಚೋದನೆಗೂ, ಬಾಯೊಳಕ್ಕೆ ಕೃತಕ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಂದು ಬಗೆದ ಸಂಬಂಧಿಕರು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಥಳಿಸಿದ್ದಿದೆ; ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೋಗಿಗೆ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾವುಂಟಾದಾಗ ಅದರಿಂದಲೇ ಸತ್ತದ್ದೆಂದು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಚಚ್ಚಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಒಳಬಿಡದಿದ್ದರೆ ಅಸಮಾಧಾನ, ಸಂಶಯಗಳು ಹಾಗೂ ಊಹಾಪೋಹಗಳಿಂದಾಗುವ ದುಗುಡಗಳ ಕಷ್ಟ; ಹೊರಗುಳಿದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಪುಡಿಗಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ. ತೀವ್ರ ಅಸೌಖ್ಯವಿದ್ದ ರೋಗಿಗೆ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನಾದರೂ ನೀಡೋಣವೆಂದಾಗ ಆತ ಸತ್ತರೆ ಏಟು; ಸೌಲಭ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಬೇರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕಳಿಸಿದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಸತ್ತರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಏಟು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ಸಿಟ್ಟು; ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳದಿದ್ದಾಗ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ಮುಖಕ್ಕೇ ಪೆಟ್ಟು. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಡಿತ; ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ಅಥವಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೆ ತಪ್ಪಿಸಲು ಗದ್ದಲ. ಕುಡುಕರು, ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ದಂಡು ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಇದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಟಿಲ.

ರೋಗನಿದಾನದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಔಷಧಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ನುಸುಳಿ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ; ಖರ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ, ಸಂಶಯಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯಲ್ಲೂ, ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ರಾಜಿಯಾಗುವಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದಿಂದಾಗಿ ಅತ್ತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಧೋಗತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇತ್ತ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಳಯದಿಂದಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿಂದ ಅರೆಬರೆ ತಿಳಿದ ರೋಗಿಗಳು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸಿ ಅನಗತ್ಯ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಥಟ್ಟನೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವ ಟಿವಿ ಹಾಗೂ ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಾವುಗಳಿಗೂ, ವಿಫಲವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅತಿ ರಂಜಿತವಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದೂ ಕುಮ್ಮಕ್ಕಾಗುತ್ತಿದೆ.

ದಾಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸಿ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿರುವ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಖರ್ಚನ್ನೂ ಮನ್ನಾ ಮಾಡಿ, ದಾಳಿ ಮಾಡಿದವರಿಗೇ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ  ದಾಳಿಗೀಡಾದವರ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಡುಗುತ್ತಿದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಾಚಾರದಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದು. ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವವರು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರು-ಬದುರಾಗಿ ಕಾದಾಡುವ ಬದಲು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಶಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಧರಾಶಾಯಿಯಾಗಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊದಲಿನ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೊಯ್ಯುವುದು ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರ ತುರ್ತು ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನೇ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಾಗದಂತೆ ಜಾಗರೂಕರಾಗಬೇಕು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ, ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ರೋಗಿಯ ಜೊತೆಗಾರರ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತೀವ್ರವಾದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ರೋಗಿಯು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೇಳೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದರೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಗಳನ್ನು ಒಳಕರೆದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ಅಥವಾ ನುರಿತ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಿಂಜರಿಯಬಾರದು.

ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸರ್ವ ಸಹಕಾರವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸುವುದು, ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ರೋಗಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುವುದು, ಸಂಬಂಧಿಕರು ಯಾ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ತನ್ಮಯತೆಗೆ ಭಂಗವುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯರ ಕೌಶಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರ ನೆರವನ್ನು ಯಾಚಿಸುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು; ವೈದ್ಯರೂ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ವಹಿಸುವುದೇ ಹಿತಕರ. ರೋಗಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ತೆರನಾಗಿ, ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗಳೂ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಸಹಜವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಯಾವುದೇ ವೈದ್ಯನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರೋಗಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪವಾಯಿತೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕೆಳಸುವ ಬದಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜರುಗಿಸಬಹುದು.

ವೈದ್ಯರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಜೊತೆಗೆ ಕರಾಟೆ, ಟೇಕ್ವಂಡೋಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು, ವೈದ್ಯರು ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೆಥೊಸ್ಕೋಪ್, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಬಹುದು, ಅಂತಹಾ ದುರ್ದಿನಗಳು ಬಾರದಿರಲಿ.

ಹದಿನೆಂಟನೇ ಬರಹ : ಅಮಲಿನ ಗೀಳಿಗೀಡಾದವರಿಗೆ ದಂಡನೆ ಹಿತವಲ್ಲ [ಫೆಬ್ರವರಿ 20, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ವ್ಯಸನವೆಂಬ ಮರುಕಳಿಕೆಯ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಎಡೆಬಿಡದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ

ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಕುಟುಂಬದ ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥದ ವ್ಯಸನವನ್ನು ತಾಳಲಾಗದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಬೆನ್ನಿಗೇ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೂ, ಸಭೆಗಳೂ ನಡೆದವು. ಒಂದಷ್ಟು ಕಡೆ ದಾಳಿಗಳಾದವು, ಒಂದಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆಂದೇ ತಾವು ಪಬ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಸು-ಹೋಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಕೂದಲೆಳೆದು ಹೊಡೆದಿದ್ದೆವೆಂದು ನಮ್ಮೂರಿನ ಗೋವುಗಳು ಹಾಗೂ ವನಿತೆಯರ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ರಕ್ಷಕರು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಮಾನಸಿಕ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಹೊರತು ನೈತಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕತಿಕ ಯಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಂತೆ 2010ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 23 ಕೋಟಿ ಜನ (ವಿಶ್ವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇ. 5ರಷ್ಟು) ಕನಿಷ್ಠ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಜನ ಆ ಗೀಳಿನಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು 500 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಗೀಳುಳ್ಳವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 250 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಐವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಲಬಗೆಯ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ಮಾರಾಟಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ತಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದಲ್ಲ, ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡಿನ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಡಗ್ಲಸ್ ಸೆಲ್ಮನ್ ಹೇಳುವಂತೆ, ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಪದೇ ಪದೇ ಮರುಕಳಿಸುವ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಕಾಯಿಲೆ (ಅಡಿಕ್ಷನ್, 2009;105:6-13). ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸುಲಭ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಹಲಬಗೆಯ ಬಯಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನೊಳಗಡೆ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾದುದನ್ನೂ, ಅಸಂಗತವಾದುದನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಮುಮ್ಮೆದುಳು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದುಮುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಈ ಅದುಮುವಿಕೆ ತಡವಾದರೆ ಬಯಕೆಗೆ ಸೋಲುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶರಾಬು, ತಂಬಾಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಚಟಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಮುಮ್ಮೆದುಳಿನ ಈ ಅದುಮುವಿಕೆಯು ನಿಧಾನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಇದು ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಬರಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಟು ಅಮಲು ವ್ಯಸನಿಗಳ ಕುಟುಂಬದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರು ಶರಾಬು, ತಂಬಾಕು ಯಾ ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳಂತಹ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಚಟವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದು ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯಸನಿಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು, ಜೀವನವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಆತಂಕಗಳು, ವೈಫಲ್ಯಗಳಿಂದಾದ ಹತಾಶೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಜೊತೆಗೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಡಗಳು, ಏನೆಂದು ನೋಡಿ ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ, ಲೈಂಗಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಬಹುದೆನ್ನುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಕೂಡಾ ಅಮಲು ದ್ರವ್ಯದ ಮೊದಲ ಬಳಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಸರಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಇಂತಹ ಚಟಜನಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಮೆದುಳಿನ ಮೇಲೆ ಅವು ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮದಿಂದಾಗಿ ಅವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೇವಿಸುವ ಬಯಕೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಗೀಳಾಗಿ ಬೆಳೆದು ವಿಷವರ್ತುಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಸ್ತುಗಳು ದೇಹದ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ, ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸದಿದ್ದಾಗ ವಿಪರೀತ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಚಟವುಳ್ಳವನನ್ನು ವಸ್ತುಶಃ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಪಡೆದು ಸೇವಿಸುವ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೊಲೆಗಳಂತಹ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೂ ಇದು ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣಿಕ ಬಯಕೆಗೆ ಸೋತು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಅಮಲಿನ ದಾಸನಾಗಿ ಒದ್ದಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳೂ, ತಕ್ಕ ಹಣವೂ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವಂತಿದ್ದರೆ ಗೀಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಪಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಅತಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಶೇ.67ರಷ್ಟು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಈ ಪಿಡುಗಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದರೆನ್ನಲಾಗಿದೆ. ತೆಹೆಲ್ಕಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಯಿ ಮನೀಶ್ (2012, ಎಪ್ರಿಲ್ 14) ಹಾಗೂ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸೈಮನ್ ಡೆನ್ಯರ್ (2013, ಜನವರಿ 1) ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ಸತ್ಯಗಳು ಪಂಜಾಬಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಿಡುಗು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರತ್ತ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಅತಿ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೇ ಮುಳುವಾಗುತ್ತಲಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲದೆ, ಯುವಕರು ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಾಗದೆ ಹತಾಶರಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ವ್ಯಸನವು ಬಹುಕಾಲದಿಂದಲೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದ್ದು, ಆ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಕ್ಕಳೀಗ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಚಟಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಂದು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಮಲುಂಟು ಮಾಡುವ ವಿವಿಧ ಔಷಧಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯರ ಚೀಟಿಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಮಾರುವ ಔಷಧದಂಗಡಿಗಳು ಪ್ರತೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೂ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತರಂತೆ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಇವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ಇಲಾಖೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತಿವೆ. ನೆರೆಯ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ ಹಾಗೂ ಇರಾನ್ ಗಳಿಂದ ಪಂಜಾಬ್-ಮುಂಬೈ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಇತರೆಡೆಗಳಿಗೆ ಕಳ್ಳ ಸಾಗಾಣಿಕೆಯಾಗುವ ಅಫೀಮು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲೇ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಕಾನೂನು ಪಾಲಕರೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಶಾಮೀಲಾಗಿ, ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅಫೀಮಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಬಲವಾದ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತದಾರರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ವಿತರಿಸಲಾಗಿತ್ತೆನ್ನುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿಗಳು ಬಯಲಾಗಿವೆ. ಇವರೆಲ್ಲರ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗವೇ ನಾಶವಾಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಬೂಲ್ ಪುರದಂತೆಡೆ ವಿಧವೆಯರ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಂಬ ಶೋಚನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಜ್ಞ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿದ್ದು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ಸೆಲ್ಮನ್ ಹೇಳುವಂತೆ, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಅಸ್ತಮಾ ಮುಂತಾದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ನಿರಂತರವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸುವಂತೆಯೇ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಕೂಡಾ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಧುಮೇಹದಂತಹ ರೋಗಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಗಳೂ ವಿಪುಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಮಲು ರೋಗದ ಪಾಲಿಗೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಅಮಲುಳ್ಳವರ ಮನೋದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಮನೋರೋಗಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸೂಕ್ತವಾದ, ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ನುರಿತ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಈ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೆ, ಅಂತಹಾ ತಜ್ಞರ ಕೊರತೆಯು ತೀವ್ರವಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದರ ದುರ್ಲಾಭ ಪಡೆದು ಅನೇಕ ನಕಲಿ-ಬದಲಿ ಗೀಳು ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸರಬರಾಜು ಕೂಡಾ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಮಲಿನ ಗೀಳುಳ್ಳವರನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು, ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದು, ಕುಟುಂಬದಿಂದಲೂ, ಸಮಾಜದಿಂದಲೂ ಅವರನ್ನು ದೂರವಿರಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೀಳರಿಮೆಗೂ, ಖಿನ್ನತೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಗೀಳಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲಿ ಅಮಲಿನ ಗೀಳಿರುವವರನ್ನು ಅಡ್ಡ ಹೆಸರಿಂದ ಹೀಗಳೆಯುವುದಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲೇ ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವಾದರೂ ಅವರನ್ನೇ ಠಾಣೆಗೊಯ್ಯುವಂತಹ ಬರ್ಬರ ಸನ್ನಿವೇಶದಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಸನಿಗಳ ಪಾಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ದುರ್ಬರಗೊಂಡಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಮಲಿನ ಗೀಳು ಹತ್ತದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಂದ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥಗಳ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವುದು ಪೋಲೀಸರು ಹಾಗೂ ಇತರ ನಿಯಂತ್ರಕರ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತದ ಬೆಂಬಲ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಗಾವಲು ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಮಲಿನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಲು ವ್ಯಸನಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ಬೇಕಲ್ಲದೆ ಬೈಗುಳಗಳು, ಹೀಗಳಿಕೆಗಳು ಯಾ ದಂಡನೆಗಳಲ್ಲ; ಸಂಸ್ಕತಿ ರಕ್ಷಕರೆಂಬ ಸೋಗಲಾಡಿ ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ಇಲ್ಲೇನೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ.

ಹದಿನೇಳನೇ ಬರಹ : ಶಮನ ಖಂಡಿತವೆಂಬ ಬೊಗಳೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗದಿರಿ [ಫೆಬ್ರವರಿ 6, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತೇವೆನ್ನುವ ಬೊಗಳೆಯೇ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಜೀವಾಳ

ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡಕ್ಕೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಲುವತ್ಮೂರರ ಯುವಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕಾವಿಯುಟ್ಟ, ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟ ಯೋಗ ಗುರುವಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಮಾರಕ ಆಕರ್ಷಣೆ. ‘ಒಂದೆರಡು ಆಸನಗಳು, ಒಂದಷ್ಟು ಉಸಿರಾಟದಿಂದ ಏರೊತ್ತಡ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲ ಅಪಾಯಕರ’ ಎಂಬ ಗುರುವಿನ ಉವಾಚವನ್ನು ನಂಬಿದ; ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಸುಕಲ್ಲಿ ಆಸನಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದ. ವಾರದಲ್ಲಿ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ದಿಢೀರನೆ ಏರಿ ಮಿದುಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗಿ ಅಸುನೀಗಿದ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸೋರಿಯಾಸಿಸ್ ಎಂಬ ಚರ್ಮರೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆಂದ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯವರಿಗೆ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ, ಖಾಯಿಲೆ ಉಲ್ಬಣಿಸಿದರೂ ಅದು ಗುಣವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಎನ್ನುವ ಬೊಗಳೆಯನ್ನು ನಂಬಿ, ಕೊನೆಗೆ ಚರ್ಮವೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಿತ್ತೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಈ ಕೂಡಲೇ ಗುಣ ಪಡಿಸಿ’ ಎಂದು ಕಿರುಚಾಡುವವರೂ, ಮೂಲಿಕೆಗಳ ಲೇಪದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆಂದು ನಂಬಿ ಗೆಡ್ಡೆಯನ್ನು ಕೊಳೆಯಿಸಿ ನರಳುವವರೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಂತದ ಬಳೆ, ಮಂತ್ರದ ನೂಲು, ಬೇರಿನ ನೀರು, ದನದ ಮೂತ್ರ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಂಬುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ, ಉಬ್ಬಸ, ಸೊರಿಯಾಸಿಸ್, ಸಂಧಿವಾತಗಳು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಶ್ರುತಪಟ್ಟ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರು ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬುವುದೇಕೆ? ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾಂತ್ರಿಕರಲ್ಲೊಬ್ಬನಾದ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ನಂತಹವರು ಅತಿ ನೂತನ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅತಿ ಬೇಗನೇ ಗುರುತಿಸಲಾದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗೆಡ್ಡೆಗೆ ಮೂಲಿಕೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ? ಬೊಗಳೆಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೆಲೆಯೇಕೆ?

ಕಾರಣಗಳು ಹಲವು. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಬದಲಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದು, ರೋಗಗಳುಂಟಾಗುವ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಅವು ಬೆಳೆಯುವ ರೀತಿ, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ದೇಹದೊಳಗಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ರೋಗ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಿಧಾನಗಳು, ಅವಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತವುಗಳ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒರೆ ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳಾವುವೂ ಇಂತಹಾ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದುದಿಲ್ಲ. ಇವನ್ನರಿಯದವರಿಗೆ ಯಾ ಈ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಎಂದನಿಸುತ್ತವೆ.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಈ ಪಾರದರ್ಶಕ ನಡವಳಿಕೆಯೇ ತಿರುಗುಬಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗುವ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಗೊಳ್ಳುವವರು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಬೊಗಳೆಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಲಾಭದ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳೆಂಬ ಒಳವೈರಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸಂಶಯಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆದರಿಕೆಗಳು ಕೂಡಾ ಜನರನ್ನು ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯತ್ತ ದೂಡುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದುಬಾರಿಯೆನ್ನುವ ಭಾವನೆಯೂ, ಮಾರಣಾಂತಿಕವಾದ ಕಾಯಿಲೆ ಯಾ ಕಷ್ಟಕರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂಬ ಹತಾಶೆಗಳೂ ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೊರೆ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏನಿತ್ತು? ಐ ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಸ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿಸಿದವನನ್ನು ಅಜ್ಞಾನಿಯೆನ್ನಲಾದೀತೇ? ಆಪಲ್ ಸ್ಥಾಪಕ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗೆ ಹಣದ ಬರವಿತ್ತೇ? ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಜಾಬ್ಸ್ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2003ರಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿಸಿದಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನ ಅತಿ ಸಣ್ಣ ಗೆಡ್ಡೆಯೊಂದು ಪತ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ಔಷಧೋಪಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆಂದು ವೈದ್ಯರು ಸಲಹೆಯಿತ್ತರು. ಜಾಬ್ಸ್ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಹಾಗೂ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರು ಎಷ್ಟೇ ಗೋಗರೆದರೂ ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಾನೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅಕುಪಂಕ್ಚರ್, ಮೂಲಿಕೆಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ಪಥ್ಯ, ಕರುಳ ಶುದ್ಧಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಾಗ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಯಕತ್ತಿಗೂ ಹರಡಿ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಿದ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ನಂತರ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕಸಿಯೂ ಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಯಿತಾದರೂ, ಆತ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಬಹಳ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿತಪಿಸಿರುವ ಜಾಬ್ಸ್, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಗೊಂಡು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನಗನಿಸಿದಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಬ್ಸ್ ಗೆ ಕಾಯಿಲೆಯು ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಬಹುಷಃ ಒಪ್ಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಮನ ಬಂದಂತೆ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಸಂಶಯಿಸುವ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಬ್ಸ್ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ, ಅಂಥವರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯಗಳನ್ನೂ, ಹೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಹರಡುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿತ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಬೊಗಳೆ ವೈದ್ಯರ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ ಪಾರವಿಲ್ಲದ್ದು. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಂದ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನೂ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿರುಚಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೈಪುಣ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ವೈರಸ್, ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್, ಎಂಆರ್ ಐ, ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳು ಅವರ ನಾಲಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಯೋಗ ಕಲಿಸುವ ಕಾವಿಧಾರಿ ಅತ್ತ ಬಾಗಿಸಿ ಲಿವರ್. ಇತ್ತ ಬಾಗಿಸಿ ಸ್ಪ್ಲೀನ್, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಿಡ್ನಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪಾಂಕ್ರಿಯಾಸ್, ಕತ್ತೆತ್ತಿ ಥೈರಾಯ್ಡ್, ಉಸಿರೆಳೆದು ಹಾರ್ಟು-ಲಂಗು ಅಂತೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿದೊಡನೆ ಎಂಥವರೂ ನಂಬುತ್ತಾರೆ; ಆರು ಆಸನಗಳಿಗೆ ಐನೂರು, ಹತ್ತು ಆಸನಗಳಿಗೆ ಏಳ್ನೂರೈವತ್ತು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ! ಆದರೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೋಗವನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ದೊರೆತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಗೂ, ಬಂಜೆತನಕ್ಕೂ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವೆಂದು ದೊಡ್ಡ ಫಲಕಗಳಲ್ಲೂ, ರಿಕ್ಷಾ-ಬಸ್ಸುಗಳ ಹಿಂದು-ಮುಂದಲ್ಲೂ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನಂಟಿಸಿದಾಗ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಸುರಿಯುವವರು ದೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೋಮಿಯೋಪತಿಯ ಗುಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಾಂಶವಿದೆಯೆಂದು ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸಬಹುದೆಂದು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿದವರಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಜೇಮ್ಸ್ ರಾಂಡಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಎನ್‌ಸ್ಟ್ ಹಾಗೂ ಸೈಮನ್ ಸಿಂಗ್ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಡಾಲರ್ ಹಾಗೂ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪೌಂಡ್ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮುಂಬಂದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗೋಮೂತ್ರದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಬೊಗಳೆ ಮುಖಪುಟಕ್ಕೇ ಹತ್ತುವಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗಿಗಳು ಗುಣ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಸತ್ಯವು ಸುದ್ದಿಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಆಳ-ಅಗಲಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಸಂಶಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಬೊಗಳೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳತ್ತ ತಿರುಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣತರಾದ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಬದಲಿ ಬೊಗಳೆಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನೂ, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ವೆಚ್ಚದಾಯಕವಾಗಿರುವುದು ಸಹಜವಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದುಬಾರಿಯೆನಿಸಿದರೆ, ಉಚಿತವಾಗಿ ಯಾ ರಿಯಾಯಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ದೊರೆಯುವೆಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಔಷಧಾಂಶವೇ ಇಲ್ಲದ ಬದಲಿಗಳ ಬಳಿಗಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಅತ್ಯಲ್ಪವೂ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ಬೀರದ, ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ, ಬದಲಿಗಳನ್ನು ಅವಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗದು. ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಶರ್ತವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳುವವರಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಾಸು ಕೊಡುವ ಮೊದಲು ಆ ಖಾತರಿಯನ್ನು ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.

ಹದಿನಾರನೇ ಬರಹ : ರೋಗಗಳಿಗೆ ಗಂಟು ಬಿದ್ದ ಯೋಗ ಸೂತ್ರಗಳು [ಜನವರಿ 23, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಆಧುನಿಕ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರ ಕೊಡುಗೆಗಳೂ ಇವೆ

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನಿಂದು ಕೇಳದವರಾರು? ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೊಡುಗೆಯಂತೆ ಅದು. ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟು ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರಳಿಸುವ ಬಾಬಾಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತುಂಡುಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಟವಾದ ಮೈಯನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಳುಕಿಸುವ ನಟಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಯೋಗಿಗಳೇ ಅಂತೆ. ಸಲಿಂಗರತಿ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಏಡ್ಸ್, ಮಧುಮೇಹಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಮನೋರೋಗ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಬಲ್ಲ ಮಾಂತ್ರಿಕ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಅದಂತೆ. ಯೋಗದಿಂದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಆರೋಗ್ಯ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ದೊರೆಯುವ ಭರವಸೆಗೆ ಮರುಳಾದವರು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ, ಆ ದಂಧೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಸಹಸ್ರಾರು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ.

ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಈ ಸುಯೋಗ ಒದಗಿದ್ದೆಂತು? ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದ ಯೋಗ ಸಾಧನೆಗೂ ಇಂದು ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಯೋಗಾಸನಗಳಿಗೂ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿವೆಯೇ?

ಪ್ರಾಚೀನ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪತಂಜಲಿ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 4000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೂರ್ವೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಮಗಧ, ಅಂಗ ಮುಂತಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದ ವ್ರಾತ್ಯರ ನಡುವೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯಿತು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ವ್ರಾತ್ಯರು ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ, ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ, ಲೌಕಿಕ ಸುಖದಿಂದ ದೂರ ನಡೆದು, ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ, ಪ್ರಕತಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ವೈಚಾರಿಕತೆಯೇ ಬೆಳೆದು ಭಾರತೀಯ ಷಡ್ದರ್ಷನಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಸಾಂಖ್ಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೇತುವಾಯಿತು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಸುಮಾರು 2700 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವನೆನ್ನಲಾದ ಅಸುರ ಮುನಿ ಕಪಿಲನನ್ನು ಸಾಂಖ್ಯದರ್ಶನದ ಪ್ರವರ್ತಕನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಆತನೇ ಯೋಗಕ್ಕೂ ತಾರ್ಕಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟನ್ನು ಒದಗಿಸಿದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಪಿಲನನ್ನು ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗ ಪ್ರವರ್ತಕ ಪರಮರ್ಷಿ ಎಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಹೀಗೆ ವೇದ ವಿರೋಧಿ, ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ವ್ರಾತ್ಯರಿಂದ ತೊಡಗಿದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಹಾಗೂ ಧ್ಯಾನಗಳೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೂ, ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಮಿಳಿತಗೊಂಡವು, ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ-ಮಾಂತ್ರಿಕ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ‘ಯೋಗಿ’ಗಳಾಗಿದ್ದ ವ್ರಾತ್ಯರ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವು. ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿದಿರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಇನ್ನಿತರ ಶ್ರಮಣ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲೂ, ಸುಮಾರು 2500-3000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕವಲೊಡೆದ ಬೌದ್ಧ ಹಾಗೂ ಜೈನ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ವೈದಿಕ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರದೆ ಅದರಿಂದ ಸೆಟೆದಿದ್ದ ಬೌದ್ಧ-ಜೈನ-ವ್ರಾತ್ಯ-ಶ್ರಮಣ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗ ದರ್ಶನದೊಳಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 2000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೆ ಈಶ್ವರನ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. ವೈದಿಕ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪತಂಜಲಿ ರಚಿಸಿದನೆನ್ನಲಾದ 195 ಸೂಕ್ತಿಗಳ ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನಗಳ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಈಶ್ವರ ಕೇಂದ್ರಿತವಾದ ನಿಯಮಾವಳಿಯನ್ನೊದಗಿಸಿದವು. ಪತಂಜಲಿಯ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯಮ (ಸ್ವಯಂನಿಗ್ರಹ), ನಿಯಮ, ಆಸನ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ (ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣ), ಧ್ಯಾನ, ಧಾರಣ ಹಾಗೂ ಸಮಾಧಿಗಳೆಂಬ ಎಂಟು ಹಂತಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಕದಿಯದಿರುವುದು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಪರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಯಸದಿರುವುದು, ಶುಚಿತ್ವ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಈಶ್ವರನ ಧ್ಯಾನಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯೋಗಿಯು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಉಸಿರು ಹೊರಳಿಸುವುದನ್ನು ಯಾ ಮೈ ಬಾಗಿಸುವುದನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವೆನ್ನಲಾಗದು.

ಪತಂಜಲಿಯ ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪದ್ಮಾಸನ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧಾಸನಗಳನ್ನುಳಿದು ಇತರ ಹಲವಾರು ಆಸನಗಳು ನಂತರದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿದವೆನ್ನಬಹುದು. ಸುಮಾರು 800 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ (ಈ ಶಕೆಯ 12ನೇ ಶತಮಾನ) ಮತ್ಸ್ಯೇಂದ್ರನಾಥ-ಗೋರಕ್ಷನಾಥರಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶೈವ ನಾಥ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸಾಧುಗಳ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದೊಳಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸನಗಳ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. ಗೋರಕ್ಷನಾಥರ ಗೋರಕ್ಷ ಶತಕ, ಸ್ವಾತ್ಮರಾಮರ ಹಠಯೋಗ ಪ್ರದೀಪಿಕೆ (15 ನೇ ಶ.), ನಂತರದ ಘೇರಂಡ ಸಂಹಿತೆ (17ನೇ ಶ.) ಹಾಗೂ ಶಿವ ಸಂಹಿತೆ (17-18ನೇ ಶ.) ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಹಾಗೂ ಮುದ್ರೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ 15-84 ಬಗೆಯ ಯೋಗಾಸನಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ಕೆಲಬಗೆಯ ಮೈಥುನಗಳು ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯೋಗಾಸನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ದೇಹದ ವಿವಿಧ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಶುಚಿ ಗೊಳಿಸುವ ಧೌತಿ, ಬಸ್ತಿ, ನೇತಿ, ತ್ರಾಟಕ, ನೌಲಿ ಹಾಗೂ ಕಪಾಲಭಾತಿಯೆಂಬ ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಹಠಯೋಗದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ನಾಡಿಗಳೂ, ಆರೇಳು ಚಕ್ರಗಳೂ ಇದ್ದು, ಆಸನಗಳು ಹಾಗೂ ಮುದ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಹಠಯೋಗದ ಕತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಕಾಲದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಪಾತ್ರವಿತ್ತೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಯುರ್ವೇದದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೂ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ರೋಗನಿವಾರಣೆ ಸಾಧ್ಯವೆನ್ನುವ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ, ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವು ನಾಥ ಸಿದ್ಧ ಸಾಧುಗಳಂತಹ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದು, ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಶೈಲಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಪಖ್ಯಾತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟಿಷರಾಳ್ವಿಕೆಯ 19-20ನೇ ಶತಮಾನದ ಸಂಧಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ನಮ್ಮ ಜನಜೀವನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜೀವನಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ, ಶಿಸ್ತು ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮವರ ನಡುವಿನ ವಿಚಾರಮಂಥನಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ಆಧುನಿಕಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ತಿರುಳೆಲ್ಲ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಹೊಸ ವೇಷ ಧರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇವೇ ಕಾರಣವಾದವು.

ಹಠಯೋಗದ ಆಸನಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪಾತ್ರವು ಗಮನಾರ್ಹವಾದುದು. ವಿವೇಕಾನಂದರು 1896ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ರಾಜ ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಥಿಯಾಸಾಫಿಕಲ್ ಸೊಸೈಟಿಯ ಸ್ಥಾಪಕಿ ಹೆಲೆನಾ ಬ್ಲಾವಟ್ಸ್ಕಿ 1880-81ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಯೋಗ ತತ್ವ ಎಂಬ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ-ಧ್ಯಾನ ಯೋಗಕ್ಕಷ್ಟೇ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಿ, ಹಠಯೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿಜವಾದ ಯೋಗಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಶಚಂದ್ರ ಬಸು ಅವರು 1884ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಶಿವ ಸಂಹಿತೆಯ ಅನುವಾದದಲ್ಲೂ ಹಠಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ, ಹಲವು ಹಠಯೋಗಾಸನಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಲಾಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ನವೀನ್ ಚಂದ್ರ ಪಾಲ್ 1850ರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮೇಜರ್ ಬಿ.ಡಿ. ಬಸು 1888ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಹಠಯೋಗದ ನಾಡಿ-ಚಕ್ರಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವೆಂದು ಸಾಧಿಸಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೂ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೂ ತಳುಕು ಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ಗುಜರಾತಿನ ಮಲ್ಸಾರಿನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಮಹಂಸ ಮಾಧವದಾಸರ ಶಿಷ್ಯರಿಬ್ಬರು ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದರು. ಶ್ರೀ ಯೋಗೇಂದ್ರರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಮಣಿಭಾಯಿ ಹರಿಭಾಯಿ ದೇಸಾಯಿಯವರು 1918ರಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಯೋಗ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ, ಸ್ವಾಮಿ ಕುವಲಯಾನಂದರಾದ ಜಗನ್ನಾಥ ಗಣೇಶ ಗುಣೆಯವರು 1921ರಲ್ಲಿ ಲೋನಾವಲಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಕೈವಲ್ಯಧಾಮದಲ್ಲೂ ಯೋಗಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂಬುದು ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಕಳೆದ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗದಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ದೃಢವಾದ ಆಧಾರವೊಂದು ಇದುವರೆಗೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ.

ಯೋಗಾಸನಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಇತ್ತ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಾದವು. ಮುಮ್ಮಡಿ ಕಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರು 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಶ್ರೀತತ್ವನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ಗರಡಿಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ 122 ಬಗೆಯ ಯೋಗಾಸನಗಳೆಂದು ಸಚಿತ್ರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ನಾಲ್ವಡಿ ಕಷ್ಣರಾಜ ಒಡೆಯರ ಆಶಯದಂತೆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಲಿಸತೊಡಗಿದ ಟಿ. ಕಷ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರು ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಆ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಈಗಿನ ಸೂರ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದ ಶ್ರೇಯವೂ ಅವರದೇ. ಕಷ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಪಟ್ಠಾಭಿ ಜೋಯಿಸ್, ಬಿ.ಕೆ.ಎಸ್. ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಮತ್ತಿತರರ ಮುತುವರ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಸನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ; ಕುರ್ಚಿ ಯೋಗ, ಚಾಪೆ ಯೋಗ, ಹೆಂಗಳ-ಮಕ್ಕಳ ಯೋಗ, ಕಾವಿಯುಡುಗೆ, ಗಡ್ಡ, ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಮುಂತಾದವೂ ಜತೆ ಸೇರಿವೆ.

ಹೀಗೆ ಅಲೆಮಾರಿ ವಿರಾಗಿಗಳ ಸಾಧನೆಯು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯ ದಂಧೆಯಾಯಿತು, ವೇದ ವಿರೋಧಿಗಳ ವಿದ್ಯೆಯು ವೇದವಿದ್ಯೆಯಾಯಿತು, ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕೆಲ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಕಲಿತವನು ಮರುದಿನವೇ ಯೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸಕನಾಗುವಂತಾಯಿತು. ಮೂಲ ಯೋಗ ಸತ್ತು, ವ್ಯಾಯಾಮವೇ ಯೋಗವಾಯಿತು.

ಹದಿನೈದನೇ ಬರಹ : ಮುದಿಮೂಳೆಗಳ ಕಾಯಕಲ್ಪಕ್ಕೆ 50000 ಕೋಟಿ [ಜನವರಿ 9, 2013, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗಟ್ಟಿ ಮೂಳೆಗಳ ಗುಟ್ಟು ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಕಾಡೊಳಗಿದೆ.

ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅದರ ತೊಗಲಿನ ಹೊದಿಕೆಯೂ, ಅದರೊಳಗಿನ ಮೂಳೆ-ಮಾಂಸದ ತಡಿಕೆಯೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಚರ್ಮವು ಸಡಿಲಗೊಂಡು ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮೂಳೆಗಳೂ ಕ್ಷಯಿಸಿ, ಹಗುರಾಗುತ್ತವೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಯೌವನಾವಸ್ಥೆಯವರೆಗೆ ಬೆಳೆದು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಳೆಗಳು ಮೂವತ್ತರ ನಂತರ ಕ್ಷಯಿಸತೊಡಗಿ, 60-70ರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುರುಕಾಗುತ್ತವೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹಿರಿವಯಸ್ಕರಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನೆಲುಬು, ಮಣಿಗಂಟು, ತೊಡೆ, ತೋಳು, ಮುಂಗಾಲುಗಳ ಮೂಳೆಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮುರಿಯುತ್ತವೆ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನೂ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತವೆ. ವಯೋವೃದ್ಧರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಇವುಗಳೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯಾಗಿ, ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ, ಉದ್ಯಮಪತಿಗಳನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಿಸಿವೆ. ಮೂಳೆಗಳ ಸಾಂದ್ರತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಶಿಬಿರಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯವರ್ಧನೆಗೆಂದು ತಿನ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಡಿ ಅನ್ನಾಂಗ, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು, ಬಿಸ್ ಫಾಸ್ಫನೇಟ್ ಮತ್ತಿತರ ಔಷಧಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವಹಿವಾಟು 50000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಾದರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕುಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪಶುಹಾಲಿನ ವಹಿವಾಟು 10 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಮೂಳೆಗಳು ವಿವಿಧ ಪ್ರೋಟೀನುಗಳ ಭದ್ರವಾದ ಹಂದರದಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂನಂತಹ ಖನಿಜಗಳು ತುಂಬಿ ಅವು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮೂಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಣಗಳು ಅಳಿದು ಹೊಸದು ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಯೌವನದವರೆಗೆ ಅಳಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಅವು ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅಳಿಯುವುದು ಹೆಚ್ಚಿ ಮೂಳೆಸವೆತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ, ಪೊಟಾಸಿಯಂ ಮುಂತಾದ ಖನಿಜಗಳೂ, ಎ, ಡಿ, ಕೆ ಮುಂತಾದ ಅನ್ನಾಂಗಗಳೂ, ಪ್ರೋಟೀನುಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರಗಳೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳೂ, ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಔಷಧಗಳೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಂದು ಹೇರಳವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ.

ಮೂಳೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಸೇವಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಒತ್ತಾಸೆಯು ಭ್ರೂಣಾವಸ್ಥೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಬೆನ್ನತ್ತುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಹಾಗೂ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಗಳಿಗಾಗಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಲು ಮತ್ತದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನೂ, ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳುಳ್ಳ ಪುಡಿಗಳು, ಪೇಯಗಳು, ಮಾತ್ರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಟಾನಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಂದೇನಾದರೂ ಲಾಭವಿದೆಯೇ?

ಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದ್ದು, ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಶುಹಾಲನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಶಿಶುವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಘಟನೆಯ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪಶುಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ತರಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂನಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದು ಹೀರಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಾಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ವಿಸರ್ಜನೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದರಿಂದ ರಕ್ತದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಕೂಡಾ ನಷ್ಟಗೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿ ಪಶುಹಾಲಿನ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನಾಗಲೀ, ಮೂಳೆಮುರಿತವನ್ನಾಗಲೀ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುಗಳಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆಯೆಂದೂ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿವೆ. ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಧಾರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕಾದ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಕಾರ್ಯಪಡೆಯು ಹೇಳಿದ್ದು, ಮುಟ್ಟು ನಿಂತ ಬಳಿಕ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಂತಹಾ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.

ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತವೆನ್ನಲಾದ ಅಲೆಂಡ್ರೊನೇಟ್, ಎಟಿಡ್ರೊನೇಟ್ ಮುಂತಾದ ದುಬಾರಿ ಬಿಸ್ ಫಾಸ್ಫನೇಟ್ ಔಷಧಗಳಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಜನಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಳಸಿದವರಲ್ಲಿ ದವಡೆಯ ಮೂಳೆಕೊಳೆತ, ತೊಡೆಯ ಮೂಳೆಮುರಿತಗಳಂತಹ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿರುವ ಹಲವಾರು ವರದಿಗಳೂ ಇವೆ.

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ವಯೋಸಹಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾರ್ಮೋನಿಗೂ ತಳುಕು ಹಾಕಿ, ಮುಟ್ಟು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ಭೀಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಿದ ಕ್ರಮವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅಮೆರಿಕಾದ ವೈತ್ ಎಂಬ ದೈತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಯು 1942ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಾರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಋತುಬಂಧದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಅದನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, 1985ರ ವೇಳೆಗೆ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮುಟ್ಟು ನಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು, ಅಲ್ಜೀಮರ್ಸ್ ಕಾಹಿಲೆ, ದಂತ ಕ್ಷಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಡಂಗುರ ಹೊಡೆದು, 1990ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಮಾರಲಾಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ, 1975ರಲ್ಲೇ, ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಸೇವಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಕೋಶದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹೆಚ್ಚುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾದರೂ, ಪ್ರೆಮಾರಿನ್ ಜೊತೆ ಪ್ರೊಜೆಸ್ಟರಾನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವೆರಡೂ ಸೇರಿರುವ ಪ್ರೆಮ್ ಪ್ರೊ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು 1995ರಿಂದ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು! ಇವೆರಡರ ವಹಿವಾಟು 1995ರಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಗಳಷ್ಟಿದ್ದರೆ. 2001ರ ವೇಳೆಗೆ 200 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ದಾಟಿತು! ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸ್ತನ ಹಾಗೂ ಕರುಳಿನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮತ್ತು ಮೂಳೆಸವೆತಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಆರೋಗ್ಯ ಉಪಕ್ರಮ ಎಂಬ 15 ವರ್ಷಾವಧಿಯ ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದನ್ನು 1991ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿತು. ಪ್ರೆಮ್ ಪ್ರೊ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸ್ತನದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಹೃದಯಾಘಾತ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಶೇ. 26-41ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಳವಾದುದು ಅದರಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದು, 2002ರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ವಹಿವಾಟು ಕೂಡಾ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಇಳಿಯಿತು. ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿಂದ ಹಲಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆಯೆಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಹಲವು ಲೇಖನಗಳು ಡಿಸೈನ್ ರೈಟ್ ಎಂಬ ಕಂಪೆನಿಯ ಪ್ರೇತಬರಹಗಳಾಗಿದ್ದವೆನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಬಯಲಾಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ವೈತ್ ಅನ್ನು ಅಮೆರಿಕದ ಇನ್ನೊಂದು ದೈತ್ಯ ಫೈಜರ್ ನುಂಗಿ ಹಾಕಿತು; ಆದರೆ, ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿಂದಾದ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಾದ 10000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದಾವೆಗಳಿಗಾಗಿ 80 ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಬದಿಗಿರಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ, ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳಾಗಲೀ, ಔಷಧಗಳಾಗಲೀ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೇ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ಮೂಳೆಸವೆತವುಳ್ಳವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಸತತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ, ಈಗೀಗ 20-30 ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ, ಪ್ರಾಚೀನ ಜನಾಂಗಗಳ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ, ಇಂದಿಗೂ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳಾಗಿರುವ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳವರಲ್ಲೂ ಮೂಳೆಸವೆತವು ತೀರಾ ಅಪರೂಪವೆಂದು ಹಲವಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕರ ಮೂಳೆಗಳು ಬೇಗನೇ ಕ್ಷಯಿಸುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಮೂಳೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುಳಿಯುತ್ತಿವೆಯೆಂದರೆ ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಗುಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲದೆ ಕಾಡೊಳಗಿನ ಜೀವನಕ್ರಮದಲ್ಲಿದೆಯೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂಳೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ದೊರೆಯುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮೂಲಗಳಿಂದಲೇ ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಮೂಳೆಗಳಿಗೂ ಒಳಿತು, ಹಣವೂ ಉಳಿದೀತು, ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೂ ಆಗವು. ಹಸಿರು ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಮಾಂಸಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಪೊಟಾಸಿಯಂ, ಮೆಗ್ನೇಸಿಯಂ, ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ, ಕೆ ಮತ್ತು ಎ ಎಲ್ಲವೂ ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ದೊರೆತರೆ, ವಾರಕ್ಕೆ 2-3 ಬಾರಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10ರಿಂದ ಸಂಜೆ 4ರ ನಡುವೆ 5-30 ನಿಮಿಷ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿದರೆ ವಿಟಮಿನ್ ಡಿ ಚರ್ಮದಡಿಯಲ್ಲೇ ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕರಿತ ಧಾನ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ಆಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳೆಲ್ಲ ನಷ್ಟವಾಗುವುದಲ್ಲದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಕರುಳಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಗೂ ಗರ ಬಡಿದು ಜೀರ್ಣಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಅಡಚಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಉರಿಯೂತವೂ ಹೆಚ್ಚಿ ಮೂಳೆಸವೆತವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಸಿದ್ಧ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಔಷಧಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಿ ದೇಹವನ್ನಿಡೀ ಮುರುಕಾಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ತಿಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುಳಿಯೋಣ.

ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ : ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂಬುದು ಲೊಳಲೊಟ್ಟೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 26, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಅಡಗಿರಬಹುದಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದಲೇ ಭೇದಿಸಲಾಗದು

ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಗಂಡಸೊಬ್ಬರು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ನನ್ನೆದುರು ಕುಳಿತರು. ‘ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಈಗ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದರೆ ದಮ್ಮೇ ಬಂದು ಬಿಡ್ತದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿದಾಗ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಗ್ತದೆ’ ಅಂದರು. ‘ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೇ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಹದಯದ ತೊಂದರೆ ಇರಬಹುದು, ಸೂಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದೊಳ್ಳೆಯದು’ ಎಂದೆ. ‘ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಲ್ಯಾಬಿನಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಈ ರಿಪೋರ್ಟು ನೋಡಿ, ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದರವರು. ಹಲಬಗೆಯ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ವರದಿಗಳು, ಎದೆಯ ಕ್ಷಕಿರಣದ ಚಿತ್ರ, ಹದಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಇಸಿಜಿ ಮತ್ತು ಇಕೋ, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಸ್ಕಾನ್ ಎಲ್ಲವೂ ಅದರೊಳಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ‘ನೀವೇ ಹೋಗಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇ, ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾಯಿತು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ‘ನಾನೇ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಖ್ಯಾತ ಹದಯ ತಜ್ಞರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರೂವರೆ ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟೆ’ ಅಂದರು. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಇಸಿಜಿಯನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ‘ನೋಡಿ, ನಿಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ತೊಂದರೆಗೆ ಪುರಾವೆ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ’ ಅಂದೆ. ‘ಛೆ, ಇಲ್ಲ ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಹಾರ್ಟಿನ ಡಾಕ್ಟ್ರು ಸ್ಕಾನ್ ಮಾಡಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ‘ಅವರು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದರೇ, ನಿಮ್ಮ ಇಸಿಜಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೇ?’ ಕೇಳಿದೆ ನಾನು. ‘ಮಾತಾಡುವಷ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಪುರೊಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇಸಿಜಿ ನೋಡಿದ್ದರೇ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’ ಅಂದರು. ಅಂತೂ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹದ್ರೋಗದ ಖಚಿತ ಸೂಚನೆಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಟ್ರೆಡ್ ಮಿಲ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮನವೊಲಿಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಹೃದ್ರೋಗವಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದು, ಮರುದಿನವೇ ಆಂಜಿಯೋಗ್ರಾಂ ಮಾಡಲಾಗಿ, ಹದಯದ ಮುಖ್ಯ ಅಪಧಮನಿಯು ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿದ್ದುದು ಖಚಿತವಾಗಿ, ಅದನ್ನು ನೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸ್ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಬೇಕಾಯಿತು. ಅದೆಲ್ಲಾ ಆದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದಿದು: ‘ಹಾಗಾದರೆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೇಕೆ?’

ಯಾಕಿರಬಹುದು? ಅವರು ಅಲ್ಲೋರ್ವ ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಗಿರಾಕಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಗತಕಾರಿಣಿ ಗಿರಾಕಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಫುಲ್ ಬಾಡಿ ಟೆಸ್ಟೇ ಮಾಡಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಹಣ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ರಕ್ತ ಮೂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಲಗಿಸಿ ಇಸಿಜಿ ತೆಗೆದು, ಮಗದೊಬ್ಬ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎದೆಗೆ ಕ್ಷಕಿರಣ ಹೊಡೆದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಲಗಿಸಿ ಉದರದ ಸ್ಕಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲೇ ಹದ್ರೋಗ ತಜ್ಞನೊಬ್ಬ ಹದಯದ ಸ್ಕಾನ್ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಆ ವರದಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಕಡತದೊಳಗಿಟ್ಟು ಅದೇ ಸ್ವಾಗತಕಾರಿಣಿ ಕೈಗಿಟ್ಟಾಗ ‘ಏನಿದೆ ತೊಂದರೆ’ ಎಂದು ಆಕೆಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ, ಆಕೆ ‘ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಅಂದಿದ್ದಳು. ಈ ಗಿರಾಕಿಯನ್ನು ಆಕೆಯಲ್ಲದೆ ಬೇರಾರೂ ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ, ತೊಂದರೆಯೇನೆಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಸಿಜಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದರೂ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಕಂಡರೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಗಿರಾಕಿಗೆ ದೋಸೆ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ, ವರದಿಗಳ ಗಂಟನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಲಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ. ದೋಸೆಯನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನಬಹುದು, ಈ ಗಂಟನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು?

ಇಂತಹಾ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಾನದಂಡಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೂ, ಒಂದೊಂದು ಪರೀಕ್ಷಾಲಯವೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ದರದಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಗೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರ ಬದ್ಧತೆಗೂ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ. ಇವು ಹಲಬಗೆಯ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೂ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೂ, ಅನಾಹುತಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇರುವ ಖಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲದವರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನೇ ದಪ್ಪಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಆತಂಕಕ್ಕೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆ-ಚಿಕಿತ್ಸೆ-ರಜೆ-ಖರ್ಚುಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಿಖರವಾದ, ಸೀಮಿತವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ. ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದು, ಶೇ. 8ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ರೋಗವೇನೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ರೋಗವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವ ಸೀಮಿತ ಪಾತ್ರವನ್ನಷ್ಟೇ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಕಾಯಿಲೆಯೇನೆಂದು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಶೇ. ಎರಡರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಅಂತಹವರಲ್ಲೂ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ಹಾಗೆಯೇ ರೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂಬ ಅಂದಾಜಿಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಇಡೀ ದೇಹದ ಸಿ ಟಿ ಅಥವಾ ಎಂಆರ್ ಐ ಸ್ಕಾನಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿದ್ದೂ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ವೃಥಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಹಲವು ರೋಗಪೀಡಿತರು ಆರ್ಥಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನು ಮಾಡಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರುಗಳೇ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಹಣವಿರದಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಯುಕ್ತಾಯುಕ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ 1,82,880 ಜನರಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾದ 14 ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಕೊಕ್ರೇನ್ ಸಹಯೋಗವು 2012ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ತೊಂದರೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಹೃದ್ರೋಗ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಳಿಂದ ಸಾವುಂಟಾಗುವುದಾಗಲೀ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ದಾಖಲಾತಿ, ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿ, ಚಿಂತೆ, ದುಡಿಯಲಾಗದಿರುವಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಾಗಲೀ ಕಡಿಮೆಯೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಹೆಚ್ಚಿದ ಕೊಲೆಸ್ಟೆರಾಲ್ ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಾರಂಭಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯು ಉತ್ತಮವಾಯಿತೆಂಬುದೇನೂ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಶುಕ್ಲಗ್ರಂಥಿಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲದೆನ್ನುವ ಪಿಎಸ್‌ಎ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸ್ತನದ ಕ್ಯಾನ್ಸರನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲದೆನ್ನುವ ಮಾಮೊಗ್ರಾಂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಮಂದಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಗಂಡಸರು ಪಿಎಸ್‌ಎ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮಹಿಳೆಯರು ನಲುವತ್ತರ ಬದಲು ಐವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನ ನಂತರವೇ ಮಾಮೋಗ್ರಾಂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದೂ ಅಮೆರಿಕಾದ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಕಾರ್ಯಪಡೆಯು ಸೂಚಿಸಿದೆ.

ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಬಂದ ರೋಗವು ತಮಗೆ ಬರದಿರಲಿ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಯಿತೆನ್ನುವ ಆಸೆಗಾಗಿ ಹಲವರು ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವ ವಾಸ್ತವವು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದೆ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾರುವ ಔಷಧದ ಅಂಗಡಿಗಳಂತೆಯೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳೂ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಕಂಪೆನಿ-ಬ್ಯಾಂಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವ ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಹಾ ಪರೀಕ್ಷಾಲಯಗಳಿಗೇ ಹೋಗಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಕೈಗಿತ್ತ ವರದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕಿತರಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಬಲಿಯಾಗುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಗಳು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಸುರಿದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಬದಲಿಗೆ, ದೇಹದಲ್ಲಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಗುರುತಿಸಿ, ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ವೈದ್ಯರು ಕೂಡಾ ರೋಗಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿ, ಸವಿವರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಭಾವ್ಯ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ರೋಗಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಹದಿಮೂರನೇ ಬರಹ : ಯಾರು ಹಿತವರು ನಮಗೆ ಈ ಗುರುಗಳೊಳಗೆ [ಡಿಸೆಂಬರ್ 12, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಒಬ್ಬರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಹಣ, ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ.

ಕಬ್ಬಿಣ, ನೆಲ, ಮರ, ಮರಳುಗಳ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಒಡೆತನದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ತುಲನೆಯಿದು. ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಹುಡುಕದಿರಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹೋಲಿಸದಿರಿ; ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಕಂಡರೂ, ಗುಸುಗುಸು ಮಾಡದೆ, ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿರಿ.

ಈ ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ತಮ್ಮ ಕಲಿಕೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು. ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಕಾಲದ ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ನಿವತ್ತರಾದವರು; ನಡೆದಾಡುವ ಜ್ಞಾನಕೋಶವೆಂದೇ ಹೆಸರುಳ್ಳವರಾಗಿ ಸರಳತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದವರು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯತ್ತ ಹೊರಳಿಯೂ ನೋಡಿರದ ಅವರು ಸರಕಾರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿವತ್ತರಾದ ಬಳಿಕ ತನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಈ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಸೇರಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲೂ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ತೆರೆಯುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಎಂಟೂ ಮುಕ್ಕಾಲಕ್ಕೇ ತಲುಪಿ, ಹಾಜರಿ ಪುಸ್ತಕವಿಟ್ಟಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿ ಮೊದಲಿಗರಾಗಿ ಸಹಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ತಮ್ಮ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ವ್ಯಾಸಂಗವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪುರುಸೊತ್ತಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿದ್ದವರು. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯ ವತ್ತಿಯೇ ಜೀವಾಳವಾಗಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಈ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುದ್ದೆ ಒಂದು ಅಡ್ಡ ಕಸುಬಿನಂತೆ, ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಲೆಟರ್ ಹೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ’, ಅಷ್ಟೆ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ಹನ್ನೊಂದು-ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಹಾಜರಿ ಪುಸ್ತಕವೇ ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕೊನೆಯ ಸಹಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಎಂಟಾದರೂ ಪ್ರಕಟಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳಿರುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವೆಂಬ ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ (ಎಂಸಿಐ) ನಿಯಮಗಳ ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡಾದರೂ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟಾದರೂ, ಸರಕಾರಿ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದಾಗಿ, ಮೇಲಿದ್ದವರು ನಿವತ್ತರಾದ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೇ ಅವರು ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಕಿರಿಯವರಿಗೆ ಈ ಕಷ್ಟಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಸಿಐ ನಿಯಮಗಳೂ, ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಅಗತ್ಯಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದವು. ಪ್ರಬಂಧಗಳೆಲ್ಲ ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಷ್ಟೇ, ಅವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಂಭತ್ತು ವರ್ಷ ಹಾಜರಿ ಹಾಕಿದರೆ ಭಡ್ತಿ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ತನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬನನ್ನು ಎಂಡಿ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಆದಾಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಭಡ್ತಿ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಈ ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಹಾರುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇತ್ಯಾದಿ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಮಾಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದು ದಿಲ್ಲಿಯ ಎಂಸಿಐಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರನ್ನು ಓಲೈಸಿದರೆ ಭಡ್ತಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಎಂಸಿಐ ಚಿಂತೆಯೂ ದೂರಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಯೋಜನೆಗೆ ಗೆಲುವಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯವರು ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಬರೆದರೂ ಸರಕಾರದ ಖರ್ಚಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ತಡವಾಗಿ ಭಡ್ತಿಯಾದರೆ, ಕಿರಿಯವರು ಪ್ರಬಂಧವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಖಾಸಗಿ ಆದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಗನೇ ಭಡ್ತಿಯಾದರು.

ದಿನಗಳುರುಳಿದಂತೆ ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರು, ಹಿರಿಯವರು ದೂರವಾದರು. ಕಾಲೇಜಿನ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳ ಸಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾ ಕಿರಿಯವರು ಹತ್ತಿರವಾದರೆ, ರೋಗಿಗಳ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಠಗಳಲ್ಲೂ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದ ಹಿರಿಯವರು ದೂರವೇ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ಸಹಪಾಠಿಯಾಗಿದ್ದು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನೆಂದು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೂ ಅವರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದರು; ಹೊಸ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬೇರಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕರೆಸಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನವರು ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರು.

ಹಿರಿಯವರು ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಸವಿವರವಾದ ಪಾಠಗಳಿಂದ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ನೋವು, ಆಕಳಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಓದಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಪ್ಪೆಸಗಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಮೆತ್ತಗೆ ಗದರಿ, ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಿರಿಕಿರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಿರಿಯವರು ಯಾವಾಗಲೂ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದು, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲೇ ಪಾಠವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೇ ಒತ್ತು ನೀಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ, ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೈದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ, ಸ್ವತಃ ಅವರಿಗೇ ಉತ್ತರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಚಾತುರ್ಯವು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗೂ, ಆಡಳಿತದವರಿಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿ, ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅವರನ್ನೇ ಆಂತರಿಕ ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿಯೂ, ಅವರ ಪರಮ ಮಿತ್ರರನ್ನೇ ಬಾಹ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿಯೂ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನಾದಿನವೇ ರೋಗಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರನ್ನು ಆತಂಕರಹಿತವಾಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟ ಹೆತ್ತವರಿಗೂ, ಸೀಟು ಕೊಟ್ಟ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಡಳಿತಕ್ಕೂ, ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ನಿರಾಳತೆಯನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಖ್ಯಾತಿಯು ದಶದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಹರಡಿತ್ತು.

ಹಿರಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಅಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು. ರೋಗಿಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಅನಗತ್ಯವಾದ ರಕ್ತ-ಮೂತ್ರಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ, ಚುಚ್ಚುಮದ್ದುಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರೆಂತಹ ಡಾಕ್ಟ್ರು, ಸುಮ್ನೆ ನಿಧಾನ, ಟೆಸ್ಟೂ ಮಾಡ್ಸಲ್ಲ, ಮದ್ದೂ ಕೊಡಲ್ಲ’ ಎಂಬೆಲ್ಲ ದೂರುಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರೋ ಒಂದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ಕಾನು-ಗೀನು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ರೋಗಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಟಾನಿಕ್, ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಲ ಬಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ರಪರಪನೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರೆದುರು ಅಂತಹಾ ಅಪೇಕ್ಷಿಗಳ ಸಾಲೇ ಕಾದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹಾ ಹಲವರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಖಾಯಿಲೆಗಳಿದ್ದು ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಗುಣ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರ ಶ್ರೇಯವು ಕಿರಿಯವರ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು; ಕೆಲವರು ಅವರ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಬಿಗಡಾಯಿಸಿದರೆ ಯಾ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಆ ಕಳಂಕವೆಲ್ಲವೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವೈಫಲ್ಯದ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಜಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಔಷಧಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಬಳಸದೆ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯವರು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗಾಗಲೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಲೀ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಬಳದಲ್ಲೇ ತಪ್ತರಾಗಿ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಏನನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೆ, ಕಾಲೇಜು ಒದಗಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ವಸತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಕಾಲೇಜಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಸಣ್ಣ ಕಾರು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ರಸ್ತೆಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ವಿದ್ವತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಡಳಿತದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚಿನವರಾಗಿದ್ದ ಕಿರಿಯವರಲ್ಲಿ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತವಾದ, ದಾರಿ ಎತ್ತಲೆಂದು ಉಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಠೀವಿಯ ಕಾರಿತ್ತು, ಅವರ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿಯ ಬಂಗಲೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತೀ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಟಿವಿಗಳಿದ್ದವು, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಆಳೆತ್ತರದ ನಾಯಿಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಭೂರಿ ಭೋಜನವೂ, ವರ್ಷಕ್ಕೆಂಟು ವಿದೇಶ ಪರ್ಯಟನವೂ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇವರ ವಿದ್ವತ್ತು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ಸಂಪತ್ತು ಹೇರಳವಾಗಿತ್ತು.

ಇಂತಿರಲಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದೊಡನೆ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಹೊರರೋಗಿ ವಿಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪುವಾಗ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಯಿತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ಅವರಿಗೆ ನೋಟೀಸು ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರೊಫೆಸರು ಕೂಡಲೇ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದಾದ ಕೆಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೊಡನೆ ಬೇಕೆಂದೇ ಜಗಳವಾಡಿ ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೂ ರಾಜೀನಾಮೆಯಿತ್ತರು; ಮರುದಿನವೇ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಕ್ಲಪ್ತವಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿ ವಿರಮಿಸಿದರೆ, ನಿತ್ಯವೂ ತಡವಾಗಿ ಬಂದು ಕಲಿಸದೇ ಇದ್ದವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದವರಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿದರು.

ಇತ್ತ ಹಿರಿಯವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಅವರ ಜ್ಞಾನರಾಶಿಯ ಅರ್ಧದಷ್ಟಾದರೂ ಅರಿಯುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಕಿರಿಯವರನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಅವರ ಧನರಾಶಿಯ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾದರೂ ಗಳಿಸುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ಹನ್ನೆರಡನೇ ಬರಹ : ಮೂರ್ತ ಜೀವಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಅಮೂರ್ತ ಭ್ರಾಂತಿಗಳು [ನವಂಬರ್ 28, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ನುಸುಳುವಿಕೆ ಸಲ್ಲದು

ಐರ್ಲೆಂಡಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮತಧರ್ಮವೊಂದರ ತಾಕೀತುಗಳಿಗೇ ಮನ್ನಣೆಯಿತ್ತು, ಅದಾಗಲೇ ಸಾಯಹೊರಟಿದ್ದ ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾಗದೆಂದು ತುಂಬು ಚೈತನ್ಯದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದದ್ದು ಗರ್ಭಪಾತದ ನಿಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆತ್ತಿದೆ. ಶಾಂತಿ-ಸೌಹಾರ್ದತೆಯನ್ನೇ ಬೋಧಿಸುವ ಧರ್ಮಗಳು ಯುದ್ಧ-ದೊಂಬಿ-ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ಕೈಕಾಲು ಮೂಡದಿರುವ ಭ್ರೂಣಗಳಲ್ಲೂ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳು ಪೂರ್ಣ ದೇಹದ, ಅರಿತ-ನುರಿತ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಜೀವವಿರೋಧಿ ಸೈತಾನರನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅತಿ ಪ್ರಸ್ತುತವೂ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿವೆ.

ಗರ್ಭಪಾತವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಮತಧರ್ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿಗೂ ಮೊದಲು, ವಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು; ಅನಿವಾರ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಮಹಿಳೆಯರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಬಯಸಿ ಪಡೆದ ಬಸುರು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ನಿಜವಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಹೆತ್ತು, ಸಲಹುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಜೊತೆಗಿರುವುದರಿಂದ ಬಸುರಿಯ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಕುಟುಂಬದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಇತರ ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ವಿಚಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಸುರನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ, ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದಾಗಿ ಬಸುರುಂಟಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಾದರೆ, ಹಲಬಗೆಯ ಸಂಕಟಗಳಿಗೂ, ಮುಜುಗರಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಗರ್ಭಪಾತವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶೇ. 25-50ರಷ್ಟು ಗರ್ಭಗಳು ತಾವಾಗಿ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದರೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತದ ನೆರವು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಗರ್ಭದ ಗತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದುಂಟಾಗಬಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ, ಕಾನೂನಿನ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಮಾಜಗಳ ಹೊಣೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಲೆನಿನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಆಡಳಿತವು 1920ರಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತಮೊದಲು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಂತಹಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ಇಂದು ಭಾರತ, ಅಮೆರಿಕಾ, ಯೂರೋಪು ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ 130ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳ ಕಾನೂನುಗಳನುಸಾರ 18-24 ವಾರಗಳೊಳಗಿನ ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ತಾವು ಬಯಸಿದಾಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ 1971ರ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗರ್ಭಪಾತದ ಕಾನೂನಿನಂತೆ 18ರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮೀರಿದ ಮಹಿಳೆಯು ಬಯಸಿದಲ್ಲಿ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರ ನೆರವಿನಿಂದ 20 ವಾರಗಳೊಳಗೆ ಲಿಂಗಾಧಾರಿತವಲ್ಲದ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಐರ್ಲೆಂಡ್, ಇರಾನ್, ಇರಾಕ್, ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾದ ಸುಮಾರು 60 ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ತೀರಾ ಕಠಿಣವಾದ ಕಾನೂನುಗಳಿದ್ದು, ಬಸುರಿಯ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನುಳಿದು ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಬಸುರನ್ನಿಳಿಸಬಯಸುವ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮದಿಂದ ಅಥವಾ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ 1971ಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ (1860) ದಂಡ ಸಂಹಿತೆಯಡಿ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡುವುದೂ, ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ 3-7 ವರ್ಷಗಳ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಬಸುರಿಳಿಸಲೆತ್ನಿಸಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾವಿಗೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಹಾಗೂ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿದ್ದರೂ, ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಗರ್ಭಪಾತಗಳೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ (ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 30) ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಯೂರೋಪಿನ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದ್ದರೂ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯು ಯೋಜಿತವಾಗಿ, ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ (ಸಾವಿರಕ್ಕೆ 12) ಗರ್ಭಪಾತಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ತೊಡಕಿರುವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೊರದೇಶಗಳಿಗಾದರೂ ಹೋಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಸುರಿಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾಗದವರು, ಅಥವಾ ಸವಿತಾಳಂತೆ ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡವರು, ಒಂದೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೋ ಯಾ ಸ್ವಂತ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೋ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸರಕಾರ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಮಾಜ ಬಿಡದು ಎಂಬಂತಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಮನ್ನಣೆಯಿದ್ದರೂ ಅಜ್ಞಾನ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಾಗುವ 5 ಕೋಟಿ ಗರ್ಭಪಾತಗಳಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದು (ಈ ಪೈಕಿ ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಾಗುತ್ತವೆ), ಇದರಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 50000 ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಾಗುವ ಒಂದು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಗರ್ಭಪಾತಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದು, 20000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಸುರಿಳಿಸಬಯಸುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಯಾ ನೈತಿಕ ಬೋಧನೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೂ, ವೈಧಾನಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿದರೆ ಈ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಯಬಹುದು.

ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಪ್ರೇರಿತ ಕಾನೂನುಗಳೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ನಿಷೇಧವಿಲ್ಲ, ಬಸುರಿ ಸಾಯುವಂತಿದ್ದರೂ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಬಾರದೆಂದೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಗರ್ಭಪಾತದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಅವಿವೇಕತನವೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವರು ಇವನ್ನು ತಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಆಣತಿಯನ್ನು ಹೇರಲೆತ್ನಿಸುವಾಗ ಸರಕಾರಗಳು ಸರ್ವರ ಹಿತ ಕಾಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರುವುದರಿಂದಲೇ ಇಂತಹಾ ತೊಡಕುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಈ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ವರಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುವ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲಳು ಎಂಬ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಕೀಳಂದಾಜು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿಜಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ವಿಚಾರಶೂನ್ಯತೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭಾಂಕುರವಾಗಿ ಮಗುವಿನ ಜನನವಾಗುವವರೆಗೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದು ಮನುಷ್ಯನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆಯೂ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮತಾಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಮೊದಲ ದಿನ ಎಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತವೆ. ಗರ್ಭಾಂಕುರದ ಘಳಿಗೆಯಿಂದ ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಣುವ ಧರ್ಮವು ಅವೇ ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜೀವವಿಕಾಸದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ! ಇಂತಹಾ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ನಡುವೆ, ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾದ ಕಾನೂನನ್ನು ಉಳಿದೆಲ್ಲರೂ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಹುಚ್ಚಾಟವೇ ಸರಿ.

ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವವನ್ನುಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುವ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ, ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಹೆಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಣಿಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಸುರಕ್ಷಿತ ಗರ್ಭಪಾತದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಸತ್ತ ಬಸುರಿಯರು, ಬಸುರಿಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮಾಂಧರಿಂದ ಕೊಲೆಯಾದ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರು, ಕೆಲವು ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ದೇವಮಾನವರ ಕಾಮತೃಷೆಯಿಂದ ಬಸುರಾದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಮಿಷಕ್ಕೋ, ಬೆದರಿಕೆಗೋ ಮಣಿದು ಕೀಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭ್ರೂಣಗಳು ಅಥವಾ ನೇಣಿಗೇರಿದ ಯಾ ಕೊಲೆಗೀಡಾದ ಅಮಾಯಕ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳು, ಕುಲಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ 5 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಣ್ಣು ಭ್ರೂಣಗಳು, ಕಳೆದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮತ-ಧರ್ಮ-ಪಂಗಡಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧ-ನರಮೇಧ-ದೊಂಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವ 70 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿರಪರಾಧಿಗಳು ಈ ಧರ್ಮಗಳ ಜೀವಪ್ರೇಮವನ್ನೂ, ನೈತಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳೂ ಬಹುಧರ್ಮೀಯ, ಬಹುವರ್ಣೀಯ, ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಾಜಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನೀತಿನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು ಅಸಂಗತವೂ, ಅನ್ಯಾಯವೂ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯೂ, ಅಮಾನವೀಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮನದೊಳಗಿನ ಧರ್ಮವು ಮನೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇದ್ದು, ಗರ್ಭಪಾತ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅದರ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪಾಲಿಸಲಿಚ್ಛಿಸುವವರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ, ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ತಟ್ಟಬಾರದು. ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮ ದೇಶದವಳೂ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮದವಳೂ ಅಲ್ಲ, ನಂಜೇರುತ್ತಿರುವ ಗರ್ಭವನ್ನು ಕಿತ್ತು ನನ್ನನ್ನುಳಿಸಿ’ ಎಂದ ಸವಿತಾಳ ಆಕ್ರಂದನವು ಧರ್ಮ, ವರ್ಣ, ದೇಶ, ಭಾಷೆಗಳೆಂಬ ಭ್ರಾಂತಿಗಳ ನಂಜಿನಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಮನುಕುಲದ ಕೂಗೂ ಆಗಿದೆ.

ಹನ್ನೊಂದನೇ ಬರಹ : ಮಕ್ಕಳ ದಿನದಂದೇ ಮಧುಮೇಹ ದಿನದ ವಿಪರ್ಯಾಸ [ನವಂಬರ್ 14, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಇಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಹಿಯುಣಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಧುಮೇಹದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಮಧುಮೇಹ ದಿನ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ದಿನವೂ ಹೌದು. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದಿಂದ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಮಧುಮೇಹವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಜೀವದಾಯಿಯಾದ ಫ್ರೆಡರಿಕ್ ಬಾಂಟಿಂಗ್ (1891) ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವು ಉಜ್ವಲವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದ ಚಾಚಾ ನೆಹರೂ (1889) ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವಿದು. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಮತ್ತು ಪುಗ್ಗೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತಿಂದು ಹಣ್ಣಿನ ರಸ ಕುಡಿದು ಮಧುಮೇಹ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪಣ ತೊಡುವುದು ಒಂದೆಡೆ; ಸಿದ್ಧತಿನಿಸುಗಳ ಕಂಪೆನಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಿಹಿ ಹಂಚಿ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬೆಳಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯವುಳ್ಳ ಮಧುಮೇಹ ಓಟದಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷ ಮಕ್ಕಳೂ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಧುಮೇಹ ಉಂಟಾಗುವುದೇಕೆ? ನಾವು ತಿನ್ನುವ ವಿವಿಧ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಚಮಚದ ಸಕ್ಕರೆ, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತಿತರ ಶರ್ಕರಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಕರುಳಲ್ಲಿ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಯಾ ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಆಗಿ ಒಡೆದು ರಕ್ತವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗದ ಬಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಬೀಟಾ ಕಣಗಳು ಸ್ರವಿಸುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಎಂಬ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಹವು ಗ್ಲೂಕೋಸನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೆಟ್ಟರೆ ರಕ್ತದ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಪ್ರಮಾಣವು ಏರಿ, ಹಲವು ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೀಟಾಕಣಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಗೊಂಡು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕಲಾಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ಬಳಕೆಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದನ್ನು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ 34 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು (ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆರು ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು) ಮಧುಮೇಹ ಪೀಡಿತರಿದ್ದು, ಅವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 90-95ರಷ್ಟು ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಒಂದೇ ಸವನೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದು, ಮುಂದಿನ 10-15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ 50-60ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವು ನಂತರದಲ್ಲಿ 20-40ರಲ್ಲೇ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿ, ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಿಂದ 8-10 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ; ಕಳೆದ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು 10-30 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದ ಈ ಕಾಹಿಲೆ ಇಂದು ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರನ್ನೂ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶೇ. 3ರಷ್ಟು ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಶೇ. 10-20ರಷ್ಟು ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲೂ, ಶೇ. 2-8ರಷ್ಟು ಗ್ರಾಮೀಣ ವಾಸಿಗಳಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗುವುದಕ್ಕೆ ವಂಶವಾಹಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಸಂಚಾರ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಾಡಲಾಗದೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೇ ಒತ್ತು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮಧುಮೇಹ, ಬೊಜ್ಜು, ಹೃದ್ರೋಗ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳೇನೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಯುವುದು ಸುಲಭವಾದೀತು. ನಾವಿಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಜೀವಭರಿತ ಆಹಾರಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಕಾರ್ಖಾನೆದತ್ತವಾದ ಜೀವರಹಿತ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳು ಇದೀಗ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಲಿವೆ, ನಮ್ಮ ದೇಹ ಪ್ರಕೃತಿ ಬದಲಾಗದೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಿರುವುದರ ಗಂಭೀರತೆಯು ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹವು ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಬೇಟೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಅಲೆದು ಹುಡುಕಿದ ಹಲಬಗೆಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಬೀಜಗಳು, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಬೇರೇನೂ ದೊರೆಯದಾಗ ಅಗೆದು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಡ್ಡೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ನಾವು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದ ಬಳಿಕ ಅವೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಈ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಪುಡಿಗಟ್ಟಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನತೊಡಗಿ, ಈಗ ಅವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯಾಹಾರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಧಾನ್ಯಗಳು, ಸಕ್ಕರೆ, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳು ಹಾಗೂ ಆಕಳ ಹಾಲಿನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ತಿನಿಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗದೆ, ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು, ಪಚನಾಂಗ ಮತ್ತು ಮೆದುಳಿನ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನವನ್ನು, ಹಸಿವು-ಸಂತೃಪ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಉಪಾಪಚಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸಿ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದ ಸಕ್ಕರೆಯು ಮೇದಸ್ಸಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡು ಉದರ, ಯಕೃತ್ತು, ಸ್ನಾಯುಗಳು, ಹೃದಯ, ರಕ್ತನಾಳಗಳು, ಮೇದೋಜೀರಕಾಂಗ ಮುಂತಾದೆಡೆ ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಬೊಜ್ಜು, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಖಾಯಿಲೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಉಂಟಾಗುವುದಲ್ಲದೆ, ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹಾರ್ಮೋನಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೂ, ಎರಡನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹ ಆಧುನಿಕ ತಿನಿಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದೊಳಗಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ಸಮತೋಲನವನ್ನೂ ಏರುಪೇರು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ, ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನಲ್ಲೂ 500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ರೋಗನಿರೋಧಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಶರ್ಕರಪಿಷ್ಠಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಸರಿಯಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳಂತಹ ಜೀವಂತ ಶರ್ಕರಗಳನ್ನೇ ನಾವು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ, ಸಕ್ಕರೆಭರಿತವಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ರೋಗಕಾರಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಬೆಳೆದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉರಿಯೂತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಬೊಜ್ಜು, ಮಧುಮೇಹ ಮುಂತಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ವಿಧದ ಮಧುಮೇಹವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು, ವೈರಾಣುಗಳ ಸೋಂಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಶಿಶುವಿಗೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುವ ಮೊದಲೇ ದನದ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವುದು ಹಾಗೂ ಗೋಧಿಯನ್ನು ಬೇಗನೇ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸುವುದು ಬೀಟಾ ಕಣಗಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಜನಸಮುದಾಯಗಳ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೂ, ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಈಜಿಪ್ಷಿಯನರ ಮಮ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದೆ, ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಸೊಪ್ಪು, ಮೀನು, ಮಾಂಸಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಇನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹಾ ರೋಗಗಳ ಕುರುಹೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿವೆ. ನಾವಂತೂ ಸಕ್ಕರೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು, ಹಾಲು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾದಂತಹ ಪ್ರಮೇಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ರೋಗವುಳ್ಳವರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡವರು ತಿನ್ನುವಷ್ಟೇ ಗಾತ್ರದ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ, ಚಾಕಲೇಟು, ಪೇಯಗಳು, ಹಣ್ಣಿನ ರಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ. ಹಿಂದೆ 50-60 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಶರ್ಕರಗಳ ಒಟ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು 8-10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ತಿನ್ನುವಂತಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳೂ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತಲಾವಾರು ಸಕ್ಕರೆಯ ಬಳಕೆಯು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 20 ಕಿಲೋಗಳಿಷ್ಟಿದ್ದಾಗ ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿದ್ದರೆ, ಈ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಅದು 50 ಕಿಲೋಗಳಷ್ಟಾಗಿ, ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ 8000 ಜನರಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹವಿರುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದಲೇ ಅನೈಸರ್ಗಿಕವಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದೇ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (ಸಂ. 916) ಎಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮ, ಲಘು ಪೇಯಗಳ ತಯಾರಕರು ಹಾಗೂ ಅಮೆರಿಕಾದ ಆಡಳಿತದ ಬೆದರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದು ಮೂಲೆ ಸೇರಿದೆ. ಸಕ್ಕರೆ ತಿಂದರೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಹಿಲೆ ಬರದೆಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಮಾರುವುದೂ, ಅದರಿಂದ ಬರುವ ರೋಗಗಳಿಗಾಗಿ ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದೂ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನತೆಗೆ ನಾವಾಗಿ ಪಥ್ಯಾಂತರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಹಿಯುಳ್ಳ, ಸಂಸ್ಕರಿತ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿ, ತರಕಾರಿಗಳು, ಮೊಳೆತ ಕಾಳುಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಮೀನು, ಮಾಂಸ, ಮೊಟ್ಟೆಗಳಂತಹ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಮಧುಮೇಹ ದಿನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುವ ದುರಂತವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸೋಣ.

ಹತ್ತನೇ ಬರಹ : ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ರೋಗ ನಿವಾರಣೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31, 2012, ಬುಧವಾರ (ನೋಡಿ | ನೋಡಿ)]

ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಂಬಿ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಬಿಡಬಾರದು

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ತರುಣನೊಬ್ಬ ಮೊನ್ನೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪುವಾಗಲೇ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದ. ವಾರದ ಮೊದಲು ಆತ ತಲೆನೋವು, ಜ್ವರ, ವಾಂತಿಯೆಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾಗ ಮೆದುಳುಪರೆಯ ಕ್ಷಯರೋಗವೆಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದಾಗ ಅದು ಚಾಮುಂಡಿಯ ಕಾಟವಿರಬೇಕು ಎಂದ ನೆರೆಮನೆಯಾತನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿ ಆತನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಊರಿನ ಮಂತ್ರವಾದಿಯ ಬಳಿಗೊಯ್ಯಲಾಗಿತ್ತು. ತಂತ್ರ-ತಾಯಿತಗಳ ಪ್ರಯೋಗದ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆತ ಅಪಸ್ಮಾರ ಬಂದು ಬಿದ್ದವನು ಮತ್ತೆ ಏಳಲಿಲ್ಲ.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ‘ಬುದ್ಧಿವಂತರ’ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾವಂತರೇ ಇರುವ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಇದು. ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ನರರೋಗ ತಜ್ಞರು ಎಂಆರ್ ಐ ಮತ್ತಿತರ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ರೋಗವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಿಂತಲೂ ಯಾರೋ ನೆರೆಯವನು ಸೂಚಿಸಿದ ಚಾಮುಂಡಿ ಕಾಟ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರ-ತಾಯಿತಗಳನ್ನೇ ಮನೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿದರು, ಅದರಿಂದ ಕೆಟ್ಟರು. ಹಾಗೆ ಕೆಟ್ಟವರು ಹಲವರಿದ್ದರೂ ಇಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳು ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ವಿವಿಧ ಖಾಯಿಲೆ-ಕಷ್ಟಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ಪೂಜೆಗಳು, ಹರಕೆಗಳು, ಮಾಟ-ಮಂತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳು, ಬರಿಗಾಲ ನಡಿಗೆಗಳು, ಮಡೆ ಮಡಸ್ತಾನಗಳು ಅಥವಾ ಎಂಜಲ ಮೇಲೆ ಉರುಳು ಸೇವೆಗಳು, ಕ್ರೂರ ವಿಧಾನಗಳಾದ ಸಿಡಿ ಏರುವುದು, ಬಿಸಿ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದುವುದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಆಚರಣೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ರೋಗನಿಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುವ ಈ ವಿವಿಧ ಕ್ರಮಗಳು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗದು.

ರೋಗಗಳನ್ನು ದೆವ್ವ-ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಆರೋಪಿಸುವುದು ಅತಿ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅನಾರೋಗ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದೊದಗಿದ ಕಷ್ಟ-ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಟ, ಕಾಟಗಳನ್ನೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮಣಿಸಲು ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವು ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಂತೆ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಲೌಕಿಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಾಯಿತು, ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಿದ್ದ ಹಿತ್ತಲ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಔಷಧಗಳಾಗಿ ಬಳಸಲಾರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯಾದ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರ-ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳ ದೈವವ್ಯಪಾಶ್ರಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು (ಸೂತ್ರ ಸ್ಥಾನ,11:54). ದೇವರು-ದೆವ್ವಗಳ ಹಂಗನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹದಿನೈದನೇ ಶತಮಾನದಿಂದೀಚೆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ರೋಗಗಳ ಕಾರಣ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಿತು, ಇಂದಿಗೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಅದು ಇನ್ನೂ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ದೆವ್ವ-ದೇವರುಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವತ್ತರಾದವರೇನೂ ಹಿಂಜರಿದಿಲ್ಲ. ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಗೆ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನೂ, ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾ, ಮೇಲಿನ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಬಹುದೆನ್ನುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ತಾವೂ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗುಳಿಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಅಲೌಕಿಕ-ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗಳ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಬಹುತೇಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದು ರೋಗಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಲಬಗೆಯ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ-ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವತ್ತಿಯವರಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಕರಿರುವುದರಿಂದ ಅಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ನೆರವನ್ನು ಬೇಡುವ ಪರಿಪಾಠವು ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಗಳ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಇವು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ರೋಗವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ ದೈವೇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಮೀರಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ದೈವಬಲಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಭಕ್ತರೂ, ಕೇವಲ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಸ್ತಿಕರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಇವೆ, ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ತಾನು ಕಲಿಸುವ ಧ್ಯಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕೆನ್ನುವ ಬಾಬಾಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ವತ್ತಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದ್ಧರಾದವರಿದ್ದಾರೆ, ಧ್ಯಾನ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ರೋಗನಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಮೇಲಿನ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಅಪರೂಪವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸಹಜವೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ಹಾನಿಯೇನಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗದು ಎನ್ನುವ ವಾದಗಳಿದ್ದರೂ, ವಿವಿಧ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಧ್ಯಾನ ವಿಧಾನಗಳ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಸರಕಾರವು ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಯಾ ಧ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯ ಪರವಾಗಿ ಅನ್ಯರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ರೋಗದ ಚೇತರಿಕೆಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದು ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹಾನಿಯೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದೂ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ವೈಧಾನಿಕ ಲೋಪಗಳಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಣಾಳ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗೆ ಬಹಳ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದನ್ನು ಮೋಸವೆಂದು ವಾಪಾಸು ಪಡೆದದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನ ಯಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬಲ ನೀಡಬಹುದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಆಧಾರಗಳು ಇದುವರೆಗೆ ಲಭಿಸಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಇನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಯಾ ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದಲೇ ಯಾವುದೇ ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಆಧಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಅಥವಾ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ-ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳ ಮೊರೆ ಹೋದರೆ ರೋಗವು ಉಲ್ಬಣಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಮೇಲೆ ಉದಾಹರಿಸಿದಂತೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾದ ಹಾಗೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಕರಣಗಳೂ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಹೆತ್ತವರ ಹಠಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ನೂರಾರು ಮಕ್ಕಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವುದೂ ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳ ಮುಹೂರ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನಡುವೆ ವ್ರತ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಬಹುದು. ಪೂಜೆ-ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗಾಗುವ ವೆಚ್ಚವೂ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರಾಗಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮಿದುಳಿನ ಗಡ್ಡೆಯೊಂದು ಬೆಳೆದಾಗ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು, ಅದನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಏಳೆಂಟು ತಿಂಗಳು ಅವರು ಬದುಕುಳಿಯಬಹುದೆಂದೂ ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಾಯಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದರಂತೆ ಸುದರ್ಶನ ಹೋಮ, ಗೃಹ ಶಾಂತಿ ಹೋಮ, ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಹೋಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಡೆಸಲಾಯಿತು; ವಾಸ್ತು ದೋಷ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮನೆಯ ಕೋಣೆ-ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾಯಿತು; ದರ್ಗಾ-ಇಗರ್ಜಿಗಳಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಕೇಡುಗಾಲ ಕಳೆದು ಸಾವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆನ್ನುವ ಆಶ್ವಾಸನೆಯು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ದೊರಕಿತಾದರೂ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡರು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಅವರ ಕಂಪೆನಿಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭರಿಸಿತು, ಈ ಹೋಮ-ಗೀಮಗಳಿಗಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೂರು ಲಕ್ಷವಾದರೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾದರೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನು ಅವರೂ ಇಲ್ಲ, ದುಡ್ಡೂ ಹೋಯಿತು’ ಎಂದು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಮರುಗಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಣದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬೇಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎದುರಿಗಿರುವ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ವೈದ್ಯರು ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆಧುನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸತ್ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಮನವೊಲಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮಗುರುಗಳು, ಪುರೋಹಿತರು ಹಾಗೂ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ಕೂಡ ರೋಗಿಯನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡುಮಾಡದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಂತೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು.

ಒಂಭತ್ತನೇ ಬರಹ: ಸುಧಾರಣೆ ಬೇಕಿರುವ ‘ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆ’  [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 17, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಗಾಯಗೊಂಡವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ 

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಅಪಘಾತ ದಿನ. ಯಾವುದೇ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂದೆರಗಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಆತನ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬವನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲಾಗಿಸುವ ವಿವಿಧ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಂಘಿಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮಥಿಸುವ ದಿನ.

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಅಪಘಾತಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾವು-ನೋವುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ-ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲುಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಅರುವತ್ತು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ವಿವಿಧ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ; ಸುಮಾರು 15 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿದರೆ, ಅಷ್ಟೇ ಜನ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಗಳಿಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಉದ್ದಿಮೆಗಳಲ್ಲಿನ ಅವಘಡಗಳು, ಬೆಂಕಿ ಅಪಘಾತಗಳು, ರೈಲು ಯಾ ದೋಣಿ ದುರಂತಗಳು, ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಕತ್ಯಗಳು, ಪ್ರಕತಿ ವಿಕೋಪಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಗಾಯಾಳುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಲವರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಂಗವಿಹೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯುವಜನರ ಸಾವಿಗೆ ಅತಿಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 2011ರಲ್ಲಿ 142000 (ಗಂಟೆಗೆ 17) ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು, 2020ರ ವೇಳೆಗೆ ಇದು 546000ಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಆಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲೇ ನಾವಿಂದು ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವಾಗ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ವಾಹನಗಳು ಮೇಲೆರಗುವುದು, ಸಮಯ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೋ ಮಳಿಗೆಗಳಿಗೋ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಬಾಂಬುಗಳು ಸಿಡಿಯುವುದು, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲೋ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೋ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ವಸತಿ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳು ಮಗುಚಿ ಬೀಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂದಣಿಯ ನಡುವೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಹುಚ್ಚು ಧಾವಂತ ಒಂದೆಡೆ; ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಹಣವುಳಿಸಲೆಳಸುವ ಮಾಲಕ ವರ್ಗವೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು ಹಣಗಳಿಸಲೆಳಸುವ ಸುರಕ್ಷತಾ ಪಾಲನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗೀಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಅಂಧಾನುಕರಣೆಯೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ವೇಗ ಸಂಚಾರದ ಚತುಷ್ಪಥ-ಷಟ್ಪಥ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು, ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಓಡುವ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನಗಳು, ಭೂಲೋಕಕ್ಕಿಂತ ಇ-ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪರ್ಕವಿರಿಸುವ ಚರವಾಣಿ ಸಲಕರಣೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಸುರಕ್ಷತೆ, ರಸ್ತೆ ನಿಯಮಗಳ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶಿಸ್ತು, ಕಾನೂನು ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಕಾಯುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಮತ್ತು ಅಪಘಾತಗಳಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಬರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಾಣವುಳಿಸುವ ದಾರಿಗಳು ತೋರದಾಗಿವೆ. ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವದ ಜಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಾಯಾಳುವಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ, ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುವ ಆರೈಕೆಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವವರೆಗೆ ಹಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಮಾನವಜನ್ಯ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಅತಿಮುಖ್ಯ. ಅತಿ ವೇಗದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಾಲನೆ, ಚಾಲಕರಿಂದ ಮದ್ಯಪಾನ, ಚರವಾಣಿಯ ಬಳಕೆ, ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುವುದು, ಏಕಮುಖ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುವುದು, ದುಸ್ಥಿತಿಯ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಹಾಗೂ ಬೃಹತ್ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿ, ಮಾಲಕ-ಪಾಲಕರ ಅಪವಿತ್ರ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಹಾಗೂ ತ್ವರಿತವಾದ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಸುನಿಶ್ಚಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದವರಿಗೆ ನಂತರದ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದೊರೆಯುವಂತಾದರೆ ಶೇ. ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ತೀರಾ ಕಳಪೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಿಲ್ಲ. ಅಪಘಾತದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ರವಾನಿಸಬಲ್ಲ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ತುರ್ತು ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳು, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸಬಲ್ಲ ಪರಿಣತ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವಂತಾದರೆ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ಹಾಗೂ ಪರಿಣತರಾದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯುಳ್ಳ ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನ ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳು ಶವವಾಹಕಗಳಾಗಿಯೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮಾಲಕನ ಮನೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸಾಗಾಣಿಕೆಯಂತಹ ಅನ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಗಾಯಾಳುಗಳ ನೆರವಿಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಸಿಲಿಂಡರಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕವೂ ಸೇರಿದಂತೆ 12 ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ 108 ಸೇವೆಯು 2010ರ ವೇಳೆಗೆ 10000 ರುಗ್ಣವಾಹಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ 3400 ನ್ನಷ್ಟೇ ತಲುಪಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಶೇ. 98ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಟಾಕ್ಸಿ, ರಿಕ್ಷಾ, ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ, ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಇತ್ಯಾದಿ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ವಾಹನಗಳಲ್ಲೇ ತುಂಬಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಒಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಸ್ಥಳೀಯರೇ ಎತ್ತಿ-ತುಂಬಿ-ಒಯ್ಯುವ ಸೇವೆಯು ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೊಂದರೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ತಲೆ, ಶ್ವಾಸಾಂಗ ಅಥವಾ ಉದರದೊಳಕ್ಕೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾದರೆ ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವುಂಟಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಹಾ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ಮೈಯ ಗಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿರುವವರತ್ತ ಮೊದಲ ಗಮನವು ಹರಿಯುವುದು ಸಹಜವಾದರೂ, ಹೊರಗೇನೂ ಗಾಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೇಹದೊಳಗಿನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ತಲೆ ಸುತ್ತುವಿಕೆ, ವಾಂತಿ, ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಾಗುವಿಕೆ, ಬೆವರುವಿಕೆ, ಮೈಕೈಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸದೆ ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕುತ್ತಿಗೆ ಯಾ ಬೆನ್ನಿನ ಎಲುಬುಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾದವರು, ತಲೆ ಯಾ ಎದೆ ಜಜ್ಜಲ್ಪಟ್ಟವರು, ತೊಡೆ ಮೂಳೆ ಮುರಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಬೇಕು. ಆದ್ಯತೆಯ ರೋಗಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಗಾಯಾಳುಗಳ ಮೇಲೂ ಆದ್ಯತೆಯ ಗುರುತನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಗಂಭೀರವಾಗುಳ್ಳವರನ್ನು ಆದ್ಯತೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಟಾಕ್ಸಿ ಮತ್ತಿತರ ವಾಹನ ಚಾಲಕರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಯುವಜನರಲ್ಲಿ, ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ಆದರೆ ಗಾಯಾಳುಗಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದೊಡನೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ದೊರೆಯುವ ಭರವಸೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಸಲಿ, ಬದಲಿ, ನಕಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರೆಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಾಗಲೀ, ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕಗಳಾಗಲೀ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಹದ ಹಲವು ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ವಿಶೇಷಜ್ಞರ ತಂಡವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅತಿ ವಿರಳ. ಹಲವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯರೇ ಕರ್ತವ್ಯನಿರತರಾಗಿದ್ದು, ತುರ್ತು ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿರುವ ಸೀಮಿತವಾದ ಪರಿಣತಿಯಿಂದಾಗಿ ಗಾಯಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಂತೂ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರೇ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ಹಾಗೂ ಅನನುಭವಿ ವೈದ್ಯರ ಕಪೆಯಲ್ಲಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿಲ್ಲದವರು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಹಲವು ಜಿಲ್ಲಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ತಂಡವಾಗಲೀ, ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ವಹಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಅತ್ತ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಖಾಸಗಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಕೈಗೆಟಕುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಅಪಘಾತಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಎತ್ತ ಹೋಗುವುದೆಂದರಿಯದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇತ್ತ ವೈದ್ಯರುಗಳು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನ್ಯೂನತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ತಮ್ಮಿಂದಾದಷ್ಟು ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸದಢಗೊಳಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಗಿವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಗಾಯಾಳುವು ಸರಿಯಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಲುಪುವಂತಾಗಲು ತುರ್ತುಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾದ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿವೆ. ಐವತ್ತು ಕಿಮೀ ದೂರದೊಳಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗುವಂತೆ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳನ್ನು ಸರಕಾರವೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ನೆರವಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಂತಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ ಗಾಯಾಳುವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಅಲೆದಾಡಿ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು, ಹಲವಾರು ಜೀವಗಳನ್ನುಳಿಸಬಹುದು.

ಎಂಟನೇ ಬರಹ: ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ, ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳುಗಳು  [ಅಕ್ಟೋಬರ್ 3, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ | ನೋಡಿ]

ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಪಾಯಕರವಲ್ಲ, ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ

ಕಳೆದೊಂದು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಜೀವಿತಾವಧಿಯು 32 ರಿಂದ 65 ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಇಮ್ಮಡಿಗೊಂಡಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಸೋಂಕುಗಳು, ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳೇ ಜೀವವುಳಿಸುವ ಸಂಜೀವಿನಿಗಳು. ಆದರೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಔಷಧಗಳಿಂದಾಗುವ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ‘ಬದಲಿ’ ವೈದ್ಯರಂತೂ ಅದನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಹಳಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕೆಡುಕುಗಳಾಗಿವೆ. ಅಧ್ಯಯನಗಳನುಸಾರ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ. 5-15ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಶೇ. 3-6ರಷ್ಟು ಒಳರೋಗಿ ದಾಖಲಾತಿಗಳಿಗೂ, ಶೇ. 1 ರಷ್ಟು ತುರ್ತು ದಾಖಲಾತಿಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ 2000ದಿಂದ 2010ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದಾಗಿ 450000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು ಹಾಗೂ ಅವು ಒಟ್ಟು ಸಾವುಗಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯವಷ್ಟೇ. ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವುದು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಗಟ್ಟಿತನವೆನ್ನುವುದು ಉಳಿದರ್ಧ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಧುನಿಕ ಔಷಧವೂ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು 4-5 ಹಂತಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾವಿರ ಜನರಲ್ಲಿ ಅದರ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಳಕೆಯು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಹೊಸ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅವನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸಿ ತಕ್ಕ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭಾವ್ಯ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಮಾಹಿತಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಲಭ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ತಕ್ಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರವಾದ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧವನ್ನೇ ಹಿಂಪಡೆದ ನಿದರ್ಶನಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ.

ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಬಾಧಿಸುವುದು ನಿಜವಾದರೂ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಅತಿ ಅಗಾಧವಾಗಿದೆಯೆನ್ನುವುದೂ, ಶೇ. 60ರಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೆನ್ನುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜವಾಗಿವೆ. ರೋಗ ನಿದಾನ, ಔಷಧದ ಆಯ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುವ ತಪ್ಪುಗಳು; ರೋಗಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಅಪರೂಪದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು; ರೋಗಿಯೇ ಸ್ವಯಂಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು; ಔಷಧ ಸೇವನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯರು ಸೂಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡದಿರುವುದು ಯಾ ರೋಗಿಗಳು ಅವನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿರುವುದು; ಮತ್ತು ಕಳಪೆ ಯಾ ಕಲಬೆರಕೆಯ ಔಷಧಗಳ ಸೇವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನೋವು ನಿವಾರಕಗಳು, ಮೂತ್ರೋತ್ತೇಜಕಗಳು ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಔಷಧಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ವಯಸ್ಸಾದವರು, ಅಸ್ತಮಾದಂತಹ ತೊಂದರೆಗಳುಳ್ಳವರು, ಹೆಚ್ಐವಿ ಪೀಡಿತರು, ಮೊದಲೇ ಯಕೃತ್ತು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳು, ಪಚನಾಂಗ ಯಾ ಹೃದಯದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವವರು ಮುಂತಾದವರಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡತೊಂದರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಹವರೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯರಾದವರು ತಾವು ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಗಳ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದುದೂ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳ ಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸದೇ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದರಿಂದ, ವೈದ್ಯರು ತಾವೇ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಔಷಧ ಕೋಶ ಅಥವಾ ಮೂವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಔಷಧ ಕೋಶಗಳಂತಹ (ನಾಲ್ಕನೇ ಆವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ: http://www.cdsco.nic.in/NFI_2011.pdf) ಆಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಕಠಿಣವಾದ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ಕೊಕ್ರೇನ್ ಸಹಯೋಗದಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವರದಿಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ.

ರೋಗಿಗಳ ಹಿತರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ‘ಬದಲಿ’ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳನ್ನೇ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ’ಬದಲಿ’ ಔಷಧಗಳಿಗೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಯುರ್ವೇದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಔಷಧವೂ ವಿಷವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 1:124-126). ಕೆಲವು ಔಷಧಗಳು ದೋಷಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅವನ್ನು ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದೂ, (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 1:67) ಕೆಲವು ಕೂಡಲೇ ತೊಂದರೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಾಲಾನಂತರ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದೂ (ಚಿಕಿತ್ಸಾಸ್ಥಾನ, 1:5) ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು, ಭಸ್ಮಗಳು, ಲೇಪಗಳು ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯವರ್ಧಕ ಪುಡಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಚರ್ಮ, ಹೃದಯ, ಯಕೃತ್ತು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳು, ನರಮಂಡಲ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವಾರು ವರದಿಗಳೂ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿವೆ. ಹೃದ್ರೋಗ, ಅಪಸ್ಮಾರಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲೂ, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅರಿವಳಿಕೆಗಾಗಿಯೂ ಬಳಸುವ ಹಲವು ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳು ‘ಬದಲಿ’ ಔಷಧಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಐರೋಪ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟ ಮುಂತಾದೆಡೆ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣವಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಔಷಧ ಮಾನಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಸ್ಥೆಯು 2003ರಿಂದಲೇ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿದೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದರೂ ಅವನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡದಿರುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡಕಾಗಿವೆ.

ಇಂದು ಆಯುರ್ವೇದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸ್ವರೂಪವು ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿರುವುದೂ ಚಿಂತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರು ತಾವೇ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ; 8000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವಾರ್ಷಿಕ 4000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಕೆಲವೊಂದು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಔಷಧಗಳಿಗಿಂತ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಸಾರವನ್ನಷ್ಟೇ ಬಳಸಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಮಾತ್ರೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತಾವು ಅಧ್ಯಯನವನ್ನೇ ಮಾಡದಿರುವ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ದೂಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವೆಂದು ಮುಷ್ಕರಕ್ಕೂ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತ ತಾವು ಕಲಿತಿರುವ ಔಷಧಗಳ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳತ್ತ ಕುರುಡಾಗಿ, ಅತ್ತ ತಮಗರಿವಿಲ್ಲದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಕಲಬೆರಕೆ ಹಾಗೂ ಕಳಪೆ ಗುಣಮಟ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಅಡ್ಡ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲವೆಂಬ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದು ತೊಂದರೆಗಳಾದರೂ ಗುರುತಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಿರಲಿ, ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳಿರಲಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕ ಔಷಧಗಳಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಮಾಹಿತಿಯು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಲಭ್ಯವಿದ್ದು, ಎಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಅವನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಾದರೂ ಗುರುತಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬದಲಿ ಔಷಧಗಳು ಅತಿ ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವ ಪೊಳ್ಳು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಔಷಧವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಏನೇ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಆ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ನುರಿತ ವೈದ್ಯರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು. ಬದಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ತಮ್ಮ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿ ರೋಗಿಗಳ ಹಿತ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಏಳನೇ ಬರಹ: ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವನೆಯು ಅಮಾನವೀಯ ದುರ್ಗುಣವೇ? [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ]

ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ಶರೀರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರಬೇಕು, ಭಾವನೆಗಳಿಗಲ್ಲ

‘ಅಯ್ಯೋ, ನಾನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ, ಸಾಯೋವರೆಗೂ ಮೀನು-ಮೊಟ್ಟೆ ಮುಟ್ಟಲಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಹಠವಾದಿಗಳೂ, ‘ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದು, ಆದರೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೊಡನೆ ಕೂರಲಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಠಾಧೀಶರೂ, ‘ಬಿಸಿಯೂಟದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ರೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಟ್ಟು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗ್ತಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಂತ್ರಿಗಳೂ, ‘ಮೀನು-ಮಾಂಸದ ವಾಸನೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವ ಪ್ರಗತಿಪರರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇತರರ ಊಟದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವುದೊಳ್ಳೆಯದು.

ಮನುಷ್ಯರು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳೇ? ಆಧುನಿಕ ಮಾನವ ವಿಕಾಸಗೊಂಡದ್ದು ಪೂರ್ವ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸೀಳು ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು 2 ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತವಿರುವ 700 ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಈ ಮೂಲ ಸಂತತಿಯಿಂದ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹತ್ತು ಗಂಡಸರು ಹಾಗೂ ಹದಿನೆಂಟು ಹೆಂಗಸರ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಳಗಿರುವ 20687 ವಂಶವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.99.99ರಷ್ಟು ಸಾಮ್ಯತೆ; ಎಲ್ಲರೊಂದೇ – ಮನುಜರು! ಮಾಂಸಾಹಾರವೇ ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ – ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪೂರ್ವಜರು ಆ ಕಣಿವೆಗಳ ಹಳ್ಳಕೊಳ್ಳಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನು, ಆಮೆ, ಮೊಸಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಜಲಚರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಭಕ್ಷಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಚುರುಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು; ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಗಳ ಪಾಲು ಶೇ. 60ರಷ್ಟು! ಮಾಂಸವನ್ನು ಸಿಗಿಯಲು ನಾವು ಬಳಸಿದ್ದು, ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೋರೆ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಚೂಪು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು, ಈಟಿ-ಭರ್ಜಿಗಳನ್ನು, ಚೂರಿ-ಮುಳ್ಳು ಚಮಚಗಳನ್ನು. ನಮ್ಮ ಪಚನಾಂಗದ ರಚನೆಯೂ ಮಿಶ್ರಾಹಾರಕ್ಕೆ ಪೂರಕ – ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಉದ್ದ, ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳಿಗಿಂತ ಗಿಡ್ಡ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ ಮೀನು-ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳು.

ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಹೊರಟ ಮಾನವರ ದಂಡು ಸುಮಾರು 60000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಭರತ ಖಂಡವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಸುಮಾರು 10000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ವಿವಿಧ ಜಲಚರಗಳು, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಆಹಾರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು 9000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೆಹರ್ ಘರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ (ಇಂದಿನ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ) ಗೋಧಿ, ಬಾರ್ಲಿಗಳಂತಹ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಕುರಿ, ಆಡು ಹಾಗೂ ಆಕಳುಗಳನ್ನು ಕೃಷಿಗಾಗಿಯೂ, ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಪಳಗಿಸಲಾಯಿತು. ಆಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅಂಡಲೆಯುವ ಬದಲು ಒಂದೆಡೆ ನೆಲೆ ನಿಂತು ಉತ್ಪಾದಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ನಾಗರಿಕತೆ ಹುಟ್ಟಿತು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯಿತು. ಸುಮಾರು 3500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯುರೇಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು; ಅವರ ಜೀವನಕ್ರಮಗಳೂ, ವೇದಗಳೂ ಬಂದವು, ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲು-ಕೀಳುಗಳೂ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಗಳೂ ಬೆಳೆದವು.

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಂಸವಿತ್ತು, ಅದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆನ್ನುವ ಅರಿವೂ ಇತ್ತು.(ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 11.7.1.3) ತಿನ್ನುವ ಮಾಂಸಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು, ಧಾನ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹಿಂಸೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪರಿವೆಯೂ ಇತ್ತು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿವಾರಣೋಪಾಯವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು; ತಪ್ಪಿದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ತಿನ್ನಲ್ಪಡಬೇಕಾದೀತು ಎಂದು ಆಹಾರಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಗೌರವವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು. (ಜೈಮಿನೀಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 1.42-44; ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, 12.9.1.1) ಮುಂದೆ ದೇವತೆಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನೂರುಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾರಣಹೋಮ ನಡೆಸುವ ಆಚರಣೆಗಳು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೇರಿದಾಗ ಪ್ರತಿರೋಧವೂ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಸುಮಾರು 2600 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಕರುಣೆ, ಅಹಿಂಸೆ, ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಹಾಗೂ ವಿರಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ ಜೈನ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದವರು ಮಾಂಸವನ್ನೂ, ಕೆಲ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಿದರು. ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೌತಮ ಬುದ್ಧರು ಅನಗತ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜೈನ, ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮಗಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ವೈದಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ ಸುಧಾರಣೆಗಳಾಗಿ,ಆಹಾರವನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಲಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ, ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ತಿನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ, ವಿಧಿಬಾಹಿರವಾಗಿ ತಿಂದರೆ ಮರಣಾನಂತರ ಈ ವಧಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ (5:28-33) ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕುರಾನ್ (2:172) ಹಾಗೂ ಬೈಬಲ್ (ಆದಿ ಕಾಂಡ, 9:3; ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಕಾಂಡ, 12:15) ಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ಅನುಮೋದನೆಯಿದ್ದು, ದೇವರು ಒದಗಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಸ್ಯ-ಮಾಂಸಗಳನ್ನು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ತಿನ್ನಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಿ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಶೇ. 95ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಶೇ. 45ರಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಶೇ. 88ರಷ್ಟು ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಂಸಾಹಾರದಿಂದ ತಾಮಸ ಗುಣವುಂಟಾಗಿ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆಯೇ? ಮಠಾಧೀಶರು, ಮಂತ್ರಿಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಯುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಯೋಗ ಪಂಡಿತರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಹಲವರೂ ಹಾಗನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನಿಜವಿದ್ದರೆ ಶೇ.95ರಷ್ಟು ಜನರು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಬೇಕಿತ್ತು! ಅಪ್ಪಟ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯೂ, ಪ್ರಾಣಿದಯಾಪರನೂ ಆಗಿದ್ದ ಹಿಟ್ಲರನಿಂದ ಆರು ಕೋಟಿ ಜನ ಸಾಯಬಾರದಿತ್ತು! ಹಾಗಾದರೆ, ಮಾಂಸಾಹಾರವು ತಾಮಸಿಕವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳೆಲ್ಲಿ? ಆಯುರ್ವೇದದ ಮೇರುಕೃತಿಗಳಾದ ಚರಕ ಸಂಹಿತೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 27) ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಹೃದಯ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 6) ಗಳಲ್ಲಿ 350ರಷ್ಟು ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳ ವಿವರಗಳಿದ್ದರೂ, ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸಿಕ ಯಾ ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರಗಳೆಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ 160ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಾಂಸ-ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ಗುಣಾವಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಮಾಂಸಾಹಾರದಷ್ಟು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಪೋಷಣೆ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ (ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ, 27:87). ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ತಾಮಸ ಗುಣವುಳ್ಳವನನ್ನು ಮೂಢ, ಪುಕ್ಕಲು, ಸೋಮಾರಿ, ಹೇಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರೂರಿಯೆಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ (ಶರೀರಸ್ಥಾನ, 4:36-40); ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈ ಮೂರು ಮನೋಗುಣಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತವೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆಂದಿಲ್ಲ.(ಶರೀರಸ್ಥಾನ, 8:16) ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ (17:8-10) ಈ ಮನೋಗುಣಗಳುಳ್ಳವರು ಬಯಸುವ ಆಹಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಹಾರದಿಂದ ಅಂತಹಾ ಗುಣಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೆಂದಾಗಲೀ, ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವುಳ್ಳವರು ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಾಗಲೀ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಿಜವೆಂದರೆ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ, ಆತಂಕ, ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಕೊರತೆ, ಕಲಿಕೆಯ ತೊಂದರೆಗಳು, ಮರೆಗುಳಿತನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೆಂದೂ, ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಗುವಿನ ಸ್ತನಪಾನದ ವೇಳೆ ಮೀನಿನ ಸೇವನೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆಂದೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಶ್ರುತಪಡಿಸಿವೆ. ಇದಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ, ಸಕ್ಕರೆಯ ಅತಿಸೇವನೆಯಿಂದ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯ, ಮಂಕುತನ ಹಾಗೂ ಹಲವಿಧದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದೂ ಈಗ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಸಾತ್ವಿಕ ಯಾವುದು, ತಾಮಸಿಕ ಯಾವುದು?

ಮಾಂಸಾಹಾರ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವೇ? ನಮಗೆ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ 45-60ಗ್ರಾಂ ಪ್ರೊಟೀನು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು, ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ. ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ, ಮಾಂಸಗಳಂತಹ ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣಗೊಂಡು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೀರಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಮಾಂಸಾಹಾರವು ನಮಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಅಮೈನೋ ಆಮ್ಲಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಕಬ್ಬಿಣ, ಸತು, ಬಿ-12 ಅನ್ನಾಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡರೆ, ಸಸ್ಯಜನ್ಯ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ (ಅಲರ್ಜಿ) ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ಕೆಲಸಗಳು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೂ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮೀನಿನೆಣ್ಣೆಯ ಮೇದೋ ಆಮ್ಲಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಯಾವುದೇ ಸಸ್ಯಾಹಾರದಲ್ಲೂ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಮೇದಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಪ್ರೊಟೀನುಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಗನೇ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.

ಮಾಂಸಾಹಾರದಿಂದ ರೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೂ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಹೃದಯಾಘಾತ ಮುಂತಾದ ಕಾಹಿಲೆಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳನ್ನೂ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಬಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನುವ ಸಕ್ಕರೆ, ಧಾನ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಹ ‘ಸಸ್ಯಾಹಾರದ’ ಬದಲಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನೂ, ಹಿತಮಿತವಾಗಿ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನೂ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಈಗಲೂ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಪ್ಪು-ಕಾಯಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಆದಿವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಆಧುನಿಕ ರೋಗಗಳ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಶರೀರಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ, ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವನೆಗೆ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮಗಳ ಹಂಗು ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಿರಲಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಪೌಷ್ಠಿಕತೆಯ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಾಕ್ಲೇಟು-ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಮೀನು-ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ. ’ಕೊಲ್ಲೆನಯ್ಯಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ, ಮೆಲ್ಲೆನಯ್ಯಾ ಬಾಯಿಚ್ಛೆಗೆ’ ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ನಾಯಿಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ವಪಚರನ್ನೂ, ‘ಎಡದ ಕೈಯಲಿ ಕತ್ತಿ, ಬಲದ ಕೈಯಲಿ ಮಾಂಸ, ಬಾಯಲಿ ಸುರೆಯ ಗಡಿಗೆ’ ಹೊತ್ತಿದ್ದವರನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ, ‘ಕೊರಳಲಿ ದೇವರಿರಲು’ ಅವರಲ್ಲೂ ಶಿವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾರ್ಶನಿಕ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಉದಾರತೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವೀಯ ಕಳಕಳಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಲಿ, ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

ಆರನೇ ಬರಹ: ಎಂಡಿ, ಎಮ್ಮೆಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಎಂಬಿಎ, ಎಮ್ಮೆಚ್ಯೆಗಳ ಮೂಗುದಾರ [ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ]

ಮಹಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಹಾರತಜ್ಞ್ರರ ಪಾರುಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನಷ್ಟ, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸಂಕಟ

ಅನ್ನ, ನೀರುಗಳಂತೆ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೆ ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೂ ಲಾಭಕೋರನಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕೈ ಬಿಡುತ್ತಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳು ಖಾಸಗೀಕರಣಗೊಂಡಂತೆ ವ್ಯವಹಾರದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದೆ; ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಪಲ್ಲಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೇಜಿನ ಹಿಂದೆ ಎಂಬಿಎ, ಮುಂದೆ ಎಂಡಿ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಶೇ. 75 ರಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ಖಾಸಗಿ ವಲಯದಲ್ಲಿದೆ. ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹೂಡಿಕೆಯು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿ ಸುಮಾರು 60 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟಾಗಿದ್ದರೆ, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವ್ಯವಹಾರವೂ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಕಾರ, ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗ ದೊಡ್ಡ ವಹಿವಾಟಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆಯಿಡುತ್ತಿವೆ. ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ನಂತಹ ಅತಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಹೂಡಿಕೆದಾರರೂ ಇತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪೈಪೋಟಿಯಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಬೀಜಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯು ಆರೋಗ್ಯ ಉದ್ದಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದಿಮೆಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಹಾಕಿದ ದುಡ್ಡಿನ ಗತಿಯೇನಾದೀತು? ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ತರಬೇತಾದ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕೋಟಿ ಲೆಕ್ಕದ ಈ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಬಲದಿಂದಲೇ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಹುತೇಕರು ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ, ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸವಾಲುಗಳು, ಉನ್ನತ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಗೌರವಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಪರಿಗಣಿಸಿರುತ್ತಾರಲ್ಲದೆ, ಅದರ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಲಾಭಗಳನ್ನಲ್ಲ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ವೇಳೆಯೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ತರಬೇತಿಯು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅನೇಕ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ-ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಲೀ, ಕೌಶಲ್ಯಗಳಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯೂ, ವಿವಿಧ ನಿರ್ಬಂಧಗಳೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಲಾಭದಾಯಕ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ತೊಡಕಾಗಬಹುದು. ವೈದ್ಯರಾದವರು ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಅನುಭವಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವುದು, ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವುದು, ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗದಿರುವುದು, ಅನುಕಂಪ, ನೇರ ನಡೆನುಡಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಗುಣವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಬಹುದು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಔಷಧಗಳು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಂತಹಾ ವಿಶೇಷ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ರೋಗಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನೂ, ಒಳಿತು-ಕೆಡುಕುಗಳನ್ನೂ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ, ರೋಗಿಯ ಹಿತದಷ್ಠಿಯಿಂದ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸುವ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವೈದ್ಯರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಎರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಲಾಭ ಗಳಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಲಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವೈದ್ಯರಿಲ್ಲದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಮಹಾಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಸುಲಭೋಪಾಯವೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟು, ದಿನನಿತ್ಯದ ಆಡಳಿತವನ್ನೂ, ಹಣಕಾಸಿನ ವಹಿವಾಟನ್ನೂ ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಇಂದು ಮುಖ್ಯ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿ, ಮುಖ್ಯ ವಿತ್ತಾಧಿಕಾರಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿರುವವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತರಾಗುವ ಈ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ವೈದ್ಯರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ನೇಮಕಾತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಉಪಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಇಂದು ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆಗೆ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಉದ್ದಿಮೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಶ್ರಮ ವಿಭಜನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯು ದೊಡ್ಡದಾದಷ್ಟು ವೈದ್ಯರ ಪಾತ್ರವು ಕಿರಿದಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಿದೆ.

ಈ ವ್ಯವಹಾರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿರದೆ, ವ್ಯವಹಾರ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ತರಬೇತಾದವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವೈದ್ಯವತ್ತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳಾಗಲೀ, ಆದರ್ಶಗಳಾಗಲೀ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಜಗತ್ತಿನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಜನರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಹೊಸ ಹೊಸ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣಬಹುದು. ಒಂದೊಂದು ರೋಗದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಯೋಜನೆಗಳು, ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಬೀದಿ ಬದಿಯ ಮಹಾಫಲಕಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮ ವರದಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೇ ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೂ ಆಯ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವತ್ತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಆರೋಗ್ಯವಿಮೆಯೂ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದರಿಂದ, ವಿಮಾದಾರರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೂ ಈ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ವಿಮಾ ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲೂ, ವಿಮಾ ಕಂಪೆನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನ ನಡೆಸುವುದರಲ್ಲೂ ನಿಷ್ಣಾತರಾದ ವಿಶೇಷಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಸರಕಾರವು ಕೈಬಿಟ್ಟ ರಾಜ್ಯ ವಿಮಾ ಸೌಲಭ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಹಾಗೂ ನಿವೃತ್ತರು, ಯಶಸ್ವಿನಿ ಮುಂತಾದ ಯೋಜನೆಗಳ ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಈ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಒಳಹರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೂ ಚೌಕಾಸಿಗೆ ಎಡೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ದರಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ, ಯಾವ ಯಾವ ವೈದ್ಯರಿಂದ, ಯಾವ ಯಾವ ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಆದಾಯವು ಬರುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಖರವಾಗಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಈ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ, ಖರ್ಚನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಔಷಧಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುವುದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಯಾ ಕೆಲವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ವಹಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಇಂದಿನ ಮಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ತಮ್ಮ ಮಹಾಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವಂತಾಗಿದೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ರೋಗಿಗಳು ಬರುವುದು ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಲ್ಲ, ವ್ಯವಹಾರ ತಜ್ಞರ ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಾಭವು ಹೆಚ್ಚಬಹುದಾದರೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ರೋಗಿಗಳಿಗಾಗಲೀ, ನೀಡುವ ವೈದ್ಯರಿಗಾಗಲೀ ಏನಾದರೂ ಲಾಭವಿದೆಯೇ? ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸುಗಮವಾದ ಆಡಳಿತದ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಆಯವ್ಯಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಣಯಗಳಲ್ಲೂ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರತೊಡಗಿದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ಣಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತದವರು ನೇರವಾಗಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ನಿರ್ಣಯಗಳೂ, ವರ್ತನೆಗಳೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನೂ ಗಣಕೀಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತೀ ವೈದ್ಯರು ಮಾಡಿಸಿರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಬರೆದಿರುವ ಔಷಧಗಳು, ಒಳರೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಆದಾಯವನ್ನು ಅತಿ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯು ವೈದ್ಯನನ್ನು ಕರೆದು, ತನ್ನೆದುರಿನ ಗಣಕಯಂತ್ರದ ಕೀಲಿಯೊಂದನ್ನೊತ್ತಿ, ಡಾಕ್ಟರ್, ನಾವು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಆದಾಯ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದರಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಸ್ಥೈರ್ಯವುಳ್ಳವರು, ಆದರ್ಶಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದವರು, ವತ್ತಿಸಂಹಿತೆಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗುಳ್ಳವರು ಅಂತಹಾ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊರನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಅದನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಲಿತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು, ಹೊಸ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಉದ್ದುದ್ದ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಳಗೆ ದಾಖಲಿಸುವುದು, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತಿಜೋರಿಯನ್ನೂ, ತಮ್ಮ ಚೀಲವನ್ನೂ ತುಂಬಿಸುವುದು ಅವರ ದೈನಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಮೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ’ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಇಂತಹಾ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ವಿಮೆಯಿಲ್ಲದವರೂ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡರೆ ಅವರ ಕಿಸೆಯೇ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಎರಡು ದಿನಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಚೆಲ್ಲುವ ಪಾಡು ರೋಗಿಯದ್ದಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗೆ ತಾವೇನು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ರೋಗಿಯಿಂದ ತಮಗೇನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದರಿಂದ, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಗಲಲ್ಲಿ ಮರ್ಸಿಡಿಸ್ ಕಾರಲ್ಲಿ ತಿರುಗುವ ಭಾಗ್ಯವೊಲಿದರೂ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಕುಟುಕಿದಾಗ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತದೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸರಕಾರವು ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಾಗ ವೈದ್ಯರು ನೌಕರರಾಗುತ್ತಾರೆ, ರೋಗಿಗಳು ಗ್ರಾಹಕರಾಗುತ್ತಾರೆ, ನಾಣ್ಯಗಳ ಸದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ನಡುವಿನ ಮಾನವೀಯ ಸ್ಪಂದನದ ಸದ್ದಡಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗಬೇಕಾದರೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿಯು ಹೆಚ್ಚಬೇಕು, ವೈದ್ಯರ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯು ಎದ್ದೇಳಬೇಕು.

ಐದನೇ ಬರಹ: ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದಲೂ ಹತರಾಗುವ ಪಾಡು ನಮ್ಮದು [ಆಗಸ್ಟ್ 22, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ

ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತರು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತರೆ, ಡೆಂಗೀ ಪೀಡಿತರು ಅನಗತ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಡುವ ಕೆಲವು ರೋಗಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದು ದೃಢಗೊಂಡು ಸುಮಾರು ನೂರೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಮಲೇರಿಯಾವು ಹೆಣ್ಣು ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದ ಹರಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ರೊನಾಲ್ಡ್ ರಾಸ್ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಆಗಸ್ಟ್ 20ಕ್ಕೆ 115 ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳು ಬಂದು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಈಗ ಹಲವು ಸೋಂಕುಗಳನ್ನೂ, ಸೋಂಕುವಾಹಕ ಕೀಟಗಳನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಉಪಾಯಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರು ವಿಧವಿಧದ ಸೋಂಕುಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಜನ ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯಿಂದ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಜಯಿಸಬಲ್ಲೆನೆಂದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಈಗ ಮಲೇರಿಯಾ ಹಾಗೂ ಡೆಂಗೀ ಸೋಂಕುಗಳು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ದೇಶದ ಹಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿವೆ, ಹಲವು ಸಾವು-ನೋವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಉಷ್ಣವಲಯದ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 15-25 ಕೋಟಿ ಜನ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದಲೂ, 5-10 ಕೋಟಿ ಜನ ಡೆಂಗೀಯಿಂದಲೂ ಬಳಲುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು 10 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದಲೂ, 25000ದಷ್ಟು ಜನ ಡೆಂಗೀಯಿಂದಲೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪೈಕಿ ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡದಲ್ಲಾದರೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಡೆಂಗೀ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಭಾರತವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿಯಂತೆ 2011ರಲ್ಲಿ 13 ಲಕ್ಷ ಜನರು ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಆ ಪೈಕಿ 753 ಜನ ಅದರಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು ಎನ್ನಲಾಗಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು 20-30 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಂಗಳೂರು ನಗರವು ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳುಳ್ಳ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಮಂಗಳೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದಂತೆ ರಾಜ್ಯದ ಹಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಡೆಂಗೀ ಸೋಂಕು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದು, ಕೆಲವರು ಈಗಾಗಲೇ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಗಳಾಗಿವೆ.

ಇವೆರಡು ಸೋಂಕುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹಲವು ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿವೆ, ಕೆಲವು ಭಿನ್ನತೆಗಳೂ ಇವೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗವು ಪ್ಲಾಸ್ಮೋಡಿಯಾ ಎಂಬ ಪರೋಪಜೀವಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದರೆ, ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ವೈರಸ್ ನಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಾಡುವ ಐದು ಬಗೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಮೋಡಿಯಾಗಳ ಪೈಕಿ ವೈವಾಕ್ಸ್ ಹಾಗೂ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಂ ಎಂಬೆರಡು ವಿಧಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಡೆಂಗೀ ವೈರಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಹಾಗೂ ಮೂರನೇ ವಿಧದ ವೈರಸ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೋಂಕುಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಸೋಂಕನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಅನಾಫಿಲಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಹರಡಿದರೆ, ಡೆಂಗೀಯನ್ನು ಈಡಿಸ್ ಜಾತಿಯ ಹೆಣ್ಣುಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಹರಡುತ್ತವೆ. ಅನಾಫಿಲಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಯು ನಡುರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಚುಚ್ಚಿದರೆ, ಈಡಿಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದಾಗ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ; ರಾತ್ರಿ ಮಲೇರಿಯಾದ ಭಯ, ಹಗಲಲ್ಲಿ ಡೆಂಗೀಯ ಅಪಾಯ!

ಸೋಂಕುಳ್ಳ ಸೊಳ್ಳೆಯು ಕಚ್ಚಿದ 8-10 ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಮಲೇರಿಯಾ ಲಕ್ಷಣಗಳು ತೊಡಗಿದರೆ, ಡೆಂಗೀ ಲಕ್ಷಣಗಳು ತೊಡಗಲು 4-7 ದಿನಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ಮಲೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಳಿ ಹಾಗೂ ನಡುಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು-ಬಿಟ್ಟು ಬರುವ ಜ್ವರವಿದ್ದರೆ, ಡೆಂಗೀಯಲ್ಲಿ 2-7 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ನಿರಂತರವಾದ ಜ್ವರವಿರುತ್ತದೆ. ಮಲೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ತಲೆನೋವು, ವಾಂತಿ, ಒಣ ಕೆಮ್ಮು ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇರಬಹುದು. ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತವಾದ ಬೆನ್ನುನೋವು, ತಲೆನೋವು ಹಾಗೂ ಸ್ನಾಯುಗಳ ನೋವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳಿಸುವಾಗಲೂ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ; ವಾಕರಿಕೆ ಯಾ ವಾಂತಿಯೂ ಇರಬಹುದು. ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರದಲ್ಲಿ ಮುಖ ಹಾಗೂ ಇಡೀ ದೇಹದ ಚರ್ಮವು ನಸುಗೆಂಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಕೈಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅಷ್ಟು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಸುಗೆಂಪು ಚರ್ಮವು ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡು ಕೈಯ ಅಚ್ಚು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಗಂಟಲಿನೊಳಗೂ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ವಾರದೊಳಗೆ ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲುಗಳ ಚರ್ಮದಡಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಸೋರಿಕೆಯಾಗಿ ಕೆಂಪಾದ ಕಲೆಗಳೂ, ದೇಹದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನವಿರಾದ ದಡಿಕೆಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುವು ಹೊಕ್ಕಿದಾಗ ಅದನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿ ಸೋಂಕನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ವೈರಸ್ ಜನ್ಯ ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ಹೆಚ್ಚಿನವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಔಷಧಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಗುಣಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಮಲೇರಿಯಾದ ಪರೋಪಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಡೆದೋಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ರೋಗರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗವು ಗುಣಹೊಂದಬೇಕಾದರೆ ಆ ಪರೋಪಜೀವಿಯನ್ನು ನಾಶ ಪಡಿಸುವ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ವರವಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೇ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಸೋಂಕನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಗುಣ ಹೊಂದುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನವರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ದೃಢ ಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗಿವೆಯಾದರೂ, ಅವು ಸಾಕಷ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯೂ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ.

ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಸೋಂಕಿರುವುದು ದೃಢಗೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಮಲೇರಿಯಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು. ಮಲೇರಿಯಾದ ಪತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ವಿಳಂಬವಾದರೆ ರೋಗವು ಬಿಗಡಾಯಿಸಿ ಸಾವಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಶೇ. 3-6 ರಷ್ಟು ಮಲೇರಿಯಾ (ಅದರಲ್ಲೂ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಂ) ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೆದುಳು, ಶ್ವಾಸಾಂಗ, ಯಕೃತ್ತು, ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳು ಮುಂತಾದ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿ ಕುಂಠಿತ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ, ತೀವ್ರವಾದ ಕಾಮಾಲೆ ಯಾ ರಕ್ತಕೊರೆ, ಮೂತ್ರದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಮವಾದ ಹಾಗೂ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಲೇರಿಯಾ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ದುರ್ಲಭವಾಗಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯ, ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಅಜ್ಞಾನಗಳೇ ಶೇ. ತೊಂಭತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜ್ವರ ನಿವಾರಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ವೈರಾಣುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಜ್ವರದ ಏಟನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜ್ವರ, ಮೈಕೈನೋವು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಡೆಂಗೀಯಲ್ಲಿ ಯಕೃತ್ತಿನ ತೊಂದರೆಗಳು, ರಕ್ತಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆ, ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಡೆಂಗೀ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವವರು ಜ್ವರ ಹಾಗೂ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಆದಷ್ಟು ದೂರವಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರದಲ್ಲೂ ಶೇ. 5ರಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ರಕ್ತನಾಳಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳುಂಟಾಗಬಹುದು. ವಾರದೊಳಗೆ ಡೆಂಗೀ ಜ್ವರವು ಇಳಿದರೂ, ನಂತರದ 24-48 ಗಂಟೆಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು, ವಾಂತಿ, ಬಾಯಿ ಹಾಗೂ ಒಸಡುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವ, ವಿಪರೀತವಾದ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ತಳಮಳ, ಎದೆ ಹಾಗೂ ಉದರಗಳಲ್ಲಿ ದ್ರವ ಸಂಗ್ರಹ, ಯಕೃತ್ತಿನ ಹಿರಿದಾಗುವಿಕೆ, ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆ ಹಾಗೂ ರಕ್ತಸಾಂದ್ರತೆಯ ಹೆಚ್ಚಳ ಮುಂತಾದ ತೊಂದರೆಗಳಿರುವ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ನಂತರದ 48-72 ಗಂಟೆಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಸೋರಿಕೆಯು ಮುಂದುವರಿದರೆ ರಕ್ತದೊತ್ತಡವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಳಿದು ಆಘಾತದ ಸ್ಥಿತಿಯುಂಟಾಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ರಕ್ತಸ್ರಾವವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ಅಂತಹಾ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅತಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಲವಣ ದ್ರಾವಣಗಳ ಪೂರಣವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತಸ್ರಾವವು ತೀವ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ ರಕ್ತದ ಮರುಪೂರಣವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಡೆಂಗೀ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಲವಣ ದ್ರಾವಣ, ರಕ್ತ ಯಾ ಪ್ಲೇಟ್ಲೆಟ್ ಗಳನ್ನು ಪೂರಣ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಒಳಿತಿಗಿಂತಲೂ ಹಾನಿಯೇ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. (ನೋಡಿ: http://whqlibdoc.who.int/publications/2009/9789241547871_eng.pdf)

ಮಲೇರಿಯಾ ಹಾಗೂ ಡೆಂಗೀಗಳೆರಡನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹರಡುವ ಸೊಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಹಾರುವ ಬಲಿತ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಿಂತ ನೀರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಸೊಳ್ಳೆಮರಿಗಳನ್ನು ನಾಶ ಪಡಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸ. ಅನಾಫಿಲಸ್ ಹಾಗೂ ಈಡಿಸ್ ಸೊಳ್ಳೆಗಳೆರಡೂ ನಿಂತಿರುವ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರಲ್ಲೇ ಮೊಟ್ಟೆಯಿಡುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಎಸೆದಿರುವ ಬಾಟಲುಗಳು, ಡಬ್ಬಗಳು, ಎಳನೀರಿನ ಚಿಪ್ಪುಗಳು, ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೋರ್ವ ನಾಗರಿಕನೂ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಂದರಿತು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೀರು ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶಗಳಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಕ್ರಮಗಳಷ್ಟೇ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲವು. ಐವತ್ತು-ಅರುವತ್ತರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ತೋರಿದ್ದ ಹುರುಪು ಈಗ ಅದೆಲ್ಲೋ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದು, ಆಡಳಿತದ ಆಲಸ್ಯವು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿಸಿವೆ. ಜನರೂ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ ದುಡಿಯದಿದ್ದರೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದ ಹತರಾಗುವ ಪಾಡನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದು.

ನಾಲ್ಕನೇ ಬರಹ: ಭಯದ ಉರುಳಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ [ಆಗಸ್ಟ್ 8, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ]

ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಆತಂಕಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳು ಬಲಿಯಾಗಬೇಕೆ?

ಆರೋಗ್ಯ ಅಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಸ್ಥಿತಿ ಎನ್ನುವುದು 1946ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು ನೀಡಿರುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ. ಜುಲೈ 28ರಂದು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಜನರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ ಪುಂಡರು ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಏಟು ತಿಂದವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಹಾನಿಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಘಾಸಿಗೊಂಡು ನಲುಗಿದೆ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಾ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಸ್ಸು-ರಿಕ್ಷಾಗಳಲ್ಲೂ ಪುಂಡುಪಡೆಗಳು ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆಯದಂತೆ, ಒಬ್ಬರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡದಂತೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುತ್ತಿರುವುದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರೂ ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲೇ ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ.

ಇಂತಹ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಅವನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾಳಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ಹತ್ತು ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ದಾಳಿಗೊಳಗಾದವರಿಗೇ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಆಗ್ರಹಿಸುವ ಋಷಿ-ಮುನಿಗಳೂ, ದಾಳಿಗೊಳಗಾದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೇ ದೂಷಿಸುವ ಮಹಿಳಾ ಆಯೋಗದವರೂ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಗುಮ್ಮನನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಹೆತ್ತವರೂ, ದಾಳಿಗೊಳಗಾದವರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯಹನನ ಮಾಡುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ದಾಳಿಕೋರರ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವು ಸಫಲವಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳಾಗಿದ್ದು, ಸತ್ಯ ಸತ್ತು, ಅಪರಾಧಿಗಳು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.

ಇಂತಹಾ ದಾಳಿಗಳು ಯಾಕಾಗುತ್ತವೆ? ಅವನ್ನು ನಡೆಸುವವರ ಮನೋಗತವೇನು? ಅಮೆರಿಕಾದ ಸ್ಟಾನ್ ಫೋರ್ಡ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಂಘಿಕ ವರ್ತನೆಯ ತಜ್ಞರಾದ ಜಾನ್ ಜಾಸ್ಟ್ ಮತ್ತವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಮೇ 2003ರಲ್ಲಿ ಸೈಕಾಲಾಜಿಕಲ್ ಬುಲೆಟಿನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆ’ ಎನ್ನುವ ಲೇಖನವು ಬಲಪಂಥೀಯ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ಮನದೊಳಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಇಣುಕು ನೋಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅವರೆನ್ನುವಂತೆ, ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಭಯ, ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆ, ವಿಚಾರಹೀನ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಸಂದಿಗ್ಧತೆ ಹಾಗೂ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದ ಅಸಹನೆ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅವರು ಬದಲಾವಣೆಯ ವಿರೋಧಿಗಳೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ಸಮರ್ಥಕರೂ ಆಗಿದ್ದು, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಆತಂಕದಿಂದ ಸದಾ ಪ್ರಚೋದಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೊಂದೇ ಜಗತ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕಷ್ಟೇ ಆಲೋಚಿಸುವ ಅವರಿಗೆ ತಾವು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಧರ್ಮ, ಅದೇ ನೈತಿಕತೆ, ಅದೇ ಕಾನೂನು, ತಮಗನಿಸಿದ್ದಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯೆ, ಉಳಿದದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಜಡವಾದ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾಜದ ಗತಿಶೀಲ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೂ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರವಾದ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಹಲವು ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದರೂ, ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸುಸಂಗತವಾದ ಸಮರ್ಥನೆಗಳಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ಅಗತ್ಯವು ಅವರಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸಂಕುಚಿತ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊಂದದಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿ, ಭಯಾನಕ’, ಮಾರಣಾಂತಿಕ’. ದುಷ್ಟ’, ಭಯೋತ್ಪಾದಕ’, ರಾಕ್ಷಸೀಯ’ವಾಗಿ, ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ, ಇಲಿಯಿಲ್ಲದಲ್ಲೂ ಹುಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಆತಂಕವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವಾಗ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ವೈಚಾರಿಕ ವಿವರಣೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಸೋಗಲಾಡಿತನ ಹಾಗೂ ಜಾಣ ಮರೆವುಗಳೇ ರಕ್ತಗತವಾಗಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಸಂಗತ ವಾದಗಳನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸಲು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ರಾಮ, ಗಾಂಧಿ, ವಿವೇಕಾನಂದ, ವೇದ, ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಿ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿಂದ ಉದ್ದುದ್ದನೆಯ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನೆತ್ತಿ ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುವುದು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ವೈರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ’ ವನ್ನೂ, ಹೊಡಿ, ಬಡಿ, ಕಡಿ’ ಗಲಾಟೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದು ಅವರ ನಿತ್ಯಕರ್ಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆಗಳು, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು ತೀರಾ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಂದ ನೈತಿಕತೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಲೀ, ಅನ್ಯರಿಗೆ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಒಂದಿಬ್ಬರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯ್ದು ಇಡೀ ಸಮಾಜಕ್ಕೇ ಅವರು ತೊಂದರೆಯುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಂತ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೇ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ-ಬಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದವರ ಬವಣೆಗಿಂತ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಬಟ್ಟೆಯ ಉದ್ದವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯನ್ನು ಕಾಡುವ ಬರಗಾಲಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಜನರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಮುಕ್ಕಾಲಂಶ ಭಾರತೀಯರ ತೀವ್ರ ಬಡತನಕ್ಕಿಂತ ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಆಗುವ ಮತಾಂತರಗಳೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ಗಂಡಾಂತರವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಮಾತುಮಾತಿಗೆ ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ದೇಶದ ಅದಿರು, ಮರಳು, ಮರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೂರೆಗೈದು, ತೆರಿಗೆಯನ್ನೂ ವಂಚಿಸಿ, ಕಾನೂನನ್ನೂ ಭಂಜಿಸುವಾಗ ದೇಶದ ಹಂಗು ಇವರನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾತೆ, ಭಗಿನಿ, ಗೋಮಾತೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಊರಿಡೀ ದೀಪ ಹೊತ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವಿರುವ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯುವಾಗ ಮಾತೄಭಕ್ತಿ, ಭಗಿನಿಪ್ರೀತಿಗಳು ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಈ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನಕ್ಕೆ ಜನ ಮರುಳಾಗಿ, ಅವರ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ ಸಮರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ? ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ಜನರ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನೂ, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಆತಂಕಗಳನ್ನೂ, ಚಂಚಲತೆಯನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತಟ್ಟುವಂತೆ ತಮ್ಮ ವಾದಸರಣಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಾದಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸರಿಯೆಂದೂ, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅತಿಶಕ್ಯವೆಂದೂ ಅನಿಸುವುದರಿಂದ ಜನರು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಇವೇ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಶತ್ರುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೂಡಲೆಳಸುವ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಂಚೂಣಿಯ ಪದಾತಿಗಳೂ ದೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಕೆಳವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿರುವ, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಹತಾಶರಾಗಿರುವ ಯುವಕರು ಇಂತಹಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ನಾಯಕತ್ವದ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರಚಾರ ಹಾಗೂ ಖ್ಯಾತಿಯ ಗೀಳು, ಬೆದರಿಸಿ ಹಣಗಿಟ್ಟಿಸುವ ಅವಕಾಶ, ಶರಾಬಿನ ಅಮಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಈ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ ಕಂಡು ಬಾರದ ಸ್ತ್ರೀದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪಿಡುಗು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಪಂದನದ ಕೊರತೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಅಸೂಯೆ, ಸೂಕ್ತ ಸಂಗಾತಿ ದೊರೆಯದಿರುವ ಹತಾಶೆ, ಪುರುಷತ್ವದ ಅಹಮಿಕೆ, ಧರ್ಮಾಂಧತೆ, ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವ ಹಠ, ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪ್ರಭಾವ, ಮದ್ಯವ್ಯಸನ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ಆತಂಕಕ್ಕೀಡಾಗಿರುವುದು ಈ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ಜೊತೆಗೆ, ಜನರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಮಟ್ಟವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು, ದೇವರು-ಧರ್ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಇಳಿಯುತ್ತಿರುವುದು, ವಿಚಾರವಾದಿ ಚಳವಳಿಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಚಿಂತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಊರ ಹೊರಗೆ ದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅಸ್ಪಶ್ಯರು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಬಲದಿಂದ ಓದುವಂತಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿರುವುದೂ ಇವರ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂತರ್ಜಾತೀಯ, ಅಂತರ್ಧರ್ಮೀಯ ವಿವಾಹಗಳು ಹಾಗೂ ಕೂಡುಬಾಳ್ವೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸರಕಾರಗಳಿಂದಲೂ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನುಂಗಲಾಗದ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಆತಂಕಗಳಿಗೂ, ನೈತಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆಸುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೂ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದತ್ತವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳು ಬಲಿಯಾಗಬೇಕೆ? ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಮುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲೂ ಜಾತಿ, ವರ್ಣ, ಧರ್ಮ, ಪಂಗಡ, ಲಿಂಗ, ಪ್ರದೇಶಗಳ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವ ಭಾರತೀಯನಿಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಹಕ್ಕು, ಸಮಾನತೆಯ ಹಕ್ಕು, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಕ್ಕು, ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಸಭೆ ಸೇರುವ ಹಕ್ಕು, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಯಾ ಆಚರಿಸದಿರುವ ಹಕ್ಕು, ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹಕ್ಕುಗಳು ನಮಗಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹದಿನೆಂಟು ವಯಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲರೂ ವಯಸ್ಕರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಪರಸ್ಪರ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದ ಲೈಂಗಿಕಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರು ವಿವಾಹವನ್ನೂ ಆಗಬಹುದು, ವಿವಾಹವಾಗದೆಯೂ ಕೂಡಿ ಬಾಳಬಹುದು.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅನುಭವಿಸುವ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ; ಸರಕಾರಗಳೂ, ಪೋಲೀಸರೂ ನಮ್ಮೀ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕು. ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ, ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೈತಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಸಭ್ಯತೆಗಳಿಗಿಂತ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನೈತಿಕತೆಗೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವೆನ್ನುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಸಂಸ್ಕತಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅನ್ಯರ ಭಾವನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕತಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ದಾಳಿ ನಡೆಸುವಂತಿಲ್ಲ ? ಅವರವರ ಭಾವನೆಗಳೂ, ಸಂಸ್ಕತಿಗಳೂ ಅವರವರಿಗೆ. ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ, ಋಷಿಮುನಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಮಠಮಂದಿರಗಳ ಸಂಸ್ಕತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಸಾವಿರಾರು ಜಾತಿ-ಪಂಗಡಗಳಿರುವ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮನೆಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಸಂಸ್ಕತಿಯಿರುವಾಗ ಸಂಸ್ಕತಿ ರಕ್ಷಣೆಯೆನ್ನುವುದು ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿ, ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿ ನಡವಳಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾನೂನು ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಅಥವಾ ಪೋಲೀಸರು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದ್ದರಿಂದ ತಾವೇ ದಾಳಿ ನಡೆಸಬೇಕಾಯಿತೆನ್ನುವುದು ಬಲಪಂಥೀಯ ಎಡೆಬಿಡಂಗಿತನದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಕರಾರೆತ್ತುವವರಿಗೆ ಇರುವ ಒಂದೇ ದಾರಿಯೆಂದರೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಬಹುಮತವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು; ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ತೆಪ್ಪಗಿರಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇವರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ, ವೈಭೋಗವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಈಗದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮ-ದೇವರ ಸೊಲ್ಲಿಲ್ಲದ, ಸರ್ವರಿಗೂ ಸಮಬಾಳನ್ನಿತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನವೂ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಜಯಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಪಣ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರದಾಗಬೇಕು.

ಮೂರನೇ ಬರಹ: ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೆರೆಡು ಕೋಟಿ ಪ್ರಯೋಗ ಪಶುಗಳು [ಜುಲೈ 25, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ] [ನೋಡಿ]

ಒಂದಿಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವೂ ಒಂದಷ್ಟು ಅಜ್ಞಾನವೂ ಮೇಳೈಸಿರುವ ಭಾರತದಲ್ಲೀಗ ಔಷಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುವರ್ಣಯುಗ

ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಕೋಟಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ. ಬೃಹತ್ ಮಾರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಇದು ಗ್ರಾಹಕರ ಸಂಖ್ಯೆಯಾದರೆ, ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುವ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇದು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ದಕ್ಕುವ, ಆಟಕ್ಕಿದ್ದು, ಲೆಕ್ಕ ಕೇಳದ ಪ್ರಯೋಗಪಶುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ವಿದೇಶಿ ಕಂಪೆನಿಗಳು ನಮ್ಮ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ದೋಚಿ, ಅಲ್ಪಸಂಬಳಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡಾದ ಬಳಿಕ ಇದೀಗ ನಮ್ಮವರ ದೇಹಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರದಿ. ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶೋಧನಾ ಗುತ್ತಿಗೆ ಸಂಸ್ಥೆಯನುಸಾರ ಅಂತಹಾ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಭಾರತವು ಸ್ವರ್ಗಸದೃಶ.

ಈ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಅಂತಹದೊಂದು ಪ್ರಯೋಗಪಶುವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ವೈದ್ಯರು ಹೊಸ ಔಷಧವನ್ನು ಚಂದದ ಬಾಟಲಲ್ಲಿಟ್ಟು ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಗದಿತ ದಿನಗಳಂದು ನೀವು ಅವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ರಕ್ತ, ಮೂತ್ರ, ಇಸಿಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿಗದಿತ ದಿನದಂದು ಹೋಗಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಅತ್ತಲಿಂದ ನಿಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾದ ಕರೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೀವು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಅವರೇ ನಿಮಗೊಂದಿಷ್ಟು ನೀಡಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೋ ಔಷಧದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ, ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ, ನೀವೂ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗಪಶುವಾಗಿದ್ದೀರೆಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು.

ಇಂದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ಇಂತಹಾ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂದು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸುಮಾರು 3000ದಷ್ಟು ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 20ರಷ್ಟು ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯೆಂದೂ, ಈ ವ್ಯವಹಾರದ ಮೌಲ್ಯವು ಸುಮಾರು 2200 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅದು ಶೇ. 30ರಷ್ಟು ವೄದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದೂ ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಹೊಸ ಔಷಧವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೂ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ, ವಿವಿಧ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತರಬೇಕಾದರೆ ಒಂದರಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಉಳಿತಾಯವಾಗುವುದರಿಂದ ಇದೊಂದು ಸ್ವರ್ಗದಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನೂ, ದುಬಾರಿ ವೆಚ್ಚವನ್ನೂ ಉಳಿಸುವ ‘ರಕ್ಷಕರಾಗಿ’ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬೆರಣಿಕೆಯ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಲಾಭವೇ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿರುವ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರದಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಹಕಾರವೂ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಸ್ವರ್ಗಸುಖವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಔಷಧ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಾಧನ ಕಾಯಿದೆ (1945)ಯಲ್ಲಿ ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಔಷಧಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬಹುದೆನ್ನುವ ನಿರ್ಬಂಧವಿತ್ತು. ಆದರೆ 2005ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ಯಾವುದೇ ಔಷಧವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ಭಾರತೀಯ ಔಷಧ ನಿಯಂತ್ರಣಾ ಮಹಾನಿರ್ದೇಶಕರು ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಔಷಧ ಮಾನಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೃದು ಧೋರಣೆಗಳು ಈ ಸ್ವರ್ಗದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.

ಈ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವೂ ಇದೆ, ಅಜ್ಞಾನವೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ; ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳೂ ಇವೆ, ಆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಕೈಗೆಟಕದಿರುವ ಜನಕೋಟಿಯೂ ಇದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳೂ, ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಘಟಿಸಬಲ್ಲ ಆಡಳಿತ ನಿಪುಣರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟಿರುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ವರದಾನವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ಸಣ್ಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ, ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲೂ ನಡೆಯತೊಡಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ ಈಗ ಖಾಸಗಿ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಗಳಾಗಿವೆ. ಅನಕ್ಷರತೆ, ಬಡತನ, ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳ ಕೊರತೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮವರು ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ವೈದ್ಯರ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ಅವರ ಸಿಹಿಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಉಚಿತವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುವ ಕರಾರು ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದುವ ಯಾ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಹಿಯನ್ನೋ, ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟನ್ನೋ ಒತ್ತಿ ಅತಿ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳಿಂದ ವೃದ್ಧರವರೆಗೆ, ನಗರವಾಸಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಿನ್ನದಿದ್ದ ಆದಿವಾಸಿಗಳವರೆಗೆ, ನರಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಗಳಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗಿಗಳವೆರೆಗೆ, ಅಷ್ಟೇಕೆ, ಭೋಪಾಲ ಅನಿಲ ದುರಂತದ ಸಂತೃಸ್ತರನ್ನೂ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಮಾ, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಮನೋರೋಗಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳುಳ್ಳವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿದೆ.

ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆಕರ್ಷಣೆಯೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ದುಡ್ಡು ಹಾಗೂ ಸವಲತ್ತುಗಳು. ಅವನ್ನು ನಡೆಸುವ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಿದ ಪ್ರತೀ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ರೂ. 60000ದಿಂದ ರೂ. 120000ದಷ್ಟು ಸಂಭಾವನೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಆಗಾಗ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗುವ ಸಭೆ-ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಸವಾರಿಗಳ ಭಾಗ್ಯವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುವವರಿಗೆ ಉಚಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಭತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರೂ. 500ರಿಂದ 20000ದವರೆಗೆ ಹಣವೂ ದೊರೆಯಬಹುದು (ಅಥವಾ ಹಲವೆಡೆ ದೊರೆಯದಿರಲೂಬಹುದು).

ಇನ್ನು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಸಂಶೋಧನಾ ಗುತ್ತಿಗೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ನಿಯೋಜಿಸುವುದು, ನೀತಿ ಸಮಿತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದು, ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ವರದಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು, ಅವನ್ನು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮರೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಬರೆಯುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಬ್ಬನೇ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ತಾಕಲಾಟಗಳಿಗೂ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಇಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮವರಿಗಾಗಿರುವ ಹಾನಿಯ ವಿವರಗಳು ಈಗ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿವೆ. ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿಯಂತೆ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗಂಭೀರ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದಾಗಿ 2007ರಿಂದ 2011ರವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 2193 ಭಾರತೀಯರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ, ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸುಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ 4000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾಗಿದ್ದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ 49 ಮಕ್ಕಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು. ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಗುಜರಾತುಗಳಲ್ಲಿ 21000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಆದಿವಾಸಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಪಾಪಿಲೋಮಾ ಲಸಿಕೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದ ಬಳಿಕ ಆರು ಹುಡುಗಿಯರು ಸಾವಿಗೀಡಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನಿತರ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುವುದೇಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸತ್ತವರಿಗಾಗಲೀ, ತೊಂದರೆಗೀಡಾದವರಿಗಾಗಲೀ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರವು ದೊರೆಯುವ ಖಾತರಿಯೂ ಇಲ್ಲ: 2010ರಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ 438 ಜನರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 22 ಜನರಿಗೆ ಒಟ್ಟು ರೂ. 5233000ದಷ್ಟು ಪರಿಹಾರವನ್ನಷ್ಟೇ ಒದಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆನ್ನುವುದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು, ಕಠಿಣವಾದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಔಷಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯರುಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೇ ಪರಮೋಚ್ಛವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರಗಳನ್ನು ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ, ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವುದು, ನೀತಿಸಮಿತಿಗಳ ಕಾರ್ಯ ಹಾಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುವ ಸಂಶೋಧನಾ ಗುತ್ತಿಗೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಠಿಣವಾದ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು ತುರ್ತಾಗಿ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ಔಷಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವರು ಮತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವವರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತಾವೇ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಔಷಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡುವವರು ಸಂಭಾವ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದು ಲಿಖಿತ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಣತನವನ್ನು ಮೆರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಔಷಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅವುಗಳ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಕರಾರು ಪತ್ರವನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಓದಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಂಭಾವ್ಯ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ಅವು ಉಂಟಾದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯಬಹುದಾದ ಪರಿಹಾರ ಹಾಗೂ ವಿಮಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸವಿವವರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಲಿಖಿತ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಆ ಕೂಡಲೇ ಸೂಕ್ತವಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸಂಬಂಧಿತ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಔಷಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಗಂಭೀರವಾದ ಹಾಗೂ ನಿರಂತರವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾಹಿಲೆಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರು, ಮನೋರೋಗವುಳ್ಳವರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಗಮನವನ್ನು ಹರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಔಷಧಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಂತ ಆರೋಗ್ಯವು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಎರಡನೇ ಬರಹ: ಷೋಕಿ ನೋವುಗಳ ನಡುವೆ ನರಳದಿರಲಿ ಮಕ್ಕಳು [ಜುಲೈ 11, 2012, ಬುಧವಾರ] [ನೋಡಿ][ನೋಡಿ

ಮಕ್ಕಳು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಆಸ್ತಿ, ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಯೋಜನೆಗಳೂ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಂದು ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಅಭಿವದ್ಧಿಯ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಮೆರೆಸುವ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಪೋಷಾಕುಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇದ್ದದ್ದನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಹುಪಾಲು ಜನರು ತಮ್ಮ ಕರುಳಕುಡಿಗಳಿಗೆ ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಗೂ, ತುಂಡು ರೊಟ್ಟಿಗೂ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ಈ ಅತಿಪೋಷಣೆ-ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಗಳೆರಡೂ ದುರಂತಗಳಾಗಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವಿಧದ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಣೆಗೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳಿಗೂ ಅದೆಂತಹ ನಂಟು ನೋಡಿ. ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 30ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅತಿತೂಕವಿದ್ದರೆ, ಆಫ್ರಿಕಾದ ಬಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಶೇ. 2ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅತಿತೂಕ ಹಾಗೂ ಬೊಜ್ಜಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ದಿಲ್ಲಿಯಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 29ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ, ಇತರ ಕೆಲ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 3-7ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಅತಿತೂಕವಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿಯೂ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಯೂ ಮೇಲ್ಸ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ನಗರವಾಸಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಸೇವಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೊರಗಡೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಆಡದಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅತಿತೂಕದ ಸಮಸ್ಯೆಯು 3-10 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಅತಿತೂಕದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಹಾನಗರಗಳು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಹಸಿವೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಫ್ರಿಕಾದ ದೇಶಗಳನ್ನೂ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿದ್ದೇವೆ, ಮೂರನೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆ (2007)ಯನುಸಾರ, ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಶೇ. 48ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಕುಂಠಿತಗೊಂಡಿದ್ದು, ಶೇ.20ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಅತಿ ತೀವ್ರವಾದ ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 15 ಕೋಟಿ ನ್ಯೂನಪೋಷಿತ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆರು ಕೋಟಿ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದ್ದು, ಬಿಹಾರ (54%), ಒರಿಸ್ಸಾ (54%) ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶ (55%) ರಾಜ್ಯಗಳು ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನ್ಯೂನಪೋಷಿತ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಅಂಗೋಲ (51%) ವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುತ್ತವೆ. ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯವೆನಿಸಿರುವ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಶೇ. 45ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಹಾಗೂ ಪಂಜಾಬುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 38ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಸೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಾಗತಿಕ ಹಸಿವಿನ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹಸಿವಿನ ಹದಿನೈದನೇ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬ ಕುಗ್ಗಳಿಕೆಯುಳ್ಳ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ 3000 ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿವಿನಿಂದಲೂ, ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯಿಂದಲೂ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಗರವಾಸಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 30ರಷ್ಟು ಅತಿ ತೂಕದವರು, ಒಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯವರು ಎಂದಾದರೆ, ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿರುವ ಮಕ್ಕಳೆಷ್ಟಿರಬಹುದು? ಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ. ಅತಿಪೋಷಣೆಯಿಂದ ತೂಕವು ಹೆಚ್ಚುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಧುಮೇಹ, ರಕ್ತದ ಏರೊತ್ತಡ, ಮೂಳೆ ಸವೆತ, ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಪೆಡಸಾಗುವಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಅಪಾಯವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ 40-50ರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಇಂದು 10-12ರ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಯಿಂದ ದೈಹಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ ರೋಗ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಸೊರಗಿ ವಾಂತಿ-ಬೇಧಿ, ಶ್ವಾಸಾಂಗಗಳ ಸೋಂಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತಿ ಹಾಗೂ ನ್ಯೂನ ಪೋಷಣೆಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮವುಂಟಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಕೊರತೆ, ಗ್ರಹಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ತೊಂದರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಖಿನ್ನತೆಗಳಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗವನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಸಮರ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಹಾಗೂ ರೋಗಿಗಳನ್ನಾಗಿ ನಾವಿಂದು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದೇ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೆ ಇವಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇ ತೋಚುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ್ಥಿತಿವಂತ ಹೆತ್ತವರ ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ: ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಯ ಕಟ್ಟನ್ನೂ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಪೇಯದ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ಸದಾ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಹಠಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಕಿರಿಕಿರಿ’ ಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಯುಕ್ತಿ, ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ತಿಂದು ಸುಖಿಸಲಿ ಎನ್ನುವ ಉದಾರತೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಖರೀದಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆಯೆಂಬ ಅಹಮಿಕೆ ? ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಅತಿ ಪೋಷಣೆಗೆ ಹೆತ್ತವರೇ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೆರಡು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಿದ್ಧ ತಿನಿಸುಗಳು ದೊರೆಯದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಯಡುಗೆಯನ್ನೇ ಉಣ್ಣಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯವಿತ್ತು. ಇಂದು ಮಹಾಮಳಿಗೆಗಳ ಖರೀದಿಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರೆಡ್ಡು, ಬಿಸ್ಕತ್ತು, ನೂಡಲ್ ಗಳು, ಜ್ಯಾಂ, ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳು, ಲಘು ಪೇಯಗಳ ಬಾಟಲುಗಳು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಡಬ್ಬಗಳು, ಕರಿದ ತಿನಿಸುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಧಿಕ, ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ಕೋಟಿ ಟನ್, ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ನಮಗೆ ಸಕ್ಕರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ!

ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ಶರಾಬುಗಳ ಮೂಲವೊಂದೇ: ಶರ್ಕರಗಳು. ನಮ್ಮ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಶರಾಬು ಹಾಗೂ ಸಕ್ಕರೆಗಳು ವರ್ತಿಸುವ ರೀತಿಯೂ ಒಂದೇ: ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಚಟವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದು. ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಕ್ಕರೆಗಾಗಿ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಹಠಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ ತಿನ್ನಿಸಿದಾಗ ಚಟವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಿಯುತ್ತದೆ ? ಹೀಗೆ ಚಟ-ಹಠದ ವಿಷ ವರ್ತುಲ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಕಾಣಸಿಗುವ ಸಿದ್ಧ ಆಹಾರಗಳ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ಈ ಚಟದ ಹಠವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಆಟದ ಬಯಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಬಹುಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನುಂಗಿ ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಟಿವಿ ವೀಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೋ, ವಿಡಿಯೋ ಆಟಗಳಲ್ಲೋ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಂತಾಗಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಂಬು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಪತ್ರಿಕೆಯಾದ ನೇಚರ್ ನ ಫೆಬ್ರವರಿ 2, 2012ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲಸ್ಟಿಗ್ ಮತ್ತಿತರರು ಬರೆದಿರುವ ಸಕ್ಕರೆಯ ವಿಷಯುಕ್ತ ಸತ್ಯ’ ಎಂಬ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ, ಶರಾಬಿನ ಮಾರಾಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಸಕ್ಕರೆಯ ಮಾರಾಟವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಕ್ಕರೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತವಾದ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುವುದು, ಮಕ್ಕಳು ಸಕ್ಕರೆಯುಕ್ತ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರುವುದು, ಶಾಲೆಗಳ ಬಳಿ ಅವುಗಳ ಮಾರಾಟವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ತಾಕಲಾಟಗಳೇ ತುಂಬಿರುವ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲಗಳಿಂದ ಇಂತಹಾ ದಿಟ್ಟ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ ಕಾಲಹರಣವಾದೀತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಚಟವನ್ನು ಹೆತ್ತವರೇ ನಿವಾರಿಸುವುದೊಳ್ಳೆಯದು. ಸಕ್ಕರೆ, ಜೇನು, ಬೆಲ್ಲ, ಹಣ್ಣುಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಪೇಯಗಳು, ಕತಕ ಸಿಹಿಕಾರಕಗಳು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಂಪರಾಗತವಾದ ಅಡುಗೆಯನ್ನೇ ಉಂಡು ಶಾಲೆಯ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಅದನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತರಕಾರಿಗಳು, ಕಾಳುಗಳು, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ, ಮಾಂಸ, ಬಾದಾಮಿ ಹಾಗೂ ಆಕ್ರೋಡಿನಂತಹ ಬೀಜಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಸಮತೂಕದ ಆಹಾರದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಕ್ಕಳ ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಅತಿಪೋಷಣೆಗೆ ಹೆತ್ತವರೇ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರೆ, ನ್ಯೂನಪೋಷಣೆಗೆ ಸರಕಾರದ ಆರ್ಥಿಕ ಧೋರಣೆಗಳು, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಬಡತನ, ಅನಕ್ಷರತೆ ಹಾಗೂ ಅಜ್ಞಾನ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹಾಗೂ ನೈರ್ಮಲ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಲಿಂಗ ತಾರತಮ್ಯದಿಂದಾಗಿ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರವಾಗಲೀ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಲೀ ದೊರೆಯದೆ ಗರ್ಭದೊಳಗೂ, ಜನನಾನಂತರವೂ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಸರಕಾರದ ಅಸಡ್ಡೆ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆಯೂ, ಸಮಗ್ರ ಶಿಶುಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಯೂಟದಂತಹಾ ಯೋಜನೆಗಳೂ ಹಸಿದವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳ ಬದಲಿಗೆ ನಗದು ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿ ಅತ್ತ ಬೆಲೆಯೂ, ಇತ್ತ ಅನ್ನವೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿರವಾಗ ಕಲಿಕೆಯು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿ ಅತುಲ್ಯ ಭಾರತವು ಹಸಿವಿನಲ್ಲೇ ಕಮರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾದರೆ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯೂ, ಜನಸ್ನೇಹಿ ಧೋರಣೆಗಳೂ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಿರಂತರವಾದ ಒತ್ತಡಗಳೂ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಊರು-ಕೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರವೂ, ಇತರೆಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಸ್ಥಳೀಯಾಡಳಿತಗಳಿಗೆ ಚುರುಕು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಲೇಬೇಕು. ಉಳ್ಳವರು ದುಬಾರಿಯಾದ ಊಟೋಪಚಾರಗಳಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಪೋಲು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬಹುದು; ಮಠ-ದೇವಾಲಯಗಳ ಹುಂಡಿಗಳಿಗೆ ಸುರಿಯುವ ಬದಲು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಊಟವಿಕ್ಕಬಹುದು.

ಉಳ್ಳವರ ಷೋಕಿಯಾಗಲೀ, ಇಲ್ಲದವರ ಕಷ್ಟಗಳಾಗಲೀ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗದ ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಡಗೊಡದೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಆಹಾರವೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಊಟವನ್ನೂ ನೀಡದಿರುವಂತಹ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮೊದಲ ಬರಹ: ವಾಣಿಜ್ಯೀಕರಣದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ [ಜೂನ್ 29, 2012, ಶುಕ್ರವಾರ] [ನೋಡಿ][ನೋಡಿ

ವೈದ್ಯ ಅಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಅರಿವಿದ್ದವನು, ಕಾಹಿಲೆಗಳನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸಬಲ್ಲವನು ಎಂಬ ಅರ್ಥಗಳಿವೆ. ವೈದ್ಯ ಅಂದೊಡನೆ ಸುಶಿಕ್ಷಿತನಾದವನು, ಸಾಕಷ್ಟು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿದ್ದವನು, ಮಾನವೀಯತೆಯುಳ್ಳವನು, ಸಜ್ಜನಿಕೆಯುಳ್ಳವನು, ಉಪಕಾರಿಯಾದವನು, ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಾಗಬಲ್ಲವನು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ಮೂಡುತ್ತವೆ.

ವೈದ್ಯರೆಂದರೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಶ್ರೀಮಂತರು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯೂ ಹಲವರಲ್ಲಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇರಬೇಕಾದುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಾದರೂ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರಲ್ಲೂ ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳೂ ಜನ್ಮತಃ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುತ್ತವೆಯೇ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಎರಕದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇವುಗಳಿಗೆ ಸುಲಭಸಿದ್ಧವಾದ ಉತ್ತರಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರಿಗೂ, ರೋಗಿಗಳಿಗೂ, ವೈದ್ಯರಾಗಲು ಬಯಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವೈದ್ಯರನ್ನಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುವ ಹೆತ್ತವರಿಗೂ ಇವು ಅತಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತವೆ.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ವತ್ತಿನಿರತನಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನನ್ನ ಅನುಭವದಿಂದ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ವತ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅತಿ ತುರ್ತಾದ ಹಾಗೂ ಅತಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಸಿದ್ಧನಿರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹಾ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನವೂ, ಪರಿಣತೆಯೂ, ಮನೋದಾರ್ಢ್ಯವೂ ವೈದ್ಯನಾದವನಲ್ಲಿ ಇರಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯನಾದವನು ನಿಜಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಕಾಲ ಮಿಂಚಿತೆಂದು ಮರುಗುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ರೋಗಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಕ್ಷಣದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಣ ಹೊಂದುವವರೆಗೂ ವೈದ್ಯನ ಕೆಲಸವು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ರೋಗಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನೂ, ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ರೋಗದ ಕಾರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆನಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ದಢೀಕರಿಸುವುದು, ತಕ್ಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ರೋಗಿಯ ಚೇತರಿಕೆಯನ್ನೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವುದು – ಹೀಗೆ ಹಲವು ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅವನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತುರ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಕೈಗೆಟಕುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೇ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ರೋಗಿಯ ಜೀವವನ್ನುಳಿಸಲು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಆತಂಕದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಿಯ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದರೆ ವೈದ್ಯನ ಪರಿಣತೆ, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಂಘಟನಾ ಕೌಶಲ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೇ ವಿರಳವಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು, ವಿಶೇಷವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ದುಬಾರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಶಕ್ತರಲ್ಲದವರಿಗೂ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಜೀವವುಳಿಸುವ ಜಾಣ್ಮೆಯನ್ನೂ, ವಿವೇಚನೆಯನ್ನೂ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಜೀವಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಶುಶ್ರೂಷೆಗೆ ಅಣಿಯಾಗುವ ಸ್ಥೈರ್ಯ, ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದ ನಡುವೆಯೂ ರೋಗಿಗಳ ಹಿತ ಕಾಯುವ ಛಾತಿಗಳೂ ವೈದ್ಯನಿಗಿರಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ, ರೋಗಿಯ ಜೀವವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆತನ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವ ವಾಸ್ತವಪ್ರಜ್ಞೆಯು ವೈದ್ಯನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ವೈದ್ಯ ವತ್ತಿಯ ಘನತೆ, ಗಾಂಭೀರ್ಯಗಳು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಬಾಳುವೆ ಅಲ್ಪಕಾಲಿಕ, (ವೈದ್ಯಕೀಯ) ಕಲೆ ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾದುದು; ಒದಗಿರುವ ಅವಕಾಶವು ಅತಿ ಕ್ಷಣಿಕವಾದುದು; ಸ್ವಾನುಭವವು ಅಪಾಯಕರವಾದರೆ, ನಿರ್ಣಯವೋ ಅತಿ ಕಠಿಣವಾದುದು  – ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಪಿತಾಮಹನಾದ ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮೊದಲನೇ ಸೂಕ್ತಿ ಇದು. ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಆಳ-ವ್ಯಾಪ್ತಿಗಳನ್ನು ಓರ್ವನ ಅಲ್ಪ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ; ಆದರೂ ವೈದ್ಯನು ತನಗೆ ದೊರೆಯುವ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಅವಕಾಶದಲ್ಲೇ ರೋಗಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಅನುಭವವಷ್ಟನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪಾಯಕರವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ, ರೋಗಿಯೂ, ಆತನ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ವೈದ್ಯನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದೂ, ಹಿಂದೇನಾಗಿತ್ತು, ಈಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದೇನಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ವೈದ್ಯನಾದವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ರೋಗಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದು ವೈದ್ಯನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದೂ ಆತ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಅಂದಿನಂತೆ ಇಂದಿಗೂ ಅತಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ.

ವೈದ್ಯನಾದವನು ತನ್ನ ವತ್ತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸರ್ವಸಮರ್ಥನಾಗಿರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವಾದರೂ ಅದನ್ನು ತರಗತಿಯೊಳಗಷ್ಟೇ ಕಲಿಯಲಾಗದು. ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆವರು ಹರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಿತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮೇರು ಮಟ್ಟದ ಆಸಕ್ತಿಯೂ, ಬದ್ಧತೆಯೂ, ಬತ್ತಲೊಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನದಾಹವೂ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯನಾದವನು ಹಗಲಿರುಳೆನ್ನದೆ ದುಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ವೈದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅರಿತು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಗತಿಯಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಪ್ರತೀ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ರೋಗನಿದಾನದಲ್ಲೂ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಮಜಲುಗಳೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕಾದರೆ ವೈದ್ಯರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕೂಡಾ ಈ ಹೊಸ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ವಾಣಿಜ್ಯೀಕರಣದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸೊರಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಲೆಗಾರಿಕೆಯ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿ, ವೈದ್ಯರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕ್ಷುದ್ರಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲಸವು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಸರಕಾರ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತು, ವೈದ್ಯರ ಸಂಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕರ್ತವ್ಯವಿಮುಖವಾಗಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಕುಳಿತಿವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ವೈದ್ಯರಾಗಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ವೈದ್ಯವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಉನ್ನತ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರೇರಣೆಯೆಲ್ಲಿದೆ?

ರೋಗನಿದಾನ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಣಯಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಮರ್ಥನಾದ ವೈದ್ಯನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ರೋಗಿಯ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ತಾವು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಜಕ್ಕೂ ವೈದ್ಯನೇ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡಾ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಪದ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡವರೆಲ್ಲರೂ ವೈದ್ಯರೇ ಆಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಾದ ವೈದ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಬದಲಿ’ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುವ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯದ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಬಲು ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಧಿನಿಯಮ, 2007ರ ಅನುಸಾರ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರು ತಮ್ಮ ವತ್ತಿಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ. ಅದರಂತೆ, ಪ್ರತಿಯೋರ್ವ ವೈದ್ಯನೂ ತನ್ನ ಪದವಿ ಪತ್ರವನ್ನೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ವೈದ್ಯನ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯೇನು, ಅವನು ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬದಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಾದವನೇ ಯಾ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯನೇ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವು ವೈದ್ಯನ ಒಟ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕನಿಷ್ಠ ಆತನ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯನ್ನಾದರೂ ಅರಿಯಲು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಓರ್ವ ವೈದ್ಯನು ತಾನು ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡಲು ಶಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಒಂದರಲ್ಲಿ ತರಬೇತಾದವರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಧದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಪಡೆಯಬಾರದು.

ರೋಗವುಳ್ಳವರು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲೇಬಾರದು. ಹಿಪಾಕ್ರಟಿಸನ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ರಚಿಸಲಾದ ಆಯುರ್ವೇದದ ಮೇರುಗ್ರಂಥವಾದ ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನಿಗಿರಬೇಕಾದ ಪರಿಣತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ದೂರವಿಡುವ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವ ವಿವೇಕಿ ರೋಗಿಯು ಔಷಧಗಳ ಸರಿಯಾದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಅರಿಯದವನಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಬದುಕುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅಂತಹವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದೂ ನರಕಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು [ಚರಕ ಸಂಹಿತೆ, ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ 1:126-132]. ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿದವರೂ, ಕಾರ್ಯಕುಶಲರೂ, ಸಂಯಮವುಳ್ಳವರೂ, ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳವರೂ ಆಗಿದ್ದು, ಕಾಹಿಲೆಗಳನ್ನು ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನ ಮಾಡಿ ಜೀವವುಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಕಲಿ ವೈದ್ಯರು ಕಾಹಿಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವ ಬದಲಿಗೆ ಜೀವವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಆಳುವವರು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸಲು ವಿಫಲರಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ವೈದ್ಯರ ವೇಷದಲ್ಲಿರುವ ಈ ದ್ರೋಹಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಸುತ್ತಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇವರು ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಯಾರಾದರೂ ರೋಗವುಳ್ಳವನು ಸಿಕ್ಕೊಡನೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ, ನುರಿತ ವೈದ್ಯನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿವೆಯೆಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೂ, ಹೊಗಳಿಕೆಗಳಿಂದಲೂ ರೋಗಿಯ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹಣ ನೀಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಪ್ರಚಾರವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಫಲ ನೀಡದಿದ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ರೋಗಿಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸಿ ತಾವು ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ರೋಗಿಯೇನಾದರೂ ಸಾವಿಗೀಡಾದರೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೊಂದೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ [ಸೂತ್ರಸ್ಥಾನ: 29:6-9′]. ಚರಕ ಸಂಹಿತೆಯ ಈ ವಿವರಣೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಸ್ತುತವೆಂದರೆ, ಈ ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ!

Malaria: Modern Day Management

This is my book on malaria and its management, published by Macmillan Medical Communications. In 370 pages, this book provides a concise review of pathogenesis of malaria; exhaustive description of clinical manifestations, typical and atypical; comprehensive analysis of diagnostic tests and their utility, authentic details of treatment, based on the recommendations of WHO, NVBDCP-India and CDC, US; detailed description of complications and their management as well as details of control measures, prevention strategies, and future prospects.

 Chapters:
  • The Problem of Malaria
  • Transmission, Life Cycle and Pathogenesis
  • Clinical Manifestations of Malaria
  • Diagnosis of Malaria
  • Treatment of Malaria
  • Severe Malaria
  • Control of Malaria
  • Prevention of Malaria
  • Future Prospects
  • Appendices 1. Diagnostic methods, 2. antimalarial drugs, 3. Districts/PHCs with chloroquine-resistant P. falciparum malaria and 4. Clinical examination of severe malaria

Media Reports

Images below: Deccan Herald, New Indian Express, Times of India, July 4, 2015, Mangaluru

deccanherald-jul42015 ie-jul42015 toi-jil42015

  • Mangalore City Corportion to Revamp Malaria Control Programme: Mayor Presides Meeting on July 21, 2014 [See The Hindu | Times of India| Deccan Herald | Vijaya Karnataka | Udayavani | Varthabharathi]
  • toijul12
  • MCC criticised for lack of efforts to tackle malaria [The Hindu, Jul 9, 2014]
  • Malaria resurgence in Mangalore: Press statement and follow-up [Press statement | TOI, Jan 15, 2014 | Vartabharati, Jan 16, 2014 | The Hindu, Jan 17, 2014 | Follow-up meeting and reports]
  • India will soon become diabetes capital [The Hindu, Oct 29, 2012]
  • Inspired by BV Kakkilaya, school bags for kids [Deccan Herald | Times of Inida |  The Hindu | Mangalorean.com | Mangalore Today
  • Doctors for uniformity in malaria treatment. Raghava M. The Hindu. May 16, 2012. [See]
  • Rationalists warn people against AYUSH system: These are not considered systems of medicine, says a doctor. The Hindu. December 5, 2011 [See]  [See]
  • Viral infections rise with onset of dry winter season. Jaideep Shenoy, TNN.  Nov 25, 2011. [See]
  • Mangloreans battle flu, rhinitis as winter chill sets in. Jaideep Shenoy, TNN Nov 24, 2011. [See] [See]
  • Flawed data collection raises doubts over malaria control programme. Raghava M. The Hindu. June 11, 2011 [See]
  • Problems dog anti-filariasis campaign. Raghava M. The Hindu. February 3, 2011. [See]
  • Mangalore corporation fails to seek aid for malaria control. Sudipto Mondal. The Hindu. Oct 19, 2010 [See]
  • 999 malaria cases in August alone – Pronounced spurt in the incidence of malaria since 2005. The Hindu. September 17, 2010. [See] [See]
  • Concern over rise in malaria cases – City corporation organises workshop on prevention and control of malaria. The Hindu. September 4, 2010 [See]
  • Chikungunya: experts see lapses in treatment system. The Hindu. Jul 06, 2008 [See]
  • Chikungunya scare: committee report yet to be made public. The Hindu. August 21, 2008. [See]
  • Four-laning work to be completed by December 2007. The Hindu. December 16, 2006. [See]
  • Students advised to analyse their aptitude before choosing a career. The Hindu. June 18, 2006. [See]
  • Heavy blow to malaria control drive in city. The Hindu. May 4, 2006. [See]
  • Mangalore residents cautioned against spread of malaria. The Hindu. Aug 22, 2005 [See]
  • Radio still rules the airwaves. Stanley G Pinto. TNN May 8, 2002. [See]
  • Insecticide spray is killing a village. Stanley G. Pinto. Times of India Jan 6, 2001 [See]

ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಳು/ಬರಹಗಳು

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭ, ವಾರ್ತಾಭಾರತಿ, ವಿಜಯವಾಣಿ; ಮಂಗಳೂರು, ಜುಲೈ 4, 2015
prajavani-jul4201504_07_2015_002_004 12617859  vijayavani-jul42015

ಫ್ಲೂ ಎಂದು ಹೆದರುವಿರೇಕೆ?

ಹೊಸ 2009 ಹೆಚ್1 ಎನ್ 1  ಫ್ಲೂ ಸೋಂಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹುಟ್ಟಿಸಲಾಗಿರುವ ಭಯ-ಆತಂಕಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಫ್ಲೂ ರೋಗದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿರುವ ಪುಸ್ತಕವಿದು. ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕವೂ ಹೌದು.

ಫ್ಲೂ ಸೋಂಕು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ವೈರಸ್ ಆಗಾಗ ರೂಪು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೊಸ ವಿಚಾರವೇನಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಹೊಸ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಬಂದ ಫ್ಲೂ ವೈರಸ್ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತವಾದ ಭೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಅದರ ಪತ್ತೆಗಾಗಿ ದುಬಾರಿಯಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವಾದ ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಅಮಾಯಕರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೈತ್ಯ ಕಂಪೆನಿಗಳು  ನಡೆಸಿದ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಎಳೆ-ಎಳೆಯಾಗಿ, ಆಧಾರ ಸಹಿತವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಪುಸ್ತಕ ಇದು. ಈ ಕೄತಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ  ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಘವು 2010ರ ಡಾ. ಎಚ್.ಡಿ. ಚಂದ್ರಪ್ಪ ಗೌಡ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವೈದ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣ: 2010; ಪರಿಷ್ಕೃತ ಎರಡನೇ ಮುದ್ರಣ: 2011

ISBN: 9788184671551; NKP: 001536;  40/-

http://navakarnataka.com/

ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು: ಹೊಸದಿಗಂತ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 24, 2010; ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 18, 2011

ಅನುವಾದಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು

ನಾನು ಪಿಯುಸಿ ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯಾಸಂಗ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿವು. ಈ ಪೈಕಿ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿನೋದ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಈಗಲೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿನೋದ
ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಎಂ. ಸ್ತೊಲ್ಯಾರ್, ಎಂ. ಫೋಮಿನ್
ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನ
ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣ: 1981
ಹದಿನೇಳು ಮರುಮುದ್ರಣಗಳು: 1983, 1984, 1987, 1991, 1993, 1994, 1997, 1998, 1999, 2001, 2003, 2006, 2006, 2007, 2008, 2009, 2012

ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನುವಾದಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕ ಇದು. ಇಂದಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯ.

ಇತರ ಪುಸ್ತಕಗಳು:

  • ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ವಾದ ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಪಾತ್ರ (1983)(ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಎಸ್.ಜಿ.ಸರ್ದೇಸಾಯಿ)
  • ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯೂನಿಸಂ (1985) (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಬೋರಿಸ್ ಪೊನೊಮರೆವ್)
  • ಯುದ್ಧವೀರರು: ಸೋವಿಯತ್ ಸೈನಿಕರ ಪರಾಕ್ರಮದ ಕಥೆಗಳು 1941-1945 (1985) (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಅಕ್ರಾಮ್ ಷರಿಪೊವ್)
  • ಪರಮಾಣು ಯುದ್ಧ: ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮತ್ತು ಜೈವಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳು – ಸೋವಿಯತ್ ವೈದ್ಯರುಗಳ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ  (1985) (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಯವ್ಗನಿ ಐ. ಚಸೋವ್, ಲಿಯುನಿವ್ ಎ. ಇಲ್ಯಿಸ್, ಅಂಜೆಲಿನಾ ಕೆ. ನುಸ್ಕೋವಾ)
  • ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳು  (1987)
  • ವ್ಲಾದಿಮಿರ್ ಇಲ್ಯಿಚ್ ಲೆನಿನ್: ಜೀವನದ ಪುಟಗಳಿಂದ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಯೂರಿ ಅಕ್ಸ್ಯುತಿನ್, ಸ್ವೆತ್ಲಾನ ಮುರ್ತಿನ್ಚುಕ್)  (1987)
  • ಸ್ಟಾಲಿನ್ ವಿದ್ಯಮಾನ  (1988)

Back to Cradle

This is about integrating all my little  knowledge.

Our beautiful blue planet, Earth, was formed almost four and a half billion years ago and a billion years or so later Life appeared on it. As myriad forms of life evolved, each dependent on the other, our planet was at one time probably the most spectacular part of the Universe. Then evolved, about 200 thousand years ago, a species called Man. Mother Nature’s intentions were certainly good. But this particular species thought otherwise.

He lived the life of a hunter-gatherer for most of his life. Only about 12000 years ago, he decided to grow his own food. And he plundered the forests, the erstwhile source of all his food, to make vast, cultivable fields. He domesticated animals, some even bigger than him, to ‘help’ him. In some parts of the world today, these animals, the livestock, even outnumber man himself! Then he started trading. And expanded the repertoire of tradable commodities, built factories, ever the bigger, all spewing a variety of gases into the atmosphere, choking the earth. And his zest for faster trade and travel brought the cars and the jets that drank all the fuel hidden inside the earth’s belly, only to spew more venom onto the atmosphere. As the gases of the livestock and the factories and the cars and the jets enveloped the earth, global temperatures have started rising. Water, the very essence of life, is becoming scarce. With oil wells drying up, food grains are finding their way into fuel tanks, as though feeding the machines is more important and urgent than feeding the mouths. The very foods that he grew (with added fertilizers and pesticides) and then processed to satisfy just the taste buds are proving his nemesis, causing far too many diseases, the so called diseases of civilisation. With food, shelter and trade monopolised by a handful few, poor are becoming poorer and the rich, richer. The pressures of sheer numbers of mankind and his livestock have driven many a species into extinction. These selfish actions of man, driven solely by money and deliberately unmindful of the consequences, are increasingly proving antagonistic to Mother Nature. As the blame game continues, these are spiralling into a tragedy that is threatening the very existence of life on earth.

It is now time we return to Mother Nature..

  • Stop the plunder
  • Bring the jungle to our concrete cities
  • Eat what a hunter gatherer eats
  • All live for one and one lives for all
  • Live and let live all the wonderful life forms on earth
  • But is it possible to undo the devastation?

Visit back2cradle.org